Profil użytkownika


komentarze: 1266, w dziale opowiadań: 1077, opowiadania: 586

Ostatnie sto komentarzy

Cześć

Bardzo smutna historia. Dobrze napisany szort. Zastanawiam się, czy rozsypanie tekstu działa na korzyść. Mam na myśli porządek: zdanie pod zdaniem. 

Klik

Pozdrawiam

Technikalia:

 

Spieszył się, jednak nie sądził, by o czymś zapomniał. Na pewno nie o czymś istotnym.

 

Lubił chodzić po mieście nocą. Jakby miał dodatkowo osłonę. Dzięki niej był mniej widoczny. Jak cień. ---> a może w ten sposób: Chadzał po mieście nocą, ponieważ zapewniała dodatkową osłonę, był mniej widoczny.

 

Zlecenie miał wykonać kolejnego dnia. Dziś sprawdzał możliwe drogi ucieczki. Nie lubił poruszać się po zbyt tłumnych dzielnicach, a taka była handlowa – pełna ludzi i gwaru. ----> zbędne. Wiadomo, że tłumna, po co dodawać tę samą informację?

 

Mijał kolejne sklepy, jeden przy drugim. Nic ciekawego. ---> Mijał kolejne sklepy, stojące jeden przy drugim.

Zauważył sklep alchemiczny. Może się przyda. ---> Powtórzenie celowe?

 

Przejdę do treści.

Tutaj mam trochę problem.

Jest dwóch bohaterów, którzy kiedyś się znali, obecnie tylko jeden rozpoznaje drugiego. Leon jest racjonalny, a Tamil naiwny i chce pomagać ludziom, co wychodzi tragicznie, bo zdarza mu się ich ukatrupiać… i dalej niewiele więcej. Opowiadanie jest rozwleczone, stosujesz często suche opisy. Polecam wprowadzić zasadę show, don't tell.

 Przykładowo, zamiast: Nagle poczuł się bardzo zmęczony. Spojrzał na ramię. Cały rękaw był już przesiąknięty krwią. Nie zabrał ze sobą nic do opatrzenia rany. ---> Usiadł na pobliskich schodach, oparł się o ścianę i zipiąc dziękował w myślach niebiosom, że jest cudownie chłodna. 

Często używasz krótkich, prostych zdań – to jest dobry zabieg, gdy w fabule pojawia się akcja: walka, pościg, coś dzieje się szybko. Wtedy dynamika jest wskazana.

 

Pozdrawiam

 

 

Cześć

Szort jak zwykle zabawny i od razu zrobiło się wesoło. Kto to widział zaglądać do czyjejś szafy? Szczególnie wtedy, gdy w środku śpi Belzebub.

Klik!

Pozdrawiam

Dzięki, melendur

Cześć 

Główny mój problem w zrozumieniu fragmentów z Universum piszących jest to, że gubię się w niewyjaśnionych kwestiach, kto lub co się z czego wzięło, co było przed, a co po. 

Rozumiem Szanowny Autorze, że masz swój plan, wizję lub całość już napisaną, ale fajnie by było, gdybyś przedstawił taki urywek, który byłby bardziej zrozumiały, bo to, że wymieniasz bohaterów Universum, na dobrą sprawę tłumaczysz od czego są, to jednak gdzieś konstrukcja fabuły buja się jak Tokyo przy ośmiu w skali Richtera. 

Nie można odmówić Ci dobrego warsztatu, ponieważ czyta się dobrze. 

Pozdrawiam 

 

Cześć, melendur88

Osobliwe zjawisko, niecodzienne. Trafiony, bardzo aktualny pomysł i dobrze zrealizowany.

Wiele przestaje mnie dziwić. Pamiętam okrągłe odkurzacze dla leniwych, co to same odkurzają, jeżdżąc po domu i tak wtedy sobie myślałem: dlaczego są okrągłe, przecież nie mieszkamy w wigwamach lub igloo, niby jak to czyści kąty? Ale przynajmniej koty mogą na nich jeździć. 

Lubię tradycję… Nie ma to jak koszenie czterosuwem pierwszej trawy. Dlaczego też pozbawiać się tej przyjemności i zaprzęgać robota? Chyba chodzi o czas, bo często spotykam ludzi i nikt go nie ma. 

Podobnie pewnie z tym księdzem, też chłop zabiegany, to robota posadźmy w konfesjonale. 

Klik!

Pozdrawiam

Cześć, OldGuard

Dzięki, że mnie odwiedziłaś i poświęciłaś swój czas na czytanie. Cieszę się, że nie czyta się źle.

Pozdrawiam

Najpierw techniczne sprawy:

 

Kiedy Chrysaim spuścił siedem kropel do jego miski, mąż Sery zawahał się tylko jedno bicie serca.

Nie bardzo wiem, jakiej formy chciałeś użyć. Czy może: zawahał się na jedno bicie serca?

 

Podszedł do Chrysaima i skinął mu głową z kruchym uśmiechem. ---> mam wątpliwość czy zaimek jest tutaj konieczny. 

 

Śmierć nie przyjmuje zapłaty w kruszcu. ---> Jakże trafne zdanie!

 

Twoja żona jest już w innym, piękniejszym miejscu, nie lękaj się. ---> rozumiem nawiązanie do Biblii, ale to jakoś mi nie pasuje, jest wyjątkowo ckliwe. 

 

Mówisz rzeczy, które brzmią prawdziwie i dajesz ludziom coś, co sprawia, że przestają zadawać pytania. A człowiek, który nie pyta, podąży za tym, który podsuwa gotowe odpowiedzi. ---> Prawda.

 

a teraz uparcie unikały wzajemnego wzroku. ---> tutaj proponowałbym zamianę na: spojrzenia.

 

Potem zrobił pół kroku w stronę Chrysaima i nachylił się do jego ucha. ---> co to znaczy pół kroku? Krok jest krokiem :-) 

 

– Naszą bronią są słowa, ale korzystamy z nich inaczej. Ty liczysz, że je zrozumieją. Ja sprawiam, że w nie wierzą. I to jest różnica między nami. Przegrałeś, Chrysaimie. ---> niczym słowa Złego, który jest ojcem kłamstwa. 

 

Podniosła się, oślepiona łzami, i znów spróbowała się przebić. – To jest człowiek! ---> Ecce homo

 

 Bardzo dobre opowiadanie. Widać silną inspirację historią biblijną. Jak dla mnie szkoda, że nie poświęciłeś więcej miejsca dla postaci Chrysaima. Opowieść na tym nie traci, to tylko kwestia mojego upodobania. Widać konsekwencję w prowadzeniu fabuły, nie wyczuwa się przypadkowości. Końcowa scena przypomina Pachnidło.

Nominuję do piórka!

Pozdrawiam

 

Urzekła mnie Twoja historia ;-) 

Odnalazł miłość (i może szczęście), co prawda bardzo, ale to bardzo daleko, a jednak.

Klik!

Pozdrawiam

Cześć, Mehiko

Przyznam, że czytałem duszkiem. Wciągnąłeś mnie w opowieść. Prawdziwy to gnom, podstępny :-) Czy dobrze zrozumiałem, że tym razem magia okazała się niewystarczająca lub – o, zgrozo! Zadziałała odwrotnie? 

Klik!

Pozdrawiam

Reklama dźwignią handlu 

 Zabawny szort. Spodobał mi się. Twist zaskakujący. 

Klik!

Pozdrawiam

Cześć

Najbardziej podobały mi się sceny walki. Zręcznie oddajesz klimat fantasy. Opowieść wciągająca i płynnie się czyta. 

Nie pasuje mi tylko ten dzik. Jak wątła kobieta mogła targać za sobą wielkiego odyńca? Rozumiem, że była bardzo silną kobietą, tylko że mogła go usmażyć od razu :-) 

Czy nie mogła? ;-)

Klik!

Pozdrawiam

Cześć

Podobało mi się. 

No, niestety tak kończą ci, którzy nie lubią kotów ;-) Wspaniałe zwierzęta!

Nie zagrał mi tylko ten zasięg. Jeżeli bohaterka nie miała zasięgu, to zazwyczaj następuje automatyczne wyszukanie innego nadajnika. Piszę o tym, ponieważ jak się domyślam, akcja dzieje się obecnie i jest mało prawdopodobne, że żaden nadajnik nie był w zasięgu. 

Kot ugniatał mężulka, to oznaka zadowolenia, dlatego nie wiązałbym tego zachowania z duszeniem :-)

Było w tym dźwięku coś pierwotnego i bezgranicznie złego. Dopiero teraz dotarło do Alicji, że nie ma przed sobą zwykłego zwierzęca. Że być może to wcale nie jest już zwierzę. - Trafne tylko w połowie, właśnie dlatego, że pierwotnego oznaczałoby w tym przypadku zwierzę, a z tym złem… To się zgodzę. Kot jest taki, jak ma być. Trudno oczekiwać od zwierzęcia aby zmieniło swoją naturę. Nie jest ani zły ani dobry. 

Co innego człowiek… ale to już poza tematem. 

Klik! 

Pozdrawiam i życzę powodzenia w dalszej pracy twórczej.

Cześć, lucy_l

Tekst wymaga szlifu od strony technicznej, szczególnie interpunkcja, dlatego skupiłem się na fabule. Dobry pomysł z domem, pomimo że oklepany to zawsze on top w horrorach ;-) Troszkę szkoda, że nie rozwinęłaś motywu szkarady, widma, czy cokolwiek to było. 

Myślę, że byłby to dobry szkic do dłuższego opowiadania. W tak krótkiej formie trudno jest emocjonalnie związać się z bohaterem, bohaterką. W zasadzie los tej dziewczyny był mi obojętny. Zwróć uwagę, że horrory przerażają szczególnie, gdy można odczuwać to, co postać, wtedy wszystko wybrzmiewa mocniej :-)

Życzę wszystkiego dobrego w dalszej pracy twórczej.

Pozdrawiam

Cześć, marcfry

Polecam wyjustować tekst i oznaczyć jako fragment.

Jest krótka historia, spotkali się jeźdźcy, ale niestety ni w ząb nie wiem, o co tutaj chodzi. Dlatego widziałbym to jako wprowadzenie do opowiadania. Zbyt mało informacji, żeby cokoliwiek więcej powiedzieć. Czytało się całkiem płynnie. 

Pozdrawiam

Cześć, Mehiko

Gratuluję debiutu!

Wciągnęła mnie Twoja opowieść o gąbce. Bardzo dobrze prowadzisz fabułę, każdy wątek jest powiązany, wynika jeden z drugiego. Groza z uśmiechem na twarzy :-) Dialogi są wiarygodne, podobnie jak bohaterowie. Czuć, że są żywi a nie z papieru. 

Pozdrawiam

Skad ja to znam?

Rick wiedział, co mówi. W czasach nagrywania analogowego nie było możliwości ciągłej, szybkiej edycji śladu, dlatego niektóre zespoły wchodziły do studia i nagrywały na setę wszystko w ciągu dnia, dwóch. Ciekawa rzecz a propos Bee Gees, ci z kolei śpiewali swoje partie jednocześnie. Dzisiejsze nagrywanie, komputerowe mixmastering dają potężne możliwości, ale jest coś unikatowego, magia, w nagraniach z czasów analogowych. Któraś z polskich piosenkarek powiedziała… Sparafrazuję: piosenkę nagrywało się od początku do końca, był to zapis nie tylko dźwięku, ale niepowtarzalny wycinek chwili, emocji i pomimo, że niedoskonały, to właśnie dlatego tak wartościowy. 

Nagrywanie to proces, okraszony godzinami spędzonymi w studio :-) Numer się zna, grywało się go setki razy, a przy rejestrowaniu ciągle coś nowego można się dowiedzieć. Za każdym razem świeża artykulacja. 

Bardzo dobrze napisany szort, Macieju. Super oddajesz klimat studia, splątane kable, atmosfera gęsta, wysiłek przy pracy. I obecność muzyki, która jest wszędzie i będzie z nami do końca. A gdy nas pochłonie czas, ona będzie trwać wiecznie. 

Klik

Pozdrawiam

Rozbrajasz mnie tymi odcinkami :-) Tak się składa, że mam Balbinę, ale to kocica. Kocura też mam, ale wabi się Rudik. To nic, że umaszczenie kawa z mlekiem, ale jakoś pod rudy bardziej mi pasowało :-) 

Rudik przynosi dziennie pod drzwi dwa, trzy upolowane ptaki i co tu począć? Taki łowny. 

Super szort, plastycznie prowadzony, aż chce się czytać, bo wszystko przed oczami. Może napiszesz coś dłuższego, hę? Chętnie przeczytam :-) 

Klik! Zdecydowanie!

Pozdrawiam

To zależy w jaki sposób definiować cud. Stoję bardziej po stronie czegoś,  co przeczy prawom natury. Przykładowo: jeśli ktoś straciłby kończynę w skutek nieszczęśliwego wypadku, i ta noga czy ręka odrosłaby, to dla mnie cud. Ale jeśli ktoś pomyka autostradą dwie paki i nagle – bum! Z samochodu zostaje zgniecione coś, co w ogóle nie przypomina pojazdu, a kierowca wychodzi bez zadrapania, nie jest to cud, ponieważ takie rzeczy się zdarzają. 

Chociaż gdzieś tam odnotowano, dawno temu, że chłopu odrosła noga… Ale notować można sobie wszystko :-)

Tekst to nie marmur, który nie wybacza błędów ;-)

Też się uczę.

Pozdrawiam

Cześć, Aluśka 

Gratuluję debiutu! 

Bruce zwróciła uwagę na sprawy techniczne, dlatego nie będę powtarzał. 

Podczas czytania postanowiłem skupić się na fabule. Rozumiem, że wątek fantastyczny był tylko tłem dla pokazania powagi sytuacji i stanu, w którym znalazła się bohaterka. Przyznam, że czekałem na moment, który przybliży i powie coś więcej o świecie potworów. Dlaczego musiało dojść do inwazji i czym w końcu były potwory. Wspominasz o nich fragmentarycznie, gdy atakują, przez co są tajemnicze, ale też w mojej wyobraźni nie zyskują formy, są tylko włochatym czymś. 

Najbardziej urzekł mnie mocno nacechowany emocjonalnie opis wyobrażeń, czy też wspomnień bohaterki, gdy wraca do domu rodzinnego. Dzięki takim zabiegom budowana postać, staje się bliska dla czytelnika. 

Pisz dalej ;-)

Pozdrawiam

Cześć, ośmiornica

Najpierw sprawy techniczne.

 

oczmi wyobraźni ---> oczami wyobraźni

Uśmiechnął siędo ---> się do 

musiał sam je spróbować ---> musiał sam spróbować

- Czyli coś się wydarzył ---> – Czyli coś się wydarzyło

Milczął, choć coś wyraźnie go gryzło

Łukasz obserwował go ---> powtórzenia?

Nie pakuje ---> Nie pakują?

Była już niemal chłodna ---> Co to znaczy niemal chłodna? Trudno mi sobie wyobrazić, że coś jest prawie chłodne. Jest albo chłodne, albo ciepłe. Rozumiem, że to sprawa indywidualna.

Często stosujesz imię bohatera, gdzie wiadomo w domyśle, że o nim mowa. 

opowiadać o tych rybaków ---> o tych rybakach

 

Najbardziej podobały mi się plastyczne opisy żeglugi. W sposób przekonujący pokazujesz życie na pokładzie, używając fachowego słownictwa. 

Wątki fantastyczne rozpoczynają i kończą opowiadanie, komponując się dobrze w całości.

Klik!

Pozdrawiam

Droga bruce, Langoliery to nowela S. Kinga, a ekranizacja to mini serial. Polecam najpierw przeczytać ;-)

Pozdrawiam

Cześć, bruce

Chciałbym wierzyć w cuda. Przypomniały mi się Langoliery.

Podobnie za jeroh: wątpliwe, żeby pilot rzucił takie zdanie do pasażerów. Nie chcę sobie wyobrażać, co działoby się w ich głowach. Na szczęście stał się cud i wszyscy przeżyli.

Pozdrawiam

Cześć, Koala

Rozbawiłeś mnie nocną koszulą :-) Nie podoba Ci się różowy? Przecież kwiaty są piękne. Sympatyczny smok i świetny pomysł z piorunami. 

Klik!

Pozdrawiam

Cześć, Bardzie

Dużo opisów, ale konsekwencja w całości, utwierdza mnie w przekonaniu, że zrobiłeś to z premedytacją :-) Dlatego plus :-)

Co do Beksińskiego – polecam Panowie wybrać się do Sanoka, wystawa robi wrażenie. 

Pozdrawiam

Klik!

Cześć, CZARNA2

Przyjemny szort, a kot przezabawny :-) Widziałem go, gdy siedział na głowie Haliny, jak żywy :-) Lubię koty, to magiczne istoty. Pod koniec gubiłem się w dialogach, kto do kogo się zwracał:

– Co to jest?

– Stolik nocny

Pozdrawiam

Klik!

Cześć, JolkaK

Zgrzytnęło mi jedynie: stawał się pomału idelany. To pomału wyrzuciłbym.

Nie precyzujesz dlaczego dochodziło do przemiany, ale szort rządzi się swoimi prawami i nie muszę tego wiedzieć. Podobał mi się, ponieważ wzbudza emocje. 

Klik!

Pozdrawiam

Cześć, Maciek

Wracasz często pamięcią do lat dzieciństwa, i dobrze że to robisz, bo lubię z Tobą podróżować. Przypominają mi się moje młode lata. Coś w tym jest, że z wiekiem wracają bardziej reminescencje niż to, co było niedawno. 

Pozdrawiam

Klik!

jerry_ gainer, a to ciekawe, że lepiej wiesz, co zrozumiałem źle.

Możesz się za mnie nie wypowiadać? 

 

Cześć

Interesujący fragment na tyle, że chętnie dowiedziałbym się, co będzie dalej. Stosujesz ciekawe porównania, ale jest tego zdecydowanie za wiele. Ciągle wrzucasz: jak, jakby, niczym, itd. Nie są same w sobie złe, ale jest ich przytłaczający nadmiar. 

Polecam publikować opowiadania w całości, ponieważ fragmenty nie cieszą się na portalu większym zainteresowaniem. 

Pozdrawiam

Aj, waj, liczyłem na to, że pójdzie to bardziej w strefy mroku i leśnego gąszczu. Nocą przy drodze, w świetle samochodwych reflektorów, świat wygląda groteskowo, szczególnie, gdy niesposób połączyć szpary między zębami, bo ortodonta drogi, i jeszcze dziury w nawierzchni bitumicznej :-) 

Zaskoczyłeś jak zwykle. 

Pozdrawiam

Klik!

Cześć, Michael

Solidnie napisany szort. Narracja w pierwszej osobie nie jest łatwa, ale zrobiłeś to wyśmienicie. Podobały mi się plastyczne, obrazowe przedstawienie potwora. Satysfakcjonujące zakończenie niczym wisienka na torcie.

Klik!

Pozdrawiam

Cześć

Polecam oznaczyć jako fragment.

Treść przejmująca, wymowna. Etykietowanie jest złe, bo przede wszystkim nie możemy poznać drugiego człowieka. Szczątkowe informacje, gdy ćmy nawet na nas nie usiądą, nie mogą wiedzieć czegokolwiek – wyciągają pochopne wnioski, powtarzają komentarze innych, plotkują i dodają swoje trzy grosze. Tworzy się przez to obraz nieprawdziwy, przekłamany… A nie wiedzą, że jesteśmy dla nich zwierciadłem.

Pozdrawiam 

Pogody ducha ;-) 

Nie sprawdzałem tagów, dlatego zastanawiałem się, kim jest narrator. Bardzo dobry pomysł na postapo. Opowiadanie zagadkowe, nieoczywiste, sprawia wrażenie dobrze przemyślanego. Podział: wstęp, rozwinięcie (ekspozycja), zakończenie, nie jest sztywne, a płynne.

Jedno z lepszych Twoich opowiadań, podobnie jak Mechaniczna rozpacz.

Pozdrawiam

Cześć, Młody pisarz

Dziękuję za odwiedziny i dobre słowa.

Pozdrawiam ;-)

Dopracowane opowiadanie, dobry szlif :-) Ale… zaraz. Czym było to coś? Bo tajemnicze, nieludzkie, dziwne, ale jakie zadanie miało spełniać? Czy interpretacja w stylu: sprzedał chłop duszę, jest trafna? Tak to potraktuję, w końcu Kvasir jest pazerny na kasę, to skończył źle. Tylko że przeżył :-) Tekst z otwartym zakończeniem. Ok, tak też można.

Wciągające opowiadanie. Zastanawiałem się nad lekkomyślnością Daana. Rozumiem, że był zaślepiony, nie wiem, chory, zwał jak zwał, ale aż tak nieostrożny? Lekkomyślny? Nie wziął pod uwagę, że w poniedziałek wszystko wyjdzie na jaw? Na korzyść dla opowiadania, akcja działa się na weekendzie, to wiele problemów odpadło. Twist jest w porządku i ucina problematyczne pytania typu: co by było, gdyby ciała nadal pozostały w chłodni? Sekcja wykazałaby substancję wstrzykniętą przez tych pseudo lekarzy :-)

 

Jest tutaj niewykorzystany potencjał, ale nie dlatego, że nie posiadasz odpowiednich środków warsztatowych. Szort byłby świetnym wstępem do czegoś większego. Obdarzyłeś robota emocjami, bo piszesz, że lubił smak mięsa. Skupiłbym się na zależności pomiędzy duszą, martwym przedmiotem – robotem, na etapowości dochodzenia tworu do wniosków, i przede wszystkim, co sprawiło, że zaczął myśleć. Tutaj aż prosi się o rozwinięcie. Przemyśl to :-) Chętnie przeczytałbym. 

Przypomniał mi się film Mucha, w reżyserii Kurta Neumanna, gdzie naukowiec z obawy przed reakcją żony, zamyka się w laboratorium. 

 

Anioły w połączeniu z piwem :-) Tego jeszcze nie spotkałem. Jedyny minus tego szorta, to forma, przypomina relację, coś na kształt scenariusza. Ale i tak mi się podoba. Lubię anioły.

Jaszczury nie miały szans. Człowiek wyluzowany, drink, papierosek, palemka, ach, żyć się chce :-) Coś mi nie pasuje tylko to płynięcie żabką w próżni. Rozumiem, że wcześniej wybił się z nóżki o coś. Tzn. od czegoś musiał się odbić. 

Zabawne opowiadanie. Cóż… Świat staje na głowie, baba z babą żenić się będą i chłop z chłopem, odwołując się do pewnego starego filmu :-) Podoba mi się żart, lekkość i zarozumiały, zapatrzony w siebie Oświecony Książę Egon. 

 

Wiem, że długie opowiadania mogą sprawiać trudność, szczególnie w łączeniu wątków, a to, że bohaterów jest niemało, również potrafi odbić się na odbiorze. Co do tych pierwszych połączyłeś wszystko w zgrabną całość. Na początku nie potrafiłem się odnaleźć i zrozumieć, co sprawia, że dana postać postępuje tak a nie inaczej. Zbyt szybkie wprowadzenie dużej ilości bohaterów nie ułatwiało mi tego. Dopiero później zacząłem łapać, o co chodzi. 

Widzę, że miałeś pomysł i dokładnie, krok po kroku go realizowałeś. Nie jestem smakoszem fantasy, ale tekst mi się podobał. 

No, to dałeś tym szortem jak ogniem po tłokach :-) Wykonałeś bardzo trudną rzecz, w krótkiej formie umieściłeś dużą dawkę grozy, ale nie bezpośrednio, ponieważ nie skupiałeś się na opisach strasznych poczynań jakże wesołego Mikołaja. Wiadomo, co znajdowało się w worku i myślę, że gdyby Mikołaj sięgnął do niego i wyciagnął to coś na stół, bańka straszności zamieniałby się w obrzydzenie… A tak, jest dobry horror. 

Pozdrawiam

Najpierw:

 

Zagryzła wargi i podążyła za krwawym śladem w śniegu, ciągnący się wzdłuż stodoły. ---> literówka? Brakło m

 

Zagryzła wargi i podążyła za krwawym śladem w śniegu, ciągnący się wzdłuż stodoły. Podeszła do kolejnej szpary, spojrzała. Eeike leżał przed domem. Usłyszała huk, gdy coś naparło na drzwi stodoły. ---> powtórzenie

 

Stary podniszczony skobel zatrzeszczał. Łapy wilka zjechały po drzwiach.

Wszystko ucichło. Po lewej biały kształt mignął między deskami. Usłyszała, jak śnieg trzeszczy pod łapami bestii. ---> powtórzenie

 

Bestia znów ruszyła, teraz z powrotem w stronę drzwi. Łapy znów napierały na wejście. ---> powtórzenie

 

Podniosła głowę i spojrzała wzdłuż ręki za uciekający wilkiem ze strzałą w boku ---> uciekającym

 

Miny ich były surowe, a pięści zaciskał się, im dłużej Kjell mówił. ---> zaciskały

 

Cała uwagę poświęcał na tropienie ---> Całą 

 

Dobrze się czytało. Myślałem, że pójdziesz bardziej w stronę fantasty i wilk okaże się czymś więcej niż tylko zwykłym zwierzęciem. 

Zajmujące opowiadanie, pomimo że akcja nie toczy się wartko, bardziej nieśpiesznie płynie. To dobry tekst. 

 

 

 

Najpierw:

 

Ceniłem go za to poczucie odpowiedzialności. Wtedy dopadło mnie dziwne uczucie, że coś nam umknęło.

 

Kształt dopasował się, jakby to właśnie piwo zostało wyprodukowane i przebyło całą tę drogę tylko po to, by trafić do tej właśnie dłoni.

 

Każdy ma jakąś misję i ją realizuje. ---> Niekoniecznie. Znam osoby, które żyją z dnia na dzień, jak powiedział Rambo, chyba w drugiej części :-) Ale zaznaczasz później, że niektórzy nieświadomie mają misję, to ok :-)

 

Zabawna opowieść. Podoba mi się poczucie humoru bohaterów i pomimo, że w dużej mierze wynika z naćpania, to jakoś mi to nie przeszkadza. Przyjemnie się czytało. 

Aha, to oznacza, że muszę iść spać :-)

Albo za dużo czytania, albo ten materac na podłodze nie jest dobrym pomysłem.

 

Ale chyba się nie zrozumieliśmy, nie czekam na wenę, ponieważ nie wierzę w coś takiego. Brak weny, to łatwizna, inaczej rodzaj prokrastynacji. Napisałem: zostawiam, ale nie w oczekiwaniu na wenę, głowa musi od tego odpocząć. Dlatego też nie zdarza mi się pisać wieczorami i w nocy. Wena to romantyczne bajanie ;-)

Pozdrawiam

Cześć

Przypomniała mi się Mroczna połowa.

Wyraz sztampa, pojawił się w opowiadaniu kilka razy, czy to zamierzone? :-)

Aż tyle frustracji? A kto mówił, że będzie łatwo? ;-)

U mnie wygląda to w ten sposób: zaczynam pisać, wracam, usuwam, kreślę, zostawiam, ale nieustannie mam to w sobie. Nie szukam weny, zaczęta opowieść drzemie gdzieś w środku i domaga się dokończenia. Kiedyś prowadziłem wymianę spostrzeżeń dotyczących tego, czy historia potrafi żyć własnym życiem. Byłem przekonany, że nic poza tym, co napiszę, nie istnieje w świecie wymyślonym, ale zaczynam mieć wrażenie, że jest odwrotnie. 

Pozdrawiam

 

Zajmujące opowiadanie. Mam tylko wątpliwości względem melodii (wystukiwanej). Wystukuje się rytm, melodię można zanucić, zaśpiewać. Oczywiście nie bierz tego za pewnik, to moje pojmowanie rytmu i melodii :-)

Wprowadzasz szybko w głębię, akcja jest konkretna, ale od wstępu do rozwinięcia trochę zbyt nagle jak dla mnie. 

Opowiadanie mi się podoba. Oglądałem kiedyś film, tylko obawiam się, że mogę przekręcić tytuł: Potwór z głębin? Animacje poklatkowe w filmach grozy z lat osiemdziesiątych zawsze wywołują uśmiech na mojej twarzy :-)

 

Cześć

Tekst tajemniczy, nieoczywisty, niejednoznaczny . Przypuszczam tylko, że bohaterka na coś cierpi – depresja? Poznaje człowieka, któremu boi się zaufać? Kim jest nieproszony gość? Dużo pytań, sporo niewiadomych. Super wstęp do dłuższej historii. 

Budujesz swój styl, to widać. 

Klik!

Pozdrawiam

To zależy jakich stworów ktoś się boi. Mogłoby być również tak, że redakcje przyjęłyby teksty Oskara, a stworów nikt by się nie bał :-) I co wtedy? 

Dobry tekst. W niewielkiej ilości spory ładunek emocjonalny.

Pozdrawiam

powiedział, ściągając kurtkę

powiedział, ściągając buty

Czy powtórzenia sa celowe? 

Umiejętnie budujesz napięcie i oczekiwanie na coś wielce niedobrego. To że koleś ciągle gada, zaczyna irytować nie tylko Janinę :-) Strzał w dziesiątkę! Widelec prosto w mózg przez oko!

Pozdrawiam

Wychodząc, mrukną cierpko ---> literówka?

Mocny, konkretny tekst. Wątek fantastyczny w czystych narzędziach zbrodni oraz braku śladów krwi. 

Pozdrawiam

Cześć, Bardjaskier

No, skądś to znam. Szalony fan i uwięziony przez niego pisarz. Misery

Jak na prawie czternaście tysięcy znaków poszło Ci całkiem nieźle. Pomijam literówki, zatrzymało mnie coś innego. Piszesz, że Karl upewnił się, że krtań nie jest zmiażdżona i czy będzie żył… Przy zmiażdżonej chłop by się zwyczajnie zaczął dusić. Kolejna kwestia: wzmiankujesz, że Karl sprawdzał czas za pomocą zapisanych kartek i odwiedzim Tyzyfona i stwierdził, że spędził w piwnicy pięć tygodni. Rozumiem, że to można wyliczyć, zakładając pisanie przez trzy godziny dziennie. Ale co ze snem? Jedzeniem itd.? Bohater musiałby nieustannie pisać. A poza tym pięć tygodni to szmat czasu. Zaburzenie rytmu dobowego w tak ekstremalnej sytuacji, jak przykucie do krzesła, stres… no, nie kupuję tego. A odwiedziny Tyzyfona już w ogóle nie są dobrym wyznacznikiem upływającego czasu. Chyba że bohater widzi cokolwiek poza piwnicą, np. szczelinę, przez którą wpada światło. 

Końcówka jak dla mnie za szybko.

Pozdrawiam

Cześć, OldGuard

Nie znam się na poprawności XIX-wiecznego stylu i pewnie dlatego nie przeszkadzało mi to w odbiorze. Czułem narastający klimat grozy i tajemnicę. Koniec jest zbyt przewidywalny, najsłabsze ogniwo tekstu. 

Klik!

Pozdrawiam

Cześć, Młody pisarz

Za słowami piosenki: Ludzie są, po to żeby mogli tańczyć, ludzie są, po to, żeby mogli walczyć…

Dobry szort. Ciekawy pomysł na imię dla obcego, dla mnie trafione w dziesiątkę. 

Klik 

Pozdrawiam 

Cześć, Maciek

Mam podobnie, bo pamiętam okrągły ksieżyc, gdy leżałem na trawie boiska do piłki nożnej, zespół ciął piosenkę Maanam, a moja wymarzona dziewczyna gdzieś zniknęła. Teraz już nie pamiętam, dlaczego leżałem, ale czułem się wspaniale. Myślę, że to wielkość boiska sprawiła, że nikt mnie nie nadpenął, a może zawdzięczam ocalenie księżycowi. 

Bardzo sentymentalny szort, emocjonalny, jak zawsze pięknie u Ciebie. 

Klik! 

Pozdrawiam

Cześć, Berig 

Zabawny szort. Zbrojniki określane są jako glonojady. Pamiętam, będąc dawno temu w sklepie zoologicznym, sprzedawca tłumaczył klientce, że na glony, to tylko ta rybka co zjada glony… Niestety, glonojady nie żywią się wyłącznie glonami – należy je dokarmiać. I jak w rzeczywistości, tak również w Twoim szorcie – tutaj akurat padło na kotkę. 

Ale to kotka teściowej… 

Kto by się przejmował :-) 

Dzięki za poprawienie nastroju. 

Pozdrawiam 

Cześć, Caern

Twoje opowiadanie ma szczególny wydźwięk, ponieważ poruszasz w nim kwestie społeczne. Przypomniał mi się Człowiek Plus, Frederika Pohla.

Oprócz science fiction, które posłużyło w moim odczuciu bardziej za tło, pokazujesz zwykłego człowieka w świetle wyboru i sprawczości, których tak naprawdę posiada niewiele. Czy rodzice dziewczynki chcąc lepszego jutra, postępują eytcznie? Czy mają prawo do tego, czego się dopuszczają? Niech każdy rozezna sam. Z jednej strony nie potrafią wyjsć poza schemat myślenia – czy mieć, oznacza w tym przypadku: zapłacić każdą cenę? Czy życie i zdrowie można wycenić?

Aha…

Zapewne nie grasz na basie, bo w tekście masz zwrot: gitara basowa :-) Każdy basista powie Ci, że nie ma czegoś takiego – jest bas. Ale to już inna historia. 

Powodzenia w konkursie.

Pozdrawiam

W świetle wypowiedzi Autorki wiemy coś więcej :-) Dyskusja bardzo ciekawa. 

 

jerry_gainer

Wychodzę z założenia, że jeśli Autor/ Autorka robi coś świadomie, to jak najbardziej na plus. Chyba nie zauważyłeś, że nie napisałem nic negatywnego odnośnie powtórzeń, a szort mi się podobał :-) Poczułeś się wywołany do tablicy? :-) Tekst zawsze można technicznie, językowo poprawiać, to nie jest rzeźba z marmuru. Tylko że to, co wg Ciebie będzie lepsze, wg innych już nie. Ani Ty, ani ja, czy rzesza redaktorów, korektrów nie wzbogaci danego tekstu, tylko dlatego, że tam się przytnie, tam się wytnie. Synonimy? No widzisz, to zależy, co kto lub. Mnie ani synonimy, czy powtórzenia, jeśli są celowym zabiegiem nie przeszkadzają. 

Pozdrawiam

Cześć, Koala

Niecodzienni goście odwiedzili Agatę. Remont frontu? Dobre :-) Sobota – piękny dzień.

To dobry szort na poprawę nastroju!

Klik!

Pozdrawiam

Cześć, Czarna2

Pierwsze, co rzuciło mi się w oczy to: cieplejsza temperatura. 

Temperatura może być niższa lub wyższa. Jest tutaj trochę do poprawy, przecinki, budowa zdań, ale zaciekawiła mnie historia. Jako scenka wprowadzająca, bardzo dobrze. W takim razie czekam na rozwinięcie.

Pozdrawiam

Cześć, UnaBomba

Widząc oznaczenie – horror, Hesket melduje się na miejscu.

Czytałem Twój tekst wczoraj i dzisiaj ponownie. Musiałem dać sobie trochę czasu na przemyślenie. To nie jest szablonowy szort. Mrok wylewa się z tych czterech tysięcy znaków. Gdybym miał czytać Twój horror, załóżmy długości dwudziestu lub trzydziestu tysięcy znaków, po lekturze byłbym ciężki od myśli. Sztuką jest w tak krótkiej formie i trudnym gatunku wywołać grozę, Tobie poszlo to sprawnie.

Odwołując się do wpisu jerry_gainer, a skąd pomysł, że autorka zrobiła to świadomie? Przecież jeszcze się nie wypowiedziała. 

Pozdrawiam

Cześć, tlok303

Dziękuję za wyłapanie błędów – poprawiłem. Końcowe wątki oddzieliłem gwiazdką, ale rozumiem, że mogłeś to w ten sposób odebrać. Cieszę się tym bardziej, że opowiadanie nie w Twoim klimacie, a jednak postanowiłeś przeczytać. 

Pozdrawiam 

To ona nie zamieniła się w potwora? To w końcu chłop był czy baba?

Bardzo ładny wiersz.

 

Poezji nie staram się rozumieć, dla mnie to malowanie słowem, wrażenie, emocje. 

Finklo, nigdy nie wiesz, gdzie anioł czai się za rogiem :-) 

Wskazał kosturem, gdzie puszcza gęstniała, czerniejąc pod naporem nadciągającego wieczoru. – Tam, nad strumieniem, jest polana. Dawno temu stała tam chata, dziś to zielsko i próchno. Tam możecie ostać. W puszczy ziemi pod dostatkiem. Budujcie, karczujcie, zdychajcie – wedle woli. Ale do wsi nie zachodźcie bez potrzeby.

Rozumiem, że to prosty chłop, ale tam, tam, tam, to chyba zwykłe powtórzenie, czy się mylę?

 

– To… nikt nie wierzy w tę tęczę? – zapytała cicho.

Bardzo na czasie, dzisiaj tęcza ma tak bogate znaczenie :-) 

 

Jedyne co mi nie pasuje w tej historii to nagłe szukanie dziatek. Ledwo dzieciaki wybiegły z chałupki i matka zaraz panikuje i biega za nimi po lesie. 

 

Spodobał mi się motyw przemiany – za to plus. 

Polecam wyjustować tekst.

Pozdrawiam

Cześć

Klimat przypomniał mi S. Kinga. Polecam Balladę o celnym strzale. Jedyne co mnie zastanowiło, to rękopis, ponieważ pisałeś, że to był plik kartek, a później używasz słowa okładka. Książka posiada okładkę, a nie plik kartek. 

Bardzo dobry pomysł, wykonanie troszkę mniej, ale jestem zadowolony z lektury. 

Zmień oznaczenie na: opowiadanie. Tekst ma ponad dziesięć tysięcy znaków.

Klik 

Pozdrawiam 

Cześć, khomaniac

Widzę, że pomysł był, ale chyba zbyt niecierpliwie podszedłeś do sprawy. Tekst zawiera błędy, ale też np. ile to jest: po trzech chwilach?  Czyli coś na kształt kwadransu? :-) 

 

Płonął wysokim ogniem o dziwnej czerwonej barwie

 

Co jest dziwnego w tym, że ogień płonie na czerwono? 

 

Wprowadzenie jest, pojawia się scena, rozwinięcie i zakończenie również, ale czegoś tu brakuje, może dlatego, że dzieje się to wszystko za szybko?

Pozdrawiam

Ok. Nie wiem, czy usunąłem to, o co Ci dokładnie chodziło, ale mam nadzieję, że tak.

 

Cześć, Nikodem_Podstawski

Bardzo dobrze napisane opowiadanie. Zaskoczyłeś mnie, bo początek historii w ogóle tego nie zapowiadał, ot, jakiś koleś sobie siedzi na przystanku i jest mu gorąco. Nie dopatrzyłem się błędów. To jest naprawdę dobry tekst. 

Klik!

Pozdrawiam

Cześć, crev

Biorąc pod uwagę, ile czasu zajęło kosmitom zbliżenie sie do Ziemi, zastanawiam się, w jaki napęd wyposażony był ich statek. Oczywiście w ramach gatunku i wyobrażeń, można przyjąć wszystko i gdybym zaczął wybrzydzać, byłoby to zwykłe czepialstwo :-) A lubię takie klimaty i opowiadanie mi się podobało. Poruszasz istotne kwestie, AI, autonomia i ten cały bajzel, który w świetle zagłady ma znaczenie. Co nas zniewala i czy w końcu się czegoś nauczyliśmy? 

Trzymasz w zawieszeniu, bo zadawałem sobie pytanie, jak to wszystko się skończy.

Wyjustuj tekst, a udam się do klikarni. 

Pozdrawiam 

Nowa Fantastyka