Nowa Fantastyka

Hej,

tekścik poprawny, ale nic ponadto.

Jedna uwaga prawniczo-kryminalistyczna: A potem oczyścić wszelkie dowody, że kiedykolwiek tu był – jak można oczyścić dowody? można usunąć ślady z rzeczy ruchomych/nieruchomych (czyli oczyścić te rzeczy), likwidując tym samym dowody. Ale nie można oczyścić dowodu – rzecz ruchoma po usunięciu z niej śladów (np linii papilarnych) przestaje mieć status dowodu.

Pozdr.

"Sukces to ponoszenie porażek bez utraty entuzjazmu" - W. Churchill

no taak, teraz mi tak wytłumaczyłeś, że już WSZYSTKO rozumiem! ;)

"Sukces to ponoszenie porażek bez utraty entuzjazmu" - W. Churchill

Hej, przeczytałem z zaciekawieniem. Historia istotnie mogła tak się potoczyć, jeśli się zna relacje między Himmlerem, Goebbelsem i innymi przybocznymi Adolfa z okresu 1933-1945. Zastanowiło mnie tylko, dlaczego jest mowa o tłustym cielsku Bormmana – naczelnym grubasem był Goring, a o tuszy Bormmana jakoś mi nic wiadomo, no chyba że się zapasł w tej wersji s-f, czyli w okresie po swojej realnej śmierci w 1945:) Pozdrawiam:)

"Sukces to ponoszenie porażek bez utraty entuzjazmu" - W. Churchill

Hej. Nawet nie będę silił się na udawanie, że zrozumiałem przesłanie:) Choć zagadkowe Nie pamięta nawet jutra. pewnie powinno być tu częścią układanki/kluczem do rozwikłania zagadki. Mimo tego klimat jest i skoro wracałem do tego dziś trzy razy, to znaczy, że – mimo braku zrozumienia – były emocje. A to się liczy tak samo jak zrozumienie:) Pozdrawiam :)

"Sukces to ponoszenie porażek bez utraty entuzjazmu" - W. Churchill

bardjaskier – kontynuuję, ponieważ bawi mnie wątek budowlany :) Chodzi mi nie o dokładność opisu, ale o techniczną możliwość danej czynności. Nie da się przecież przebiec z sypialni do salonu PO SUFICIE, jeśli po drodze są wspomniane wcześniej przeszkody w postaci drzwi, nadproża i ściany nad nim. Chyba że osiągnięta przez Ciebie dynamika była tak wielka, że bohater przebił się przez ścianę nad nadprożem, wtedy się zgodzę – był w stanie przebiec z sypialni do salonu PO SUFICIE :)

"Sukces to ponoszenie porażek bez utraty entuzjazmu" - W. Churchill

Ortografia to jest – w mojej opinii – warunek sine qua non jakiejkolwiek publikacji gdziekolwiek. Natomiast co do AI to ja nie jestem obiektywny, z racji wykonywanego zawodu (radca prawny), zainteresowań (m.in. prawo autorskie w nowych technologiach) i prowadzonych badań na żywych organizmach i tekstach (m.in. na tut. portalu). :) Na razie się przyglądam, czytam Ortodoksów i innych Portalowiczów, podsycam, prowokuję, efekty zapisuję i skrzętnie analizuję:) Cokolwiek by o AI nie powiedzieć, wywołana na forum dyskusja już się przyczynia do rozwoju literatury, choćby poprzez samo uwidocznienie problemu (OldGuard), wstępne zdiagnozowanie, krytykę i rozmowę o tym. Nie unikniemy obecności AI w życiu, czy się nam to podoba czy nie. Ja absolutnie nie popieram, jak wielu innych elementów świata, ale kimże jestem, aby jednostronnie a priori odrzucić cokolwiek bez wysłuchania zwolenników? Tak wiele pytań, tak mało odpowiedzi, jak westchnąłby Kiler do Siary ;)

"Sukces to ponoszenie porażek bez utraty entuzjazmu" - W. Churchill

kasper.sola – skoro już poruszono tu temat AI, to czy mógłbym prosić Cię – dla moich celów zawodowych – o zapoznanie się z poniższym tekstem i sklasyfikowanie Twojego tekstu pod kątem “zapisanego śladu AI” – nazwa mocno robocza, nie przyzwyczajam się do niej mimo chwilowego używania na potrzeb forum.

“Kontynuując wątek, jakie widzicie konstruktywne rozwiązanie dla elementów AI w twórczości literackiej? Bo pić pianę można w nieskończoność, a ja chciałbym poznać poglądy, mogące mieć kiedyś przełożenie na proces legislacyjny w zakresie praw autorskich, bo aktualnie jest to w totalnej rozsypce.

Podstawa prawna do dyskusji: zgodnie z prawem autorskim, UTWOREM jest tylko efekt działalności człowieka (pomijam tu celowo pozostałe elementy definicji, aby nacisk był widoczny na słowie CZŁOWIEK).

I teraz zaczyna się zabawa (UWAGA: dalej w wielkim strachu będę leciał w podpunktach literowych, ale zaznaczam, piszę własnoręcznie, przy trzeciej kawie, bez AI):

prosty prompt dla AI, Enter, całość wygenerowana przez AI, żadnej ingerencji człowieka = brak UTWORU w rozumieniu przepisów = brak ochrony prawnoautorskiej,
bardzo rozbudowany prompt dla AI, opisujący jednorazowo całość założeń dla mającego zostać wygenerowanego efektu, a po jego powstaniu – zero ingerencji człowieka – w mojej ocenie na dziś kwestia nierozwiązywalna, a poglądów jest więcej, niż książek do tej pory napisanych ogólnie; w mojej skromnej ocenie przedmiotem ochrony prawnej może tu być sam prompt, ale już nie powstały na jego podstawie wytwór AI,
prompt dla AI modyfikowany następczo, czyli sytuacja, gdzie po pierwszej i kolejnych wersjach wytworu AI człowiek modyfikuje prompt/wydaje polecenia uzupełniające/korygujące; tu granice są również bardzo płynne i w mojej ocenie rodzić może ostre spory doktrynalne, sprowadzające się do kwestii dowodowej typu zawartość cukru w cukrze, czyli stosunku udziału człowieka do pracy AI. Oznacza to koszmarnie rozbudowane, kosztowne (biegli) i czasochłonne procesy.

Na świecie nad problemem pracuje wiele osób, w różny sposób sformalizowanych. Jak na razie efektów w postaci definicji LEGALNYCH brak.

Mam taki autorski (oczywiście utopijny i nieakceptowalny przez każde lobby) pomysł, aby każda maszynka AI miała ustawowo wymuszoną konieczność pozostawiania swego nieusuwalnego śladu (coś jak ślad węglowy). Musiałby to być jakiś wewnętrzny i zunifikowany algorytm do obliczania udziału AI i człowieka w danym WYTWORZE/UTWORZE.

Można sobie to zobrazować np. tak (taaak, i poniżej znów wyliczanka):

prompt, enter = wytwór AI (zapisany ślad AI: AI 100%, człowiek 0% = brak ochrony prawnoautorskiej. I jak tylko to napisałem, to opadła mnie wątpliwość: czym się różni ta sytuacja od zrobienia zdjęcia wysoce zaawansowanym aparatem, gdzie wcześniej w nim ustawiliśmy przesłonę, czas i wiele innych parametrów i tylko nacisnęliśmy migawkę… ale idźmy dalej.
mamy już wytwór AI z pkt.1 i człowiek wprowadza poprawki do promptu typu; bohater ma być bardziej kafkowski, zdania mają być bardziej proustowskie ale jednak nie przekraczające 3/4 strony, akcja ma być mniej łopatologiczna niż u Mroza, porównania typu piasek to piasek, dusza to dusza mają być mniej cohelowskie. AI wypluwa drugą wersję wytworu (zapisany ślad AI: AI 95%, człowiek 5%).
następnie poprawki człowieka do wytworu AI z pkt.2 powtarzają się wielokrotnie, aż dochodzimy do sytuacji, gdy zapisany ślad AI wygląda tak: AI 49%, człowiek 51%. I mamy kolejny kłopot, czy mamy już UTWÓR, czy miks UTWORU z WYTWOREM? I jak prawa autorskie w tej sytuacji? W udziałach?”

Jestem ciekaw Twojej samooceny:)

"Sukces to ponoszenie porażek bez utraty entuzjazmu" - W. Churchill

Loża dba o poziom, dlatego wszystkich stawia do pionu!;)

"Sukces to ponoszenie porażek bez utraty entuzjazmu" - W. Churchill

a “mnie” się używa w środku zdania czy nie? Mnie się wydaje, że mi się nie używa ;) Ale ja się nie znam :)

"Sukces to ponoszenie porażek bez utraty entuzjazmu" - W. Churchill

Jest też kwestia podejścia do zmieniającego się świata. Można się na AI obrazić jak robili to zwolennicy radia w stosunku do TV, miłośnicy koni dorożkowych wobec pierwszych samochodów, robotnicy fabryczni wobec zabierających im pracę maszyn itd. itp. A może trzeba pogodzić się z istnieniem tego kolejnego elementu otaczającego nas świata, poznać “wroga”, aby umieć go zwalczyć/zasymilować/polubić/ulepszyć? *

*-niewłaściwe wypalić żywym autorskim ogniem piekielnym :)

"Sukces to ponoszenie porażek bez utraty entuzjazmu" - W. Churchill

Hej, jakoś nie wyłapałem istoty (a bardziej przyczyny, czy też może związku przyczynowo – skutkowego) przemiany jednego ciała w inne ciało… Bardzo to przypomina film Mucha, ale tam przyczyna była oczywiście-genetyczna. W tej części sprzed przemiany brakuje mi choćby minimalnego powiązania z przedmiotem przemiany, nie wiem, może więcej reklam o środkach owadobójczych?;)

To mnie zastanowiło pod kątem techniczno-budowlanym: Coś wybiegło z sypialni po suficie. Skoro wybiegło z sypialni (do salonu), to musiało chyba przejść przez drzwi? A nad drzwiami jest zawsze nadproże i kawałek ściany? Bo nie zakładam, że dom emeryta był jakiś nietypowy, czyli wysokość drzwi równała się wysokości pomieszczeń? Ot, taka uwaga techniczna;)

Poza tym tekst mi się podobał, z “zastrzeżeniami” j.w.

Pozdrawiam

"Sukces to ponoszenie porażek bez utraty entuzjazmu" - W. Churchill

No, to teraz czekaj na atak Świętej Inkwizycji, tropiącej AI na portalu ;) A będzie miała tu co robić :) Prompt ciekawy, wykonania typowe, ot tyle:) Polecam HYDE PARK i wątek o udziale AI w literaturze, rozwija się ciekawie:)

"Sukces to ponoszenie porażek bez utraty entuzjazmu" - W. Churchill

pisałem o histErycznych, nie histOrycznych zachowaniach ;) A do tego wystarczy włączyć TV i zerknąć na ostatnie wypowiedzi opozycji ;)

"Sukces to ponoszenie porażek bez utraty entuzjazmu" - W. Churchill

no wlasnie… a teraz z tych refleksji trzeba zbudować prawo, w oparciu o które będą kiedyś rozstrzygane wielomilionowe spory…

bruce – zerkając na moją klasyfikację powyżej, to co powstało w wyniku Twojej prośby do AI, to jest WYTWÓR AI, nie mający cech UTWORU w rozumieniu przepisów. Również Tobie nie przysługują do tego żadne prawa autorskie. Można więc z tym zrobić, co się komu żywnie podoba, w pełnym zakresie znanych na dziś pól eksploatacji:)

"Sukces to ponoszenie porażek bez utraty entuzjazmu" - W. Churchill

Przeklejam tu na żywca wątek z HYDE PARK, jako idealny przyczynek do dalszych rozważań w kwestii nieuchronnego udziału AI w ogólnie pojętym życiu literackim:

“Kontynuując wątek, jakie widzicie konstruktywne rozwiązanie dla elementów AI w twórczości literackiej? Bo pić pianę można w nieskończoność, a ja chciałbym poznać poglądy, mogące mieć kiedyś przełożenie na proces legislacyjny w zakresie praw autorskich, bo aktualnie jest to w totalnej rozsypce.

Podstawa prawna do dyskusji: zgodnie z prawem autorskim, UTWOREM jest tylko efekt działalności człowieka (pomijam tu celowo pozostałe elementy definicji, aby nacisk był widoczny na słowie CZŁOWIEK).

I teraz zaczyna się zabawa (UWAGA: dalej w wielkim strachu będę leciał w podpunktach literowych, ale zaznaczam, piszę własnoręcznie, przy trzeciej kawie, bez AI):

prosty prompt dla AI, Enter, całość wygenerowana przez AI, żadnej ingerencji człowieka = brak UTWORU w rozumieniu przepisów = brak ochrony prawnoautorskiej,

bardzo rozbudowany prompt dla AI, opisujący jednorazowo całość założeń dla mającego zostać wygenerowanego efektu, a po jego powstaniu – zero ingerencji człowieka – w mojej ocenie na dziś kwestia nierozwiązywalna, a poglądów jest więcej, niż książek do tej pory napisanych ogólnie; w mojej skromnej ocenie przedmiotem ochrony prawnej może tu być sam prompt, ale już nie powstały na jego podstawie wytwór AI,

prompt dla AI modyfikowany następczo, czyli sytuacja, gdzie po pierwszej i kolejnych wersjach wytworu AI człowiek modyfikuje prompt/wydaje polecenia uzupełniające/korygujące; tu granice są również bardzo płynne i w mojej ocenie rodzić może ostre spory doktrynalne, sprowadzające się do kwestii dowodowej typu zawartość cukru w cukrze, czyli stosunku udziału człowieka do pracy AI. Oznacza to koszmarnie rozbudowane, kosztowne (biegli) i czasochłonne procesy.

Na świecie nad problemem pracuje wiele osób, w różny sposób sformalizowanych. Jak na razie efektów w postaci definicji LEGALNYCH brak.

Mam taki autorski (oczywiście utopijny i nieakceptowalny przez każde lobby) pomysł, aby każda maszynka AI miała ustawowo wymuszoną konieczność pozostawiania swego nieusuwalnego śladu (coś jak ślad węglowy). Musiałby to być jakiś wewnętrzny i zunifikowany algorytm do obliczania udziału AI i człowieka w danym WYTWORZE/UTWORZE.

Można sobie to zobrazować np. tak (taaak, i poniżej znów wyliczanka):

prompt, enter = wytwór AI (zapisany ślad AI: AI 100%, człowiek 0% = brak ochrony prawnoautorskiej. I jak tylko to napisałem, to opadła mnie wątpliwość: czym się różni ta sytuacja od zrobienia zdjęcia wysoce zaawansowanym aparatem, gdzie wcześniej w nim ustawiliśmy przesłonę, czas i wiele innych parametrów i tylko nacisnęliśmy migawkę… ale idźmy dalej.

mamy już wytwór AI z pkt.1 i człowiek wprowadza poprawki do promptu typu; bohater ma być bardziej kafkowski, zdania mają być bardziej proustowskie ale jednak nie przekraczające 3/4 strony, akcja ma być mniej łopatologiczna niż u Mroza, porównania typu piasek to piasek, dusza to dusza mają być mniej cohelowskie. AI wypluwa drugą wersję wytworu (zapisany ślad AI: AI 95%, człowiek 5%).

następnie poprawki człowieka do wytworu AI z pkt.2 powtarzają się wielokrotnie, aż dochodzimy do sytuacji, gdy zapisany ślad AI wygląda tak: AI 49%, człowiek 51%. I mamy kolejny kłopot, czy mamy już UTWÓR, czy miks UTWORU z WYTWOREM? I jak prawa autorskie w tej sytuacji? W udziałach?”

"Sukces to ponoszenie porażek bez utraty entuzjazmu" - W. Churchill

Ślimak Zagłady – jednak przysiadłem od razu, bo bym nie wytrzymał za długo, pozostawiając takie uwagi bez komentarza. Pozwoliłem sobie ponumerować Twoje uwagi i odnieść się do każdej po kolei. Dziękuje za nie bardzo, zrobiłeś mi dzień:)

Wybiórczy przegląd redakcji i środków stylistycznych:

1.

(…) ludzie regularnie płacący podatki mieli głosy ciężkie, szlachetne i odpowiednio wypolerowane. Artyści otrzymywali przeliczniki kulturowe, pod warunkiem że nie byli zbyt niezrozumiali.

Tutaj metafora się załamuje – jeżeli najpierw każesz mi sobie wyobrazić głos jako coś w stylu zdobionej mosiężnej pieczęci, to gdzie tam nagle przelicznik kulturowy?

Tutaj chyba wszystko zależy od spojrzenia na artystów i ich stosunek do płacenia podatkówJ Jeśli założymy, że dobrze zarabiają i płacą podatki, to istotnie teoretycznie można mieć problem z powiązaniem głosu jako mosiężnej pieczęci, przyozdobionej w przelicznik kulturowy (choć problem akurat tu uważam za wydumany). Bardziej chyba jednak idzie w tekście o całą rzeszę artystów bez sukcesów (czyli tych, dla których teraz głośno mówi się o pomocy państwa w opłacaniu składek ZUS) – oni nie mają głosów ciężkich od podatków, oni mają TYLKO przelicznik kulturowy.

2.

Opiekunowie, nauczyciele i rodzice dostawali punkty za wkład długofalowy, choć system co kwartał prosił ich, aby nie przesadzali z cierpiętnictwem.

Spójnik “choć” jest tutaj bardzo dziwny – grupa okolicznika przyzwolenia powinna wyrażać treść, która w typowych okolicznościach wykluczałaby prawdziwość zdania głównego, a tu nie widać, jak cokwartalne prośby kłócą się z punktami za wkład długofalowy. (Przy okazji: trzy użycia wyrazu “kwartał” to dużo w tak krótkim tekście).

Tu nie będę dyskutował, CHOĆ możnaby przecież próbować wywieść teorię, że naruszenie przez beneficjentów (tu: Opiekunowie, nauczyciele i rodzice) systemowej prośby o umiarkowanie w cierpiętnictwie może skutkować ujemnymi skutkami w zakresie punktów we wkład długofalowy. Czy w takiej sytuacji CHOĆ się broni? Czy lepie brzmiałoby: PRZY CZYM?

3.

Na samym dole byli ludzie z kategorii N-0, urzędowo nazywani:

obywatele czasowo niewnoszący mierzalnej wartości wspólnej.

Rozbicie zdania w dwukropku na dwa akapity jest zabiegiem oryginalnym i w tym przypadku, jak by to ująć… niewnoszącym mierzalnej wartości wspólnej.

Teoretycznie, doktrynalnie TAK. Ale jak już gdzieś odpierałem zarzuty o szatkowanie tekstu: jest to moje zamierzone badanie wpływu szerokości wierszy na poziom przyswajania tekstu w czasach postępującego w społeczeństwie widzenia tunelowego (w rozumieniu nie tylko stricte optycznym). Prościej: im węższe wiersze, tym bardziej czytelnik przyspiesza czytanie, bo zaczyna to robić na zasadzie scrollowania tiktokowego (copyright reserved– ja). Po testach na rodzinie i znajomych (w których nikt trwale nie ucierpiał), badanie przynosi zamierzone efekty.

4.

Bogdan Bąk był bezużytecznikiem z powołania, charakteru i umiarkowanie złej organizacji dnia.

Trzeci element wyliczenia nie pasuje do dwóch pozostałych ani do struktury zdania (nie bardzo można kimś być ze złej organizacji dnia), więc nie bawi, lecz daje wrażenie niezborności.

Całość postaci Bogdana opiera się na jego niezborności systemowej i ogólnym ambiwalentnym podejściu do wszystkiego. Jako zagorzały zwolennik Monty Pythona uważam, że wsadzenie do tego zdania elementu umiarkowanie złej organizacji dnia jest jak wpadnięcie przez drzwi Świętej Inkwizycji, której nikt się przecież nie spodziewa.

5.

głos wyborczy o wadze 0,03, co oznaczało, że gdyby całe państwo głosowało nad kolorem papieru toaletowego w urzędach, jego głos miałby znaczenie mniej więcej takie jak westchnienie gołębia.

Tutaj nic się nie spina. Gdyby całe państwo głosowało nad konkretną sprawą, to nie byłby głos wyborczy, lecz referendalny. Nie wiadomo, dlaczego akurat w tym referendum miałby mieć mniejsze znaczenie niż w innych (czy waga cząstkowa głosu zależy od tematu?). W ogóle nie widzę, jakiemu celowi służy to barwne porównanie.

Jeśli idzie o rodzaj głosowania – zgoda. Ale kwestie prawne akurat tutaj miały mniejsze znaczenie (wbrew własnemu zawodowi), chodziło mi o zabawną metaforkę, którą – jak stwierdzam po czasie – jest mało udana.

6.

Bogdan nie był przestępcą. Nie był chory. Nie był nawet szczególnie zły. Po prostu nie pracował

Pokaż mi kogoś, kto na informację “Bogdan nie był przestępcą ani nie był chory” zapyta “a czy był szczególnie zły?”.

Tu wprost odniosę się do mych wyjaśnień z pkt.4. Uwielbiam wsadzić takie niepasujące do niczego wstawki, wyrwać czytelnika z komfortu czytelniczego i sprowokować do reakcji. Najgorsze to stworzyć coś miałkiego, lepiej niech to będzie wybitnie złe.

7.

System klasyfikował to jako:

dobrowolna bezproduktywność z elementami roszczeniowej werbalizacji.

“Klasyfikował to jako dobrowolną bezproduktywność” albo “następująco: dobrowolna bezproduktywność”, w obu wypadkach raczej bez przejścia do nowej linii. Ktoś już wyżej o tym pisał, prawda?

Pisał, pisał, a ja odpowiadam tym samym: szatkujemy, testujemy, przyspieszamy dobrnięcie do końca tekstu – scrollowanie tiktokowe!

8.

który mimo osiemdziesięciu dwóch lat

“Mimo swoich osiemdziesięciu dwóch lat” lub “mimo osiemdziesięciu dwóch lat na karku” (utarta fraza).

ZGODA.

9.

– O, stabilnie.

– Stabilnie to jest na cmentarzu.

Nie bardzo widzę, co ma być trafnego lub zabawnego w tej odzywce. Może “bez zmian to jest na Zachodzie”?

Kwestia gustu. A jak wiadomo, de gustibus …

10.

Tego dnia sprawa była poważniejsza niż zwykle, bo zbliżało się Wielkie Głosowanie Kierunkowe.

I ono potem się tak zbliża przez resztę tekstu, co najmniej kilka tygodni, więc nie wiadomo, dlaczego już tego dnia sprawa była poważniejsza niż zwykle. Taka umowność wytrąca z zanurzenia w świecie przedstawionym – jak w grze komputerowej, gdy gracz otrzymuje fabularnie “bardzo pilne” zadanie, a i tak jest jasne, że ono poczeka, jak długo będzie mu pasowało.

Również chyba subiektywne odczucie czytelnicze, ale bierę na klatę :)

11.

mówić „kiedyś to było”, ani używać zdania „to się nie uda”.

Bez przecinka (spójnik wyłączający).

ZGODA.

12.

Za naruszenie groziła kara edukacyjna

Napisałbym “środek edukacyjny niebędący karą” – może zabawniej – ale to kwestia gustu, dyskusja, nie krytyka.

OK.

13.

Bogdan uznał projekt za akt terroru.

Właściwie nie bardzo dostrzegam, dlaczego go osobiście tak poruszyła kwestia poniedziałkowego narzekania, skoro nie pracuje.

Z Bogdanem jest trochę jak z kobietami, możesz lubić albo nienawidzić, ale nie próbuj zrozumieć:) Ktoś gdzieś napisał, że Bogdan to taki Ferdek Kiepski wersja 2.0 i to powinna być chyba odpowiedź :)

14.

Kurier ruszył, po czym po trzech metrach wjechał w fontannę.

Jak wspomniałem, ogólnie to ładna scena, ale jeżeli ruszył na pasy i po trzech metrach wjechał w fontannę, to znaczyłoby, że… fontanna stała na środku jezdni?

Nie skupiałem się aż tak na kwestiach technicznych w zakresie posadowienia elementów architektury miejskiej w stosunku do ciągów pieszo-jezdnych, ale może i racja:)

15.

Napisał wiersz pod tytułem Ojczyzna to nie apka i wrzucił go do publicznego obiegu kultury.

Tytuł oznaczyć cudzysłowem lub kursywą (też już ktoś o tym wspominał).

ŚWINTO RACJA!

16.

Utwór zakwalifikowano jako ekspresję emocjonalną bez wyraźnego wpływu kulturowego.

Warto by coś zrobić z tym powtórzeniem (obiegu kultury – wpływu kulturowego).

Zapiszmy to, żeby nam nie umknęło i idźmy dalej :)

17.

generował jedynie „bierną obecność przy treści edukacyjnej”.

Jak można generować obecność? Może “wykazywał”?

Jak już wyżej wspomniałem uwielbiam takie – oczywiście mogące razić – niespodzianki językowe.

18.

– W pana przypadku zalecam zwiększenie spożycia błonnika oraz aktywności zawodowej.

Rozważyłbym dwukropek po “zwiększenie” (żeby uzyskać jasność, że nie chodzi o spożycie aktywności zawodowej).

Powiadasz: spożycie aktywności zawodowej? Kuszące, rozważę:)

19.

potem skręcała koło portretu Pierwszego Ministra Algorytmizacji i kończyła się przy kobiecie, która płakała

Kończyła się “na kobiecie” lub “kobietą” (kobieta jest członkinią kolejki, a nie punktem orientacyjnym).

Vide pkt. 16.

I już koniec? Buu, dawno tak się nie bawiłem, pisząc odpowiedzi na Twoje uwagi, za które serdecznie dziękuję. Wydaje mi się, że dzięki nim (wiem, powtórzenie dziękowania, ale cóż) lepiej poznałem istotę Bogadana :) Pozdrawiam serdecznie.