Mino, Zabójca

 

Pro­log

 

Znowu to zro­bił, znowu był zmu­szo­ny. Sto­jąc nad mar­twym cia­łem, Mino pła­kał. Łzy ka­pa­ły na pod­ło­gę, a on, nie mogąc ich po­wstrzy­mać, po pro­stu oddał się chwi­li ża­ło­ści.

Gdy tro­chę ochło­nął, otarł nos skra­jem czer­wo­ne­go rę­ka­wa. Mu­siał otwo­rzyć sejf. A potem za­trzeć wszel­kie ślady, że kie­dy­kol­wiek tu był. Lista zadań go tro­chę uspo­ko­iła. Stę­ka­jąc, pod­niósł ciało z ziemi i za­cią­gnął je do ga­bi­ne­tu. Szyb­ko uchy­lił po­wie­kę by­łe­go, tym­cza­so­we­go przy­ja­cie­la i bez prze­szkód do­stał się do taj­ne­go po­miesz­cze­nia.

Miał jasne in­struk­cje, czego po­trze­bu­je, więc od razu wkroczył głę­biej do skryt­ki. Były tu przede wszyst­kim do­ku­men­ty, do­brze po­sor­to­wa­ne. Widać, że ofia­ra dbała o po­rzą­dek. Szyb­ko zna­lazł in­te­re­su­ją­ce go pa­pie­ry i wy­szedł.

Usa­dził ciało męż­czy­zny przy biur­ku, przez przy­pa­dek do­ty­ka­jąc od­sło­nię­te­go brzu­cha nie­bosz­czy­ka. Mózg Mino otrzy­mał na­tych­miast sy­gnał. Wy­sy­ła­jąc od­po­wied­ni im­puls, jesz­cze mógł­by pomóc, po­now­nie ak­ty­wo­wać serce ofia­ry.

Nie­ste­ty, miał od­bie­rać życie.

Nalał whi­sky z ka­raf­ki do zdo­bio­nej szklan­ki i po­sta­wił obok trupa, który teraz leżał z roz­ło­żo­ny­mi rę­ka­mi, głową na bla­cie. Cmok­nął nie­za­do­wo­lo­ny, odlał tro­chę płynu z po­wro­tem do na­czy­nia i prze­wró­cił szklan­kę obok dłoni zmar­łe­go.

Bru­nat­na ciecz po­pły­nę­ła na wszyst­kie stro­ny, wsią­ka­jąc w pa­pie­ry do­oko­ła.

Tak. To było to.

Mino ro­zej­rzał się jesz­cze i ru­szył sprzą­tać miej­sce, gdzie uści­snę­li sobie dło­nie. Naj­pierw oczy­wi­sto­ści. Wy­gła­dzić dywan, ze­brać po­je­dyn­cze włosy, ślady butów. Lista w gło­wie uła­twia­ła po­sta­wie­nie na­stęp­ne­go kroku. Do­pó­ki miał listę, nie podda się.

Na szczę­ście nie mu­siał się przej­mo­wać od­ci­ska­mi pal­ców, za­wsze nosił rę­ka­wicz­ki. Poza naj­waż­niej­szy­mi dla misji trzy­dzie­sto­ma se­kun­da­mi, po­my­ślał z go­ry­czą.

Prze­niósł się do kuch­ni i zmył jeden z dwóch kom­ple­tów sto­ło­wych, któ­rych użyli pod­czas ko­la­cji. Ro­zej­rzał się mi­mo­cho­dem i coś przy­ku­ło jego uwagę. Nie był pe­wien co.

Za­mknął oczy, wi­zu­ali­zu­jąc po­miesz­cze­nie.

Za­pach.

Czuł wła­sny pot, efekt spę­dze­nia ca­łe­go dnia w po­dró­ży.

Ru­szył do ga­bi­ne­tu i za­czął szpe­rać w szu­fla­dach. Na­tra­fił w końcu na drew­nia­ną skrzy­necz­kę, obok któ­rej leżał pi­sto­let. Od­ru­cho­wo cof­nął rękę i się skrzy­wił. Broń była wy­bo­rem za­bój­ców. On był inny. On nie miał wy­bo­ru.

Się­gnął po cy­ga­ro ze szka­tuł­ki i je za­pa­lił. Cho­dził po po­ko­jach, me­to­dycz­nie wy­dmu­chu­jąc dym na fo­te­le i w stro­nę miejsc, w któ­rych prze­by­wał.

W końcu sta­nął przy drzwiach fron­to­wych, gotów do wyj­ścia. Tak, teraz po­my­ślał o wszyst­kim.

W tacy na klu­cze, przy wej­ściu po­ło­żył małe pu­deł­ko za­pa­łek, które można do­stać tylko w klu­bie noc­nym. Tam nie ma kamer, będą mieli wy­ja­śnie­nie, czemu nie mogli go zna­leźć na na­gra­niach cały dzień.

Za­wa­hał się, wpa­trzo­ny w ciem­ność. To był dobry czło­wiek. Nie pa­so­wał do opisu bu­rzy­cie­la po­rząd­ku, ale za­bra­ne do­ku­men­ty opo­wia­da­ły inną hi­sto­rię. Tak mu po­wie­dzia­no. A Mino miał za­bi­jać, nie za­da­wać pytań.

W końcu ścią­gnął przez głowę czer­wo­ny swe­ter, od­sła­nia­jąc sza­rość pod­ko­szul­ka. Spod rdza­wo­brą­zo­wych spodni wy­ło­ni­ła się druga, szara para. Na­ci­snął cicho klam­kę i wy­mknął się na ulicę.

1. Spra­woz­da­nie

 

Twarz czło­wie­ka, przed któ­rym stał Mino, była cał­ko­wi­cie czer­wo­na. Wy­róż­nia­ły się tylko białe wąsy, które kon­tra­sto­wa­ły z ko­lo­rem skóry i hip­no­ty­zo­wa­ły spo­so­bem, w jaki po­zo­sta­wa­ły nie­ru­cho­me nad cią­gle otwie­ra­ją­cą się dolną szczę­ką.

– …i on nigdy by sobie nie po­zwo­lił na picie przy biur­ku? Czy ty w ogóle czy­ta­łeś akta?

Po chwi­li Mino zdał sobie spra­wę, że py­ta­nie nie było re­to­rycz­ne. Zmu­sił się, żeby od­wró­cić wzrok i z po­wro­tem sku­pić się na bie­żą­cej chwi­li. Za­la­ła go fala cie­pła, spły­wa­ją­ca po po­licz­kach na kark i resz­tę ciała. Wstyd, który do tej pory sku­tecz­nie tłu­mił.

– Tak jest! – od­parł tylko. Wie­dział, że to py­ta­nie pu­łap­ka.

– Co „tak jest”!? – wrza­snął. – Je­steś jakiś nie­peł­no­spryt­ny? Upa­dłeś na głowę w dzie­ciń­stwie?

– Nie, sir!

– Jesz­cze raz mi od­po­wiesz jedną sy­la­bą, a ześlę cię na Wyspę, tam, gdzie po­wi­nie­neś gnić już od dawna. Ro­zu­mie­my się?

– Tak jest, mamy pełne zro­zu­mie­nie, sir! – od­krzyk­nął Mino, cho­ciaż miał ocho­tę wresz­cie wy­gar­nąć na­pu­szo­ne­mu urzę­da­so­wi. To nie był nawet nikt ważny, tylko ro­dzaj ucznia lub se­kre­tar­ki.

Wą­sacz za­czął roz­chy­lać usta, szy­ku­jąc za­pew­ne na­stęp­ną ty­ra­dę, ale przez drzwi ga­bi­ne­tu wy­chy­lił się Chris.

– Bi­tram, wy­star­czy. Mino, po­zwól do mnie.

– Tak jest! – Bi­tram na­prę­żył się i przy­ło­żył dłoń do czoła. Zaraz potem wró­cił do pi­sa­nia w do­ku­men­tach, jakby nigdy nie prze­rwał. Jego twarz mo­men­tal­nie wró­ci­ła do na­tu­ral­nych ko­lo­rów.

Mino przy­glą­dał się na­tych­mia­sto­wej trans­for­ma­cji z unie­sio­ny­mi brwia­mi, po­wstrzy­mał się jed­nak od ko­men­ta­rzy.

– Twoja ostat­nia misja miała wady w eg­ze­ku­cji – oświad­czył Chris, gdy już usie­dli. – Co się stało?

– Sir, nie mogę się zgo­dzić, że po­sa­dze­nie go na fo­te­lu miało zna­cze­nie. Zdą­ży­łem go po­znać, mu­sia­łem go po­znać, żeby się zbli­żyć – głos mu za­drżał. Prze­łknął gło­śno ślinę, zanim kon­ty­nu­ował: – Biur­ko było ra­cjo­nal­niej­szym wy­bo­rem, rzad­ko uży­wał fo­te­la, bo przy­po­mi­nał mu żonę.

Prze­ło­żo­ny po­pa­trzył na niego uważ­nie, zimno i bez wy­ra­zu, jakby był nie­za­do­wo­lo­ny z usły­sza­nych słów. Mino uni­kał kon­tak­tu wzro­ko­we­go. Czuł, że za każ­dym razem, gdy pa­trzył pro­sto w oczy Chri­sa, traci część sie­bie.

– Do­brze, spo­dzie­wam się szcze­gó­ło­we­go ra­por­tu. W tym prze­bieg two­je­go ro­zu­mo­wa­nia – rzekł w końcu, wy­cią­ga­jąc z szu­fla­dy tecz­kę. – Mamy na­stęp­ną misję.

– Czy…

Mino się za­wa­hał. Nie po­wi­nien tego robić, nie po­wi­nien oka­zy­wać uczuć, zwłasz­cza przed tym czło­wie­kiem. Ale z dru­giej stro­ny, nie miał ni­ko­go in­ne­go. Wszy­scy, któ­rych po­zna­wał, mu­sie­li umrzeć. Po­czuł ści­śnię­cie w żo­łąd­ku na tę myśl.

– Mów, Za­bój­co – po­na­glił prze­ło­żo­ny.

– Bła­gam, sir, nie na­zy­waj mnie tak – wy­pa­lił i na­tych­miast skur­czył się w sobie.

To była bła­host­ka, zwłasz­cza przy tym, o co chciał pro­sić. Po co ruj­no­wać mu jesz­cze bar­dziej humor? Za­uwa­żył lekki gry­mas na twa­rzy roz­mów­cy, ale po­sta­no­wił kon­ty­nu­ować.

– Nie mogę już za­bi­jać, nie chcę. Pro­szę, po­zwól­cie mi iść na eme­ry­tu­rę. Będę grzecz­ny, będę ra­por­to­wać, będę sta­wiać się w punk­tach kon­tro­l­nych, co­kol­wiek. Tylko po­zwól­cie mi już nie za­bi­jać – wy­re­cy­to­wał na jed­nym tchu, zgod­nie z ćwi­cze­nia­mi z ostat­nich paru dni.

Udało mu się za­sko­czyć Chri­sa, bo pa­trzył na niego z ka­mien­ną twa­rzą i się nie od­zy­wał.

Cisza prze­dłu­ża­ła się, a z każdą se­kun­dą Mino czuł pot spły­wa­ją­cy po czole i ple­cach. W końcu po­sta­no­wił, że po­wi­nien się jed­nak uspo­ko­ić. Za­czął ana­li­zo­wać dło­nie szefa. Dłu­gie palce, za­dba­ne pa­znok­cie, brak od­ci­sków. Gdyby nie to, że sie­dzą w urzę­dzie woj­sko­wym, to te ręce z całą pew­no­ścią po­wie­dzia­ły­by, że czło­wiek przed nim nie para się pracą fi­zycz­ną. Po­czuł, że bicie jego serca wraca do nor­mal­ne­go rytmu. Do­brze.

– Zo­ba­czy­my, co da się zro­bić – od­po­wie­dział w końcu Chris, gdy cisza się prze­dłu­ża­ła. Scho­wał przy tym tecz­kę, którą wy­cią­gnął wcze­śniej i po­ło­żył na bla­cie inną, wy­bra­ną z szu­fla­dy na samym dole biur­ka. – A teraz misja. Ta bę­dzie nie­ty­po­wa, cho­ciaż to ko­lej­ny opo­zy­cjo­ni­sta do wy­eli­mi­no­wa­nia.

Za­bój­cy chcia­ło się ska­kać z ra­do­ści. Z ust Chri­sa takie pro­ste słowa ozna­cza­ły obiet­ni­cę, że po­roz­ma­wia z prze­ło­żo­ny­mi o jego eme­ry­tu­rze.

Przy­naj­mniej tak się wy­da­wa­ło.

Mino się tego nie spo­dzie­wał, pod­da­nie się bez prób za­trzy­ma­nia go? Ści­snął kra­wę­dzie krze­sła, po­wstrzy­mał ci­sną­cy się na twarz uśmiech i całą siłą woli sku­pił się na trwa­ją­cej wła­śnie od­pra­wie.

 

2. Opo­zy­cjo­nist­ka

 

Eva zer­k­nę­ła za sie­bie. Na ulicy nie było ni­ko­go, ale wy­da­wa­ło się, że cie­nie po­dą­ża­ją, gdzie­kol­wiek się udała. Po­trzą­snę­ła głową i ru­szy­ła dalej, w nie­uczęsz­cza­ną część mia­sta.

Sama zgo­to­wa­ła sobie taki los, upo­mi­na­ła się w duchu. Chcia­ła do­łą­czyć do opo­zy­cji, zro­bić coś do­bre­go dla świa­ta. Daw­niej była po pro­stu agent­ką, jedną z osób, które mu­sia­ły wy­słu­chi­wać ra­por­tów i nie zdra­dzać się, że czyta tak na­praw­dę mię­dzy zda­nia­mi. A potem do­no­sić swoim prze­ło­żo­nym na wszel­kie ozna­ki nie­sub­or­dy­na­cji. Nie­na­wi­dzi­ła tego. Nie­ste­ty, albo do­no­si­ła, albo sama zo­sta­ła­by za­bi­ta.

Teraz ofi­cjal­nie prze­cho­dzi za­ła­ma­nie ner­wo­we, a nie­ofi­cjal­nie skra­da się i ma kogoś śle­dzić, być może nawet wy­eli­mi­no­wać.

Sta­nę­ła przed za­cie­nio­ny­mi drzwia­mi klubu noc­ne­go, do któ­re­go zmie­rza­ła. Zapukała i zaraz zgrzytnęła zasuwa. W szpa­rze po­ka­za­ły się oczy.

– Tak? – za­py­tał męski głos, za­ska­ku­jąc uprzej­mo­ścią.

– Man­dra­go­ra – rzu­ci­ła hasło, roz­glą­da­jąc się do­oko­ła.

Skrzyp­nę­ły za­wia­sy i drzwi się uchy­li­ły. Prze­kro­czy­ła próg i ski­nę­ła głową ochro­nia­rzo­wi.

– Pierw­szy raz u nas, sło­necz­ko? – za­py­tał mięk­kim gło­sem.

Uważ­nie przyj­rza­ła się męż­czyź­nie. Duży, umię­śnio­ny. Biała ko­szul­ka z krót­ki­mi rę­ka­wa­mi od­kry­wa­ła owło­sio­ne ra­mio­na a kre­mo­we, ele­ganc­kie spodnie, opi­na­ły mu­sku­lar­ne uda. Uśmie­chał się do niej non­sza­lanc­ko, jed­nak bez pew­nej pro­stac­kiej ener­gii, którą Eva aż za do­brze znała z in­nych miejsc.

Bio­rąc pod uwagę, w jakim klu­bie się zna­la­zła, była skłon­na uwie­rzyć, że py­ta­nie było szcze­re. Nie­śmia­ło unio­sła ką­ci­ki ust i po­ki­wa­ła głową.

– O! To wspa­nia­le! Emil, po­zwól no!

W głębi ko­ry­ta­rza po­ja­wił się drob­ny, bar­dzo chudy na­sto­la­tek. Rów­nież miał na sobie białą ko­szul­kę i kre­mo­we spodnie. Eva za­no­to­wa­ła w pa­mię­ci, że taki strój naj­praw­do­po­dob­niej ozna­cza kogoś z ob­słu­gi. Zdała sobie też spra­wę, że nie sły­szy mu­zy­ki. Po­czu­ła ukłu­cie stra­chu, ale zanim zdą­ży­ła za­py­tać, Emil wziął ją pod rękę i za­czął opo­wia­dać:

– Cu­dow­nie, że do nas tra­fi­łaś. Nic się nie bój, tutaj bę­dziesz mogła po­tań­czyć, po­sza­leć, być sobą, z dala od złego oka agen­tów na­sze­go ko­cha­ne­go pań­stwa. Ostat­nio…

Ko­bie­ta z tru­dem za­cho­wa­ła ka­mien­ną twarz. Słu­cha­jąc cią­głe­go sło­wo­to­ku, nie mogła oprzeć się wra­że­niu, że chło­pak nie zdaje sobie spra­wy ze skali za­gro­że­nia, mó­wiąc tak swo­bod­nie o ta­jem­ni­cach klubu. Rząd ofi­cjal­nie po­tę­piał wszel­ką in­dy­wi­du­al­ność, w tym nie­he­te­ro­nor­ma­tyw­ność. Ale z dru­giej stro­ny nigdy z tym nic nie robił, tak długo, jak wszyst­ko dzia­ło się nie­ofi­cjal­nie.

– …wła­sne?

Py­ta­nie Emila za­wi­sło w po­wie­trzu, wy­raź­nie ocze­ki­wał od­po­wie­dzi. Eva nie miała po­ję­cia, o co wła­ści­wie zo­sta­ła za­py­ta­na. Czuła ru­mie­niec, wy­pły­wa­ją­cy na po­licz­ki.

– Prze­pra­szam, za­my­śli­łam się, tro­chę się stre­su­ję – wy­bą­ka­ła.

– Ależ nic się nie martw, nic się nie stało! Py­ta­łem tylko, czy chcesz wy­po­ży­czyć stro­je, czy masz wła­sne?

– Wła­sne.

– Cu­dow­nie! Tam jest szat­nia, a jak bę­dziesz go­to­wa, to tędy wej­dziesz pro­sto na par­kiet.

Za­stu­kał w duże, dę­bo­we drzwi, przy któ­rych wła­śnie sta­nę­li. Z tego miej­sca sły­chać już było przy­tłu­mio­ną mu­zy­kę, do­bie­ga­ją­cą zza prze­szko­dy.

Po­dzię­ko­wa­ła za od­pro­wa­dze­nie i ru­szy­ła ku szat­ni, gdzie ścią­gnę­ła szare ubra­nie, wrzu­ci­ła je do jed­nej z sza­fek i ubra­ła się w ko­lo­ro­wy strój. Czuła się przy tym jak klaun, nigdy nie no­si­ła ofi­cjal­nie nic in­ne­go niż sza­ro­ści. Lub gra­nat, gdy była na służ­bie.

Cią­gle po­pra­wia­jąc tur­ku­so­wy t-shirt, wci­śnię­ty w sztruk­so­we, la­wen­do­we spodnie, otwo­rzy­ła wresz­cie drzwi pro­wa­dzą­ce na głów­ny par­kiet.

 

3. Cel

 

Evę za­la­ła fala mu­zy­ki. Dziw­nej, elek­tro­nicz­nej. Ko­ja­rzy­ła, że chyba na­zy­wa się rave, albo tech­no. Za­tka­ła uszy, nie mogąc ze­brać myśli. Nie tego się spo­dzie­wa­ła, przy pierw­szej wi­zy­cie w klu­bie. Nie wie­dzia­ła czego się spo­dzie­wać, ale na pewno nie tego.

Za­mknę­ła drzwi i z dłoń­mi nadal przy­ło­żo­ny­mi do uszu, ru­szy­ła do baru. Sufit był dosyć niski, na­to­miast prze­strzeń sa­me­go klubu ogrom­na. Mi­nę­ła wła­śnie wy­sta­ją­cy frag­ment ce­gieł w ścia­nie i zdała sobie spra­wę, że to mu­sia­ły być nie­za­leż­ne miesz­ka­nia, które ktoś po­łą­czył w jedno, two­rząc par­kiet.

Od razu zro­bi­ło jej się dusz­no. Wy­obraź­nia po­ka­zy­wa­ła ob­ra­zy za­wa­la­ją­ce­go się skle­pie­nia. Brak pod­pór w klu­czo­wych miej­scach, znisz­czo­ne za­pew­ne też ścia­ny nośne. Jak mogli być tak nie­od­po­wie­dzial­ni? Prze­cież to za­gro­że­nie dla życia! Czemu nikt z tym nic nie robił?

Gdy ostat­nia myśl po­ja­wi­ła się w gło­wie, aż się za­trzy­ma­ła. Prze­cież to jest nie­ofi­cjal­ne. Nie­le­gal­ne. Muszą sobie ra­dzić, jak mogą. A rząd by się ucie­szył na taką ka­ta­stro­fę. Ro­zej­rza­ła się ze wsty­dem, upew­nia­jąc się, że nikt nie usły­szał przy­pad­kiem jej myśli i skar­ci­ła się za urzęd­ni­cze po­dej­ście, po czym ru­szy­ła dalej do baru.

Po pew­nym cza­sie, gdy zdą­ży­ła wypić drin­ka i od­rzu­cić parę za­lo­tów ad­o­ra­to­rek, nadal nie do­strze­ga­ła celu wi­zy­ty. Pa­trzy­ła na ko­lo­ro­wy tłum i nie do­wie­rza­ła, że ist­nie­je aż tyle barw. Na po­wierzch­ni ro­bot­ni­cy no­si­li zwy­kle sza­rość, bo ten kolor ma­te­ria­łu był naj­tań­szy, do­to­wa­ny. Bo­gat­si po­zwa­la­li sobie na eks­tra­wa­gan­cje ko­lo­rów, ale ukry­wa­li się w wy­dzie­lo­nych dziel­ni­cach, byle tylko nie do­ty­kać bie­do­ty.

Pod­czas gdy się za­my­śli­ła, na skra­ju par­kie­tu po­ja­wi­ła się nowa para tań­czą­cych. W jed­nym z nich roz­po­zna­ła cel. Niski męż­czy­zna z bujną, brą­zo­wą czu­pry­ną. Dosyć umię­śnio­ny i chyba można było go na­zwać przy­stoj­nym, cho­ciaż nie po­do­bał się Evie. Praw­do­po­dob­nie przez oczy, wą­skie, nie­rów­no roz­sta­wio­ne, zbyt głę­bo­ko osa­dzo­ne w czasz­ce.

Obaj męż­czyź­ni byli spo­ce­ni. Gdy mi­nę­ła pio­sen­ka, skie­ro­wa­li się w stro­nę baru i usie­dli nie­opo­dal. Naj­bar­dziej non­sza­lanc­ko, jak tylko po­tra­fi­ła, zer­k­nę­ła w ich stro­nę. Gdy za­uwa­ży­ła, że byli za­pa­trze­ni w sie­bie na­wza­jem, przy­glą­da­ła się już bez dal­sze­go skrę­po­wa­nia.

To był on. Mino, Za­bój­ca. Miała go ob­ser­wo­wać. Wie­dzie­li, że za­bi­ja z bli­ska, do­ty­ka­jąc dru­giej osoby. Mógł ste­ro­wać sy­gna­łem serca. Strasz­na mo­dy­fi­ka­cja ge­ne­tycz­na, zwłasz­cza dla osób, które tego do­świad­cza­ły.

Po paru mi­nu­tach od­po­czyn­ku męż­czyź­ni ru­szy­li z po­wro­tem na par­kiet. Przy­tu­la­li się, mimo iż żywa mu­zy­ka do tego ra­czej nie skła­nia­ła.

Nagle to­wa­rzysz Mino osu­nął się na pod­ło­gę, cały czas trzy­ma­ny za dłoń. Skóra do skóry.

Eva od­sta­wi­ła gwał­tow­nie drin­ka, roz­le­wa­jąc napój po la­dzie i wsta­ła. Nie­ste­ty, tylko ob­ser­wa­cja, skar­ci­ła się w duchu. To, co wi­dzia­ła, było spek­ta­klem, a lu­dzie do­oko­ła roz­stą­pi­li się i pa­trzy­li tępo na scenę, nie chcąc zro­zu­mieć prze­ka­zu.

Za­bój­ca krzy­czał, pro­sząc o pomoc. Eva wie­dzia­ła, że gdyby chciał pomóc, pu­ścił­by trzy­ma­ną dłoń, prze­rwał­by kon­takt. Za­ci­snę­ła zęby, zmu­sza­jąc się do bez­ru­chu.

Bę­dzie mu­sia­ła po­wie­dzieć do­wódz­twu, że po­win­ni zabić tego czło­wie­ka. Albo sama spró­bu­je to zro­bić. To nie moc, która może po­zo­stać w za­się­gu rządu.

Tylko dla­cze­go tym razem nie wy­brał pry­wat­niej­sze­go miej­sca? Może wtedy mo­gła­by ura­to­wać, zro­bić co­kol­wiek. Tutaj ry­zy­ko­wa­ła zbyt wiele.

W końcu, po ja­kiejś mi­nu­cie, Mino wy­pu­ścił dłoń byłej rand­ki i usiadł, gorz­ko pła­cząc i obej­mu­jąc rę­ka­mi ko­la­na. Nikt obec­ny nawet się nie schy­lił, żeby pomóc w re­ani­ma­cji. Ktoś wy­łą­czył mu­zy­kę, a w tłu­mie roz­le­gły się po­mru­ki i szep­ty.

Eva wie­dzia­ła, że to, co się tutaj stało, jest per­fek­cyj­ną wy­mów­ką dla Za­bój­cy. A jed­nak jego łzy wy­da­wa­ły się szcze­re. Wi­dzia­ła z da­le­ka, że wręcz się trzę­sie przez ko­lej­ne spa­zmy. Jego twarz wy­ra­ża­ła tylko ból i ża­łość, zmarszcz­ki na czole, ści­ska­nie po­wiek, czer­wo­ne ślady na po­licz­kach.

Ko­bie­cie zro­bi­ło się go wręcz żal. Mimo to nie mogła długo roz­pa­mię­ty­wać wy­da­rzeń. Do tłumu za­czę­ło do­cie­rać, co się wła­śnie wy­da­rzy­ło i lu­dzie tło­czy­li się przy wyj­ściu. Zgi­nął czło­wiek. Nie­dłu­go wpad­nie agen­tu­ra i będą prze­py­ty­wać, kogo się da.

Pró­bu­jąc do­pchać się do drzwi, Eva obej­rza­ła się ostat­ni raz przez ramię.

Za­bój­ca dalej sie­dział, z głową na ko­la­nach, nie po­ru­sza­jąc się.

 

4. Pętla

 

„Muszę z tym skoń­czyć, muszą po­zwo­lić, bła­gam”.

Ciało za­bi­te­go le­ża­ło obok Mino. Sie­dział sku­lo­ny przy de­na­cie i gła­dził wnę­trze swo­jej dłoni. Wie­dział, że gdzieś tam, tuż pod po­wierzch­nią skóry, mi­kro­bo­ty two­rzą siat­kę, która prze­twa­rza sy­gnał umy­słu na im­puls ste­ru­ją­cy cu­dzy­mi ser­ca­mi. Do­słow­nie. Moc, o którą nigdy nie pro­sił. Mógł ra­to­wać życie, ale los, i przede wszyst­kim rząd, chcie­li ina­czej.

Otę­pie­nie nie po­zwa­la­ło my­śleć jasno, aż do świa­do­mo­ści prze­bi­ły się pierw­sze krzy­ki. Czas ucie­kać.

Wkro­czyć do po­ko­ju ochro­ny i za­brać na­gra­nia.

Prze­brać się w nor­mal­ne ciu­chy.

Uciec do bez­piecz­ne­go domu.

Zło­żyć ra­port.

Lista zadań. Stara, dobra przy­ja­ciół­ka.

Za­bój­ca po­cią­gnął nosem i wstał. Ru­szył w stro­nę ochro­ny. Tym razem nie miał za­cie­rać śla­dów, więc zo­sta­wił w spo­ko­ju ciało by­łe­go to­wa­rzy­sza tańca.

„Dziw­na misja”, po­my­ślał. Zwy­kle mie­sią­ca­mi miał zdo­by­wać za­ufa­nie oraz in­for­ma­cje i do­pie­ro na sam ko­niec za­bi­jał. Bez śla­dów, bez ja­kie­go­kol­wiek wska­za­nia, że ktoś z ze­wnątrz miał stycz­ność z ofia­ra­mi. Teraz miał to zro­bić jaw­nie, przy świad­kach. Może chcie­li go wy­eli­mi­no­wać?

Ale nie do­stał roz­ka­zu po­zo­sta­wie­nia na­grań. Prze­ocze­nie, czy ce­lo­wa gra?

Po­krę­cił głową i roz­po­czął re­ali­za­cję planu.

 

***

 

Znowu sie­dział przy biur­ku Bi­tra­ma. Wy­słu­chi­wał ty­ra­dy, jak to misje są serią po­ra­żek i że Mino jest nic nie­wart. Znowu Chris lekko przy­tem­pe­ro­wał za­pę­dy niż­sze­go rangą urzęd­ni­ka, de­li­kat­nie, jakby nie chciał ura­zić.

„Czy wszyst­ko za­wsze bę­dzie takie samo? Czy je­stem ska­za­ny?”, roz­my­ślał mi­mo­wol­nie Za­bój­ca.

– Nie przej­muj się nim – rzu­cił szef, gdy sia­da­li już w za­mknię­tym ga­bi­ne­cie. – Musi tro­chę po­ga­dać.

Wy­cią­gnął ka­raf­kę z bru­nat­ną cie­czą na blat.

– My­śla­łem o tym, o co mnie po­pro­si­łeś – kon­ty­nu­ował, na­le­wa­jąc whi­sky do szkla­nek. – To nie bę­dzie łatwe. Po­ja­wi­ła się na­stęp­na misja, do któ­rej na­da­jesz się ide­al­nie.

– Na­stęp­na misja – od­po­wie­dział głu­cho Mino. – Ale…

– Ro­bi­łem, co mo­głem, na­praw­dę – wszedł w słowo Chris. – Lu­dzie wyżej w hie­rar­chii. Oni widzą ak­ty­wa, nie cie­bie. Na razie nie mogę nic za­gwa­ran­to­wać, będę dalej roz­ma­wiać.

– Ja już nie mogę – wy­szep­tał w od­po­wie­dzi. – Już nie mogę. Nie mogę. Nie mogę – dodał, za każ­dym razem coraz gło­śniej, czu­jąc, że wzbie­ra­ją w nim emo­cje, które w prze­szło­ści po­tra­fi­ły do­pro­wa­dzić do ataku pa­ni­ki.

– Żoł­nie­rzu! – wy­krzyk­nął Chris. – Jakie kroki po­dej­miesz przed ko­lej­ną misją!

– Sir! Zdam ra­port z tej, prze­czy­tam tecz­kę, przy­go­tu­ję hi­sto­rię mo­je­go alter ego, za­cznę re­ali­zo­wać misję! – od­krzyk­nął Mino, za­sko­czo­ny, ale też wdzięcz­ny. Chris wie­dział, jak mu pomóc, na niego mógł do tej pory za­wsze li­czyć. – Dzię­ku­ję sir. Je­stem gotów zdać spra­woz­da­nie.

– Do­brze, słu­cham – od­po­wie­dział i oparł się w fo­te­lu.

Opo­wieść Mino nie za­ję­ła wiele czasu. Wie­dział, na co zwró­cić uwagę, a co może po­mi­nąć, robił to wie­lo­krot­nie, a wy­jąt­ko­wo misja nie za­wie­ra­ła wielu in­for­ma­cji o celu.

– …i jesz­cze jedno, ko­bie­ta. Ob­ser­wo­wa­ła mnie. My­śla­ła, że nie widzę, pa­trzy­ła pro­sto na nas.

Chris za­marł ze szklan­ką w po­ło­wie drogi do ust. Od­sta­wił na­czy­nie i po­dra­pał się po bro­dzie.

– Opisz ją – rzu­cił.

Za­bój­ca, z pół­przy­mknię­ty­mi po­wie­ka­mi, dyk­to­wał ko­lej­ne de­ta­le, po­ja­wia­ją­ce się w jego umy­śle. Cią­głe po­pra­wia­nie ko­lo­ro­we­go stro­ju. Czar­ne włosy się­ga­ją­ce do ra­mion i nie­mal nie­wi­docz­ne zna­mię tuż pod wargą. Za­dar­ty, mały nos. Blada cera. To, jak bez­czel­nie się w niego wpa­try­wa­ła, my­śląc, że nie widzi.

– Ama­tor­ka. Nikt istot­ny – spo­strzegł w za­my­śle­niu Chris, gdy spra­woz­da­nie się skoń­czy­ło. Stu­kał przy tym ryt­micz­nie pa­znok­cia­mi w biur­ko. – Nikt na kogo warto po­świę­cić czas, ale luź­nych nitek się nie zo­sta­wia. Trze­ba się nią zająć – za­koń­czył i spoj­rzał pro­sto na Za­bój­cę.

– Ja?! – krzyk­nął Mino, zry­wa­jąc się z sie­dzi­ska. – Ja za­bi­jam zbyt wolno, wy­ślij­cie kogoś, kto się na tym zna, za­bój­cę!

– Za­po­mi­nasz się – od­rzekł chłod­no Chris, po­cią­ga­jąc długi łyk whi­sky. – Tylko ty znasz wy­gląd. Jak sobie to wy­obra­żasz, po­dyk­tu­jesz listę cech?

– Mam na­gra­nia…

– Masz też roz­kaz.

Słowa prze­ło­żo­ne­go spra­wi­ły, że oklapł na krze­sło i się sku­lił. Ten czło­wiek, Chris, był wszyst­kim, co zna. Nie może sobie po­zwo­lić, aby zro­bić z niego wroga.

– Oczy­wi­ście – po­in­for­mo­wał Mino, gło­sem bez wy­ra­zu.

 

5. Za­wsze jest ko­lej­na misja

 

Widok za oknem nie na­pa­wał Evy opty­mi­zmem. Smut­no było przy­glą­dać się sza­rym ro­bot­ni­kom, prze­pły­wa­ją­cym tłum­nie w dro­dze do pracy, zwy­kle w jakiś spo­sób na rzecz rządu.

Wła­śnie świ­ta­ło. Wi­dzia­ła zarys, pro­jek­cję sztucz­ne­go słoń­ca na ho­ry­zon­cie. Za­wsze o tej samej go­dzi­nie. Ich ko­pu­ła nie za­wo­dzi­ła.

Po­krę­ci­ła głową i usia­dła w fo­te­lu. Pa­rę­na­ście go­dzin temu wi­dzia­ła śmierć nie­win­nej osoby. Śmierć, któ­rej nie mogła za­po­mnieć i przez którą nie mogła spać. Eva czuła, że się oszu­ki­wa­ła. Nie bę­dzie w sta­nie ko­go­kol­wiek zabić, skoro taki widok przy­pra­wiał ją o mdło­ści. Bę­dzie mu­sia­ła oddać zle­ce­nie.

Cichy sze­lest w miesz­ka­niu przy­kuł uwagę ko­bie­ty. Od­wró­ci­ła się gwał­tow­nie i za­sty­gła z ręką na opar­ciu fo­te­la.

– Czemu mnie ob­ser­wo­wa­łaś? – wy­szep­tał Za­bój­ca, pod­no­sząc por­ce­la­no­wą fi­gur­kę z ko­mo­dy i przy­glą­da­jąc się przed­mio­to­wi z uwagą.

– Ja… – nagła su­chość w ustach nie po­zwa­la­ła ko­bie­cie na swo­bod­ną wy­po­wiedź. Nie wie­dzia­ła zresz­tą co po­wie­dzieć, myśli pę­dzi­ły od pa­ni­ki do próby wy­my­śle­nia wy­mi­ja­ją­cej od­po­wie­dzi. – Mia­łam cię ob­ser­wo­wać dla opo­zy­cji. Je­steś na li­ście osób nie­bez­piecz­nych, Mino. Boimy się cie­bie.

Męż­czy­zna za­marł z por­ce­la­ną w dłoni. Uniósł brwi, jakby pró­bo­wał do­my­ślić się pod­stę­pu w tak otwar­tym przy­zna­niu się do dzia­ła­nia na rzecz prze­ciw­ni­ków rządu. Od­sta­wił po­wo­li przed­miot i wpa­try­wał się w nią ciem­ny­mi ocza­mi, które w tym świe­tle wy­da­wa­ły się cał­ko­wi­cie puste.

– Przy­sze­dłem cię zabić – oznaj­mił bez­na­mięt­nie, jakby mówił o po­go­dzie. – Słusz­nie się bo­icie.

– Do­my­śli­łam się – od­po­wie­dzia­ła, sta­ra­jąc się opa­no­wać pi­skli­wy głos. – Po­roz­ma­wiasz ze mną, skoro i tak mnie za­bi­jesz? Je­stem Eva.

– Nie. Mam za­da­nie i…

– Nie lu­bisz za­bi­jać – we­szła mu w słowo. – Wi­dzia­łam w klu­bie. Czemu to ro­bisz?

– Nie twoja sprawa – burk­nął, zbli­ża­jąc się do niej. – Co cię to ob­cho­dzi? Zaraz zgi­niesz, po co tra­cić czas?

– Bo mo­żesz po­wie­dzieć wszyst­ko, a ja nie mogę tego stąd wy­nieść.

Za­trzy­mał się i spoj­rzał, niby wprost na nią, ale jakby nie wi­dząc. Po chwi­li wa­ha­nia skie­ro­wał się w stro­nę ka­na­py przy fo­te­lu. Eva zdała sobie spra­wę, że być może dla niego po­zna­wa­nie ofia­ry było na­tu­ral­ną ko­le­ją rze­czy i to nie jest suk­ces. Za­drża­ła.

– Do­brze – od­po­wie­dział, sia­da­jąc na skra­ju mebla. Wpa­try­wał się w nie­zi­den­ty­fi­ko­wa­ny punkt na prze­ciw­le­głej ścia­nie. – O czym chcesz po­ga­dać?

– Czemu wy­bie­rasz te osoby, a nie inne?

– Ja ich nie wy­bie­ram, zo­sta­ją mi wy­bra­ne. Ja speł­niam misję, wy­ko­nu­ję listę.

– Nie lu­bisz tego – po­wtó­rzy­ła. Cią­gła bez­na­mięt­ność w gło­sie Za­bój­cy spra­wia­ła, że czuła jakby po­łknę­ła zimne ka­mie­nie, które teraz ciążą w żo­łąd­ku. Z tru­dem po­wstrzy­my­wa­ła wy­mio­ty. – Ta jedna noc w klu­bie po­wie­dzia­ła mi o tobie wię­cej, niż mie­sią­ce roz­mów. Mo­men­ta­mi wy­glą­da­łeś, że się świet­nie ba­wisz, a zaraz potem na twoją twarz wra­cał cień, jak­byś sobie przy­po­mi­nał, dla­cze­go się po­zna­li­ście.

– Moje uczu­cia nie mają zna­cze­nia. Nie znam nic in­ne­go – bąk­nął. – Teraz moja kolej, gdzie w domu trzy­masz ko­mu­ni­ka­cję z opo­zy­cją?

Zer­k­nę­ła szyb­ko w stro­nę ko­mo­dy i skar­ci­ła się w my­ślach. Na pewno to za­uwa­żył.

– Tam, środ­ko­wa szu­fla­da, po­dwój­ne dno – po­wie­dzia­ła z re­zy­gna­cją w gło­sie. Stra­ci­ła po­ten­cjal­ną kartę prze­tar­go­wą. – Mino, będę z tobą szcze­ra, cał­ko­wi­cie, obie­cu­ję. Ale po­zwól mi le­piej zro­zu­mieć, dla­cze­go to ro­bisz, skoro tego nie­na­wi­dzisz. Dla­cze­go nie odej­dziesz?

Wstał jesz­cze w trak­cie py­ta­nia i pod­szedł do mebla. Wy­rzu­cił za­war­tość szu­fla­dy i za­czął skro­bać po niej pa­znok­cia­mi, pró­bu­jąc pod­wa­żyć dno.

– Nie mam wy­bo­ru. Albo służę, albo ześlą mnie na Wyspę. Albo za­bi­ją. Takie mam opcje.

– Mógł­byś też do nas do­łą­czyć. Za­pew­ni­li­by­śmy azyl.

Mino za­marł. Eva za­uwa­ży­ła, że czoło na do­tych­czas bez­na­mięt­nej twa­rzy Za­bój­cy zmarsz­czy­ło się. Wresz­cie udało jej się prze­bić. Po­czu­ła gęsią skór­kę na ple­cach, dreszcz eks­cy­ta­cji, wy­da­ją­cy się tak bar­dzo nie na miej­scu.

– Zmie­nię tylko wła­ści­cie­la. Nadal będę psem na po­sył­ki, tylko innej osoby – wark­nął ostat­nie słowa, pró­bu­jąc otwo­rzyć skryt­kę siłą.

– Nie, Mino, je­że­li nie bę­dziesz chciał, już nigdy nie od­bie­rzesz życia. Tra­fisz do jed­nej z na­szych en­klaw. Nie wiem, gdzie są, ale są! – do­da­ła szyb­ko, uno­sząc palec wska­zu­ją­cy, gdy gwał­tow­nie spoj­rzał w jej stro­nę na wspo­mnie­nie o nie­zna­nych rzą­do­wi in­for­ma­cjach. – Za nisko je­stem w hie­rar­chii, żeby wie­dzieć. Kto jest twoim prze­ło­żo­nym? Może go znam, pra­co­wa­łam jako agent­ka.

– Pra­co­wa­łaś jako agent­ka i dzia­łasz w opo­zy­cji? – za­py­tał, znowu prze­ry­wa­jąc pracę i uno­sząc brwi. – I nie pró­bo­wa­li cię wy­eli­mi­no­wać?

– Nie, nie wie­dzą. Nie są wszech­wie­dzą­cy. Opo­zy­cja dzia­ła od dekad, a rząd nie od­niósł więk­szych suk­ce­sów w eli­mi­na­cji. A wiesz, kogo za­bi­ja­łeś?

– Opo­zy­cja, ludzi zbyt ak­tyw­nych po­li­tycz­nie i in­nych bu­rzy­cie­li po­rząd­ku – wy­re­cy­to­wał bez­wied­nie, jakby zo­stał za­py­ta­ny o ta­blicz­kę mno­że­nia.

– Nie Mino, wśród two­ich celów byli opo­zy­cjo­ni­ści, to praw­da, ale w więk­szo­ści mia­łeś za­bi­jać osoby, które były przy­chyl­ne rzą­do­wi i z ja­kie­goś po­wo­du pod­pa­dły – ob­ja­śni­ła z pasją. – W tym byli inni z two­je­go fachu. Rząd nie liczy się z nikim. Je­ste­śmy – pod­kre­śli­ła słowo, ude­rza­jąc pię­ścią w otwar­tą dłoń – pion­ka­mi, które wy­rzu­ca­ją, jak tylko im się znu­dzi­my. Dla­te­go ode­szłam. Dla­te­go wie­rzę, że ty też mo­żesz.

Męż­czy­zna stał teraz, nadal z szu­fla­dą w dłoni, przy boku. Wpa­try­wał się w zie­mię i ewi­dent­nie to­czył we­wnętrz­ną walkę.

Eva pod­nio­sła się z fo­te­la i po­wo­li po­de­szła. Drgnął ner­wo­wo, gdy pró­bo­wa­ła za­brać mu frag­ment mebla, ale ustą­pił. Wci­snę­ła ukry­ty przy­cisk i po­dwój­ne dno od­sko­czy­ło. Wy­ję­ła i prze­glą­da­ła listy, a Mino nie prze­szka­dzał, wpa­tru­jąc się w jej po­czy­na­nia.

– Mój mąż, też nie wie­rzył, zo­stał. Za­bi­li go – wy­szep­ta­ła. – Na środ­ku ulicy, strzał i stra­ci­łam wszyst­ko.

W końcu zna­la­zła ko­per­tę, któ­rej szu­ka­ła. Uśmiech­nę­ła się po­mi­mo za­łza­wio­nych oczu i prze­czy­ta­ła na głos:

– „Nowe zle­ce­nie”, bla bla bla, „Mino, zwany też Za­bój­cą”, bla bla bla, „Ob­ser­wuj z bez­piecz­nej od­le­gło­ści”, „Znajdź słabe stro­ny”, „co po­wstrzy­mu­je go przed odej­ściem z rządu”, o, „Z do­tych­cza­so­wych in­for­ma­cji wiemy, że nie­na­wi­dzi za­bi­jać, ale z ja­kie­goś po­wo­du dalej to robi”.

Prze­rwa­ła czy­ta­nie i spoj­rza­ła na Mino, który za­mknął teraz oczy i po pro­stu stał, ni­czym za­gu­bio­ne dziec­ko. Wy­glą­dał, jakby nie wie­dział, co dalej zro­bić.

Drżą­cy­mi dłoń­mi ujęła go za ło­kieć, a on pod­sko­czył i zer­k­nął zdzi­wio­ny, ale dał po­pro­wa­dzić się z po­wro­tem na ka­na­pę. Wrę­czy­ła mu stos li­stów i wró­ci­ła do ko­mo­dy, szu­ka­jąc w niej pacz­ki słod­ko­ści. Wie­dzia­ła też, że pod sto­sem skar­pet i bie­li­zny znaj­du­je się pi­sto­let.

– Obie­ca­łam ci cał­ko­wi­tą szcze­rość, więc nie de­ner­wuj się na mnie, pro­szę – rzu­ci­ła po chwi­li ciszy, sta­ra­jąc się brzmieć swo­bod­nie, mimo sza­le­ją­cej w jej wnę­trzu burzy. – Jest jesz­cze dal­sza część, nie­ste­ty już mniej przy­jem­na.

Po­de­rwał gwał­tow­nie głowę i ze­rwał się z sie­dzi­ska. Pod­szedł do niej dwoma du­ży­mi kro­ka­mi i zła­pał za ręce. Eva czuła jego przy­spie­szo­ny od­dech na karku oraz na­pię­te mię­śnie.

– Zabić mnie – wark­nął, za­glą­da­jąc przez ramię ko­bie­ty. Wyraz zdzi­wie­nia po­ja­wił się na jego twa­rzy, gdy za­uwa­żył ciast­ka. I nic poza tym.

– Tylko w osta­tecz­no­ści. Tylko, gdyby wszel­kie in­for­ma­cje o two­jej nie­na­wi­ści do za­bi­ja­nia, oka­za­ły­by się fał­szy­we. – De­li­kat­nie wy­swo­bo­dzi­ła się z uści­sku, po­sta­wi­ła słod­ko­ści na sto­li­ku, wzię­ła jedno i usia­dła na fo­te­lu. – Pro­szę, czę­stuj się.

Męż­czy­zna z nie­zbyt mą­drym wy­ra­zem twa­rzy nadal stał przy ko­mo­dzie. Przy­po­mi­nał dra­pież­ni­ka, na­pię­ty jak stru­na, w każ­dej chwi­li gotów do­paść ofia­rę. Eva czuła spły­wa­ją­cy po ple­cach pot, ale mimo wszech­ogar­nia­ją­ce­go stra­chu, grała dalej. Wi­dzia­ła, że obro­na Za­bój­cy pęka. On chciał uwie­rzyć. Chciał dać się prze­ko­nać. Po­sta­no­wi­ła za­ry­zy­ko­wać, oddać ostat­ni atut.

– A je­że­li cho­dzi o broń, to jest pod skar­pe­ta­mi, z pra­wej stro­ny. Mo­głam pró­bo­wać – pod­kre­śli­ła, pa­trząc pro­sto w oczy opraw­cy i na­chy­la­jąc się do przo­du. – Wszy­scy mamy wybór. Za­wsze. Ja wy­bie­ram wiarę w cie­bie. Twój osąd.

Mino szyb­ko prze­szpe­rał szu­fla­dę i wy­cią­gnął pi­sto­let. Spraw­dził ma­ga­zy­nek, prze­ła­do­wał, a na­stęp­nie wy­ce­lo­wał.

– Moje życie jest… Ja… ja nie wiem… Co… – jąkał się, tra­cąc przy tym całą aurę ta­jem­ni­czo­ści, która go do tej pory ota­cza­ła.

Teraz wy­glą­dał po pro­stu na skrzyw­dzo­ne­go czło­wie­ka, który uwa­żał, że nie ma wy­bo­ru.

 

***

 

Wszyst­ko w Mino bu­zo­wa­ło od nad­mia­ru emo­cji, a pi­sto­let, na­rzę­dzie za­bój­ców, cią­żył w wy­cią­gnię­tej dłoni. Ce­lo­wał w ko­bie­tę przed sobą i nie wie­dział, co dalej zro­bić. Miał ocho­tę coś znisz­czyć, albo biec, przed sie­bie, bez celu. Nie był przy­zwy­cza­jo­ny do ta­kiej ilo­ści uczuć.

– Dla­cze­go chcesz mi niby pomóc. Co z tego masz! – wrza­snął nagle i po­czuł, że jego słowa prze­ra­dza­ją się w pisk. Za­ci­snął usta i wpa­try­wał się wrogo w Evę.

Drgnę­ła na dźwięk głosu, ale dalej sie­dzia­ła, lekko po­chy­lo­na. Mimo pa­nu­ją­ce­go pół­mro­ku jej nie­bie­skie oczy lśni­ły od nie­daw­nych łez, a na twa­rzy go­ścił uśmiech. Nie kpią­cy, bar­dziej po­krze­pia­ją­cy, do­bro­tli­wy. Czy to była gra? Jak ktoś mógł pa­trzeć w lufę broni i się tak za­cho­wy­wać?

Tylko prze­cież mu­sia­ła zda­wać sobie spra­wę, że mógł ją zabić od po­cząt­ku, wie­dzia­ła, kim jest. A mimo to wy­da­wa­ła się chcieć pomóc. To mogły być po­zo­ry, sztucz­ki szczu­ra przy­par­te­go do ścia­ny, nie mógł ufać.

Ale od­da­ła broń. A miała oka­zję.

Po­czuł ukłu­cie nie­na­wi­ści. Dla­cze­go to zro­bi­ła. Dla­cze­go tak utrud­nia­ła za­da­nie?

– Nic. Spo­kój ducha? Prze­ży­ję? Nie ukry­wam, że to też jest tro­chę mój cel – za­śmia­ła się, nie­spo­dzie­wa­nie, spra­wia­jąc, że le­żą­cy na spu­ście palec Za­bój­cy za­drżał.

Prze­klę­ta isto­ta, po­my­ślał i otarł pot z czoła.

– Ja mia­łem tylko przej­rzeć na­gra­nia, zi­den­ty­fi­ko­wać, wy­śle­dzić, wy­cią­gnąć in­for­ma­cje, zabić, zło­żyć ra­port. Nic wię­cej, to moja rola. Na­gra­nia, zi­den­ty­fi­ko­wać, wy­śle­dzić, wy­cią­gnąć in­for­ma­cje, zabić, zło­żyć ra­port. Na­gra­nia, zi­den­ty­fi­ko­wać…

Za­czął w kółko po­wta­rzać listę, ni­czym man­trę. Chwiał się przy tym de­li­kat­nie w przód i w tył, cały czas ce­lu­jąc w ko­bie­tę, która wpa­try­wa­ła się w pi­sto­let ni­czym za­hip­no­ty­zo­wa­na. Nie po­tra­fił się po­wstrzy­mać przed re­cy­ta­cją.

To go uspo­ka­ja­ło.

Po­zwa­la­ło my­śleć.

Mu­siał po­roz­ma­wiać z Chri­sem, zwe­ry­fi­ko­wać in­for­ma­cje, zanim po­dej­mie dal­sze de­cy­zje.

Chciał też zo­ba­czyć tecz­kę z po­przed­niej misji. Jego cel nie był złym czło­wie­kiem. Po­znał go zbyt do­brze. Ani razu nie po­wie­dział nic, co czy­ni­ło go złą osobą. Ko­chał żonę, dzia­łał na rzecz róż­nych fun­da­cji. Omi­jał po­li­ty­kę sze­ro­kim łu­kiem. Co ta­kie­go mogło się tam kryć, że rząd po­sta­no­wił go wy­eli­mi­no­wać?

„Je­że­li za­bi­ja­łem osoby tylko dla czy­je­goś ka­pry­su. Je­że­li dzia­ła­łem bez po­wo­du, to na­praw­dę je­stem… tym sło­wem, któ­rym mnie okre­śla­ją”, po­my­ślał z prze­ra­że­niem.

– …in­for­ma­cje, ra­port, zabić – prze­rwał man­trę i gwał­tow­nie opu­ścił pi­sto­let, co spo­wo­do­wa­ło, że Eva aż pod­sko­czy­ła.

– Jaką mam gwa­ran­cję, że mną nie ma­ni­pu­lu­jesz? Że fak­tycz­nie będę mógł do­łą­czyć i nigdy już ni­ko­go nie zabić? – za­py­tał, teraz cał­ko­wi­cie spo­koj­nym gło­sem.

– Tylko moje słowo – od­par­ła. – Ale obie­ca­łam, że nigdy cię nie okła­mię.

Cisza.

Nie uwie­rzył. A ona za­pew­ne o tym wie­dzia­ła. Ale nie od­da­ła strza­łu, gdy miała oka­zję.

Ski­nął głową.

– Cze­kaj na mnie, ja muszę zwe­ry­fi­ko­wać pewne in­for­ma­cje – stwier­dził Mino, po czym wy­cią­gnął pustą, od­sło­nię­tą dłoń na po­że­gna­nie.

Eva po­da­ła z wa­ha­niem rękę.

Wy­czuł, że jej serce pul­su­je nie­na­tu­ral­nie szyb­ko. Uniósł kącik ust i pu­ścił de­li­kat­ny im­puls. Nic groź­ne­go. Le­d­wie ostrze­że­nie. Ona po­czu­je tylko ukłu­cie. Niech nie pró­bu­je po­gry­wać.

 

6. Za­bój­ca

 

– Za­bój­ca. Tak mnie na­zy­wa­ją. Ta, Eva, twier­dzi­ła, że mogę żyć ina­czej. Mogę nie za­bi­jać, nie być… nie być tym sło­wem. Nie chcę być tym sło­wem, nie chcę, nie chcę, nie chcę.

Szedł bocz­ny­mi ulicz­ka­mi ku sie­dzi­bie głów­nej. Mówił do sie­bie przez całą drogę, pró­bu­jąc się uspo­ko­ić. Nie może po­ka­zać się taki roz­trzę­sio­ny u Chri­sa. Może szko­le­nie po­zwa­la­ło mu wy­glą­dać na pew­ne­go sie­bie nie­za­leż­nie od sy­tu­acji. Jed­nak szef go znał, le­piej niż kto­kol­wiek. Od razu go od­czy­ta.

A musi po­znać od­po­wie­dzi. Za­py­tać, czy to, co mó­wi­ła ta sza­lo­na ko­bie­ta, było praw­dą. Tylko tak bę­dzie mógł za­ufać.

Po­pra­wił torbę na ra­mie­niu. Cią­ży­ła przez za­war­tość. Dawno nie miał przy sobie pi­sto­le­tu, mimo iż wie­dział, jak się nim po­słu­gi­wać. Przy­spie­szył i wkrót­ce do­tarł do wy­so­kie­go bu­dyn­ku ad­mi­ni­stra­cyj­ne­go. Szyb­ko wje­chał na od­po­wied­nie pię­tro i za­trzy­mał się w wej­ściu, za­sta­jąc tam Chri­sa, ro­bią­ce­go sa­me­mu kawę.

– O, Mino, do­brze cię wi­dzieć.

Za­ru­mie­nił się, jak gdyby przy­ła­pał prze­ło­żo­ne­go na ro­bie­niu cze­goś nie­przy­zwo­ite­go. Do tej pory nawet sobie nie uzmy­sła­wiał, że szef może po­trze­bo­wać kawy czy wody. Za­wsze wi­dział go w ga­bi­ne­cie, za­wsze spo­koj­ne­go, opa­no­wa­ne­go, roz­ka­zu­ją­ce­go. Bi­tra­ma naj­wy­raź­niej jesz­cze nie było, a Chris był zwy­kłym czło­wie­kiem. O dziwo.

– Chcesz kawy, her­ba­ty? – za­gad­nął.

Mino po­krę­cił głową i tylko pa­trzył. W końcu ru­szy­li razem w kie­run­ku stan­dar­do­we­go miej­sca ich roz­mów.

– To, co cię do mnie spro­wa­dza, mój chłop­cze, czyż­byś wy­tro­pił ko­bie­tę? – za­py­tał Chris, gdy już sie­dzie­li, łą­cząc przy tym opusz­ki pal­ców na wy­so­ko­ści brody.

– T-aak – za­jąk­nął się w od­po­wie­dzi Mino. – Ona po­wie­dzia­ła mi dużo rze­czy.

– O, do­praw­dy? – za­du­mał się Chris. – A cóż ta­kie­go ci po­wie­dzia­ła?

– Kogo za­bi­ja­łem? Kim były osoby, moje cele?

– Prze­cież do­sko­na­le wiesz – od­parł i oparł się łok­cia­mi o biur­ko. – Lu­dzie z opo­zy­cji, zbyt ak­tyw­ni po­li­tycz­nie i inni bu­rzy­cie­le po­rząd­ku. Po co ci znać szcze­gó­ły, mój chłop­cze?

– Muszę wie­dzieć, bła­gam. Czy jest szan­sa na to, że przej­dę na eme­ry­tu­rę? Tak na­praw­dę.

– Mino, mój drogi. – Ton Chri­sa się zmie­nił. Prze­ma­wiał teraz cie­płym, ro­dzi­ciel­skim w brzmie­niu gło­sem, a jego gesty stały się za­chę­ca­ją­ce. Roz­ło­żył sze­ro­ko ra­mio­na, jak do przy­tu­la­nia i przy­wo­łał na twarz uśmiech. Ką­ci­ki po­wiek po­zo­sta­wa­ły jed­nak gład­kie, a sam błysk na tę­czów­ce spra­wiał wra­że­nie bar­dziej… nie­bez­piecz­ne­go?

– Masz do wy­ko­na­nia listę zadań – kon­ty­nu­ował. – Po­wiedz, udało ci się ją zre­ali­zo­wać? Czy mo­że­my przejść do na­stęp­ne­go ele­men­tu? Je­steś na­szym naj­lep­szym agen­tem. Bar­dzo cię do­ce­nia­my.

– Ale eme­ry­tu­ra…

– Teraz to musi po­cze­kać – prze­rwał. – Pra­cu­ję nad tym, obie­cu­ję. Za­da­nie. Wy­ko­na­ne? Nie za­wio­dłeś mnie?

– Pro­szę. Po­wiedz, cho­ciaż kogo za­bi­ja­łem. Co było w tecz­ce z mojej przed­ostat­niej misji.

– O czym wy, do kurwy nędzy, roz­ma­wia­li­ście? – ryk­nął nagle Chris, ude­rza­jąc pię­ścią w stół tak, że z kubka wy­la­ła się część kawy.

Mino pod­sko­czył na krze­śle i sku­lił ra­mio­na, pa­trząc na swoje buty.

– Sir! Ja… ja… ja nie wiem… Ona mó­wi­ła rze­czy… Ona była… Ja…

– Ra­port! Co się wy­da­rzy­ło!

Za­bój­cy krę­ci­ło się w gło­wie. Nie ro­zu­miał, dla­cze­go Chris nie chciał od­po­wie­dzieć na żadne py­ta­nie. Prze­cież z tego, co mówi, to nie miał nic do ukry­cia.

– Czy chce­cie się mnie po­zbyć? – słowa wy­szły z ust mi­mo­wol­nie. Mino nie pa­no­wał nad nimi. Wy­po­wia­da­jąc py­ta­nie, wie­dział, że musi jed­nak paść, musi znać od­po­wiedź, nie­za­leż­nie od wła­sne­go stra­chu. Pierw­szy raz od dawna od­wa­żył się skrzy­żo­wać wzrok z prze­ło­żo­nym. – Czy po to mia­łem jawną misję?

Zo­ba­czył to! Na uła­mek se­kun­dy, na twa­rzy Chri­sa po­ja­wi­ło się prze­ra­że­nie. Na­tych­miast za­ma­sko­wa­ne po­gar­dą, ale Mino to do­strzegł. Nie mylił się, mu­siał oglą­dać prze­ra­że­nie na twa­rzach umie­ra­ją­cych osób za każ­dym razem, gdy był zmu­szo­ny zabić.

Ręce Chri­sa za­czę­ły po­wo­li wę­dro­wać w stro­nę szu­fla­dy biur­ka. Mino wy­cią­gnął pi­sto­let z torby i wy­ce­lo­wał w pierś prze­ło­żo­ne­go. Ten za­trzy­mał się w po­ło­wie ruchu.

– I co mi zro­bisz, za­bi­jesz mnie? – za­kpił. – Je­stem wszyst­kim, co masz, Mino.

– Oni mnie przyj­mą. Nie będę mu­siał za­bi­jać.

– Tak ci mówią, a przy pierw­szej oka­zji o to po­pro­szą – prze­ko­ny­wał Chris, uno­sząc kącik ust w drwią­cym gry­ma­sie. Widać było jed­nak, że po­bladł. – Niby zro­bią to miło, ale nie bę­dziesz mógł od­mó­wić.

– To uciek­nę. Będę wolny.

– Nie bądź głup­cem, będą cię ści­gać.

– A wy nie chcie­li­ście mnie wy­eli­mi­no­wać? – za­drwił Mino.

– Chłop­cze, za­wsze cię bro­ni­łem przed Bi­tra­mem, za­wsze mó­wi­łem mu „nie krzycz tak na niego, to dobre dziec­ko”. Bro­ni­łem cię przed wszyst­ki­mi, któ­rzy się oba­wia­li!

– Je­steś sze­fem Bi­tra­ma, mo­głeś mu na­ka­zać być mil­szym – za­smu­cił się Mino i opu­ścił na chwi­lę pi­sto­let. – Jaki ja je­stem ślepy!

Gdy tylko lufa prze­sta­ła ce­lo­wać Chri­so­wi w klat­kę pier­sio­wą, ten otwo­rzył gwał­tow­nie szu­fla­dę i pró­bo­wał ze­rwać się z krze­sła.

Mino był szyb­szy. Po­cią­gnął za spust, a huk wy­strza­łu roz­brzmiał mu w uszach. Po­czuł za­pach pro­chu i ni­czym w zwol­nio­nym tem­pie zo­ba­czył, jak ciało prze­ło­żo­ne­go opada z po­wro­tem na mebel.

Na twa­rzy Chri­sa ma­lo­wa­ło się za­sko­cze­nie. Zła­pał się za bok i trzy­mał ranę. Jego od­dech stał się rzę­żą­cy, a z twa­rzy od­pły­nę­ła resz­ta krwi.

– Ja… nie do­ce­nia­łem cię… – wy­po­wie­dział z tru­dem, na­bie­ra­jąc co chwi­la po­wie­trza. – Nie wie­rzy­łem… że je­steś do tego zdol­ny.

– Co było w tecz­ce? – wy­ce­dził Mino.

Szef uniósł po­wo­li dłoń, wska­zu­jąc otwar­tą szaf­kę z do­ku­men­ta­mi w rogu po­ko­ju.

– Tam są… od­po­wie­dzi i… ban­da­że.

– Zo­ba­czy­my, czy od­po­wie­dzi wy­star­czą – od­rzekł chłod­no.

Pod­szedł do prze­ło­żo­ne­go i od­su­nął go z krze­słem od biur­ka, za­bie­ra­jąc jed­no­cze­śnie broń z szu­fla­dy. Do­pie­ro wtedy skie­ro­wał się ku do­ku­men­tom, cały czas mając oko na śro­dek ga­bi­ne­tu.

Prze­my­kał wzro­kiem po grzbie­tach te­czek. Więk­szość sy­gna­tur nic mu nie mó­wi­ła, ale tra­fił w końcu na zna­jo­mą kom­bi­na­cję.

– Pomóż mi… naj­pierw.

Spoj­rzał na Chri­sa i nie ode­zwał się. Za­czął prze­glą­dać do­ku­men­ty, po­se­gre­go­wa­ne te­ma­tycz­nie w ko­szul­kach.

– Od­pra­wa, opis na po­trze­by wy­ko­naw­cy – czy­tał na głos spis tre­ści. – Opis szcze­gó­ło­wy, cel. O, pod­su­mo­wa­nie post­mi­syj­ne.

Otwo­rzył od­po­wied­nią stro­nę i do­tknął pal­ca­mi pla­sti­ko­wej ko­szul­ki. Kart­ka przed nim była prak­tycz­nie pusta. Za­wie­ra­ła parę od­ręcz­nie na­pi­sa­nych zdań, w któ­rych roz­po­znał cha­rak­ter pisma Chri­sa.

„Cel sprząt­nię­ty. Za­bój­ca ma wąt­pli­wo­ści. Po­trzeb­na ko­lej­na misja prze­trzy­mu­ją­ca, aby nie mógł za dużo my­śleć”.

Dalej zna­lazł swój szcze­gó­ło­wy ra­port z prze­bie­gu za­da­nia. A na samym końcu sa­mot­ny przed­miot, tecz­kę z sejfu sprzed paru dni.

Czuł, jak serce wali mu nie­na­tu­ral­nie szyb­ko. Mi­mo­wol­nie po­my­ślał, że do­ty­ka­jąc teraz czy­jejś skóry, pew­nie po­my­lił­by rytmy. Otarł spo­co­ne dło­nie o spodnie i otwo­rzył zna­le­zi­sko.

Za­marł, ko­lej­ny raz tego dnia. W środ­ku były licz­by, głów­nie zera. Do­ku­ment da­to­wa­ny na sprzed dwu­na­stu lat. Prze­rzu­cał stro­ny. Da­ro­wi­zny, zera. Kosz­ty ad­mi­ni­stra­cyj­ne, zera. Wer­to­wał stro­ny coraz szyb­ciej. Wszyst­kie za­wie­ra­ły te same, ze­ro­we prze­pły­wy pie­nięż­ne, zmie­nia­ła się tylko data.

Spraw­dzał mar­gi­ne­sy, wyj­mo­wał po­je­dyn­cze kart­ki i prze­świe­tlał je pod świa­tło, szu­kał dru­gie­go dna, zła­pał nawet za­pal­nicz­kę z biur­ka i pró­bo­wał ujaw­nić nie­wi­dzial­ny druk.

Nic.

Spra­woz­da­nia nie­czyn­nej fun­da­cji. Nic, z czego można wy­czy­tać co­kol­wiek.

– To nie ma sensu. Dla­cze­go mia­łem… Dla­cze­go aku­rat to? – wy­jąk­nął bar­dziej do sie­bie, cały czas szar­piąc i prze­wra­ca­jąc ko­szul­ki w se­gre­ga­to­rze.

Chris za­czął się śmiać, prze­ry­wa­jąc co chwi­la, aby za­czerp­nąć po­wie­trza.

– Nasze życie… to kłam­stwo… – wy­char­czał i splu­nął na bok, uśmie­chem po­ka­zu­jąc za­krwa­wio­ne dzią­sła. – Ucie­kaj… póki… mo­żesz…

Nie za­szczy­cił prze­ło­żo­ne­go re­ak­cją, ale wie­dział, że ma rację. Musi zni­kać, zanim Bi­tram do­trze do pracy i wszcz­nie alarm.

Na­tra­fił na no­tat­kę przy jed­nym z opi­sów, na­pi­sa­ną od­ręcz­nie, bo­kiem na mar­gi­ne­sie, znowu cha­rak­ter pisma Chri­sa.

„Nie zna­leź­li­śmy ha­czy­ków. Zle­cam sprząt­nię­cie, Za­bój­ca za bar­dzo się przy­wią­zu­je”.

Wpa­try­wał się w drob­ne li­te­ry, pró­bu­jąc ogar­nąć umy­słem, to, czego się do­wie­dział.

Sły­szał coraz gło­śniej­szy pisk w uszach, wwier­ca­ją­cy się w czasz­kę, jakby znów wy­strze­lił, tylko tym razem z ar­ma­ty, tuż przy uchu. Mu­siał się po­de­przeć, aby nie upaść.

Przed ocza­mi prze­la­ty­wa­ły mu twa­rze za­bi­tych.

Jego ostat­ni to­wa­rzysz-tan­cerz, o któ­rym nie wie­dział pra­wie nic, oprócz tego, że bar­dzo się pocił. Czy jego je­dy­ną zbrod­nią była in­dy­wi­du­al­ność?

Wła­ści­ciel wielu fun­da­cji, któ­re­go tecz­kę wła­śnie prze­glą­dał. Przy­po­mniał sobie, jak parę minut przed śmier­cią zwie­rzał się, że ża­łu­je, że nie może zro­bić wię­cej, bo boi się apa­ra­tu pań­stwo­we­go.

Pra­wie wszyst­kich mu­siał po­znać, zbli­żyć się. Żadna z tych osób nie za­słu­gi­wa­ła na śmierć tylko na pod­sta­wie zna­jo­mo­ści, ale za­wsze ufał roz­ka­zom, ufał oce­nie Chri­sa i dal­szych prze­ło­żo­nych. Każdy z celów miał wady i za­le­ty. A on był żoł­nie­rzem, agen­tem Ver­dis, na­rzę­dziem nie­wi­dzą­cym szer­sze­go ob­raz­ka.

Pion­kiem.

Czy za każdą z tych osób stała nic nie­zna­czą­ca tecz­ka z nic nie­zna­czą­cy­mi do­wo­da­mi?

– Je­stem Za­bój­cą – wy­szep­tał, za­ci­ska­jąc po­wie­ki i sta­ra­jąc się stłu­mić w sobie bu­zu­ją­ce emo­cje. Nie mógł się roz­pła­kać. Nie tu, nie przy nim. – Jak ci wszy­scy z bro­nią.

Zbli­żył się do Chri­sa i chwy­cił go za rękę, dużo gwał­tow­niej, niż pla­no­wał. Od razu w jego umy­śle po­ja­wił się ak­tu­al­ny rytm serca prze­ło­żo­ne­go. Bar­dzo słaby, nie­mal na gra­ni­cy.

– Zabij… mnie… – Spoj­rzał mu w oczy wy­zy­wa­ją­co. – Pokaż… że mie­li­śmy rację.

Mino odło­żył trzy­ma­ną dłoń na rant krze­sła. Po­pa­trzył na ko­mo­dę z ra­por­ta­mi, potem z po­wro­tem na bladą twarz przed sobą. Pod­szedł do mebla, zgar­nął le­żą­cą ap­tecz­kę i wró­cił, kła­dąc ją na ko­la­nach Chri­sa.

– Zwal­niam się – od­po­wie­dział, już bez emo­cji.

Szyb­kim kro­kiem wy­szedł na ko­ry­tarz, nie oglą­da­jąc się za sie­bie.

 

Epi­log

 

Mino sie­dział sku­lo­ny na krze­śle, w małym po­miesz­cze­niu. Nie­wiel­ka struż­ka świa­tła wle­wa­ła się przez opusz­czo­ne ro­le­ty, oświe­tla­jąc zarys sta­ro­świec­kiej ka­na­py i pod­kre­śla­jąc uno­szą­cy się kurz. Wstał roz­pro­sto­wać kości i usły­szał serię strzyk­nięć. Po­ło­żył dłoń na bio­drach i pró­bo­wał się tro­chę roz­cią­gnąć.

Odkąd od­szedł ze służ­by, ponad pół roku temu, miał mało oka­zji do tre­nin­gów. Czasu pew­nie by wy­star­czy­ło, ale od­wie­dza­nie po­li­go­nów czy nawet si­łow­ni było trau­ma­tycz­ne. Przy­wo­dzi­ło na myśl te wszyst­kie dni, w któ­rych był zmu­szo­ny za­bi­jać.

A tego nigdy wię­cej.

– Mino! Je­steś po­trzeb­ny! – Pie­lę­gniar­ka otwo­rzy­ła gwał­tow­nie drzwi dy­żur­ki i przy­glą­da­ła się wnę­trzu ciem­ne­go po­ko­ju. – Sala dwu­na­sta, pa­cjent, re­su­scy­ta­cja od dzie­się­ciu minut.

Po­marsz­czo­na twarz ko­bie­ty nie wy­ra­ża­ła emo­cji, ale z do­świad­cze­nia wie­dział, że pod maską kryje się wię­cej em­pa­tii, niż jest to roz­sąd­ne w za­wo­dzie.

– Bie­gnę, dzię­ku­ję Tissi – od­po­wie­dział, zła­pał swój biały kitel i wy­szedł w jasne świa­tło, mru­żąc po­wie­ki. Ru­szył szyb­kim kro­kiem, oglą­da­jąc się na pie­lę­gniar­kę.

– Pro­szę, pro­szę, zo­sta­nę z tyłu, gnaty już nie te – stwier­dzi­ła Tissi, sto­jąc dalej w drzwiach i ma­su­jąc dół ple­ców.

Od ja­kie­goś czasu na­rze­ka­ła na zdro­wie i Mino za­czy­nał się mar­twić. Z ja­kie­goś nie­zna­ne­go po­wo­du lu­bi­ła go. Od­krył, że on ją też. Zwłasz­cza że jesz­cze nigdy, nikt go tak po pro­stu nie lubił.

Wpadł do sali numer dwa­na­ście i ścią­gnął cien­kie, płó­cien­ne rę­ka­wicz­ki. Na stole za­stał męż­czy­znę, z roz­dar­tym ubra­niem, in­tu­bo­wa­ny, w śred­nim wieku. Obok le­karz i grupa pie­lę­gnia­rek przy­go­to­wy­wa­li się do uży­cia de­fi­bry­la­to­ra.

– Jed­nak je­steś. – Le­karz skrzy­wił się na jego widok i odło­żył urzą­dze­nie z po­wro­tem na miej­sce. – Ka­ret­ka do­pie­ro co go przy­wio­zła. Małe szan­se na po­wo­dze­nie, chcie­li już za­pi­sy­wać datę zgonu – dodał bar­dziej pro­fe­sjo­nal­nie.

Mino pod­szedł do stołu. Gdy miał do­tknąć skóry, za­wa­hał się. Na se­kun­dę. A potem za­mknął oczy i przy­ło­żył obie dło­nie pła­sko do klat­ki po­szko­do­wa­ne­go.

Od razu wy­czuł bar­dzo słabe sy­gna­ły ciała, któ­re­go do­ty­kał. Co ozna­cza­ło, że nie jest za późno. Pa­cjent wal­czył.

Nie wie­dząc do­kład­nie, jak to robi, sku­pił się na men­tal­nym ob­ra­zie pra­wi­dło­wo bi­ją­ce­go serca i po­czuł, że udało mu się wy­słać pierw­szy im­puls.

Sys­te­ma­tycz­nie, zgod­nie ze swoim pul­sem, wy­sy­łał ko­lej­ne fale. Wie­dział, że pro­ces zaj­mu­je tro­chę czasu.

Po­czuł, że roz­bo­la­ła go głowa.

Nic nie­zna­czą­cy sku­tek ubocz­ny, wobec ura­to­wa­ne­go życia.

Jesz­cze chwi­lę. Już pra­wie. Mniej wię­cej za se­kun­dy męż­czy­zna po­wi­nien się ock­nąć.

Jego dło­nie za­czę­ły lekko piec, nie­wi­dzial­na siat­ka mi­kro­bo­tów na­grze­wa­ła się. To sy­gnał, teraz pa­cjent po­wi­nien się obu­dzić.

Mino otwo­rzył oczy i zer­k­nął na po­stać na stole. Zmarsz­czył brwi, coś było nie tak. Coraz bar­dziej pie­kły go palce i po­czuł, jak z nosa ska­pu­je mu kro­pla krwi. Jedna z pie­lę­gnia­rek, z prze­ra­że­niem wy­ma­lo­wa­nym na twa­rzy, pod­bie­gła i chcia­ła go otrzeć. Wark­nął tylko i za­ci­snął po­wtór­nie po­wie­ki.

Gło­śny, świsz­czą­cy wdech prze­bił nagle ciszę.

To pa­cjent pró­bo­wał na­brać po­wie­trza przez rurę w gar­dle i w pa­ni­ce roz­glą­dał się do­oko­ła.

Do­pie­ro teraz były Za­bój­ca po­czuł, jak bar­dzo się zmę­czył. Za­wsze były skut­ki ubocz­ne, ale to zde­cy­do­wa­nie trud­niej­sza wer­sja pro­ce­su. Skie­ro­wał wzrok na dło­nie, czer­wo­na­we, jak po go­rą­cej ką­pie­li. Otarł czoło z potu i opadł na krze­sło, które pod­su­nę­ła pie­lę­gniar­ka.

A potem spoj­rzał na ura­to­wa­ne­go i uśmiech­nął się.

W jego pier­si za­pło­nę­ła iskier­ka cze­goś, co do­pie­ro ostat­nio na­uczył się na­zy­wać.

Duma.

 

***

 

Ze­ga­rek po­ka­zy­wał, że pra­wie czas. Za­pa­rzył kawę, a za­pach ciem­ne­go na­pa­ru roz­szedł się po małym po­ko­ju. Równo o umó­wio­nej go­dzi­nie roz­le­gło się pu­ka­nie do drzwi dy­żur­ki.

– Wchodź, śmia­ło – rzu­cił Mino.

– Jak tu masz ciem­no, boisz się świa­tła? – rzu­ci­ła we­so­ło Eva na wej­ściu.

– Mo­żesz za­pa­lić, za­po­mnia­łem, stare przy­zwy­cza­je­nia – od­po­wie­dział i uści­skał ko­bie­tę. – Cie­szę się, że cię widzę!

– Noo, to już mie­siąc, nie? Wy­bacz, że nie wpa­dam czę­ściej, dzia­ła­nia w du­żym-O po­chła­nia­ją.

– Nie mu­sisz przej­mo­wać się pod­słu­cha­mi, spraw­dzam wszyst­ko za każ­dym razem, gdy wcho­dzę.

Za­czę­ła śmiać się w głos, co spo­wo­do­wa­ło, że i Mino nie­śmia­ło za­chi­cho­tał. Wska­zał krze­sło przy sto­li­ku i po­sta­wił na nim dwie szklan­ki oraz dzba­nek z kawą.

– Stare na­wy­ki, ha? – po­wie­dzia­ła w końcu, gdy się tro­chę uspo­ko­iła. Otar­ła ką­ci­ki oczu skra­jem sza­re­go rę­ka­wa.

Po­ki­wał głową, ale nie ode­zwał się. Zda­wał sobie spra­wę, że nie na­le­ga­ła­by na spo­tka­nie, gdyby nie to, że cze­goś po­trze­bo­wa­ła. Wi­dział w ge­stach pewne zde­ner­wo­wa­nie i sa­me­mu też się na­piął. Czyż­by nad­szedł dzień, w któ­rym okaże się, że Chris miał rację?

– Widzę, że nie masz ocho­ty na wspo­min­ki, co? – za­ga­da­ła, gdy nie od­po­wia­dał.

– Je­stem czło­wie­kiem za­da­nio­wym, mó­wiąc szcze­rze – od­po­wie­dział po­waż­nie, cały czas pa­trząc ko­bie­cie pro­sto w oczy.

– Ro­zu­miem. Pew­nie do­my­ślasz się, że chcę cię o coś po­pro­sić. I nie bę­dzie to łatwe, zwłasz­cza dla cie­bie, zwłasz­cza teraz, gdy ra­tu­jesz życie.

Wzru­szył ra­mio­na­mi i po­cią­gnął łyk kawy. Sta­rał się, by jego twarz nie drgnę­ła, nie zdra­dzi­ła, jak bar­dzo jest spię­ty.

– Wiem, że rzad­ko jest ktoś do ra­to­wa­nia i przez więk­szość czasu się nu­dzisz, a list goń­czy unie­moż­li­wia wy­cho­dze­nie. Co po­wie­dział­byś na uroz­ma­ice­nie?

– Do­tych­cza­so­we życie dało mi do­sta­tecz­nie dużo uroz­ma­iceń – wy­szep­tał, po­chy­la­jąc głowę nad pa­ru­ją­cym pły­nem. – Teraz pra­gnę spo­ko­ju.

Ko­bie­tę wy­raź­nie po­ru­szy­ły słowa, po­chy­li­ła się nad sto­li­kiem i ob­ję­ła jego dło­nie, za­ci­ska­ją­ce się wokół szklan­ki.

– Hej, to tylko pro­po­zy­cja. Je­że­li po­wiesz, że nie, nic się nie dzie­je!

Wzię­ła głę­bo­ki wdech i uni­ka­jąc kon­tak­tu wzro­ko­we­go, kon­ty­nu­owa­ła:

– Chce­my, żebyś na­uczał jak być szpie­giem. Masz do­świad­cze­nie, a w opo­zy­cji nie za­wsze mamy umie­jęt­no­ści, sam wspo­mnia­łeś, jak słabo cię śle­dzi­łam.

Mino ze­sztyw­niał. Przy­glą­dał się twa­rzy Evy, szu­kał śla­dów oszu­stwa, cze­kał na proś­bę ode­bra­nia czy­je­goś życia. Wi­dział tylko smu­tek. I chyba tro­skę?

Nie ta­kiej pro­po­zy­cji się spo­dzie­wał.

Czy mógł ura­to­wać życie więk­szej licz­bie no­wi­cju­szy, na­ucza­jąc ich jak nie zgi­nąć?

Po­czuł ro­sną­cą emo­cję, któ­rej nie po­tra­fił zi­den­ty­fi­ko­wać. Chciał wstać i spa­ce­ro­wać po po­ko­ju. Chciał śpie­wać, wy­ści­skać wszyst­kich na­po­tka­nych ludzi, krzy­czeć z ra­do­ści. Ale dalej sie­dział i przy­glą­dał się ko­bie­cie.

– Muszę to prze­my­śleć – rzu­cił sucho i był zły na sie­bie, że nie za­ak­cep­to­wał od razu, że nie pla­nu­je już, czego może na­uczyć.

– Do­brze! – Kla­snę­ła przy tym we­so­ło. – A wiesz, że od two­je­go prze­nie­sie­nia tutaj nie mo­że­my…

Słu­chał słów Evy, ale nie ro­zu­miał. Sie­dział wpa­trzo­ny i roz­my­ślał nad nowym ży­ciem, które ma­lo­wa­ło się w coraz ja­śniej­szych bar­wach.

Nie mogąc się dłu­żej po­wstrzy­my­wać, wstał od stołu i za­czął za­pa­rzać na­stęp­ną kawę.

Sto­jąc ple­ca­mi do ko­bie­ty, po­zwo­lił sobie, by na twarz wy­pły­nął sze­ro­ki uśmiech.