Cześć. Tekst czyta się samoistnie. Masz ucho do dialogów. Brzmią naturalnie, a zestawienie dziecięcego toku rozumowania z cynicznym Gnomem robi świetną robotę. Satyra na szkołę w punkt. Postać pani Izy, która nie szuka u ucznia kreatywności, a jedynie potwierdzenia własnych schematów myślowych przypomniała mi młode lata. Czytając Gnoma przyszły mi do głowy dawne baśnie braci Grimm, które bywały mroczne i niesprawiedliwe, bo miały uczyć o prawdziwym świecie. W kontrze do współczesnych bajek często są „wykastrowane” z realizmu i brutalności na rzecz wymuszonych, cukierkowych morałów. Pozdrawiam :)