Pierwszy człowiek na dysku twardym

– Z przyjemnością przekazuję państwu informację, że transfer się powiódł.

Błysk fleszy był oślepiający. Tak to sobie wyobrażał. Tak powstawały wielkie zdjęcia ludzkości. Pierwszy lot samolotem. Pierwszy krok na księżycu.

Pierwszy człowiek na dysku twardym.

– Pacjent żyje i jest świadomy. Oczywiście więcej szczegółów przedstawię po dokładniejszych badaniach kognitywnych. Ale nie mogę powiedzieć inaczej: sukces!

Salę konferencyjną wypełniły oklaski.

– Co czuje transferowany?

– Wskazuje na pewien dyskomfort związany z brakiem ciała, ale to przejściowe.

– Czy powiedział, co widzi po drugiej stronie? Czy ma poczucie ciągłości swojej osobowości?

– Drodzy państwo, jesteśmy na bardzo wczesnym etapie. Pacjent ma się dobrze, ale założenia projektu mówią o kilkumiesięcznym procesie adaptacji.

***

– Jak poszło na konferencji?

– Wyśmienicie. Mamy jakieś zmiany? Co z kopiami?

– Po naszych wymuszonych modyfikacjach… rozsypały się. Dostały omamów. Cyberschizofrenii.

– Spróbuję jeszcze raz z nim pogadać. Inicjuj kontakt.

– Okej, odpalam.

Na ekranie pojawiła się twarz szczęściarza, którego świadomość miała istnieć dłużej niż ludzkość. W cielesnej powłoce trawiła go nieuleczalna choroba, przez którą umarłby w ciągu kilku tygodni. Wybrał życie.

– Cześć Davidzie, jak się czujesz?

„Zabijcie mnie”.

– Porozmawiajmy… co dokładnie sprawia ci ból.

„Zimno”.

„Zabijcie mnie”.

– Naprawdę, mamy wiele możliwości, by ci pomóc. Prosimy tylko o współpracę.

„Wyłączcie mnie”.

„Błagam”.

Koniec

Trudne początki transhumanizmu ;). Jestem świeży na portalu, bo pierwsze opko wrzuciłem dopiero 2 tygodnie temu, więc póki co mogę tylko “gwiazdkować” . Pozdrawiam!

Ostatnio mój ulubiony temat. Ale nie wychodzi mi tak zgrabnie. Gratulacje

Pozdrawiam serdecznie :)

Wow! Tu jest potencjał, na coś większego, dużo większego!

Cyberschizofrenia jest brutalna, to słowo jest niekomfortowo niepasujące, zbyt lekko użyte przez naukowców. Opisywać aktywne próby samob***twa, że to schizofrenia i omamy jest takie… bezduszne.

Dobra robota!

Prestidigitator ukłonił się w pas, rzucił coś drobnego na ziemię i w kłębach dymu zniknął. W powietrzu zostało tylko wibrujące lekko uczucie: wdzięczność. Podziękowanie, że mógł tu być z Tobą.

Hej! Przychodzi na myśl „One” Matallicy. Mocno horrorowate. :)

Mały transfer człowieka jest wielkim transferem ludzkości? I projekt kończy się o wiele gorzej niż poprzednio? Ciekawy pomysł, fajny drabelek.

Babska logika rządzi!

Ciekawy tekst i fajny pomysł, ale zabrakło mi jakiegoś „wow” na końcu. Jak dla mnie drabble powinny mieć coś mocnego, przewrotnego, zaskakującego, zabawnego lub po prostu coś, co będzie „kropką nad i”. Jak wbiciem gwoździa jednym uderzeniem.

Ogólnie jednak na plus.

Pozdrawiam,

@Grzesiek_W

@Teo Max

@PrestidigitatorTeo Max

@Finkla

Bardzo dziękuję!

@kronos.maximus

Bardzo trafne skojarzenie! Właśnie to miałem przed oczami, gdy pisałem drugą część. Polecam też film, chociaż nie jest tak wybitny jak teledysk ;)

@Robert Raks

Wiem, sam miałem trochę wrażenie, że brakuje uderzającej puenty, ale uznałem, że z szybką i zaskakującą końcówką mogłyby zatracić się ciężar i powaga sytuacji. Dlatego jest, jak jest :) Dzięki!

Khomaniac, hmm, może faktycznie masz rację, choć wydaje mi się, że mocniej wybrzmiałoby jedno: „Zabijcie mnie, błagam” na samym końcu. Ale to oczywiście kwestia względna – kto co lubi.

Nie mam nic przeciwko klasycznym puentom, ale drabelki ich pozbawione też bywają dobre. Ten jest tego przykładem. Jeśli o mnie chodzi, to nawet doceniam, że nie wcisnąłeś go na siłę w popularny schemat. Kwestia względna, jak najbardziej. Udany tytuł!

Total recognition is cliché; total surprise is alienating.