Zamki w głowie

 

Roz­chy­lo­ny­mi ko­ta­ra­mi do sa­lo­nu prze­ni­ka­ło po­pie­la­te świa­tło dnia. Ży­ran­do­le skrzy­ły, po­dob­nie kie­lisz­ki z rżnię­tych krysz­ta­łów, sto­ją­ce na dłu­gim stole mię­dzy nie­zli­czo­ny­mi da­nia­mi. Wonie pie­cze­ni, dymu z cygar oraz whi­sky prze­sy­ca­ły po­wie­trze, wgry­za­ły się w kar­mi­no­wy obrus, atła­so­we obi­cia krze­seł i ta­pi­se­rię ścien­ną przed­sta­wia­ją­cą wal­czą­ce po­sta­cie.

Było dusz­no. Na czo­łach bie­siad­ni­ków per­lił się pot. Usta ner­wo­wo drga­ły. Sztuć­ce trzy­ma­ne w upier­ście­nio­nych dło­niach kro­iły mięso, zgrzy­ta­ły po za­sta­wie; a może to zęby ście­ra­ły nie­wy­po­wie­dzia­ne słowa? Ktoś komuś sie­dzą­ce­mu obok nalał z im­bry­ka do fi­li­żan­ki her­ba­ty, roz­le­wa­jąc tro­chę na obrus. Wszy­scy mil­cze­li, lecz prze­strzeń wy­peł­nia­ły dźwię­ki mla­ska­nia, sior­ba­nia, prze­żu­wa­nia. Jakby cof­nę­li się do fazy oral­nej. Chrząk­nię­cia, wes­tchnię­cia, wszyst­kie od­gło­sy ni­czym nuty spla­ta­ły się w oso­bli­wy mu­zycz­ny utwór. Na­pię­cie ma­lo­wa­ło się na twa­rzach, ry­so­wa­ło w na­prę­że­niach ciał ob­le­czo­nych w szy­kow­ne stro­je.

Adam, go­spo­darz, pod­szedł do okna, wyj­rzał na ob­la­ny słoń­cem ogród. Wiązy, krze­wi­ny, cha­bry, grą­że­le na sta­wie – wszyst­ko za­mar­ło. Ruch prze­niósł się do tej prze­klę­tej sali, nad którą w ciem­nym po­ko­ju na dru­gim pię­trze pra­co­wa­ła Maria. A przy­naj­mniej tak są­dzi­li go­ście. Spo­ty­ka­li się tu co rok, żeby za­cie­śniać więzi, każde opo­wia­da­jąc o swym peł­nym przy­gód życiu. Tym razem w po­sia­dło­ści zja­wi­li się z in­ne­go po­wo­du.

Męż­czy­zna z ru­dy­mi locz­ka­mi prze­tarł chust­ką usta i za­brał się za wi­no­gro­n. Ostat­nie pod­rzu­cił, wy­giął ba­wo­li kark do tyłu, i się owo­cem za­dła­wił. Część gości zi­gno­ro­wa­ła to, część spoj­rza­ła z nie­sma­kiem. Męż­czy­zna zła­pał się za gar­dło, wstał, usiadł z po­wro­tem, czer­wo­ny na twa­rzy jak tru­skaw­ka. W pa­ni­ce ro­zej­rzał się, szu­ka­jąc po­mo­cy, ale spo­tkał je­dy­nie chłód, po­dob­ny do chło­du zim­nych nóżek, które chwy­cił dło­nią i we­pchnął do ust, chcąc do końca po­zo­stać sobą – nie­po­ha­mo­wa­nym żar­ło­kiem.

Adam wstrzy­mał od­dech. Prze­tarł chu­s­tecz­ką czoło. Cze­kał na to, co się dalej wy­da­rzy. Go­ście chcie­li po­znać Marię. Do­stą­pić tego za­szczy­tu miały tylko osoby, które na Mil­czą­cej Uczcie wy­trwa­ją w ciszy.

Si­wo­wło­sa dama wsta­ła, prze­że­gna­ła się, prze­wró­ci­ła ru­de­go trupa na pod­ło­gę i we­pchnę­ła ciało pod stół. Mu­sia­ła się tro­chę przy tym na­gim­na­sty­ko­wać, gdyż denat szczy­cił się nad wyraz po­kaź­ną tuszą. Po wszyst­kim, wciąż dy­sząc i blada z wy­sił­ku, ko­bie­ta wró­ci­ła na swoje miej­sce. Adam w po­dzię­ko­wa­niu ski­nął lekko głową.

Zo­sta­ły jesz­cze czte­ry osoby, po­my­ślał, wzdy­cha­jąc. Usiadł mię­dzy szczu­płym wą­sa­czem a przy­szy­wa­ną ciot­ką Yoko. Wą­sacz, Mirko, wo­dził po bie­siad­ni­kach spoj­rze­niem oliw­ko­wych oczu, jedną ręką co chwi­lę po­pra­wia­jąc napo­ma­do­wa­ne włosy, drugą trzy­ma­jąc kie­li­szek wina, które są­czył z czymś na kształt chłod­ne­go ukon­ten­to­wa­nia. Urę­ka­wi­czo­ne dło­nie ciot­ki nie­ustan­nie po­pra­wia­ły coś na stole – mu­sia­ło być ide­al­nie równo. Ruchy miała pre­ten­sjo­nal­ne jak imię – nie była wszak Ja­pon­ką, je­dy­nie fa­scy­no­wa­ła ją ich kul­tu­ra; ki­mo­no, ma­ki­jaż, spię­cie wło­sów – ta dba­łość o szcze­gó­ły za­chwy­ca­ła.

– Ohyda – mruk­nął Mirko. Zre­flek­to­wał się i na­tych­miast za­milkł.

Go­ście utkwi­li w nim spoj­rze­nia. Na mo­ment wszyst­ko za­mar­ło. Ktoś gło­śno prze­łknął.

Po chwi­li znów jedli.

Adam zer­k­nął na okno, bo za­świe­ci­ły się tam ekra­ny.

 

 

***

 

 

Boisz się śmier­ci? Pra­gniesz dłu­gie­go życia? Za­pisz się na kon­sul­ta­cję, na któ­rej do­wiesz się, jak dzia­ła Men­tal­ny Pstry­czek. To spraw­dzo­na, do­pa­so­wa­na do Two­ich po­trzeb, cał­ko­wi­cie bez­piecz­na me­to­da.

PS Jaki jest Twój ulu­bio­ny kolor?

 

Pie­lę­gnuj­my przy­szłość!

 

Sy­nap­tycz­ny Zamek Inc.

 

 

***

 

 

Po­sia­dłość wgry­zła się w wy­so­ką skar­pę. Była strze­li­sta i za­krzy­wio­na, przez co wy­glą­da­ła, jakby chcia­ła chwy­cić niebo i wy­do­stać się z po­nu­re­go lasu. Stare dę­bo­we bele, z któ­rych ją zbu­do­wa­no, wy­dzie­la­ły in­ten­syw­ną woń. Na pię­trze ja­śnie­ją­ce łuną okna przy­po­mi­na­ły tłu­ste świe­tli­ki. Trze­ci po­ziom tonął w mroku. Spa­dzi­sty dach de­ko­ro­wa­ło wiel­kie, pie­czo­ło­wi­cie uwite gniaz­do, w któ­rym przy­cup­nął ol­brzy­mi bo­cian. Ptak roz­ło­żył skrzy­dła, kle­ko­cząc.

Alain Wo­odward wspiął się do posiadłości, splu­nął ty­to­niem, jed­no­cze­śnie zły i za­do­wo­lo­ny, że w końcu od­szu­kał to miej­sce. Po­pra­wił ple­cak tu­ry­stycz­ny i bez pu­ka­nia wszedł do ciem­ne­go po­miesz­cze­nia to­ną­ce­go w pa­pie­ro­so­wym dymie. Drzwi za nim bez­gło­śnie za­mknę­ły się same.

Na środ­ku sa­lo­nu, mię­dzy skó­rza­ny­mi fo­te­la­mi, stał wiel­ki zegar. Gło­śno i czy­sto wy­bi­jał le­ni­wy rytm dnia. Alain prze­szedł przez wiel­ki salon ude­ko­ro­wa­ny mar­twą fauną leśną – ze ścia­ny nad szem­rzą­cym ko­min­kiem spo­glą­da­ły głowy je­le­ni, pod­ło­gę wy­ście­la­ły dy­wa­ny dra­pież­nych kotów, a wra­że­nia dzi­ko­ści do­peł­nia­ły wy­pcha­ne mniej­sze zwie­rząt­ka – i zna­lazł się z dru­giej stro­ny domu, na bal­ko­nie, z wi­do­kiem na opa­da­ją­ce de­li­kat­nie zbo­cze, na końcu któ­re­go rósł ogród.

Mi­cha­el Bees sie­dział na bu­ja­nym fo­te­lu, od­chy­lo­ny, z no­ga­mi skrzy­żo­wa­ny­mi na stole. Śred­niej dłu­go­ści bru­nat­ne włosy po­prze­ty­ka­ne pa­sem­ka­mi si­wi­zny za­cze­sa­ne miał do tyłu i usztyw­nio­ne bry­lan­ty­ną. W mę­skich, za­dba­nych dło­niach trzy­mał cy­no­we puz­der­ko.

– Dawno się nie wi­dzie­li­śmy – po­wie­dział ła­god­nym gło­sem.

Alain wi­dział Mi­cha­ela od tyłu, pod lek­kim sko­sem, toteż nie mógł od­gad­nąć na­stro­ju męż­czy­zny. Choć głos su­ge­ro­wał roz­cza­ro­wa­nie. Że tak późno tu do­tar­łem? Czy że za pręd­ko? Oparł się o ścia­nę.

– Z wie­kiem po­trze­ba kon­tak­tu z ludź­mi ma­le­je – od­parł sar­ka­stycz­nie, dając Mi­cha­elo­wi czas do na­my­słu.

Prze­strzeń prze­ciął me­lo­dyj­ny ptasi śpiew. Bees za­nu­cił coś pod nosem.

– Wcię­ło cię na długo, przy­ja­cie­lu – po­wie­dział.

Alain wes­tchnął, po­zwo­lił sobie na gry­mas, ko­rzy­sta­jąc z oka­zji, że Mi­cha­el go nie widzi. Nie wie­dział, co musi zro­bić, żeby wkraść się w łaski męż­czy­zny. Za to do­sko­na­le zda­wał sobie spra­wę, że nikt za nikim tu nie tę­sk­nił. Nie od­po­wie­dział. Spoj­rzał na cią­gną­cy się po ho­ry­zont ogród. Czy­sty, jasny, kon­tra­stu­ją­cy z po­nu­rym sta­ro­drze­wem.

– Co ro­bi­łeś przez ostat­nie lata?

Alain po­dra­pał się po szcze­ci­nie. Spoj­rzał na swoje brud­ne pa­znok­cie, któ­rych od pew­ne­go czasu nie mógł do­czy­ścić. Co mia­łem robić poza tu­łacz­ką w bez­kre­snym lesie?

– Wiesz, po co przy­sze­dłem. Chcę zo­ba­czyć Marię.

Ele­ganc­kie buty na stole nie­znacz­nie się po­ru­szy­ły. Mi­cha­el do­tknął dło­nią twa­rzy, jakby spraw­dzał, czy nie po­ja­wi­ło się na niej coś nie­po­żą­da­ne­go.

– Chyba chcia­łeś po­wie­dzieć, że chcesz ją po­znać. Zo­ba­czyć su­ge­ru­je, że już się zna­cie. Albo, czego wo­lał­bym nie za­kła­dać, że trak­tu­jesz ją przed­mio­to­wo.

– Maria…

– Ma bar­dzo dużo pracy i jest zmę­czo­na – uciął Mi­cha­el. – Mu­sisz być cier­pli­wy. Nie ty jeden chciał­byś do­stą­pić tego za­szczy­tu.

Zdjął nogi ze stołu, usiadł w po­zy­cji do­roż­ka­rza. W dło­niach ob­ra­cał cy­no­we puz­derko. Za­sta­na­wiał się. Wiatr zmie­nił kie­ru­nek i Alain wy­czuł w po­wie­trzu za­pach jego per­fum – piżma, wa­ni­lii, drew­na brzo­zo­we­go, ja­śmi­nu. Znów do­świad­czył w je­li­tach nie­przy­jem­ne­go prze­le­wa­nia tre­ści po­kar­mo­wej.

– Do­brze wiesz, że lubię, kiedy wszyst­ko cho­dzi pre­cy­zyj­nie jak w ze­gar­ku – rzekł spo­koj­nie Bees. – Do po­sia­dło­ści lu­dzie przy­cho­dzą prze­waż­nie na zjazd ro­dzin­ny. Dziś jed­nak są tu dla Marii.

Tak, wiem, co lu­bisz, po­my­ślał z prze­ką­sem Alain. Świat od li­nij­ki, po­ukła­da­ny ni­czym domek dla lalek. Al­bo-al­bo, nic po­mię­dzy, z wy­jąt­kiem tego sa­lo­nu, sta­no­wią­ce­go gra­ni­cę mię­dzy ze­pchnię­tym a ujaw­nio­nym. Uśmiech­nął się krzy­wo i rzu­cił na stół pa­czusz­kę z ze­bra­ny­mi grzy­ba­mi.

– Za­kła­dam, że ci się skoń­czy­ły.

Mi­cha­el po­dzię­ko­wał. Kiedy wsta­wał, scho­waw­szy cy­no­we puz­der­ko do kie­sze­ni, jego skó­rza­na kurt­ka na­pię­ła się na sze­ro­kich bar­kach i za­skrzy­pia­ła. Nie­spiesz­nie pod­szedł do ba­rier­ki bal­ko­nu, za­ci­snął na niej dło­nie.

– Chcę, żebyś był ze mną szcze­ry. Po­wiedz, dla­cze­go chcesz ją po­znać?

Wo­odward ostroż­nie zbli­żył się do ba­lu­stra­dy. Spoj­rzał w dół. Ze zbo­cza wy­sta­wa­ły ko­rze­nie. Za­sta­no­wił się, czy uda­ło­by mu się dzię­ki nim zejść do ogro­du. Gdzieś tam dalej mógł­by zbu­do­wać dom i osiąść w nim na sta­rość. Gdyby Adam po­zwo­lił…

– Je­stem cie­ka­wy – skła­mał.

– Wiesz, że nie wszyst­kim daję szan­sę.

– Naj­pierw trze­ba cię zmięk­czyć.

– W rze­czy samej. A grzyb­ki to miły pre­zent, lecz nie­wy­star­cza­ją­cy.

– Zro­bić ci masaż?

– Spędź ze mną tro­chę czasu. Muszę cię le­piej po­znać.

Mi­cha­el od­wró­cił się nagle i ru­szył do sa­lo­nu.

– Zrzuć ten cho­ler­ny ple­cak. Zro­słeś się z nim?

Wszedł do sa­lo­nu, Alain po­dą­żył za nim, czu­jąc nagłe znu­że­nie po la­tach tu­łacz­ki. Za­sta­na­wiał się, co po­wie­dzieć, a czego nie mówić Be­eso­wi. Po­sta­wił na tro­chę wa­ze­li­ny, ta­kiej, którą Mi­cha­el przyj­mie bez mru­gnię­cia okiem.

– Po­sia­dłość to świet­ne miej­sce dla za­gu­bio­nych dusz.

Mi­cha­el zajął się czymś w kuch­ni. Wziął z okna ząbek czosn­ku, imbir i ja­kieś ziel­sko, które wło­żył do moź­dzie­rza. Zgniótł pro­duk­ty, wy­mie­szał, ły­żecz­ką prze­niósł na spode­czek. Ruchy miał pewne, me­to­dycz­ne.

– Cie­szę się, że się w tym zga­dza­my – mruk­nął. Spoj­rzał w stro­nę scho­dów, potem na Ala­ina. Zie­lo­ne, kocie oczy ro­bi­ły wra­że­nie szla­chet­nych. – Wiesz, że ze wszyst­kich gości cie­bie wy­wia­ło naj­da­lej?

Alain zrzu­cił z ra­mion ple­cak i usiadł na ka­na­pie. Po­mi­mo znu­że­nia miał wra­że­nie, że coraz ła­twiej mu ze­brać myśli. Zegar, wy­bi­ja­jąc le­ni­wy rytm, zda­wał się po­rząd­ko­wać je ni­czym skry­ba prze­pi­su­ją­cy za­ku­rzo­ne księ­gi. Stary, z po­stę­pu­ją­cą zaćmą, lecz wciąż wy­star­cza­ją­co spraw­ny.

– Nie chcia­łem tego – po­wie­dział.

– Och, oczy­wi­ście, że nie. Lecz po­wrót to już twoja de­cy­zja. Upar­ty je­steś.

Tak samo jak ty byłeś bez­względ­ny, po­my­ślał Alain. A teraz py­tasz się, czy wiem, że z pre­me­dy­ta­cją po­rzu­ci­łeś mnie w naj­głęb­szych cze­lu­ściach lasu.

– Mi­nę­ło wiele czasu – kon­ty­nu­ował Mi­cha­el, krzą­ta­jąc się po kuch­ni. – Bar­dzo długo byłeś sam. Na pewno się zmie­ni­łeś. Chciał­bym, żebyś mi o tym opo­wie­dział.

Alain prze­łknął ślinę. Wie­dział, że ma nie­wie­le czasu, aby prze­ko­nać do sie­bie Mi­cha­ela. Jeśli nie zdąży, uczta do­bie­gnie końca i nawet jeśli Bees wresz­cie go wpu­ści na górę, nie spo­tka tam już syna. Myśl o Ada­mie spra­wi­ła, że po­czuł gwał­tow­nie wzbie­ra­ją­ce łzy. Po­łknął je i do­pie­ro teraz zro­zu­miał, jak bar­dzo jest głod­ny.

Bees pod­szedł z tacą, z któ­rej uno­si­ła się para.

– Po­da­no do stołu.

Śli­ma­ki w maśle czosn­ko­wo-pie­trusz­ko­wym wy­glą­da­ły wy­śmie­ni­cie.

 

 

***

 

 

Dzię­ku­je­my za za­in­te­re­so­wa­nie Men­tal­nym Pstrycz­kiem. Cie­szy nas każdy otwar­ty umysł. Dzię­ki Tobie dla kogoś wszyst­ko bę­dzie moż­li­we!

Twój umysł sta­nie się nowym domem dla po­trze­bu­ją­ce­go czło­wie­ka. Brzmi jak powód do dumy. Po­nad­to dwa i pół pro­cent zysku z ope­ra­cji wpły­nie na Twoje konto.

PS Zie­lo­ny to kolor sym­bo­li­zu­ją­cy spo­kój, na­dzie­ję oraz od­no­wę. Dobry wybór!

 

Za­dba­my o Twoją cią­głość!

 

Sy­nap­tycz­ny Zamek Inc.

 

 

***

 

 

Na salę wje­cha­ły wózki z od­kry­ty­mi ta­ca­mi peł­ny­mi mor­skich fry­ka­sów. Kal­ma­ry, kre­wet­ki, ostry­gi, mule, algi – za­pa­chy splo­tły się w aro­ma­tycz­ny war­kocz; ten praw­dzi­wy, ru­do­zło­tych wło­sów, la­wi­ro­wał mię­dzy ta­le­rza­mi, jakby młoda dziew­czy­na świa­do­mie i spraw­nie prze­chy­la­ła głowę tak, aby nie ubru­dzić lśnią­cych koń­có­wek.

Mirko gła­dził wąsa i spo­glą­dał na nią głod­nym wzro­kiem. Ta­lerz z sar­ni­ną od­su­nął z nie­sma­kiem. Na­brał bo­wiem zgoła in­ne­go ape­ty­tu, który spra­wił dwie rze­czy – po­ma­lo­wał po­licz­ki pąsem i pu­ścił w ner­wo­wy ruch nogę pod sto­łem.

Yoko wró­ci­ła do stołu z lan­gu­stą na ta­le­rzu, którą roz­par­ce­lo­wa­ła szczyp­ca­mi, wi­del­czy­kiem i dło­nią. Wy­da­wa­ła od­gło­sy ku­li­nar­ne­go ukon­ten­to­wa­nia, ob­li­zu­jąc po kolei palce, niby gra­jąc na oso­bli­wym in­stru­men­cie.

Za oknem nie­bo­skłon spu­ścił ko­ta­rę, za­padł zmierzch. W ogro­dach roz­bły­sły świa­tła, wy­do­by­wa­jąc z mroku ścież­ki pro­wa­dzą­ce mię­dzy buj­nym kwie­ciem. Adam od­wró­cił od tego wi­do­ku spoj­rze­nie i znów sku­pił uwagę na sali i go­ściach. Dla­cze­go zgo­dził się ich tu za­pro­sić? Dla­cze­go uży­czył im swej prze­strze­ni? Był coraz moc­niej tym wszyst­kim zmę­czo­ny. Kiedy wresz­cie pójdą sobie precz? No i, do dia­bła, gdzie po­dzia­ła się Maria?

Ru­do­zło­ta dziew­czy­na za­śmia­ła się per­li­ście, zwra­ca­jąc na sie­bie uwagę nie­jed­nej osoby. Ru­chem peł­nym gra­cji wy­su­nę­ła drob­ne stóp­ki z mod­nych ko­turnów. We­szła na krze­sło – za­chy­bo­ta­ło się – a z niego na stół, roz­kła­da­jąc ra­mio­na, żeby zła­pać rów­no­wa­gę. Wy­gła­dzi­ła czer­wo­ną suk­nię i ru­szy­ła mię­dzy da­nia­mi, wśród obu­rzo­nych wes­tchnięć i dźwię­ków bę­dą­cych wy­ra­zem nie­za­do­wo­le­nia lub za­sko­cze­nia.

Mirko drżą­cą dło­nią wyjął z kie­sze­ni lu­ster­ko. Nie­cier­pli­wy­mi ru­cha­mi pró­bo­wał usta­wić je tak, by wy­ła­pa­ło z prze­strze­ni se­kret dziew­czy­ny.

Yoko prze­że­gna­ła się i trą­ci­ła pal­cem fascynator, z którego opadła czar­na wo­al­ka. Nie chcia­ła pa­trzeć na ob­sce­nę, o czym do­bit­nie świad­czy­ły wy­gię­te w pod­ko­wę usta.

Si­wo­wło­sa dama, która kilka go­dzin temu we­pchnę­ła pod stół de­na­ta, po­sta­no­wi­ła za­re­ago­wać. Wsta­ła i za­czę­ła ob­cho­dzić stół tak, żeby móc po­chwy­cić ru­do­zło­tą dziew­czy­nę. Ta cho­dzi­ła mię­dzy da­nia­mi i trun­ka­mi, co chwi­lę się po­chy­la­jąc, ku­ca­jąc, jakby zgu­bi­ła coś cen­ne­go w tra­wie.

Adam zer­kał w stro­nę scho­dów, mając na­dzie­ję, że zo­ba­czy scho­dzą­cą z dru­gie­go pię­tra Marię. Z pew­no­ścią w mig ogar­nę­ła­by ten cyrk. Teo­re­tycz­nie mógł­by ją we­zwać. Pro­blem w tym, że Maria od pew­ne­go czasu nie za­wsze była do­stęp­na na mru­gnię­cie oka. Coś się zmie­ni­ło.

Chwy­cił butlę wina i po­cią­gnął tęgi łyk. Po co uży­czy­łem im swej głowy? I to tylu oso­bom? Istne sza­leń­stwo. Ow­szem, po­trze­bo­wał pie­nię­dzy, lecz zro­bił się zbyt za­chłan­ny. Dzie­się­cio­ro zna­jo­mych ojca, pra­gną­cych oszu­kać śmierć, za­miesz­ka­ło w oko­li­cy. A teraz jesz­cze ten zjazd ro­dzin­ny, na któ­rym wszy­scy ci idio­ci grali w jego grę z mi­tycz­ną Marią w roli głów­nej.

Gdy poczuł na twarzy muśnięcie czerwonej sukni, przy­po­mniał sobie imię ru­do­wło­sej dziew­czy­ny. Le­ty­cja po­ru­sza­ła się na stole ni­czym kot. Nic nie prze­wró­ci­ła, ni­cze­go nie trą­ci­ła. Co naj­wy­żej mu­snę­ła coś rąb­kiem sukni, po­chy­la­jąc się nad ko­lej­nym trun­kiem, który wpadł jej w oko. Adam mu­siał przy­znać, że jest zja­wi­sko­wa. Pod­nio­sła butlę nie­bie­skie­go li­kie­ru, wzię­ła nie­win­ny ły­czek, od­sta­wi­ła na­czy­nie i ru­szy­ła dalej. Tuż nad bosą stopą, na ko­st­ce, lśni­ła złota bran­so­let­ka.

Si­wo­wło­sej damie udało się wresz­cie po­chwy­cić Le­ty­cję. Dziew­czy­na cudem zła­pa­ła rów­no­wa­gę. Zmarsz­czy­ła brwi, sta­jąc w roz­kro­ku, na co skwa­pli­wie cze­kał Mirko; usta­wił lu­ster­ko, spoj­rzał w nie, a potem wy­da­rzy­ło się kilka rze­czy jed­no­cze­śnie. Si­wo­wło­sa wpa­dła łok­cia­mi w du­szo­ne grzy­by. Szok na jej po­cią­głym ob­li­czu ustę­po­wał je­dy­nie minie Mirka, który wresz­cie uchwy­cił w szkieł­ku to, na co tak za­cie­kle po­lo­wał. Le­ty­cja jęk­nę­ła i z kocią gra­cją prze­bie­gła przez stół, ze­sko­czy­ła na pod­ło­gę, by po­biec do ła­zien­ki. Mirko z czer­wo­ne­go na ob­li­czu zro­bił się blady i za­marł w bez­ru­chu, wpa­trzo­ny w lu­ster­ko, jakby wciąż coś tam wi­dział.

Adam po­czuł pod nosem wil­goć. Prze­tarł chu­s­tecz­ką krew, z każdą mi­nu­tą coraz bar­dziej zmę­czo­ny uro­czy­sto­ścią. Nie utrzy­mam ich tylu. To dla mnie zbyt wiele.

Uchy­lo­nym oknem wpa­da­ło ró­ża­ne po­wie­trze. Ży­ran­dol le­ciut­ko się bujał, skrząc krysz­ta­łem. Świe­ce na stole zda­wa­ły się coś szep­tać. Go­ście ba­wi­li się dalej bez słów.

 

 

***

 

 

Przez pe­wien czas po ope­ra­cji, zazwyczaj mie­sią­c, bę­dziesz mu­siał zo­stać w pla­ców­ce. To ru­ty­no­wa pro­ce­du­ra. Dbamy o Twoje zdro­wie. Póź­niej, przez cały okres, czyli prze­waż­nie do końca Two­je­go obec­ne­go życia (wie­rzy­my, że kie­dyś sam po­zwo­lisz nam się pstryk­nąć), masz za­gwa­ran­to­wa­ny dar­mo­wy ser­wis. All in­c­lu­si­ve!

Nie­dłu­go neu­ro­złą­czem prze­śle­my umowę.

PS Jaki jest Twój ulu­bio­ny za­pach?

 

Nie kończ się!

 

Sy­nap­tycz­ny Zamek Inc.

 

 

***

 

 

Wy­da­wa­ło mu się, że z tej per­spek­ty­wy, sie­dząc na we­ran­dzie z kub­kiem kawy, widzi las po raz pierw­szy w życiu – gęsty i ciem­ny niby spo­wi­ty czar­nym dymem, cią­gną­cy się aż po mgli­sty ho­ry­zont.

Wcze­śniej Mi­cha­el uciął sobie drzem­kę na ka­na­pie w sa­lo­nie. Alain wy­ko­rzy­stał wtedy oka­zję i po­szedł na pię­tro. Scho­dy skrzy­pia­ły i kilka razy od­wra­cał się, pewny, że Bees się obu­dził. Na szczę­ście spał jak za­bi­ty. Drzwi, dę­bo­we, cięż­kie, oka­za­ły się za­mknię­te na po­dwój­ny zamek. Z mocno bi­ją­cym ser­cem zszedł z po­wro­tem na dół i za­czął roz­glą­dać się za klu­czem. Prze­szu­kał szu­fla­dy i szafy, za­ka­mar­ki i wszel­kie nie­oczy­wi­ste miej­sca, takie jak cu­kier­nicz­ka z sym­bo­lem nie­skoń­czo­no­ści. Nie­ste­ty trud był da­rem­ny. Póź­niej, nie mogąc za­snąć, wy­szedł na ze­wnątrz, cią­gnię­ty nie­zro­zu­mia­łą no­stal­gią.

Teraz prze­chy­lił kubek i długo trzy­mał aro­ma­tycz­ny napar w ustach. Zro­bi­ło się ciem­no, z góry z okien spły­nę­ła licha łuna. Go­ście ba­wi­li się, jed­no­cze­śnie wal­cząc o przy­wi­lej po­zna­nia Marii. Alain oszu­kał Mi­cha­ela, że jemu rów­nież za­le­ży na spo­tka­niu z ta­jem­ni­czą ko­bie­tą. W isto­cie pra­gnął zo­ba­czyć Adama, który obie­cał mu kie­dyś po­jed­naw­cze spo­tka­nie. Wo­odward nie ro­zu­miał, co syn miał na myśli. Męż­czy­zna wąt­pił, czy za­słu­gu­je na kon­takt z wła­snym dziec­kiem, więc o żad­nym miłym ge­ście nawet nie ma­rzył, tym bar­dziej o spo­tka­niu.

Las ze­spo­lił się z nocą, choć i tak wy­da­wał się mrocz­niej­szy niż niebo. To tam Alain spę­dził ostat­nie czte­ry lata. Naj­pierw za­pro­szo­ny do świa­ta syna, potem wy­gna­ny poza gra­ni­ce świa­do­mo­ści. W pew­nym sen­sie żyło mu się w lesie lżej. Miał pro­blem z ze­bra­niem myśli, rów­nież tych zwią­za­nych z Ada­mem. Tu na­to­miast wszyst­ko wró­ci­ło ze zdwo­jo­ną siłą. Żal i roz­cza­ro­wa­nie roz­la­ły się za most­kiem i w brzu­chu, za­sty­gły tam ni­czym ce­ment. Nie­wzru­szo­ne, jak nie­wzru­szo­ny był Alain, kiedy re­la­cję z synem mógł jesz­cze ura­to­wać, zanim ta za­krzep­nie niby posąg bólu.

Na górze roz­legł się hałas. Coś ude­rzy­ło w okno.

– Pięk­na noc – ciszę prze­ciął ak­sa­mit­ny głos.

Mi­cha­el opie­rał się o fu­try­nę. Wy­glą­dał na po­bu­dzo­ne­go i czuj­ne­go, jakby wcale nie zro­bił sobie drzem­ki.

– Kto jest na górze? – za­py­tał Alain.

– Prze­cież wiesz.

– Nie wszyst­ko pa­mię­tam.

– Ro­dzin­ka.

Alain spoj­rzał py­ta­ją­co.

– Twoi przy­ja­cie­le – wy­ja­śnił Mi­cha­el.

– Adam dał nowe życie wszyst­kim?

– Nie­mal­że. To szla­chet­ny gest.

Ala­inem wstrzą­snął dreszcz. Spló­tł­szy ra­mio­na, prze­cią­gle wes­tchnął i rzekł:

– Nie wy­da­je mi się, żeby to było bez­piecz­ne. Więk­szość po­mieści w sobie jedną, góra dwie osoby. Od po­cząt­ku nie po­do­bał mi się ten po­mysł.

– Szko­da, że wcze­śniej nic cię nie in­te­re­so­wa­ło.

– Czy to nie grozi ja­kimś za­ła­ma­niem?

Mi­cha­el za­pa­lił pa­pie­ro­sa, zmru­żył oczy i za­wie­sił spoj­rze­nie na Wo­odwar­dzie.

– Nie chcia­łeś po­znać Marii? – za­py­tał ba­daw­czo, ale Alain kon­ty­nu­ował swój temat:

– Dla­cze­go Adam zgo­dził się na takie ry­zy­ko? Cho­dzi o pie­nią­dze? Mógł­bym dać mu tyle, ile by za­żą­dał.

– Za­kła­dam, że wtedy po­trze­bo­wał od cie­bie cze­goś in­ne­go. A teraz je­ste­ście tutaj…

Na dachu za­kle­ko­tał bo­cian. Mrocz­ne myśli za­snu­ły umysł Ala­ina. Chciał­by nad­ro­bić stra­co­ne chwi­le. Przy­tu­lić syna. Teraz, gdy zna­lazł się w jego gło­wie, pa­ra­dok­sal­nie nigdy nie czuł się tak da­le­ko. Cza­sa­mi pa­trzy­my w oczy ko­cha­nej osoby i zda­je­my sobie spra­wę, że nic nie ro­zu­mie­my.

Ale przy­naj­mniej wy­do­stał się z nie­świa­do­mo­ści.

Spoj­rzał na ciem­ny jak stud­nia las i na­tych­miast wró­cił do po­sia­dło­ści.

Lunął deszcz.

 

 

***

 

 

Po­pro­si­łeś o do­kład­ne wy­ja­śnie­nie tego, jak dzia­ła Men­tal­ny Pstry­czek, spie­szy­my więc z wy­ja­śnie­nia­mi!

Nie, nie two­rzy­my rów­no­le­głych neu­ro­nów dla dru­giej osoby. To by­ło­by zbyt ob­cią­ża­ją­ce dla Go­spo­da­rza. Po­nad­to zwięk­sza­ło­by ry­zy­ko gle­ja­ka.

Jak zatem ro­bi­my to w Sy­nap­tycz­nym Zamku? Ska­nu­je­my ak­tyw­ność umy­słu umie­ra­ją­cej osoby. Na pod­sta­wie tego pla­nu­je­my w Twoim mózgu prze­strzeń po­trzeb­ną do prze­nie­sie­nia. Roz­sze­rza­my dzia­ła­nie sy­naps Go­spo­da­rza, róż­ni­cu­jąc neu­ro­prze­kaź­ni­ki i do­da­jąc kilka no­wych. Im­pul­sy elek­trycz­ne są oczy­wi­ście za­wsze takie same, a neu­ro­prze­kaź­ni­ki two­rzą kon­tekst. Można po­my­śleć, że zrobi się tłocz­no, ale mózg ma zdu­mie­wa­ją­cą prze­pu­sto­wość!

Nie chce­my Cię, Ada­mie, za­nu­dzić, dla­te­go szcze­gó­ło­we wy­ja­śnie­nia prze­sy­ła­my w za­łącz­ni­ku.

PS La­wen­do­wy to pięk­ny za­pach. Ar­ty­stycz­ny!

 

Roz­sze­rza­my to, kim je­steś!

 

Sy­nap­tycz­ny Zamek Inc.

 

 

***

 

 

Uczta trwa­ła w naj­lep­sze. Salę wy­peł­nia­ły śmie­chy, chrząk­nię­cia, sior­ba­nie. Si­wo­wło­sa dama mla­ska­ła ję­zy­kiem. Po­sia­dłość skrzy­pia­ła, jakby nie mogła do końca osiąść w ziemi. Za okna­mi świsz­czał wiatr. Kiedy zegar wybił pół­noc, bie­siad­ni­cy wstrzy­ma­li od­de­chy i spoj­rze­li w kie­run­ku scho­dów, ży­wiąc na­dzie­ję, że ukaże się tam Maria. Nic się nie wy­da­rzy­ło, zatem wró­ci­li do uprzy­jem­nia­nia sobie ocze­ki­wa­nia.

Mirko stę­żał w prze­chy­lo­nej po­zy­cji, z lu­ster­kiem w dło­niach. Ktoś za­mknął mu oczy, żeby upior­nym spoj­rze­niem nie psuł na­stro­ju. Si­wo­wło­sa dama do­dat­ko­wo zro­bi­ła mu ma­ki­jaż, aby wy­glą­dał je­dy­nie na śpią­ce­go. Go­ście zwol­ni­li z pi­ciem al­ko­ho­lu. Yoko przygotowała wszyst­kim kawę. Po­da­wa­ła napar z na­masz­cze­niem i sza­cun­kiem, jakby była gej­szą.

Adam za­sta­na­wiał się, czy to moż­li­we, żeby po­zna­li Marię. W ja­kiej po­sta­ci im się ob­ja­wi? Ko­bie­ty? Zwie­rzę­cia? Od­bi­cia świa­tła w kie­lisz­ku? Wie­dzie­li, że Maria strze­że tego świa­ta. Jest opro­gra­mo­wa­niem, dzię­ki któ­re­mu mogli za­miesz­kać w gło­wie Adama. Bez niej nic nie by­ło­by moż­li­we. Chcie­li ją po­znać z róż­nych po­bu­dek, ale jedną z nich sta­no­wi­ła po­trze­ba więk­sze­go wpły­wu na wła­sny los. W końcu kto nie chciał­by le­piej zro­zu­mieć Boga i wkraść się w jego łaski?

Adam usiadł na bu­ja­nym fo­te­lu w kącie sali. Mu­siał co rusz wy­cie­rać krew są­czą­cą się z nosa. Ile jesz­cze wy­trzy­ma? Uśmiech­nął się, prze­rzu­ca­jąc myśli na ojca. Dotąd wy­pie­rał go ze świa­do­mo­ści. Wolał, żeby Alain nie ist­niał. Teraz chciał, aby do­szło do tego spo­tka­nia. Kie­dyś mu je wręcz obie­cał. Pewne te­ma­ty nie mogą po­zo­stać otwar­te. Wy­ma­ga­ją do­mknię­cia, choć­by sym­bo­licz­ne­go.

Z ła­zien­ki, w któ­rej spę­dzi­ła bli­sko go­dzi­nę, wy­szła Le­ty­cja. Prze­cze­sa­ła salę by­strym spoj­rze­niem, wy­łu­ska­ła z prze­strze­ni Adama i żwawo ru­szy­ła w jego stro­nę. Za­trzy­ma­ła się tuż przed nim, ze wście­kłą miną. Roz­wi­nę­ła rolkę pa­pie­ru to­a­le­to­we­go. Szmin­ką na­pi­sa­ła na niej „Ile jesz­cze mamy mil­czeć? Dla­cze­go nie mo­że­my mówić?”.

Adam uśmiech­nął się blado. Nie mógł po­wie­dzieć, że oszczę­dzał ośro­dek mowy w mózgu, z któ­rym ostat­nio, w związ­ku z nie­do­krwien­nym uda­rem, było go­rzej. Wpa­dli­by w pa­ni­kę. Roz­ło­żył ra­mio­na w ge­ście bez­rad­no­ści, pod­trzy­mu­jąc wcze­śniej­sze słowa, ja­ko­by taką re­gu­łę wy­my­śli­ła Maria.

Le­ty­cja zmię­ła pa­pier w kulkę i rzu­ci­ła mu nią w twarz.

Adam przy­ło­żył chu­s­tecz­kę do nosa.

W tym cza­sie Yoko, nio­sąc ko­lej­ną fi­li­żan­kę kawy, za­to­czy­ła się i ude­rzy­ła głową w okno. Go­ście spoj­rze­li na nią w dra­pież­nym ocze­ki­wa­niu. Yoko, za­la­na ru­mień­cem tak sil­nym, że prze­bi­jał nawet przez białą maskę ma­ki­ja­żu, ukło­ni­ła się, po­pra­wi­ła ki­mo­no i zabrała się za sprzą­ta­nie roz­la­nej kawy.

Po­tłu­czo­ną fi­li­żan­kę zbie­ra­ła drżą­cy­mi dłoń­mi.

 

 

***

 

 

Do­tych­czas w hi­sto­rii pro­jek­tu go­spo­darz po­mie­ścił mak­sy­mal­nie trzy osoby. Ty chcesz, Ada­mie, wię­cej. Sza­nu­je­my to! Od­no­śnie py­ta­nia, czy to bez­piecz­ne – ab­so­lut­nie tak. Pro­wa­dzi­li­śmy sze­ro­ko za­kro­jo­ne ba­da­nia i nie wi­dzi­my prze­ciw­wska­zań. Moż­li­we nawet, że w przy­szło­ści jeden go­spo­darz bę­dzie mógł sta­no­wić dom dla setek ist­nień. No, ale zejdź­my na zie­mię i zaj­mij­my się Twoim przy­pad­kiem.

PS Z an­kie­ty wy­ni­ka, że uwiel­biasz ptaki. My też ko­cha­my zwie­rzę­ta, dla­te­go je­ste­śmy cie­ka­wi, czy masz swój ulu­bio­ny ga­tu­nek.

 

Twój umysł – wspól­na prze­strzeń!

 

Sy­nap­tycz­ny Zamek Inc.

 

 

***

 

 

Deszcz bęb­nił w szyby jak zner­wi­co­wa­ny pa­cjent szpi­ta­la psy­chia­trycz­ne­go. Ulewa trwa­ła nie­prze­rwa­nie, ani na chwi­lę nie słab­nąc. Mar­twe zwie­rzę­ta w sa­lo­nie zda­wa­ły się bacz­nie ob­ser­wo­wać Ala­ina, który w na­pię­ciu krą­żył od okna do sto­ją­ce­go pod ścia­ną ze­ga­ra. Mi­cha­el in­ten­syw­nie palił cy­ga­ro, zro­bi­ło się dusz­no, dym spo­wił prze­strzeń gry­zą­cym ca­łu­nem.

– Wi­dzia­łem tego wiel­kie­go bo­cia­na na dachu – po­wie­dział Alain. – Nie my­śle­li­ście, żeby go prze­pło­szyć?

Mi­cha­el za­śmiał się.

– Wiem, wy­glą­da groź­nie. Ale to dla Adama ważny sym­bol.

Alain za­trzy­mał się, uniósł brwi.

– Płod­no­ści – wy­ja­śnił Bees. – W końcu któż po­mie­ścił­by tyle oso­bi­sto­ści, co Adam?

Czas pły­nął dalej. Wo­odward za­nu­rzył się w bo­le­snych wspo­mnie­niach. Pa­mię­tał, jak wra­cał póź­nym wie­czo­rem do domu, w któ­rym sze­ścio­let­ni Adaś cze­kał na niego, żeby móc opo­wie­dzieć o przy­go­dach w szko­le. Pierw­szej laur­ce na­ma­lo­wa­nej dla ro­dzi­ców. Za­ba­wie w cho­wa­ne­go pod­czas lek­cyj­nej prze­rwy. Prze­gra­nej bójce z ko­le­gą, więc po­trze­bo­wał taty, żeby po­mi­mo wsty­du, za­miast po­ły­kać łzy, dać im po­pły­nąć i za­ak­cep­to­wać trud­ne do­świad­cze­nie. Cza­sa­mi chło­piec wy­po­wia­dał kilka słów i za­sy­piał. Czę­ściej jed­nak nie do­cze­ki­wał po­wro­tu ojca, za­ję­te­go pracą lub spo­tka­nia­mi z przy­ja­ciół­mi. Go­ście za­wsze byli waż­niej­si.

Wo­odward tę­sk­nił za synem. Wspo­mnie­nia te trą­ca­ły w nim bo­le­sne stru­ny. Były rów­nież takie, które je szar­pa­ły – doj­rze­wa­ją­cy Adaś mie­rzył się z nie­za­słu­żo­ną kry­ty­ką, a póź­niej, gdy po wy­pro­wadz­ce z ro­dzin­ne­go domu nie ra­dził sobie w życiu, Alain do ba­ga­żu cier­pień syna do­rzu­cił swój chłód emo­cjo­nal­ny, ten bo­le­sny dy­stans, ro­sną­cy jak po­ciąg od­jeż­dża­ją­cy do cie­płych dni. I znie­czu­li­cę, kiedy syn zna­lazł się w kry­zy­sie bez­dom­no­ści.

Mi­cha­el nagle po­de­rwał się z sofy, od­chrząk­nął i wyjął z kie­sze­ni puz­der­ko. Otwo­rzył je, by wy­cią­gnąć zeń zdob­ny klucz.

– Otwie­ra drzwi do pię­tra – po­wie­dział Bees. – Sądzę, że naj­wyż­szy czas, abyś po­znał Marię.

– Czym sobie za­słu­ży­łem?

– Do­tar­łeś tu i po­cze­ka­łeś. Mu­sia­ła na­dejść od­po­wied­nia pora.

Po la­tach tu­łacz­ki w lesie, Alain teraz po­czuł się nie­re­al­nie, po­nie­waż tak łatwo po­szło z Mi­cha­elem, któ­re­go prze­ko­na­nie dotąd ja­wi­ło mu się jako naj­trud­niej­szy eg­za­min.

Bez słowa wziął klucz i cięż­kim kro­kiem ru­szył na górę. Nie wie­dział, czego się spo­dzie­wać.

 

 

***

 

 

Py­ta­łeś, co w sy­tu­acji, jeśli bę­dziesz chciał się wy­co­fać. Cóż, nie­ste­ty nie ma drogi po­wro­tu z raz ob­ra­nej ścież­ki. Ale za­pew­niam cię, że nie bę­dziesz chciał tego robić. Zanim za­cznie­my, za­po­znasz się z pro­fi­la­mi gości. W końcu nie wszyst­kim otwie­ra się drzwi i nie wszyst­kich za­pra­sza do środ­ka.

Dzię­ki stwo­rzo­ne­mu przez nas mo­sto­wi będą moż­li­we spo­tka­nia z go­ść­mi w tak zwa­nej neu­ro­nal­nej prze­strze­ni. Uła­twi to asy­mi­la­cję. Jak czę­sto? Co rok su­biek­tyw­ne­go czasu neu­ro­nal­nej prze­strze­ni.

PS Bo­cian to świet­ny wybór!

 

Po­dziel się sobą!

 

Sy­nap­tycz­ny Zamek Inc.

 

 

***

 

 

Krew nie prze­sta­wa­ła się są­czyć. Adam przy­ło­żył chu­s­tecz­kę do nosa i pod­cho­dził do krew­nych, sta­ra­jąc się ich uspo­ko­ić. Spoj­rze­niem, nie­pew­nym uśmie­chem, do­ty­kiem dłoni. Wie­dział, że po­wo­li nad­cho­dzi ko­niec uczty. Czuł słab­ną­cą wolę Mi­cha­ela, który nie­dłu­go wpu­ści na górę Ala­ina.

W tej chwi­li miał inne zmar­twie­nie. Stała przed nim si­wo­wło­sa ko­bie­ta. Otwie­ra­ła usta, pró­bu­jąc coś po­wie­dzieć, ale słowa uwię­zły dużo głę­biej niż w gar­dle. Nie mogła wy­ar­ty­ku­ło­wać swej pre­ten­sji. I wtedy coś w nim pękło. Cho­ciaż zda­wał sobie spra­wę, że to nie­praw­da, nie po­tra­fił dłu­żej tłu­mić tkwią­ce­go w głębi duszy prze­ko­na­nia, iż to nie są praw­dzi­we osoby, tylko cho­ler­ne kopie. Ory­gi­na­ły dawno temu umar­ły. Ro­zej­rzał się po sali, wście­kły, że przez wła­sną głu­po­tę wpa­ko­wał się w ten am­ba­ras.

Roz­ma­zaw­szy dło­nią ma­ki­jaż i łzy, Le­ty­cja chwy­ci­ła ko­turn i ru­szy­ła w stro­nę okna. Stra­ci­ła do­tych­cza­so­wy te­atral­ny wdzięk, ruchy stały się nie­zbor­ne – chy­bi­ła i za­miast w szybę, ude­rzy­ła butem we fra­mu­gę.

Si­wo­wło­sa stuk­nę­ła Adama pal­cem w pierś. Raz, drugi, trze­ci, w nie­mym wy­rzu­cie, z furią w oczach. Otak­so­wał ją, jakby oce­niał te­atral­ny re­kwi­zyt, po czym chwy­cił za ra­mio­na, po­trzą­snął i z całej siły pchnął prze­ra­żo­ną ko­bie­tę na stół. Rąb­nę­ła tyłem głowy w srebr­ny pu­char. Nie miał wy­rzu­tów su­mie­nia. Wie­dział, że w tym świe­cie śmierć nie jest osta­tecz­na…

Roz­legł się trzask tłu­czo­nej szyby. Le­ty­cja wy­gra­mo­li­ła się na ze­wnątrz i z krzy­kiem prze­ra­że­nia stur­la­ła się po dachówkach, spa­dła i ude­rzy­ła o zie­mię.

…ale go­ście prze­czu­wa­li, że tym razem bę­dzie ina­czej.

 

 

***

 

 

Zgod­nie z ży­cze­niem usta­li­li­śmy wa­run­ki prze­nie­sie­nia Two­je­go ojca. Bę­dziesz go wi­dy­wał raz na dzie­sięć su­biek­tyw­nych lat. Sza­nu­je­my Twoją pry­wat­ność. Cie­szy­my się, że za­ak­cep­to­wa­łeś resz­tę gości.

PS Naj­wy­raź­niej skoń­czy­ły się PS-y. Do zo­ba­cze­nia po dru­giej stro­nie.

 

Pie­lę­gnuj­my przy­szłość!

 

Sy­nap­tycz­ny Zamek Inc.

 

 

***

 

 

Na przy­ję­ciu Alain za­stał istne po­bo­jo­wi­sko. Na po­cząt­ku są­dził, że wszy­scy się po­pi­li i za­snę­li, ale pręd­ko zro­zu­miał, że pa­trzy na trupy. Za­czął roz­glą­dać się po sali, z duszą na ra­mie­niu, spo­dzie­wa­jąc się, że jedną z ofiar jest Adam.

Pod ścia­ną z eks­pre­sem do kawy spo­czy­wa­ła na klęcz­kach drob­na ko­bie­ta. W ki­mo­nie, z roz­pła­ta­nym brzu­chem, w ka­łu­ży krwi, przy­po­mi­na­ła po­są­żek Buddy.

Spod stołu wy­sta­wa­ły nogi kor­pu­lent­ne­go czło­wie­ka.

Przez chwi­lę Alain nie ro­zu­miał, co tak mocno świe­ci na stole. Do­pie­ro zbli­żyw­szy się do wą­sa­te­go męż­czy­zny, zro­zu­miał, że to kie­szon­ko­we lu­ster­ko od­bi­ja rzę­si­ste świa­tło ży­ran­do­la.

Na ziemi, pod wy­bi­tym oknem, le­ża­ły ko­tur­ny. Na ostrych kra­wę­dziach strza­ska­nej szyby wi­siał strzęp czer­wo­nej tka­ni­ny. Kiedy pod­szedł tam, do­strzegł jesz­cze ru­do­zło­te pasmo wło­sów. Na ze­wnątrz ro­bi­ło się jasno. Deszcz ustał, zo­sta­wia­jąc po sobie kwa­śne po­wie­trze. Wil­got­ny ho­ry­zont po­ły­kał od­la­tu­ją­ce­go ol­brzy­mie­go bo­cia­na.

Usły­szał skrzy­pie­nie scho­dów. Ktoś scho­dził z dru­gie­go pię­tra. Kroki wy­bi­ja­ły rytm jak me­tro­nom.

Zie­lo­na ma­ry­nar­ka, dżin­sy, zero ja­kich­kol­wiek ozdób poza skrom­ną bran­so­let­ką – ko­bie­ta za­trzy­ma­ła się na dole i po­toczyła spoj­rze­niem po sali. Ema­no­wa­ła aurą nie­za­chwia­nej pew­no­ści sie­bie. Utkwi­ła wzrok zie­lo­nych oczu w Ala­inie.

– Witaj – uśmiech­nę­ła się nie­znacz­nie. – Je­stem Maria.

– Gdzie jest mój syn?

Ru­szy­ła w jego stro­nę. Po­tłu­czo­ne szkło chrzę­ści­ło pod jej bo­sy­mi sto­pa­mi.

– Mia­łem się z nim spo­tkać – po­wie­dział.

– Zo­ba­czyć go – od­par­ła Maria, z po­dzi­wem roz­glą­da­jąc się po sali. – To mu­sia­ło się tak skoń­czyć. Sta­ra­łam się Adama chro­nić, ale… – Zła­pa­ła się pal­ca­mi za skro­nie. Alain do­strzegł na jej drob­nej dłoni ta­tu­aż. Śre­dnio­wiecz­ny zamek, w nim sy­nap­sa, w niej zamek na klucz. – Nie byłam już w sta­nie.

– Gdzie moje dziec­ko?

Maria zer­k­nę­ła w stro­nę scho­dów.

Alain minął ją bez słowa i po­wo­li wszedł na dru­gie pię­tro.

Kiedy otwo­rzył drzwi, zna­lazł się nagle w dziw­nym miej­scu. Dużo więk­szym, niż mógł­by być pokój na dru­gim pię­trze po­sia­dło­ści. Na środ­ku cze­goś, co przy­po­mi­na­ło szpi­tal­ną salę, sie­dział czło­wiek, podłączony do skomplikowanej aparatury.

Alain ru­szył w jego stro­nę. Prze­strzeń zda­wa­ła się po­więk­szać ni­czym rana, która bo­le­śnie się roz­cho­dzi. Bał się, że jak zwy­kle się spóź­nił. Że znów po­legł w roli ojca. Za­uwa­żył zwi­sa­ją­ce z su­fi­tu kable, te drob­ne pod­pię­te do rdze­nia prze­dłu­żo­ne­go pa­cjen­ta, te grube le­żą­ce na pod­ło­dze. Mimo braku okien było tu wy­jąt­ko­wo jasno, co przy­wio­dło wspo­mnie­nie ga­le­rii han­dlo­wej i ja­kie­goś skle­pu z elek­tro­ni­ką – tylko że w tym miej­scu na eks­po­zy­cji tkwił czło­wiek. Sie­dział na fo­te­lu, był chudy oraz, w świe­tle dzie­sią­tek ekra­nów uło­żo­nych w kształt pół­ko­la, po­twor­nie blady. Na jego szyi za­mar­ła na­brzmia­ła tęt­ni­ca.

Ekra­ny za­mi­go­ta­ły i, jeden po dru­gim, za­czę­ły ga­snąć.

Alain pa­trzył na swoje dziec­ko. Adam miał prze­chy­lo­ną głowę i sze­ro­ko otwar­te oczy. Oj­ciec zro­zu­miał, że on też wła­śnie umie­ra i widzi ciało z ze­wnątrz. Śmierć kli­nicz­na po­zwo­li­ła ostat­ni raz spoj­rzeć na syna.

Wy­cią­gnął ręce, lecz nic nie zo­ba­czył. Zer­k­nął na wła­sne nogi, któ­rych rów­nież nie było widać. Nie miał już ciała. Tak bar­dzo chciał­by przy­kryć Ada­sia ko­cy­kiem. Gdzieś w naj­głęb­szej czę­ści sie­bie po­czuł ła­sko­czą­cą łzę.

Przy­tu­lił wła­sne dziec­ko myślą.

 

Na ostat­nim ekra­nie po­ja­wi­ła się wia­do­mość.

 

Nie martw się. Je­steś bez­piecz­ny.

PS Jakie lu­bisz za­koń­cze­nia hi­sto­rii?

 

Sy­nap­tycz­ny Zamek Inc.