II. Nowe początki

Świt przy­szedł cicho, jakby sam nie był pe­wien, czy ma prawo bu­dzić ten dom. Wnę­trze dworu wciąż pach­nia­ło dymem i ku­rzem, a zimne po­wie­trze prze­są­cza­ło się przez szpa­ry w de­skach. Da­vrel leżał nie­ru­cho­mo, przy­kry­ty derką, którą po­przed­nie­go dnia roz­ło­żył w głów­nej sali. Śniło mu się, że stoi na roz­le­głej rów­ni­nie, po­ro­śnię­tej in­ten­syw­nie zie­lo­ną trawą. Niebo nad nim było czy­ste, bez słoń­ca ani chmur – tylko nie­koń­czą­ca się prze­strzeń.

Z tej pust­ki wy­ło­nił się koń. Biały jak śnieg, ga­lo­pu­ją­cy ku niemu w ciszy, która zda­wa­ła się dźwię­czeć w uszach. Zwie­rzę zbli­ża­ło się coraz szyb­ciej, jego grzy­wa wi­ro­wa­ła na wie­trze ni­czym pło­mień. Tuż przed Da­vre­lem sta­nę­ło dęba i za­rża­ło – głos był głę­bo­ki, nie­mal ludz­ki, jakby coś w nim chcia­ło prze­mó­wić.

Za­sko­czo­ny tą wizją, Da­vrel obu­dził się. Przez wy­bi­te okna wpa­da­ło blade świa­tło dnia. Na uła­mek se­kun­dy miał wra­że­nie, że wciąż sły­szy echo tego rże­nia – po chwi­li zro­zu­miał jed­nak, że to tylko wiatr. Usiadł po­wo­li, prze­tarł twarz i ro­zej­rzał się po pu­stym wnę­trzu.

Cie­pło wy­ga­sło, a na jego miej­sce znów po­wo­li wdzie­rał się stycz­nio­wy chłód. Męż­czy­zna wstał, na­rzu­cił płaszcz i roz­pa­lił ogień w pa­le­ni­sku. Zjadł coś z resz­tek, które miał jesz­cze ze sobą, po czym wy­szedł przed dom. Mgła snuła się po do­li­nie, kry­jąc da­le­ki trakt i dachy Arven. Świat był cichy, jak po wiel­kim śnie.

Pa­trzył chwi­lę na to, co kie­dyś było jego domem – na po­pę­ka­ne belki, na ścia­ny z wy­bla­kłym tyn­kiem, na ślady daw­ne­go życia. Wie­dział, że czeka go praca, któ­rej nie zdoła skoń­czyć w kilka dni. Ale po raz pierw­szy od dawna po­czuł, że chce spró­bo­wać. Prze­brał się i zszedł do mia­stecz­ka.

Dwa dni póź­niej Da­vrel koń­czył wła­śnie spraw­dzać dach staj­ni, gdy usły­szał, że ktoś nad­jeż­dża. Z drogi do­bie­gał stu­kot kopyt i głos na­wo­łu­ją­cy jego imię. Zmru­żył oczy, osła­nia­jąc twarz przed słoń­cem. Po chwi­li zo­ba­czył zna­jo­mą po­stać – ciem­na kar­na­cja, fi­glar­ne spoj­rze­nie i duży nos. Da­rion Hall, uśmiech­nię­ty jak zwy­kle, je­chał w jego stro­nę wy­ma­chu­jąc ra­do­śnie ręką.

– A więc to praw­da – rzu­cił zsia­da­jąc z konia. – Plot­ki nie kła­ma­ły. Da­vrel Gris na­praw­dę wró­cił do Arven.

– W każ­dej plot­ce tkwi ziar­no praw­dy – od­parł z lek­kim uśmie­chem.

Da­rion pod­szedł, uści­snął mu dłoń, a potem przy­cią­gnął go do krót­kie­go, przy­ja­ciel­skie­go ob­ję­cia. Da­vrel szyb­ko od­no­to­wał, że przy­ja­ciel zmie­nił się tylko nie­znacz­nie, czas od­ci­snął na jego twa­rzy za­le­d­wie kilka no­wych bruzd.

– Chcia­łem cię od­wie­dzić już wczo­raj, Dav, ale mu­sia­łem wy­je­chać w in­te­re­sach. Be­czek nie można zo­sta­wiać bez nad­zo­ru, zwłasz­cza tych peł­nych.

– W in­te­re­sach? Czym się teraz zaj­mu­jesz?

– Winem, jak więk­szość w Kade – od­parł Da­rion z dumą. – Mam wła­sne win­ni­ce pod wzgó­rza­mi. Upra­wiam syrah i tro­chę gre­na­che. Wiesz, mówi się, że nasze wino roz­grze­wa nawet serca miesz­kań­ców Pół­no­cy. – Uśmiech­nął się krzy­wo. – Choć nie wiem, czy aku­rat oni w ogóle mają serca.

Da­vrel tylko ski­nął głową.

– Ale nie przy­je­cha­łem z pu­sty­mi rę­ka­mi – dodał Da­rion. – Przy­wio­złem coś z ze­szło­rocz­nych zbio­rów. – Się­gnął do juków i wyjął bu­tel­kę opa­ko­wa­ną w ciem­ne płót­no, którą na­stęp­nie podał go­spo­da­rzo­wi.

Da­vrel ge­stem za­pro­sił go­ścia do głów­nej sali.

Usie­dli przy ni­skim stole i otwo­rzy­li bu­tel­kę. Wino miało kolor doj­rza­łej wiśni, a za­pach przy­po­mi­nał cie­płe lato i kurz sta­rych dróg. Przez chwi­lę pili w mil­cze­niu.

– Eu­de­mion? – za­py­tał z prze­ką­sem Da­vrel za­uwa­ża­jąc sta­ran­nie wy­ka­li­gra­fo­wa­ną na ety­kie­cie nazwę.

– No co? – żach­nął się Da­rion. – Bóg wina i do­brej za­ba­wy.

– Nie mów mi, że za­czą­łeś wie­rzyć w bogów.

– Oczy­wi­ście, że nie – Da­rion ro­ze­śmiał się po­ro­zu­mie­waw­czo. – Ale ta nazwa po­do­ba się lu­dziom, a wino do­brze się sprze­da­je. Zresz­tą miesz­kań­cy Kade po­trze­bu­ją ta­kich sym­bo­li. Na­sta­ły trud­ne czasy. Pa­mię­tasz we­se­le La­re­ta z na­szej wio­ski? – za­py­tał nagle. – To, kiedy mie­li­śmy po sie­dem­na­ście lat i ktoś – chyba ty – wlał spi­ry­tus do pon­czu.

Da­vrel uśmiech­nął się mimo woli. – Nie chyba. To byłeś ty.

– Bzdu­ra – za­prze­czył Da­rion, ale jego oczy bły­snę­ły roz­ba­wie­niem. – Wszy­scy potem tań­czy­li do rana. Pa­mię­tasz, jak lu­dzie z trzech są­sied­nich wio­sek przy­szli, bo sły­sze­li mu­zy­kę? To były czasy.

Da­vrel ski­nął głową. – Tak. Teraz już chyba nie ma ta­kich wesel, co?

Da­rion spo­waż­niał.

– Bo nie wolno – po­wie­dział cicho. – Pół­noc uzna­ła, że duże zgro­ma­dze­nia budzą nie­po­kój spo­łecz­ny – za­drwił tonem urzęd­ni­ka. – Nie­po­kój spo­łecz­ny! Ro­zu­miesz to, Dav? Nie można już nawet za­tań­czyć, wypić, po­śmiać się gło­śno. Wszyst­kie świę­ta muszą być ciche, kon­tro­lo­wa­ne. Jakby życie miało nie prze­szka­dzać ich po­rząd­ko­wi.

Da­vrel pa­trzył w kie­lich.

– Takie czasy, Da­rion.

– Tylko jeśli na nie po­zwo­li­my – wark­nął tam­ten, a potem wes­tchnął i dolał im wina. – Ale nie psuj­my sobie dnia. Dziś pi­je­my za twój po­wrót, tak?

Da­vrel uniósł kie­lich i ski­nął głową.

– Ale ty mi po­wiedz, Dav. Co za­mie­rzasz teraz robić? Zo­sta­niesz tu na stałe?

Da­vrel za­wa­hał się. Od­ru­cho­wo spoj­rzał na roz­le­głe pola za dwo­rem, a w pa­mię­ci po­ja­wił się sen – biały koń ga­lo­pu­ją­cy przez śnieg, wolny i nie­uchwyt­ny.

– Myślę… – za­czął po­wo­li. – Myślę o ho­dow­li koni.

Da­rion wydał z sie­bie krót­kie, za­sko­czo­ne wes­tchnie­nie, po czym ro­ze­śmiał się ser­decz­nie.

– Koni? Tego bym się po tobie nie spo­dzie­wał, Dav!

Ale w sumie… pa­su­je. Ty za­wsze mia­łeś w sobie coś z jeźdź­ca… i z ucie­ki­nie­ra.

Da­vrel uśmiech­nął się blado. – Konie są cier­pliw­sze niż lu­dzie. A do tego nie ga­da­ją.

Da­rion spoj­rzał na niego uważ­nie, jakby chciał coś dodać, ale w końcu tylko po­ki­wał głową.

– W takim razie przy­da ci się pomoc. Znam kilku han­dla­rzy z Therm, mają dobre źre­ba­ki. Jeśli chcesz, mogę za­ła­twić kilka na po­czą­tek.

– Był­bym wdzięcz­ny.

Da­rion uśmiech­nął się sze­rzej. – Do­brze cię wi­dzieć, Dav. Na­praw­dę do­brze. – Po­cią­gnął so­lid­ny łyk wina. – Wiesz, pra­wie się nie zmie­ni­łeś – po­wie­dział przy­glą­da­jąc się twa­rzy przy­ja­cie­la.

Da­vrel do­sko­na­le wie­dział co jego to­wa­rzysz ma na myśli. Mimo, iż obaj byli już do­brze po trzy­dzie­stym roku życia, on sam wy­glą­dał na znacz­nie młod­sze­go. Na jego twa­rzy bra­ko­wa­ło zmarsz­czek, a w krót­kich ja­sno­brą­zo­wych wło­sach próż­no było szu­kać si­wi­zny. Na­to­miast w ciem­no­nie­bie­skich oczach ja­rzył się jakiś nie­uchwyt­ny pło­mień. Da­le­kie echo tego sa­me­go bla­sku, który ponad pięt­na­ście lat temu zo­ba­czył u ran­ne­go męż­czy­zny.

– Tobie się za to chyba tro­chę przy­ty­ło, co Da­rion?

– Nie prze­sa­dzaj­my. Zresz­tą, kto nie ma brzu­cha, ten słabo rucha – ro­ze­śmiał się ho­dow­ca wi­no­ro­śli, po­now­nie na­peł­nia­jąc kie­li­chy. Dal­sza roz­mo­wa to­czy­ła się w przy­ja­znej at­mos­fe­rze. W końcu Da­rion od­sta­wił pusty kie­lich na stół i prze­cią­gnął się, zer­ka­jąc na za­cho­dzą­ce słoń­ce.

– Czas wra­cać, zanim za­pad­nie zmrok. Lu­dzie w mia­stecz­ku i tak już pew­nie ga­da­ją, że za długo tu u cie­bie sie­dzę.

Ru­szył w stro­nę wyj­ścia, ale za­trzy­mał się na progu, jakby coś sobie przy­po­mniał.

– Za­wsze chcia­łem cię o to za­py­tać, Dav. Ten wasz herb, co wisi w głów­nej sali – zła­ma­na włócz­nia na tle srebr­ne­go kręgu. Co on wła­ści­wie zna­czy?

Da­vrel mil­czał przez chwi­lę, jakby za­sta­na­wiał się, czy od­po­wie­dzieć.

– Babka opo­wia­da­ła mi kie­dyś hi­sto­rię – po­wie­dział w końcu. – Dawno temu, zanim nasi przod­ko­wie przy­by­li do Kade, byli wo­jow­ni­czym ludem, ko­czow­ni­ka­mi z po­ło­żo­nych za Gó­ra­mi Dzia­ło­wy­mi za­chod­nich ste­pów. Żyli z walki i gra­bie­ży. Ale gdy do­tar­li w oko­li­ce Arven, ich przy­wód­ca miał po­dob­no zro­zu­mieć, że to miej­sce jest inne. Że nie trze­ba już wal­czyć o prze­trwa­nie.

Da­vrel od­wró­cił się w stro­nę okna, przez które wpa­da­ły ostat­nie pro­mie­nie słoń­ca.

– Zła­mał wtedy swoją włócz­nię, na znak, że koń­czy z daw­nym ży­ciem. Że zna­lazł zie­mię, na któ­rej chce osiąść. – Spoj­rzał na Da­rio­na. – Od tam­tej pory zła­ma­na włócz­nia stała się sym­bo­lem na­sze­go rodu.

Da­rion przez chwi­lę nic nie mówił.

– Pięk­na hi­sto­ria – rzekł w końcu. – Może i sym­bo­licz­na, ale… wiesz, Dav, cza­sem myślę, że nie­któ­re włócz­nie nie po­win­ny być ła­ma­ne. Poza tym za­rów­no twój oj­ciec jak i dzia­dek ra­czej nie na­le­że­li do spo­koj­nych.

Da­vrel uśmiech­nął się lekko, choć w jego oczach po­ja­wił się cień za­du­my.

– Do trzech razy sztu­ka – po­wie­dział.

Da­rion par­sk­nął śmie­chem, wsko­czył na konia i ski­nął mu głową.

– Do­brze cię znowu wi­dzieć, Dav. Na­praw­dę.

– Cie­bie rów­nież, Da­rion.

Gdy przy­ja­ciel od­je­chał, Da­vrel przez chwi­lę pa­trzył za nim w mil­cze­niu, a potem uniósł wzrok ku her­bo­wi nad drzwia­mi. Zła­ma­na włócz­nia błysz­cza­ła w ostat­nim świe­tle dnia, jakby przy­po­mi­na­jąc mu, że spo­kój za­wsze ma swoją cenę.

 

†

 

Po­ran­ki były jesz­cze chłod­ne, ale pach­nia­ły już wio­sną. Mgła uno­si­ła się nad rzeką, le­ni­wie prze­su­wa­jąc się mię­dzy drze­wa­mi, a z każ­de­go kąta do­cho­dzi­ły dźwię­ki życia – śpiew pta­ków, plusk wody, skrzy­pie­nie wozów na dro­dze do mia­sta. Po raz pierw­szy od wielu mie­się­cy Da­vrel bu­dził się nie od chło­du czy kosz­ma­rów, lecz od słoń­ca wdzie­ra­ją­ce­go się przez szpa­ry w okien­ni­cach.

Po­bli­ska oko­li­ca rów­nież bu­dzi­ła się z le­tar­gu. Dwór, który jesz­cze nie­daw­no przy­po­mi­nał ruinę, teraz wy­peł­nia­ły głosy na­ję­tych do pracy ludzi i dźwię­ki na­rzę­dzi. Na dzie­dziń­cu le­ża­ły równo po­ukła­da­ne bale drew­na, a w po­wie­trzu uno­sił się za­pach świe­żo cio­sa­nych desek. Zie­mia była mięk­ka od roz­to­pów, błoto mie­sza­ło się z tro­ci­na­mi, a wśród ruin po­ja­wi­ły się pierw­sze ślady zie­le­ni – drob­ne źdźbła trawy wy­ra­sta­ją­ce u stóp znisz­czo­nych murów.

Da­vrel za­trzy­mał się na chwi­lę przed bramą, spo­glą­da­jąc w stro­nę ma­ja­czą­ce­go w od­da­li lasu. W po­wie­trzu czuł tę samą wil­goć i za­pach ży­wi­cy, które pa­mię­tał z dzie­ciń­stwa. Wtedy wio­sna ozna­cza­ła dla niego czas wy­ści­gów, śmie­chu i pierw­szych pik­ni­ków z przy­ja­ciół­mi. Teraz – była ra­czej przy­po­mnie­niem, że wszyst­ko można od­bu­do­wać, jeśli tylko znaj­dzie się w sobie wy­star­cza­ją­co dużo siły.

Wcze­sne słoń­ce bar­wi­ło do­li­nę zło­tem, gdy z dzie­dziń­ca do­biegł go stuk młot­ka. Mar­kus już pra­co­wał, jak za­wsze pierw­szy.

W od­da­li widać było rów­nież Cor­ri­na i Tho­re­na, nio­są­cych belki w stro­nę staj­ni. Dwór, choć wciąż po­ra­nio­ny, żył. Każde ude­rze­nie dłuta, każdy pod­nie­sio­ny ka­mień przy­wra­cał mu cząst­kę daw­nej świet­no­ści.

W ciągu kilku ostat­nich ty­go­dni sie­dzi­ba rodu Gris za­czę­ła zmie­niać swoje ob­li­cze. Za­miast ciszy i pust­ki po­ja­wił się rytm pracy, śmiech i roz­mo­wy przy wspól­nych po­sił­kach. Po­dwó­rze za­peł­ni­ło się ludź­mi – sta­ry­mi przy­ja­ciół­mi, daw­ny­mi są­sia­da­mi, a nawet kil­ko­ma śmiał­ka­mi, któ­rzy przy­szli z oko­licz­nych wio­sek, ku­sze­ni obiet­ni­cą za­pła­ty i cie­płe­go jadła. Mar­kus, Cor­rin i Tho­ren pra­co­wa­li nie­mal bez wy­tchnie­nia, a i sam Da­vrel nie ogra­ni­czał się do wy­da­wa­nia po­le­ceń – dźwi­gał ka­mie­nie, he­blo­wał deski, uczył się na nowo cię­ża­ru wła­snych rąk. Z każ­dym dniem dwór coraz mniej przy­po­mi­nał miej­sce opusz­czo­ne, a coraz bar­dziej – dom.

Szlach­cic po­sta­no­wił jed­nak, że nie od­two­rzy go takim, jakim go pa­mię­tał. Wpro­wa­dzał wła­sne zmia­ny, kie­ru­jąc się prak­tycz­no­ścią i do­świad­cze­niem, któ­re­go na­brał przez lata.

W sta­rych piw­ni­cach kazał po­głę­bić ko­ry­ta­rze i roz­bu­do­wać pod­ziem­ne po­miesz­cze­nia – teraz miały peł­nić funk­cję za­rów­no spi­żar­ni, jak i bez­piecz­ne­go schro­nie­nia na wy­pa­dek nie­spo­dzie­wa­nych zda­rzeń. Na obrze­żach po­sia­dło­ści sta­nę­ła pa­li­sa­da, so­lid­na i pro­sta, z bramą wy­ku­tą z dę­bo­wych bali, którą Mar­kus za­pro­jek­to­wał i zbu­do­wał wła­sno­ręcz­nie.

Przy pracy nie bra­ko­wa­ło rąk. Cor­rin, wciąż we­so­ły i gło­śny, zajął się od­bu­do­wą staj­ni, prze­kli­na­jąc pod nosem każdą źle wcię­tą belkę. Tho­ren z kolei, spo­koj­ny i po­wścią­gli­wy, do­pó­ki zmrok nie spę­dzał ich znad rusz­to­wań, nad­zo­ro­wał ludzi przy na­pra­wie ka­mien­nych murów. Sam Da­rion, choć na co dzień za­ję­ty win­ni­ca­mi, wpa­dał od czasu do czasu, by pomóc lub po pro­stu wypić z przy­ja­ciół­mi wie­czor­ny kie­lich wina i po­na­rze­kać na po­dat­ki.

Po­nad­to, w ciągu dwóch mi­nio­nych mie­się­cy, Da­vrel pod­jął także próbę od­zy­ska­nia ode­bra­nych jego ro­dzi­nie ziem. Zaś dzię­ki ta­len­to­wi ne­go­cja­cyj­ne­mu oraz przy­wie­zio­ne­mu ze wscho­du złotu, udało się od­ku­pić sporą ich część. Chciał przy­wró­cić swo­je­mu ro­do­wi dobre imię, a do tego po­trze­bo­wał za­rów­no grun­tów, jak i od­po­wied­niej sie­dzi­by. I nie szczę­dził w tym celu gro­sza.

Wkrót­ce, do Arven za­czę­li też za­glą­dać inni dawni zna­jo­mi. Mały Do­mi­nic Pu­rell, który przed laty, wspól­nie z Tho­re­nem, uczył się u ko­wa­la, teraz przy­wo­ził gwoź­dzie, pod­ko­wy i dobre wie­ści z mia­stecz­ka. Reth An­to­nin, han­dlarz ksiąg, po­ja­wiał się co kilka ty­go­dni, przy­no­sząc zdo­by­te gdzieś za bez­cen tomy o ho­dow­li koni. Da­vrel pła­cił mu szczo­drze, a roz­mo­wa z elo­kwent­nym księ­ga­rzem za­wsze spra­wia­ła mu dużo przy­jem­no­ści.

Pew­ne­go dnia Mar­kus, ob­ser­wu­jąc po­stę­py prac, za­gad­nął z cie­ka­wo­ścią:

– Po­wiedz mi, Dav, po co ci te wszyst­kie konie? Masz skrzy­nię pełną złota, a za­cho­wu­jesz się jak wy­dzie­dzi­czo­ny szlach­cic.

Da­vrel od­po­wie­dział spo­koj­nie, nie prze­ry­wa­jąc pracy:

– Nie chcę, żeby lu­dzie wie­dzie­li o moim bo­gac­twie. Złoto przy­cią­ga uwagę, a ta nie jest mi po­trzeb­na.

– A znasz się w ogóle na ko­niach?

Da­vrel uniósł wzrok, po czym wska­zał na nowo za­ku­pio­ny od An­to­ni­na tom.

– Pytam na po­waż­nie. – Cie­śla zmarsz­czył krza­cza­ste brwi.

– Na wscho­dzie mia­łem oka­zję uczyć się od naj­lep­szych – Na chwi­lę za­milkł, jakby roz­wa­żał, czy po­wie­dzieć wię­cej. – Od tych, któ­rzy wie­dzie­li, jak roz­ma­wiać z końmi jesz­cze zanim te na­uczą się bie­gać.

Mar­kus tylko po­krę­cił głową, uśmie­cha­jąc się z lek­kim nie­do­wie­rza­niem.

– Cza­sem jak cię słu­cham, to myślę, że byłeś już wszę­dzie i wi­dzia­łeś wszyst­ko.

– Nie wszyst­ko – od­parł cicho szlach­cic, spo­glą­da­jąc na od­le­głe wzgó­rza. – Ale wy­star­cza­ją­co, by wie­dzieć, że spo­kój to coś, na co warto cięż­ko pra­co­wać.

– A co z two­imi ro­dzi­ca­mi? Nie my­śla­łeś, żeby ich po­mścić?

Da­vrel odło­żył trzy­ma­ny w ręku mło­tek.

– Za­sta­na­wia­łem się nad tym. I to nie raz. – Prze­niósł wzrok na przy­ja­cie­la. – Ale prze­by­wa­jąc z dala od Arven na­uczy­łem się,

że ze­msta nie­rzad­ko ma dużo bar­dziej gorz­ki smak, niż się spo­dzie­wa­my. Na wscho­dzie mają nawet takie po­wie­dze­nie: Zanim wy­ru­szysz w po­dróż po ze­mstę, wykop dwa groby. Ro­zu­miesz?

– Tak. – Cie­śla ski­nął głową. Nie po­wie­dział nic wię­cej.

Wraz z na­dej­ściem praw­dzi­wej wio­sny oko­li­ce Arven roz­kwi­tły w pełni. Zie­mia, jesz­cze nie­daw­no twar­da i spę­ka­na po zimie, za­czę­ła mięk­nąć pod słoń­cem, a zboża na po­lach wokół dworu wy­strze­li­ły świe­żą, so­czy­stą zie­le­nią. W do­li­nie sły­chać było szum stru­mie­nia, który niósł ze sobą za­pach mo­krej ziemi i od­le­głych lasów. Po­ran­ki stały się ja­śniej­sze, a wie­czo­ry pach­nia­ły dymem i mło­dym winem.

Da­rion do­trzy­mał słowa – kilka ty­go­dni po ich roz­mo­wie w Arven po­ja­wił się wóz ze sły­ną­cej z ho­dow­li koni pro­win­cji Therm, a na nim trzy źre­ba­ki o dłu­gich, smu­kłych no­gach i błysz­czą­cych grzy­wach. Dwa kasz­ta­ny i jeden siwek, tak młody, że jesz­cze po­ty­kał się o wła­sne nogi. Były nie­spo­koj­ne, nie­uf­ne wobec ob­cych ludzi i no­we­go miej­sca, ale Da­vrel ob­ser­wo­wał je z cier­pli­wo­ścią. Miał w oczach ten sam sku­pio­ny, spo­koj­ny błysk, jaki po­ja­wia się u ludzi, któ­rzy do­sko­na­le wie­dzą, co robią.

Z cza­sem w dol­nej czę­ści po­sia­dło­ści wy­ro­sła nie­wiel­ka za­gro­da i pierw­sze pa­stwi­sko. Mar­kus z Cor­ri­nem po­sta­wi­li dla koni so­lid­ny wy­bieg, a Tho­ren zajął się do­pro­wa­dze­niem wody. Każ­de­go dnia praca szła na­przód – a wraz z nią cały dwór za­czy­nał znów żyć.

Lu­dzie z oko­licz­nych wio­sek coraz czę­ściej za­glą­da­li na wzgó­rze, żeby zo­ba­czyć, jak wy­glą­da od­ro­dzo­na sie­dzi­ba rodu Gris. Jedni przy­no­si­li je­dze­nie, inni drew­no, a nie­któ­rzy – tylko cie­ka­wość i py­ta­nia. Da­vrel przyj­mo­wał ich wszyst­kich uprzej­mie, ale za­wsze z dy­stan­sem. Nie chciał, by jego po­wrót bu­dził zbyt­nią sen­sa­cję.

Wie­czo­ra­mi, gdy słoń­ce kryło się za wzgó­rza­mi, a pola spo­wi­ja­ła złota mgła, sia­dał przy ogni­sku i pa­trzył, jak źre­ba­ki uczą się ga­lo­pu. Ich ko­py­ta wznie­ca­ły kurz, a dźwięk biegu od­bi­jał się od drew­nia­nej pa­li­sa­dy jak echo no­we­go po­cząt­ku.

 

†

 

Kwiet­nio­we słoń­ce, ła­god­ne i złote, spły­wa­ło po da­chach Arven, od­bi­ja­jąc się w stru­mie­niu, który le­ni­wie wił się przez do­li­nę. Z każ­dej stro­ny sły­chać było od­gło­sy od­ra­dza­ją­ce­go się życia – śpiew skow­ron­ków, brzę­cze­nie psz­czół, da­le­kie uja­da­nie psa pa­ster­skie­go. Na łą­kach po dru­giej stro­nie stru­mie­nia pasły się już źre­ba­ki, które przy­by­ły do po­sia­dło­ści le­d­wie parę ty­go­dni wcze­śniej.

Da­vrel szedł po­wo­li wzdłuż ścież­ki pro­wa­dzą­cej ku stru­mie­nio­wi, wsłu­cha­ny w rytm wła­snych kro­ków i w mięk­ki sze­lest wia­tru. Miał na sobie lnia­ną ko­szu­lę w od­cie­niu ciem­ne­go błę­ki­tu – ko­lo­ru wio­sen­ne­go nieba przed burzą – oraz ciem­no­sza­re spodnie i wy­so­kie, brą­zo­we buty z wy­pra­wio­nej skóry. Rę­ka­wy miał pod­wi­nię­te do łokci, a włosy nieco zmierz­wio­ne wia­trem. Tego dnia nie wy­glą­dał jak szlach­cic, lecz ra­czej jak czło­wiek, który sam od nowa bu­du­je swoje miej­sce na ziemi – spo­koj­ny, sku­pio­ny, wolny od zbroi i daw­nych zmar­twień.

Za­trzy­mał się, gdy do jego uszu do­tar­ła me­lo­dia – de­li­kat­na, nieco me­lan­cho­lij­na, śpie­wa­na przy akom­pa­nia­men­cie lutni. Dźwięk po­cho­dził z dru­giej stro­ny stru­mie­nia, nio­sąc ze sobą coś dziw­nie zna­jo­me­go, ni­czym echo za­po­mnia­ne­go snu. Da­vrel zmru­żył oczy, pró­bu­jąc do­strzec źró­dło mu­zy­ki. Wresz­cie zo­ba­czył syl­wet­kę ko­bie­ty sie­dzą­cej na ka­mie­niu, ze sto­pa­mi za­nu­rzo­ny­mi w wo­dzie. Była od­wró­co­na ple­ca­mi a pro­mie­nie słoń­ca tań­czy­ły na jej kasz­ta­no­wych wło­sach.

Ostroż­nie stą­pa­jąc po ka­mie­niach, Da­vrel prze­pra­wił się przez stru­mień. Gdy sta­nął po dru­giej stro­nie, ode­zwał się ła­god­nie:

– Nie­czę­sto można tu usły­szeć mu­zy­kę.

Dziew­czy­na od­wró­ci­ła się, za­sko­czo­na, ale bez stra­chu. Gdy spoj­rza­ła w jego stro­nę, za­uwa­żył, że grzyw­ka fi­lu­ter­nie opada jej na czoło. Twarz miała de­li­kat­ną, ale nie kru­chą – ra­czej za­dzior­ną, żywą. Było w niej coś trud­ne­go do uchwy­ce­nia – lek­kość ruchu i cień smut­ku w oczach, jakby każde jej spoj­rze­nie pa­mię­ta­ło o czymś utra­co­nym.

Uśmiech­nę­ła się lekko i za­py­ta­ła:

– Czy mój śpiew panu prze­szka­dza?

– Prze­ciw­nie, trud­no przejść obo­jęt­nie obok tak pięk­ne­go głosu.

Dziew­czy­na nie­śmia­ło ski­nę­ła głową.

– To pio­sen­ka, którą śpie­wa­ła mi matka, kiedy byłam dziec­kiem – od­po­wie­dzia­ła cicho, po czym jakby mi­mo­wol­nie do­da­ła. – Nie gra­łam jej odkąd zgi­nę­ła w wiel­kim po­ża­rze. Ale dziś… me­lo­dia sama do mnie przy­szła.

Da­vrel mil­czał, za­sko­czo­ny. W jego oczach po­ja­wi­ła się ostroż­na cie­ka­wość, ale i odro­bi­na za­kło­po­ta­nia – nie wie­dział, o jakim wy­da­rze­niu mówi dziew­czy­na.

Nie­zna­jo­ma zmie­rzy­ła go wzro­kiem i za­uwa­żyw­szy jego zmie­sza­nie za­gad­nę­ła:

– Chyba nie jest pan tu­tej­szy, praw­da?

Da­vrel uśmiech­nął się pod nosem.

– Wła­ści­wie… nie­daw­no wró­ci­łem. Da­vrel Gris – przed­sta­wił się krót­ko.

– Och – od­par­ła, z roz­ba­wie­niem uno­sząc brwi. – A więc

w końcu mam przy­jem­ność po­znać czło­wie­ka, o któ­rym mówi całe Arven.

– I cóż ta­kie­go o mnie mówią?

Błysk w jej oczach i na­tych­mia­sto­wa, jakby przy­go­to­wa­na spe­cjal­nie na tę chwi­lę od­po­wiedź:

– Że wró­cił czło­wiek, który skry­wa nie­jed­ną ta­jem­ni­cę.

– Nie mam żad­nych ta­jem­nic – od­pa­ro­wał nieco zbyt szyb­ko, by mogło to za­brzmieć na­tu­ral­nie. – Po pro­stu dużo po­dró­żo­wa­łem.

Do­strzegł jej roz­ba­wio­ny, nie­mal szel­mow­ski uśmiech. Chcąc szyb­ko zmie­nić temat ro­zej­rzał się wkoło. Jego wzrok przy­cią­gnął koń przy­wią­za­ny do, znaj­du­ją­cej się tuż za dziew­czy­ną, wierz­by. Było to silne, do­brze utrzy­ma­ne zwie­rzę, o pięk­nym umasz­cze­niu.

– To twoja klacz?

– Tak, pre­zent od ojca – skwi­to­wa­ła krót­ko. – Znasz się panie na ko­niach?

– Mia­łem oka­zję do­wie­dzieć się co nieco o tych szla­chet­nych stwo­rze­niach – ta ostat­nia uwaga wy­raź­nie spodo­ba­ła się dziew­czy­nie. – A w ogóle, pani, ze­chcesz zdra­dzić mi z kim mam przy­jem­ność?

– Je­stem Lysia. – To krót­kie, wy­po­wie­dzia­ne z pełną gra­cją i na­tu­ral­no­ścią, zda­nie wy­wo­ła­ło mię­dzy roz­mów­ca­mi sub­tel­ne na­pię­cie. Da­vrel cze­kał, spo­dzie­wa­jąc się na­zwi­ska, to jed­nak nie padło.

Gdy w końcu otwo­rzył usta, by coś po­wie­dzieć, do ich uszu do­biegł zbli­ża­ją­cy się z dużą pręd­ko­ścią tę­tent kopyt.

Chwi­lę póź­niej, z dru­giej stro­ny po­bli­skie­go za­gaj­ni­ka usły­sze­li do­no­śny głos:

– Pa­nien­ko Lysio! Pa­nien­ko Lysio!

Dziew­czy­na drgnę­ła i od­wró­ci­ła głowę w stro­nę, skąd do­bie­ga­ło wo­ła­nie. W jej oczach po­ja­wił się cień za­kło­po­ta­nia. Po chwi­li spo­mię­dzy drzew wy­ło­nił się jeź­dziec – młody męż­czy­zna na gnia­dym koniu. Wy­glą­dał na dzie­więt­na­ście, może dwa­dzie­ścia lat, miał ciem­ne, krę­co­ne włosy i twarz o ostrych, nieco zu­chwa­łych ry­sach. Za­trzy­mał się gwał­tow­nie, błoto pry­snę­ło spod kopyt.

Gdy tylko zo­ba­czył Lysię i sto­ją­ce­go obok niej ob­ce­go męż­czy­znę, na­tych­miast ze­sko­czył z konia i dobył mie­cza.

– Czy ten in­truz ci się na­pra­sza, pa­nien­ko? – syk­nął, kie­ru­jąc ostrze w stro­nę Da­vre­la.

Na krót­ką chwi­lę za­pa­dła cisza. Męż­czyź­ni mie­rzy­li się spoj­rze­nia­mi. Da­vrel po­zo­stał nie­ru­cho­my, z rę­ka­mi opusz­czo­ny­mi wzdłuż ciała, lecz w jego wzro­ku tlił się chłod­ny spo­kój.

– Jack! – Lysia pod­nio­sła głos. – Scho­waj ten miecz, zanim zro­bisz coś głu­pie­go!

Chło­pak za­wa­hał się, po czym nie­chęt­nie od­su­nął klin­gę i wbił ją w zie­mię.

– Jack Robin – po­wie­dzia­ła Lysia, zwra­ca­jąc się do Da­vre­la lekko prze­pra­sza­ją­cym tonem. – A to sir Da­vrel Gris.

Jack zmru­żył oczy.

– Więc to ty je­steś ten Da­vrel, o któ­rym tyle sły­sza­łem od Da­rio­na Halla – rzu­cił z uda­wa­ną uprzej­mo­ścią.

– Ach, zatem znasz się z Da­rio­nem – od­parł spo­koj­nie Da­vrel, a ką­ci­ki jego ust po­ru­szy­ły się le­d­wie za­uwa­żal­nie.

Lysia pró­bo­wa­ła roz­ła­do­wać na­pię­cie.

– Jack pra­cu­je w win­ni­cy, praw­da? Po­ma­ga przy tłocz­ni…

– Po­ma­gał, – po­pra­wił ją chło­pak, pro­stu­jąc się dum­nie. – Dzi­siaj Da­rion po­in­for­mo­wał mnie, że od jutra będę sa­mo­dziel­nie nad­zo­ro­wał po­łu­dnio­wą część win­ni­cy. To bar­dzo od­po­wie­dzial­na funk­cja.

– Gra­tu­lu­ję – po­wie­dział Da­vrel z lek­kim uśmie­chem, który tylko czę­ścio­wo ukry­wał jego roz­ba­wie­nie mło­dzień­czą dumą chło­pa­ka.

Lysia unio­sła brwi.

– Czy to dla­te­go mnie szu­ka­łeś? Żeby mi o tym po­wie­dzieć?

– Nie, pa­nien­ko – od­parł Jack po­spiesz­nie, jakby wsty­dząc się, że mogła tak o nim po­my­śleć. – To twój oj­ciec mnie wy­słał. Kazał cię zna­leźć, mówił, że ma ci coś pil­ne­go do prze­ka­za­nia.

Lysia wes­tchnę­ła i z żalem odło­ży­ła lut­nię.

– Ro­zu­miem. W takim razie po­win­nam wra­cać.

Zwró­ci­ła się do Da­vre­la z uprzej­mym uśmie­chem:

– Dzię­ku­ję za roz­mo­wę, panie Gris. Mam na­dzie­ję, że jesz­cze się spo­tka­my.

Da­vrel ski­nął głową.

– Ja rów­nież mam taką na­dzie­ję.

Jack po­mógł jej wsiąść na konia, ale nawet wtedy nie spu­ścił wzro­ku z Da­vre­la. W jego spoj­rze­niu było coś su­ro­we­go, nie­uf­ne­go, jakby pró­bo­wał ostrzec go bez słów. Gdy od­je­cha­li, echo kopyt długo jesz­cze roz­brzmie­wa­ło mię­dzy drze­wa­mi.

Da­vrel zo­stał sam nad stru­mie­niem. Wiatr po­ru­szył wodę, a z nur­tem po­pły­nę­ło kilka mło­dych liści – de­li­kat­nych, kru­chych, jak coś do­pie­ro po­wo­ła­ne­go do życia.

 

†

 

Da­vrel stał na po­dwó­rzu, opar­ty o żerdź ogro­dze­nia. Od spo­tka­nia z Lysią mi­nę­ły dwa dni. Po­ra­nek był cie­pły i spo­koj­ny. Nad łą­ka­mi uno­si­ła się de­li­kat­na mgła, a z od­da­li do­cho­dzi­ło rże­nie koni i skrzy­pie­nie drew­na – Mar­kus wraz z ludź­mi koń­czył sta­wiać nowy od­ci­nek pa­li­sa­dy.

Nagle z da­le­ka do­biegł od­głos kopyt. Da­vrel uniósł wzrok i do­strzegł jeźdź­ca zmie­rza­ją­ce­go ku dwo­ro­wi – sa­mot­ne­go, w ciem­nym płasz­czu, bez eskor­ty. Męż­czy­zna trzy­mał się pro­sto w sio­dle, a siwy koń stą­pał pew­nie po wil­got­nej dro­dze. Gdy był już bli­żej, Da­vrel za­uwa­żył szczu­płą, po­cią­głą twarz, lekko po­si­wia­łe włosy i by­stre, czuj­ne spoj­rze­nie.

Jeź­dziec za­trzy­mał się przed bramą, zsiadł z konia i, nie pro­sząc o pomoc, sa­me­mu przy­wią­zał wodze do słup­ka.

– Pan Da­vrel Gris, jak mnie­mam? – za­py­tał tonem, w któ­rym uprzej­mość brzmia­ła bar­dziej jak obo­wią­zek niż przy­ja­zny gest.

– Zga­dza się – od­parł Da­vrel, pod­cho­dząc.

– Adam de Vrij, wójt Arven – Męż­czy­zna wy­cią­gnął dłoń; jego uścisk był silny, zde­cy­do­wa­ny. – Za­mie­rza­łem od­wie­dzić pana dużo wcze­śniej, ale cho­ro­ba po­krzy­żo­wa­ła moje plany.

Da­vrel ski­nął głową i za­pro­sił go­ścia ge­stem w stro­nę ławy sto­ją­cej w cie­niu sta­re­go je­sio­nu.

– Miło mi pana po­znać. Arven to spo­koj­ne miej­sce.

– I oby jak naj­dłu­żej takim po­zo­sta­ło – od­po­wie­dział de Vrij, sia­da­jąc. – Dzię­ku­ję za wino, po­pro­szę wodę – za­opo­no­wał, gdy Da­vrel chciał na­peł­nić mu kie­lich. – Je­stem w pracy – wy­ja­śnił. – A pan? Jak pan się urzą­dza?

Roz­ma­wia­li chwi­lę o od­bu­do­wie dworu i pracy ludzi. Wójt słu­chał z lek­kim dy­stan­sem, przy­ta­ku­jąc od czasu do czasu. W końcu za­py­tał:

– A jeśli wolno wie­dzieć – jakie ma pan plany wobec tego miej­sca? Z do­świad­cze­nia wiem, że czło­wiek bez za­ję­cia prę­dzej czy póź­niej za­czy­na się nu­dzić, a nuda to nie jest dobre to­wa­rzy­stwo dla mło­dych ludzi.

Da­vrel za­wa­hał się, jakby roz­wa­żał, ile po­wie­dzieć.

– Pla­nu­ję zająć się ho­dow­lą koni. Mam już kilka źre­biąt z Therm, ra­so­wych, do­brze się za­po­wia­da­ją.

Na twa­rzy wójta po­ja­wił się cień za­sko­cze­nia, może nawet uzna­nia.

– Konie – po­wtó­rzył po­wo­li, jakby sma­ko­wał to słowo. – Szla­chet­ne stwo­rze­nia. Kto po­tra­fi je zro­zu­mieć, po­tra­fi też zro­zu­mieć ludzi.

Da­vrel uniósł na niego wzrok, ale nic nie po­wie­dział. Ski­nął tylko lekko głową.

De Vrij spoj­rzał przed sie­bie, na pa­stwi­sko i ludzi przy pracy. Po chwi­li spu­ścił wzrok i jakby mi­mo­cho­dem po­wie­dział:

– Mam tylko na­dzie­ję, że nie okaże się pan tak nie­spo­koj­nym du­chem jak pań­ski oj­ciec – przez twarz wójta prze­mknął cień wspo­mnie­nia. – Sir Dun­can Gris był czło­wie­kiem o wiel­kich am­bi­cjach… i nie­spo­koj­nej na­tu­rze. Ni­g­dzie nie po­tra­fił za­grzać miej­sca. A my w Arven nie po­trze­bu­je­my awan­tur­ni­ków, szcze­gól­nie teraz, przed wi­zy­tą za­rząd­cy.

Da­vrel zmarsz­czył brwi. – Ja­kie­go za­rząd­cy? – za­py­tał za­sko­czo­ny.

Adam de Vrij spoj­rzał na niego z lekką iro­nią. – Widzę, że nie nad­ro­bił pan jesz­cze za­le­gło­ści. Po po­wo­ła­niu na na­miest­ni­ka Gar Ve­stings usta­no­wił w każ­dej z pię­ciu pro­win­cji Po­łu­dnia swo­ich za­rząd­ców. Ludzi, któ­rzy mają czu­wać nad po­rząd­kiem, po­dat­ka­mi i… lo­jal­no­ścią wobec Pół­no­cy – wy­ja­śnił. – Na­miest­nik, chcąc zy­skać po­par­cie lo­kal­nej lud­no­ści, zde­cy­do­wał się na wybór spo­śród miej­sco­wych.

– Mą­drze – wtrą­cił się Da­vrel.

– Mą­drze, ale wielu mu od­mó­wi­ło – kon­ty­nu­ował wójt. – Przed­sta­wi­cie­le sta­rych rodów nie chcie­li być po­są­dze­ni o przy­mie­rze z wro­giem. Choć chwa­li­my się swoją to­le­ran­cją, pewne tra­dy­cyj­ne war­to­ści nadal są na Po­łu­dniu bar­dzo ważne.

– Kto zatem zo­stał nowym za­rząd­cą Kade?

– W końcu wybór padł na Naira Wal­dro­na.

Da­vrel pod­niósł wzrok, w któ­rym po­ja­wił się błysk za­sko­cze­nia.

– Wal­dron? Jeśli do­brze pa­mię­tam, stary lord nie miał dzie­dzi­ca.

– To praw­da. – Wójt mówił spo­koj­nie, lecz z wy­czu­wal­ną re­zer­wą. – Nair jest jego bę­kar­tem. Stary Wal­dron opie­ko­wał się nim, lecz nigdy ofi­cjal­nie nie uznał go za syna. Do­pie­ro na­miest­nik nadał mu tytuł i wła­dzę, ku­pu­jąc w za­mian jego lo­jal­ność.

Szlach­cic ski­nął lekko głową w ge­ście za­chę­ca­ją­cym, by jego roz­mów­ca mówił dalej.

– Ale stare rody nie za­po­mi­na­ją. Dla nich Nair nadal jest tylko bę­kar­tem. A on o tym wie. I to pali go od środ­ka.

– A teraz przy­jeż­dża do Arven?

– Jest w trak­cie ob­jaz­du po pro­win­cji – wy­ja­śnił wójt po chwi­li. – Ma się za­trzy­mać także tutaj, w Arven. I chciał­bym wie­rzyć, że jego wi­zy­ta prze­bie­gnie spo­koj­nie. Zwłasz­cza, że mie­li­śmy też ostat­nio tro­chę kło­po­tów z gra­su­ją­cy­mi na dro­gach ban­dy­ta­mi.

Da­vrel spoj­rzał mu pro­sto w oczy.

– Nie za­mie­rzam spra­wiać kło­po­tów.

Adam de Vrij ski­nął głową z po­zor­nym za­do­wo­le­niem,

ale w jego spoj­rze­niu cza­iła się czuj­ność czło­wie­ka, który zbyt wiele razy wi­dział, jak lu­dzie skła­da­ją obiet­ni­ce, by wie­rzyć w nie bez za­strze­żeń.

– Oby tak było, panie Gris. Arven lubi spo­kój. Ale spo­kój bywa kru­chy. Wy­star­czy jeden fał­szy­wy krok, by prysł jak cien­ka war­stwa lodu.

Po tych sło­wach wójt wstał, otrze­pał płaszcz i po­że­gnał się krót­ko. Gdy od­jeż­dżał, Da­vrel długo pa­trzył za nim, aż jego syl­wet­ka znik­nę­ła za wzgó­rzem. Wiatr po­ru­szył li­ście je­sio­nu. Młody szlach­cic przez chwi­lę stał w mil­cze­niu, czu­jąc, że coś – nie­wi­dzial­ne jesz­cze, lecz nie­uchron­ne – za­czy­na­ło się po­ru­szać.

 

†

 

Ma­jo­we po­po­łu­dnie było cie­płe, ale nie le­ni­we – po­wie­trze pach­nia­ło świe­żym drew­nem, wap­nem i ży­wi­cą, bo ro­bot­ni­cy koń­czy­li od­bu­do­wę za­chod­nie­go skrzy­dła dworu. Da­vrel stał na dzie­dziń­cu, nagi od pasa w górę, z mie­czem w dłoni. Skóra na jego ra­mio­nach i tor­sie lśni­ła od potu, a każdy ruch był na­tu­ral­nie płyn­ny i pełen gra­cji, nie­mal ta­necz­ny – jakby nie tyle ćwi­czył, a przy­po­mi­nał sobie coś, co znał od za­wsze. Czar­ny miecz prze­ci­nał po­wie­trze z ci­chym świ­stem, raz po raz ude­rza­jąc w wy­ima­gi­no­wa­ne­go prze­ciw­ni­ka. Jego ciem­na stal wy­da­wa­ła się pić blask wio­sen­ne­go słoń­ca. Broń była cięż­ka, a mimo to zda­wa­ła się re­ago­wać na każdy im­puls myśli swo­je­go wła­ści­cie­la. Choć długo jej nie do­ty­kał, Da­vrel pa­mię­tał każdy ćwi­czo­ny ty­go­dnia­mi gest.

Za­trzy­mał się na mo­ment, by zła­pać od­dech, i oparł klin­gę o zie­mię. Prze­su­nął wzro­kiem po oko­li­cy – po­lach, pa­stwi­skach, kilku wo­zach przy szo­pie, wresz­cie po wą­skim trak­cie, który biegł ku po­łu­dnio­we­mu la­so­wi. W od­da­li do­strzegł dwie syl­wet­ki na ko­niach, su­ną­ce po­wo­li po ścież­ce. Zmru­żył oczy. Nawet z tej od­le­gło­ści roz­po­znał kasz­ta­no­we włosy Lysii i czar­ne loki mło­de­go Jacka Ro­bi­na. Na tle zie­lo­nych pól oraz błę­kit­ne­go nieba ich po­sta­ci two­rzy­ły iście sie­lan­ko­wy pej­zaż.

Nie za­sta­na­wia­jąc się długo, z uśmie­chem, w któ­rym było tyleż cie­ka­wo­ści, co czuj­no­ści, Da­vrel chwy­cił za wodze i do­siadł konia. Kilka chwil póź­niej znik­nął wśród drzew.

Las przy­jął go chłod­nym cie­niem i wonią wil­got­nej ziemi. Sły­szał śpiew pta­ków oraz cichy szmer po­bli­skie­go stru­my­ka. Wtem jego uszu do­bie­gły pod­nie­sio­ne głosy. Naj­pierw mę­skie, a potem ko­bie­cy. W miarę jak zbli­żał się do źró­dła tych dźwię­ków, tempo jego od­de­chu się uspo­ka­ja­ło, a zmy­sły wy­ostrza­ły. Nagle z przo­du do­biegł go krzyk – potem drugi, bar­dziej gniew­ny. Da­vrel zsiadł z konia i ru­szył pie­szo, stą­pa­jąc ostroż­nie po mchu i li­ściach.

Po kil­ku­na­stu kro­kach wresz­cie ich zo­ba­czył. Lysia sie­dzia­ła na koniu, obok niej Jack, a na­prze­ciw nich stało trzech ob­cych męż­czyzn o twar­dych, brud­nych twa­rzach czę­ścio­wo za­sło­nię­tych chu­s­ta­mi. W dło­niach mieli noże, a u pasów krót­kie mie­cze. Da­vrel usły­szał coś o kosz­tow­no­ściach i o ko­niach. Jeden z na­past­ni­ków, gru­bas z bli­zną cią­gną­cą się w po­przek czoła, ro­ze­śmiał się ochry­ple i, zbyt długo wpa­tru­jąc się w Lysię, rzu­cił coś, czego Da­vrel nie zro­zu­miał. Je­dy­nie Jack Robin drgnął ner­wo­wo. Jego ręka za­mar­ła jed­nak w po­ło­wie drogi po broń.

Ban­dy­ta pod­szedł do dziew­czy­ny, chwy­cił jej ramię i po­cią­gnął, jakby chciał zrzu­cić ją z sio­dła. Lysia od­ru­cho­wo od­su­nę­ła się, ale jego chwyt był zbyt mocny.

Wie­dzio­ny na­głym im­pul­sem, Da­vrel wy­sko­czył z krza­ków. W jed­nej chwi­li dy­stans mię­dzy nim a na­past­ni­kiem skró­cił się do kilku kro­ków – błysk ostrza, szarp­nię­cie ra­mie­nia i czar­ny miecz za­to­pił się w gar­dle ban­dy­ty z mięk­kim, nie­mal stłu­mio­nym cmok­nię­ciem. Struż­ka krwi ude­rzy­ła w po­wie­trze jak czer­wo­na nić, zanim męż­czy­zna runął na zie­mię, dła­wiąc się wła­snym od­de­chem.

Da­vrel, nie za­trzy­mu­jąc się, otwar­tą dło­nią ude­rzył w zad konia Lysii. Zwie­rzę za­rża­ło i ru­szy­ło z ko­py­ta, uno­sząc dziew­czy­nę z dala od sceny. – Ucie­kaj! – krzyk­nął, ale jego głos zo­stał nie­mal cał­ko­wi­cie za­głu­szo­ny przez tę­tent kopyt.

Dwaj po­zo­sta­li ban­dy­ci za­wa­ha­li się tylko na mo­ment, a potem rzu­ci­li się na niego. Pierw­szy z nich wy­ko­nał sze­ro­ki, nie­chluj­ny za­mach. Szlach­cic uchy­lił się płyn­nie i pchnął z fi­ne­zją – czar­ne ostrze prze­cię­ło brzuch na­past­ni­ka z taką ła­two­ścią, jakby roz­ci­na­ło tka­ni­nę. Drugi, wi­dząc to, zawył wście­kle i pró­bo­wał ude­rzyć z boku, lecz Da­vrel od­wró­cił się w miej­scu, jego klin­ga za­wi­ro­wa­ła i za­trzy­ma­ła się do­pie­ro po ze­tknię­ciu z ko­ścią. Ruch był chłod­ny i pre­cy­zyj­ny, nie­mal bez emo­cji. Ciało ostat­nie­go ban­dy­ty bez­wład­nie osu­nę­ło się na ścież­kę.

Cisza za­pa­dła na­tych­miast. Tylko sze­lest liści i cięż­kie od­de­chy prze­ry­wa­ły spo­kój lasu. Da­vrel stał chwi­lę nie­ru­cho­mo, z mie­czem wciąż w dłoni, jakby jego ciało jesz­cze nie zdą­ży­ło zro­zu­mieć, że walka do­bie­gła końca.

W końcu od­wró­cił się do wciąż sto­ją­ce­go w tym samym miej­scu Jacka. Młody Robin sie­dział na koniu z sze­ro­ko otwar­ty­mi ocza­mi, blady, z dło­nią ner­wo­wo za­ci­śnię­tą na nie­uży­tym mie­czu.

Da­vrel pod­szedł do niego po­wo­li, ocie­ra­jąc klin­gę z krwi.

– Wszyst­ko w po­rząd­ku? – za­py­tał.

Mło­dzie­niec nie od­po­wie­dział od razu. W jego oczach mie­sza­ły się wstyd i gniew.

– Nie mo­głem… – za­czął, ale urwał w pół zda­nia. Zsiadł z konia.

Szlach­cic oj­cow­skim ge­stem po­ło­żył mu rękę na ra­mie­niu. – To nic złego, czuć strach. To on ra­tu­je życie.

Jed­nak Jack uni­kał jego spoj­rze­nia. Stał mil­czą­cy wpa­tru­jąc się w ciała trzech po­le­głych męż­czyzn.

– Znasz ich? – spy­tał Da­vrel, ostrzem mie­cza zsu­wa­jąc za­krwa­wio­ną chu­s­tę z twa­rzy naj­bliż­sze­go ban­dy­ty.

– Nie… chyba nie są stąd – wy­du­sił w końcu chło­pak.

Męż­czy­zna przyj­rzał mu się uważ­nie, potem spoj­rzał na ciała i scho­wał miecz do po­chwy.

– Nie mów ni­ko­mu o tym, co tu wi­dzia­łeś – po­wie­dział cicho, ale sta­now­czo. – Nie po­trze­bu­ję roz­gło­su. Arven też nie.

Ale Jack nie od­po­wie­dział. Pa­trzył tylko, jak Da­vrel od­cho­dzi w stro­nę swo­je­go konia, zaś na jego twa­rzy coraz wy­raź­niej ry­so­wał się kieł­ku­ją­cy w nim we­wnętrz­ny kon­flikt. W spoj­rze­niu, które po­słał od­jeż­dża­ją­ce­mu, mie­sza­ły się zra­nio­na duma, strach, za­zdrość i gniew.

 

Z no­wych po­sta­ci wy­stą­pi­li: