Jacek Radzymiński, z wykształcenia historyk, eduktator w Centrum Edukacyjnym IPN. Dziewiętnastowiecznik, zajmuję się głównie antropologią śmierci i historią zjawisk nadprzyrodzonych. Od 2017 roku publikuję na łamach OkoLicy Strachu, Fantomu i Skarpy Warszawskiej.
Opublikowane książki:
“Rozeznanie duchów” – zbiór opowiadań grozy (Fantom 2017)
Opublikowane opowiadania:
“Najwyższej próby” – Fantom 4/2017
“Mały powstaniec” – Podpalacze Nieba 1/2017
“Zamczaki” – Podpalacze Nieba 1/2018
“Matuszka” – OkoLica Strachu 3-4/2018
Opublikowane artykuły:
“Prawdziwe archiwum X” – OkoLica Strachu 2/2017
“Cmentarne dzieciństwo" – OkoLica Strachu 3/2017
“Horror w grach fabularnych” - OkoLica Strachu 4/2017
“Przywilej na monumentalność” – Skarpa Warszawska 7/2017
Przepis na XIX-wieczny cmentarz. Warszawska receptura (Towarzystwo Przyjaciół Warszawy, 2019)
Nawiedzone miejsca i czasy w kulturze dawnej Polski (Towarzystwo Przyjaciół Warszawy, 2020)
Diabły i siły piekielne w kulturze dawnej Polski (Towarzystwo Przyjaciół Warszawy, 2020)
Jak zmieniało się piekło? (ZjAva 2020)
W wolnej chwili staram się czytać jak najwięcej książek z fantastyki. Jest to mój ulubiony typ książek.
Dla wszystkich fanów Sagi o Ludziach Lodu i nie tylko. Opowieści o czterech rodzinach uwikłanych przez wieki w wydarzenia zarówno historyczne, jak i fantastyczne. Wielka miłość, namiętny seks i magia wśród krajobrazów Europy, Ameryki i Afryki.
Rodzice na imię dali mi Arkadiusz, ale wszyscy wołają na mnie Arek. Moja pasją są komputery i prawie wszystko z nimi związane, bo jakoś nie mam pociągu do grafiki, ale to raczej przez brak zdolności artystycznych. Na co dzień staram się zdrowo odżywiać, dlatego zawsze kupuje naturalne produkty.
Kto chce szuka sposobu. Kto nie chce szuka powodu.
specjalistów od marketingu pracujących w dziedzinie platform do gier
‘Świat nie jest ślepcem – nie patrzy tylko na ignorantów’
Gdy wilk poluje – to aby jeść
Gdy wilk zabija – to szybka śmierć
Gdy żyje wilk – czuć każdy dech
Gdy tęskni wilk – to szarpie sierść
Gdy walczy wilk – gorąca krew
Gdy kocha wilk – to aż po kres…
Zacząłem pisać od nie dawna opowiadańska w stylu dark fantasy. Publikuje swoje twory by poznać opinie innych, jestem bardzo otwarty na krytykę jako iż dzięki niej poznałbym moje błędy. Inspiruje się panem Lovecraftem, uwielbiam mroczne i tajemnicze historie.
w mojej głowie zalęgła się wielotomowa opowieść, więc czas to przelać na “papier”. I choć rodzi się z przyjemnością, tak praca nad nią to droga przez mękę...
może ktoś będzie chciał się podjąć pomocy :]
Opisywanie siebie jest rzeczą niezmiernie trudną, wręcz abstrakcyjną. Jak bowiem powiedzieć o sobie coś dobrego, by ktoś nie uznał tych słów za przechwałki? Znowu nieustanne umniejszanie sobie swego własnego ja, może zostać odebrane jako uległość w stosunku do reszty świata. Tak więc jedyne, co mogę rzec, co wiem na pewno, o sobie, to tylko moje życie prywatne. Szczęśliwy mąż, wokalista, grafik, kucharz, miłośnik historii.