Być może brakuje mi teologicznej mądrości, by pojąć wielkie dogmaty, ale jako człowiek nie potrafię przejść obojętnie obok jednego obrazu: widoku małych, niewinnych dzieci, które klęcząc, biją się w piersi i powtarzają słowa o „swojej wielkiej winie”. Robią to u stóp rzeźby przedstawiającej człowieka zamordowanego przez powieszenie na krzyżu. Dlaczego od najmłodszych lat wpaja się destrukcyjne poczucie winy za cudze rany i uczy miłości głównie poprzez współudział w cierpieniu.
To szafot wzniesiony na kłamstwie uroczym,
Sumienie jak kwas, który wypala oczy.
Skażona krew, z cudzych ran, po dłoniach ciekła,
Nie zmyłeś jej nigdy, wciąż pragnąc jej ciepła.
Jak sztandar ból nosisz, uświęcasz to brzemię,
Przyjmując za własne wpojone cierpienie.
I sam głowę kładziesz na zimne ołtarze –
Ofiarny baranek, co poddał się karze.
Pod gradem kamieni, o które błagałeś,
I którym wyniosłe imiona nadałeś,
Upadasz bezsilnie, nie widząc skąd lecą,
Twe własne pomniki cię żywcem pogrzebią.
Lecz Pan z wysokości dłoń ku tobie skłoni,
Przed gradem kamieni swym ciałem zasłoni.
To jest cienkie ostrze, co duszę rozcina –
Gdzie kończy się serce, a śmierć się zaczyna.
