Zdrowa rywalizacja

Ko­ry­ta­rze tu­ne­lu spo­wi­jał mrok. Szczel­nie za­mknię­te skle­pie­nie nie prze­pusz­cza­ło żad­nych pro­mie­ni mo­gą­cych oświe­tlić wa­pien­ne ścia­ny. Na ich gład­kiej po­wierzch­ni próż­no było szu­kać śladu ludz­kiej in­ge­ren­cji. Żad­nych za­głę­bień, ku­tych wspor­ni­ków, nie wspo­mi­na­jąc już o po­chod­niach, które mo­gły­by zna­leźć się w ich wnę­trzu. Sło­wem nic, co choć tro­chę roz­świe­tli­ło­by prze­strzeń tu­ne­lu.

Do­brze… – po­my­ślał Adam, ana­li­zu­jąc oto­cze­nie.

Ciem­ność nie była mu wro­giem ani nawet prze­szko­dą. Wzrok do­sto­so­wa­ny do pod­czer­wie­ni do­sko­na­le współ­grał z krysz­ta­łem emi­tu­ją­cym świa­tło w jej spek­trum. Nie było mocne, jed­nak w tej sy­tu­acji sta­no­wi­ło to ra­czej za­le­tę niż wadę. Ko­ry­tarz był tak kręty, że nawet przy peł­nym oświe­tle­niu wi­docz­ność by­ła­by ogra­ni­czo­na do za­le­d­wie kilku łokci. Po­nad­to, gdyby zza ko­lej­ne­go rogu za­czę­ło wy­do­by­wać się zwy­czaj­ne świa­tło la­tar­ni lub po­chod­ni, nie było ry­zy­ka, że de­li­kat­na, ma­gicz­na po­świa­ta je przy­ćmi. Da­wa­ło to czas na do­sto­so­wa­nie wzro­ku, przy­go­to­wa­nie na kon­fron­ta­cję, a być może i za­sko­cze­nie prze­ciw­ni­ka.

Od czasu roz­dzie­le­nia z uczniem Ada­mo­wi to­wa­rzy­szy­ła cisza, prze­ry­wa­na je­dy­nie ka­pa­niem wody. Pod­bi­te mięk­kim ma­te­ria­łem buty spra­wia­ły, że mógł po­ru­szać się po wil­got­nej ja­ski­ni bez wy­da­wa­nia nie­po­trzeb­nych dźwię­ków.

Jeśli miał wie­rzyć swoim źró­dłom, gdzieś w tych ko­ry­ta­rzach cze­ka­ła na niego grupa kul­ty­stów po­szu­ki­wa­nych przez Ko­le­gium Magii, któ­re­go był człon­kiem. Kilka roz­bro­jo­nych po dro­dze pu­ła­pek su­ge­ro­wa­ło, że zbli­żał się do celu.

Prze­mie­rza­jąc wi­ją­cy się ko­ry­tarz po­ru­szał się pew­nie, wy­ko­rzy­stu­jąc prak­ty­ko­wa­ny la­ta­mi sche­mat. Do­cie­ra­jąc do za­krę­tu przy­sta­wał, a na­stęp­nie uwal­niał nie­wi­docz­ną falę ener­gii, która w niewielkim stopniu pod­grze­wa­ła oto­cze­nie. Ła­du­nek nie był znacz­ny, a róż­ni­ca tem­pe­ra­tu­ry z pew­no­ścią nie­wy­czu­wal­na pod do­ty­kiem na­giej dłoni. Jed­nak­że, w po­łą­cze­niu ze wzro­kiem do­sto­so­wa­nym do wi­dze­nia w pod­czer­wie­ni spra­wia­ła, że przez kilka chwil dało się do­strzec róż­ni­ce w ma­te­ria­łach, z któ­rych zbu­do­wa­ne były ele­men­ty oto­cze­nia. Jak do tej pory po­zwo­li­ło to na unik­nię­cie roz­cią­gnię­tej nad zie­mią linki po­ty­ka­cza zwal­nia­ją­cej strza­łę oraz głę­bo­kie­go dołu, za­sło­nię­te­go ste­la­żem z cien­kich pa­ty­ków przy­sy­pa­nych żwi­rem. Po upew­nie­niu się, że naj­bliż­sze oto­cze­nie jest bez­piecz­ne, wy­pusz­czał się do przo­du, mięk­ko sta­wia­jąc stopy, by na­stęp­nie zwol­nić przed ko­lej­nym za­krę­tem.

Po kil­ku­dzie­się­ciu po­wtó­rze­niach tej samej se­kwen­cji przy­sta­nął wy­tę­ża­jąc słuch. Z od­da­li do­bie­gał go dźwięk gło­sów wy­do­by­wa­ją­cych się z co naj­mniej kilku gar­deł. Nie był w sta­nie okre­ślić do­kład­nych słów, ani nawet ję­zy­ka w jakim są wy­po­wia­da­ne. Wie­dział jed­nak, że zbli­ża się do celu. Ostroż­nie sta­wia­jąc kroki, za­czął prze­miesz­czać się w kie­run­ku, z któ­re­go do­cho­dził dźwięk.

Wi­dząc wy­ła­nia­ją­cą się zza ko­lej­ne­go za­krę­tu de­li­kat­ną łunę świa­tła, spraw­dził po raz ostat­ni oto­cze­nie. Upew­niw­szy się, że nie ma przed nim żad­nych pu­ła­pek, pod­kradł się do kra­wę­dzi ścia­ny, przy­wra­ca­jąc wzrok do nor­mal­ne­go stanu. Za za­ło­mem roz­cią­ga­ła się długa ja­ski­nia.

Celem misji było roz­bi­cie nie­daw­no od­kry­te­go he­re­tyc­kie­go kultu. Jesz­cze do nie­daw­na ma­go­wie nie za­przą­ta­li­by sobie głowy ta­ki­mi bła­host­ka­mi, przy­naj­mniej nie do czasu po­twier­dze­nia nie­li­cen­cjo­no­wa­ne­go uży­cia magii. Jed­nak ko­niunk­cja dwóch zda­rzeń, ja­ki­mi były pod­upa­da­ją­cy bu­dżet Ko­le­gium oraz obiet­ni­ca so­wi­tej na­gro­dy zło­żo­na przez ubie­ga­ją­ce­go się o re­elek­cję bur­mi­strza, po­zwo­li­ła zmie­nić na­sta­wie­nie rady i dzia­łać w opar­ciu o po­dej­rze­nia. Do­nie­sie­nie zo­sta­ło więc po­trak­to­wa­ne z pełną po­wa­gą, a przy­wód­cy kultu mieli tra­fić w ręce władz w moż­li­wie naj­szyb­szym tem­pie.

Jeden z nich znaj­do­wał się na środ­ku ja­ski­ni, oświe­tlo­ny płomieniem po­chod­ni, pod­trzy­my­wa­nych przez roz­sta­wio­ne w pół­okrę­gu ste­la­że. Męż­czy­zna stał na pod­wyż­sze­niu i zwra­ca­jąc się w stro­nę im­pro­wi­zo­wa­ne­go oł­ta­rza, skan­do­wał coś w gar­dło­wej mowie. Na­prze­ciw niego, od­dzie­lo­na linią świa­teł, klę­cza­ła grupa spo­wi­tych w czar­ne płasz­cze kul­ty­stów, po­chy­la­jąc głowy w stro­nę guru. Przy­glą­da­jąc się bli­żej celom, Adam po­krę­cił ze zre­zy­gno­wa­niem głową. Pod­czas gdy przy­wód­ca był męż­czy­zną w kwie­cie wieku, wśród jego pod­opiecz­nych próż­no było szu­kać kogoś prze­kra­cza­ją­ce­go dwu­dzie­sty rok życia. Ot, ko­lej­na banda dzie­cia­ków ocza­ro­wa­na przez cha­ry­zma­tycz­ne­go cwa­nia­ka.

Ro­zej­rzaw­szy się po po­miesz­cze­niu Adam do­strzegł, że po prze­ciw­le­głej stro­nie groty znaj­du­ją się jesz­cze dwa wyj­ścia, jed­nak poza nimi nie udało mu się do­strzec żad­ne­go in­ne­go. Ozna­cza­ło to, że uczeń, z któ­rym roz­dzie­lił się kiedy do­tar­li do roz­ga­łę­zie­nia w ko­ry­ta­rzu, naj­praw­do­po­dob­niej trafi w ślepy za­ułek.

W sumie… może to i le­piej – skwi­to­wał kwa­śno w duchu. Po­ziom umie­jęt­no­ści pod­opiecz­ne­go nie sta­no­wił pro­ble­mu, cho­dzi­ło ra­czej o spo­sób ich wy­ko­rzy­sta­nia. W obec­nej sy­tu­acji nie miało to jed­nak żad­ne­go zna­cze­nia.

Odło­żyw­szy zbęd­ne roz­my­śla­nia na bok, mistrz Adam wró­cił do ana­li­zo­wa­nia sy­tu­acji w po­miesz­cze­niu. Zna­jąc roz­kład im­pro­wi­zo­wa­nej świą­ty­ni po­sta­no­wił sku­pić się na kul­ty­stach i ich roz­miesz­cze­niu.

Na­tu­ral­nie, głów­nym obiek­tem za­in­te­re­so­wa­nia po­zo­sta­wał ich guru. Jako przy­wód­ca z pew­no­ścią po­sia­dał naj­wię­cej in­for­ma­cji na temat kultu i jego dzia­łal­no­ści. Naj­pew­niej znał też toż­sa­mość po­zo­sta­łych ze­bra­nych w po­miesz­cze­niu. Nie można było rów­nież wy­klu­czyć, że w isto­cie po­sia­da pewne zdol­no­ści ma­gicz­ne. Stał jed­nak w do­brze oświe­tlo­nym miej­scu. Ob­ję­cie go za pierw­szy cel rów­na­ło się z wy­sta­wie­niem na atak ze stro­ny jego pod­opiecz­nych. Z dru­giej stro­ny, bli­skość źró­dła świa­tła ozna­cza­ła, że praw­do­po­dob­nie nie wi­dział zbyt do­brze ni­cze­go znaj­du­ją­ce­go się poza jego ob­rę­bem. Kul­ty­ści klę­cze­li zwró­ce­ni w jego stro­nę. Szczę­śli­wie nie usta­wi­li się w pełny krąg. Ich roz­miesz­cze­nie było nie­re­gu­lar­ne i przy­po­mi­na­ło nieco roz­sta­wie­nie figur na sza­chow­ni­cy w po­ło­wie dłu­giej par­tii.

Czyli po­je­dyn­czo… – pod­su­mo­wał w my­ślach Adam, po czym roz­po­czął przy­go­to­wa­nie do na­tar­cia. Bez­gło­śnie przy­wo­łał ma­gicz­ny cień, któ­rym okrył się szczel­nie ni­czym płasz­czem, by zlać się z ciem­no­ścią. Na­stęp­nie oto­czył się polem wy­ci­sza­ją­cym dźwię­ki w jego bez­po­śred­nim oto­cze­niu. Po­zo­sta­ła jesz­cze tylko kwe­stia ogłu­sze­nia prze­ciw­ni­ka. Ana­li­zu­jąc w gło­wie do­stęp­ny ar­se­nał, zde­cy­do­wał się na naj­sku­tecz­niej­szy ze środ­ków. Się­gnął po wi­szą­cą u pasa ćwie­ko­wa­ną pałkę, po­pra­wił uchwyt i ru­szył w stro­nę kul­ty­sty naj­bar­dziej od­da­lo­ne­go od oł­ta­rza.

 

***

 

– Jezu… da­le­ko jesz­cze? – za­ję­czał Pe­dro­xi­muss, po­wo­li sunąc przez ko­ry­ta­rze ja­ski­ni.

Kręty tunel zda­wał się cią­gnąć w nie­skoń­czo­ność, a on prze­miesz­czał się w iście śli­ma­czym tem­pie. Gdy roz­dzie­la­li się na roz­sta­ju dróg, mistrz kil­ku­krot­nie prze­strzegł go przed nie­bez­pie­czeń­stwa­mi, mo­gą­cy­mi cze­kać na nie­uważ­nych in­tru­zów, do któ­rych oni sami nie­wąt­pli­wie się za­li­cza­li.

Idź po­wo­li i patrz pod nogi – prze­drzeź­niał w my­ślach su­ro­wy głos na­uczy­cie­la. Jak zo­ba­czysz dziw­ne frag­men­ty pod­ło­ża, pa­ty­ki, li­ście w ja­ski­ni, roz­cią­gnię­te linki, co­kol­wiek co nie pa­su­je – omi­jaj je. Ścian też le­piej nie do­ty­kaj. Tylko uwa­żaj, bo cza­sem… bla bla bla, bla bla bla… – stary jak zwy­kle się roz­ga­dał, a przy­zwy­cza­jo­ny do glę­dze­nia uczeń nie­mal na­tych­miast się wy­łą­czył. Zresz­tą, już po kilku se­kun­dach miał go­to­wy plan. Wy­cze­kał do końca ga­da­ni­ny, a na­stęp­nie, kilka kro­ków po roz­dzie­le­niu, oto­czył się kulą świa­tła dla lep­szej wi­docz­no­ści i zmie­nia­jąc się w kruka, po­mknął ko­ry­ta­rzem.

Jak ni­cze­go nie do­tknę, to się nic nie włą­czy! – za­śmiał się trium­fal­nie w my­ślach. Szyb­ko jed­nak oka­za­ło się, że plan nie był po­zba­wio­ny wad. Tunel, któ­rym le­ciał był nie­zwy­kle kręty, co samo w sobie utrud­nia­ło ma­new­ro­wa­nie, a miej­sca­mi zwę­żał się na tyle, że bez­ko­li­zyj­ny prze­lot w pta­siej for­mie nie był moż­li­wy.

Po dru­gim, bo­le­snym otar­ciu skrzy­dła Pe­dro­xi­muss zde­cy­do­wał się na zmia­nę planu. Zwal­nia­jąc lot cof­nął prze­mia­nę, przy­wo­łał za­klę­cie le­wi­ta­cji i za­wisł w po­wie­trzu ła­piąc od­dech. Obite przed­ra­mię pul­so­wa­ło nie­przy­jem­nie, ale nie wy­da­wa­ło się być zła­ma­ne. Po­cie­ra­jąc obo­la­łą koń­czy­nę, za­czął sunąć do przo­du.

Za­klę­cie le­wi­ta­cji było nie­zwy­kle przy­dat­ne i chęt­nie ko­rzy­stał z niego w wielu sytuacjach. Po­zwa­la­ło, przy­kła­do­wo, pod­fru­nąć do naj­wyż­szej półki w bi­blio­te­ce bez ko­niecz­no­ści szu­ka­nia dra­bi­ny. Ewen­tu­al­nie, do­stać się do okna nie­wia­sty po­zna­nej w karcz­mie, po­zo­sta­jąc nie­zau­wa­żo­nym przez jej ojca. Albo na bal­kon, jeśli po­cho­dzi­ła z bo­ga­te­go domu. Po wszyst­kim po­ma­ga­ło też prze­fru­nąć nad murem ko­le­gium kiedy w środ­ku nocy wra­cał do do­rmi­to­rium, a bramy były już za­mknię­te. Moż­li­wo­ści jego za­sto­so­wa­nia wy­da­wa­ło się być nie­skoń­czenie wiele. Pro­blem po­le­gał na tym, że mak­sy­mal­na pręd­kość, jaką po­zwa­la­ło roz­wi­nąć, była cha­rak­te­ry­stycz­na dla spa­ce­ru, w do­dat­ku dość nie­spiesz­ne­go.

Po kilku mi­nu­tach ob­ser­wa­cji po­wo­li prze­su­wa­ją­ce­go się otoczenia, gro­ma­dzą­ca się fru­stra­cja za­czę­ła ki­pieć.

No prze­cież mnie tu sta­rość za­sta­nie! – po­msto­wał w my­ślach. Stary pew­nie już dawno do­tarł na miej­sce. Nie dość, że zgar­nie wszystkie laury, to jesz­cze bę­dzie marudził, ile to się jesz­cze muszę na­uczyć – pod­su­mo­wał krzy­wiąc twarz na tę myśl.

– A, do dia­bła z tym – wark­nął. Był prze­cież ma­giem. Po­tęż­nym ma­giem! Żadna pu­łap­ka nie po­wstrzy­ma Pe­dro­xi­mus­sa Po­tęż­ne­go! – z tą myślą opadł na zie­mię i pu­ścił się bie­giem przed sie­bie.

Nie mu­siał długo cze­kać na pierw­szą próbę swo­ich umie­jęt­no­ści. Po po­ko­na­niu kilku za­krę­tów uka­zał się przed nim szer­szy frag­ment tu­ne­lu. Po kilku kro­kach po­czuł chrzęsz­cze­nie pod sto­pa­mi. Nie my­śląc wiele, mach­nął dło­nią wy­po­wia­da­jąc krót­ką in­kan­ta­cję. Przy­sy­pa­ne pia­chem ga­łę­zie, sta­no­wią­ce ma­sko­wa­nie pu­łap­ki, za­trzesz­cza­ły i za­czę­ły prze­miesz­czać się ni­czym tryby do­brze na­oli­wio­ne­go me­cha­ni­zmu. Uła­mek se­kun­dy póź­niej le­ża­ły cia­sno zbite, for­mu­jąc kład­kę chro­nią­cą przed upad­kiem do głę­bo­kie­go dołu. Prze­bie­ga­ją­cy nad nim Pe­dro­xi­muss prych­nął, z szy­der­czym uśmie­chem pa­trząc na na­je­żo­ne kol­ca­mi dno.

Wy­bie­ga­jąc zza na­stęp­ne­go za­krę­tu, za­ha­czył nogą o roz­cią­gnię­tą w przej­ściu linkę. Chwi­lę póź­niej spostrzegł zawieszoną na dwóch łańcuchach kłodę, lecącą wprost na niego. Nie tra­cąc pędu, skrzy­żo­wał dło­nie w nad­garst­kach, a na­stęp­nie wy­rzu­cił je przed sie­bie jakby chciał za­trzy­mać nad­cią­ga­ją­cy pień. Roz­pę­dzo­na bela zmie­ni­ła się w klucz pa­pie­ro­wych go­łę­bi, które opa­da­jąc, le­ni­wie ma­cha­ły skrzy­deł­ka­mi. Prze­bie­ga­jąc mię­dzy nimi Pe­dro­xi­muss czuł jak roz­grza­na krew dudni mu w uszach.

Po kilku za­krę­tach wy­biegł na pro­stą, na końcu któ­rej do­strze­gał drzwi. Nie my­śląc wiele, mach­nął w przód otwar­tą dło­nią. Fala ude­rze­nio­wa trza­snę­ła w drzwi, które z im­pe­tem otwo­rzy­ły się do we­wnątrz. Po­ru­szo­ny przez nie me­cha­nizm zwol­nił obej­mę pod­trzy­mu­ją­cą znaj­du­ją­cy się nad nimi ko­cioł. Ten, prze­chy­la­jąc się, roz­lał wrzą­cy olej przed wej­ściem do po­miesz­cze­nia. Znaj­du­ją­cy się w bez­piecz­nej od­le­gło­ści Pe­dro­xi­muss, nie my­śląc wiele, wybił się i prze­sko­czył nad skwier­czą­cą plamą, wpa­da­jąc do środ­ka. Wnę­trze było na tyle cia­sne, że nie­wie­le bra­kło, a zde­rzył­by się z prze­ciw­le­głą ścia­ną. Wy­ha­mo­wał jed­nak w porę i dy­sząc, ro­zej­rzał się do­oko­ła.

Wszyst­ko wska­zy­wa­ło, że po­miesz­cze­nie, w któ­rym się zna­lazł, sta­no­wi­ło zakończenie ko­ry­ta­rza. Wnę­trze urzą­dzo­ne było dość su­ro­wo. W rogu stała drew­nia­na pry­cza. Le­żą­cy na niej sien­nik przy­kry­ty był nędznym kocem, przy­wo­dzaącym na myśl noc­leg we wspól­nej sali co gor­szych szynków w mie­ście. Obok znaj­do­wał się nie­wiel­ki stół, przy któ­rym stały dwa krze­sła. Nieco dalej leżało drew­nia­ne wia­dro, szczę­śli­wie opróż­nio­ne przez wła­ści­cie­la, oraz, co zwró­ci­ło uwagę Pe­dro­xi­mus­sa, pul­pit z le­żą­cą na nim otwar­tą księ­gą. Zbli­żył się do nie­ty­po­we­go zna­le­zi­ska i już miał spraw­dzić ja­kiej to lek­tu­rze od­da­je się nie­obec­ny go­spo­darz, kiedy usłyszał niewyraźny, acz do­no­śny głos. Od­wró­cił się na­tych­miast w jego stro­nę. Na­słu­chu­jąc stwier­dził, że do­bie­ga od stro­ny ścia­ny, z którą przed mo­men­tem omal się nie zde­rzył. Pod­szedł bli­żej szu­ka­jąc źró­dła dźwię­ku. Po chwi­li wo­dze­nia uchem i dłoń­mi po ścia­nie spo­strzegł, że jej frag­ment uległ po­lu­zo­wa­niu. Usu­nię­cie ru­cho­me­go ka­wał­ka skały, od­sło­ni­ło okrą­gły otwór, sze­ro­ki na dwa palce, z któ­re­go do­bie­gał głos. Nie my­śląc wiele zbli­żył twarz i zaj­rzał do środ­ka.

Po drugiej stronie znajdowała się podłużna jaskinia. W jej wnę­trzu od­by­wał się wła­śnie jakiś ry­tu­ał. Po pra­wej stro­nie, na pod­wyż­sze­niu, obok głazu peł­nią­ce­go naj­praw­do­po­dob­niej funk­cję oł­ta­rza, stał męż­czy­zna skan­du­ją­cy coś w nie­zro­zu­mia­łym ję­zy­ku. Na­prze­ciw niego klę­cza­ło kilka spo­wi­tych w czerń po­sta­ci spo­glą­da­ją­cych w stro­nę guru. Od przy­wód­cy od­dzie­lał ich szpa­ler po­chod­ni usta­wio­nych w zaimprowizowanych świecz­ni­kach.

Mam was! – po­my­ślał Pe­dro­xi­muss nie kry­jąc sa­tys­fak­cji, po czym wró­cił do ob­ser­wa­cji. Bio­rąc pod uwagę jak dobry ogląd na całe po­miesz­cze­nie dawał wi­zjer, młody mag był gotów za­ło­żyć się, że znaj­do­wał się wła­śnie w pry­wat­nej kom­na­cie mi­strza ce­re­mo­nii. Ko­rzy­sta­jąc z do­brej wi­docz­no­ści, po­sta­no­wił do­kład­niej ro­zej­rzeć się po ja­ski­ni w po­szu­ki­wa­niu ostat­nie­go in­te­re­su­ją­ce­go go szcze­gó­łu. Po chwi­li ob­ser­wa­cji jego twarz roz­ja­śnił try­um­fal­ny uśmiech. Ni­g­dzie nie było widać jego mi­strza!

Zaraz zo­ba­czy­my, kto bę­dzie się uczył od kogo! – po­my­ślał, z bły­skiem w oku od­su­wa­jąc się od ścia­ny. Na­stęp­nie roz­pro­sto­wał ręce, sta­nął sze­rzej na no­gach i roz­po­czął in­kan­ta­cję.

 

***

 

Oto­czo­ny polem tłu­mią­cym dźwięk, Adam pod­kradł się do grupy kul­ty­stów. Ma­gicz­ny całun spra­wiał, że cza­ro­dziej zle­wał się z oto­cze­niem, a pole ciszy sku­tecz­nie eli­mi­no­wa­ło wy­da­wa­ne przez niego dźwię­ki. Naj­bliż­szy z prze­ciw­ni­ków znaj­do­wał się tuż poza jego za­się­giem, kom­plet­nie nie zda­jąc sobie spra­wy z za­gro­że­nia cza­ją­ce­go się za ple­ca­mi. Przy­cza­jo­ny mag ode­tchnął głę­biej i roz­luź­nił ciało. Na­stęp­nie po­pra­wił uchwyt na broni, wziął za­mach, ce­lu­jąc w po­ty­li­cę prze­ciw­ni­ka i… nagle świat roz­bły­snął mu przed ocza­mi.

Zie­mia za­trzę­sła się pod no­ga­mi, z któ­rych, uła­mek se­kun­dy póź­niej, zwa­lił go po­dmuch nio­są­cy ze sobą licz­ne ka­mie­nie i du­szą­cy pył. Za­sko­cze­nie spra­wi­ło, że stra­cił kon­cen­tra­cję, wsku­tek czego roz­pro­szy­ło się za­klę­cie wy­ci­sze­nia. W tym samym mo­men­cie usły­szał rumor tłu­ką­cych o sie­bie ka­mie­ni. Za­ry­zy­ko­wał otwar­cie oczu i zdał sobie spra­wę, że roz­cią­ga­ją­cy się przed nim widok uległ znacz­nej zmia­nie. Po­miesz­cze­nie wy­glą­da­ło jakby prze­szła przez nie la­wi­na. Po­wie­trze wy­peł­nia­ły tu­ma­ny pyłu, przy­kry­wa­jąc oto­cze­nie ni­czym draż­nią­ca gar­dło mgła. Troje bar­dziej od­da­lo­nych kul­ty­stów wiło się na ziemi, po­ję­ku­jąc cicho, a roz­mia­ry roz­sy­pa­nych obok ka­mie­ni nie wska­zy­wa­ły na to by mieli w naj­bliż­szym cza­sie się pod­nieść. Po­zo­sta­li zgro­ma­dze­ni we wnę­trzu sta­ra­li się po­wstać z klę­czek tra­cąc co chwi­lę rów­no­wa­gę, trzy­ma­jąc się przy tym za uszy lub wy­mio­tu­jąc. Adam do­szedł do wnio­sku, że pole ciszy, które roz­pro­szy­ło się chwi­lę po wy­bu­chu zdą­ży­ło ochro­nić go przed naj­gło­śniej­szym mo­men­tem eks­plo­zji.

Co tu się, do ja­snej cho­le­ry, wy­da­rzy­ło? – po­my­ślał, wciąż oszo­ło­mio­ny, kie­ru­jąc wzrok w stro­nę ru­mo­wi­ska. Na­stęp­nie spo­strzegł, że z miej­sca wy­bu­chu, w miarę opa­da­nia kurzu i osu­wa­nia się ko­lej­nych ka­mie­ni, do­bie­ga coraz moc­niej­szy stru­mień świa­tła.

Szlag! – za­klął w my­ślał, od­zy­sku­jąc rezon, po czym zwró­cił wzrok w stro­nę nie­do­szłe­go celu. Ten, szczę­śli­wie wciąż ogłu­szo­ny, wo­dził błęd­nym wzro­kiem po oto­cze­niu, ale jego za­mglo­ne oczy zda­wa­ły się ja­śnieć z każdą chwi­lą. Ma­gicz­ny płaszcz cieni, któ­rym Adam ja­kimś cudem wciąż był okry­ty, sta­no­wił świet­ny ka­mu­flaż. Pod wa­run­kiem, że no­szą­cy znaj­do­wał się w cie­niu!

Od­kry­wa­jąc w sobie nowe po­kła­dy ener­gii, mistrz magii, wciąż lekko chwie­jąc się na no­gach, sta­rał się wy­pro­sto­wać i przy­jąć po­sta­wę bo­jo­wą do ma­ją­cej na­dejść za chwi­lę kon­fron­ta­cji. W tym samym mo­men­cie usły­szał zna­jo­my głos do­bie­ga­ją­cy z miej­sca eks­plo­zji.

– Khe, khe! Drżyj­cie przed… ekhe… po­tę­gą Pe­dro­xi­mus­sa… khee… Po­tęż­ne­go! – bar­dziej wy­char­czał niż krzyk­nął jego uczeń, krztu­sząc się okrut­nie.

– Cho­ler­ny gów­niarz! – wy­ce­dził przez za­ci­śnię­te zęby mistrz, trzę­sąc się ze wście­kło­ści.

Jego słowa zwró­ci­ły uwagę znaj­du­ją­ce­go się obok kul­ty­sty, który w końcu zdo­łał sku­pić spoj­rze­nie w jed­nym punk­cie. Wy­trzesz­czył oczy, wrza­snął coś nie­zro­zu­mia­le pod­ry­wa­jąc się do góry, po czym rzu­cił się na Adama.

Szczę­śli­wie dla mi­strza magii, wciąż ogłu­szo­ny prze­ciw­nik stra­cił rów­no­wa­gę i za­chwiał się, od­sła­nia­jąc jed­no­cze­śnie. Nie­wie­le my­śląc, cza­ro­dziej opadł lekko w ko­la­nach i skrę­ca­jąc ciało wy­mie­rzył so­lid­ny, lekko wzno­szą­cy cios pałką, ude­rza­jąc pod prawe żebro. Tra­fio­ny w wą­tro­bę prze­ciw­nik skrzy­wił się z bólu, osu­nął na ko­la­na i zwi­nął w kłę­bek, cał­ko­wi­cie tra­cąc chęci do dal­szej walki.

Upo­raw­szy się z pierw­szym wro­giem, Adam już miał szu­kać na­stęp­ne­go celu, kiedy kątem oka do­strzegł, że jeden z kul­ty­stów bie­gnie w stro­nę jego ucznia.

– Pio­trek, uwa­żaj! – krzyk­nął, pusz­cza­jąc się na ra­tu­nek pod­opiecz­ne­mu.

– Pe­dro­xi… – za­czął obu­rzo­ny uczeń, jed­nak pręd­kość, z jaką na­past­nik re­du­ko­wał dzie­lą­cy ich dy­stans spra­wi­ła, że uciął w po­ło­wie. Za­miast tego wy­mam­ro­tał po­spiesz­nie kilka słów za­klę­cia, a na­stęp­nie opadł na ko­la­no i kla­snął dłoń­mi o zie­mię. Fala ude­rze­nio­wa wy­strze­li­ła spod rąk Pe­dro­xi­mus­sa, wzbi­ja­jąc w po­wie­trze ko­lej­ne war­stwy pyłu i ka­mie­ni. Prze­la­tu­jąc pod sto­pa­mi zbli­ża­ją­ce­go się kul­ty­sty wy­trą­ci­ła go z rów­no­wa­gi, a na­stęp­nie spra­wi­ła, że prze­wró­cił się lą­du­jąc ple­ca­mi na po­kru­szo­nym pod­ło­żu. Bie­gną­cy w ich stro­nę Adam po­krę­cił głową.

Bez­sen­sow­ne i kosz­tow­ne – skwi­to­wał w my­ślach, krzy­wiąc się. Gdyby wal­nął tą samą ilo­ścią ener­gii bez­po­śred­nio przed sie­bie za­miast kru­szyć pod­ło­gę, go­ścia trze­ba by było ze­skro­by­wać z prze­ciw­le­głej ścia­ny – pod­su­mo­wał. Wi­dząc, że po­wa­lo­ny kul­ty­sta za­czy­na wsta­wać, pod­biegł i kop­nął go w szczę­kę, eli­mi­nu­jąc tym samym z walki. Na­stęp­nie, gdy ob­ra­cał się w stro­nę ucznia, by udzie­lić szyb­kiej re­pry­men­dy zo­ba­czył, że ten re­cy­tu­je ko­lej­ną in­kan­ta­cję. Wi­dząc, że wzrok pod­opiecz­ne­go był wpa­trzo­ny w kie­run­ku po­zo­sta­łych prze­ciw­ni­ków, mistrz po­sta­no­wił za­cho­wać swoje rady na póź­niej i zwró­cił się w tę samą stro­nę.

Po­zo­sta­ła część grupy naj­wy­raź­niej oce­ni­ła, że po­je­dyn­cze ataki nie przy­no­szą ocze­ki­wa­nych skut­ków i razem ru­szy­li w stro­nę magów. Dwoje z nich uzbro­jo­nych było w mie­cze, resz­ta po­sta­no­wi­ła przy­spo­so­bić w cha­rak­te­rze broni wy­so­kie świecz­ni­ki, które chwi­lę wcze­śniej słu­ży­ły do utwo­rze­nia kręgu. Kilka kro­ków za nimi stał ich guru i wy­ma­chu­jąc ko­stu­rem za­grze­wał do walki. Mimo srogiej miny, którą przy­brał i licz­nych gróźb kie­ro­wa­nych w stro­nę cza­ro­dzie­jów, Adam za­uwa­żył, że mistrz ce­re­mo­nii sam nie­spe­cjal­nie rwie się do akcji.

Chcąc zmu­sić prze­ciw­ni­ków do błędu, popędził w bok, jakby chciał obiec zbli­ża­ją­cą się grupę i po łuku do­trzeć do ich przy­wód­cy. Na­stęp­nie, kiedy zgod­nie z pla­nem część kul­ty­stów zwró­ci­ła się w jego stro­nę, wy­strze­lił w ich kie­run­ku falę ener­gii. Ko­rzy­stał z tego sa­me­go za­klę­cia, które wcze­śniej po­ma­ga­ło mu od­szu­kać pu­łap­ki po­przez lek­kie pod­grze­wa­nie oto­cze­nia. Tym razem jed­nak wło­żył w nie dużo wię­cej mocy i sku­pił jego dzia­ła­nie w kon­kret­nych punk­tach. Dwóch męż­czyzn dzier­żą­cych mie­cze wrza­snę­ło z bólu, wy­pusz­cza­jąc oręż, kiedy roz­grza­na stal po­pa­rzy­ła ich dło­nie. Adam już miał ru­szać w ich stro­nę, ko­rzy­sta­jąc z chwi­lo­wej prze­wa­gi, kiedy z boku roz­legł się do­no­śny wizg. Po­dą­ża­jąc wzro­kiem w kie­run­ku jego źró­dła do­strzegł jak z dłoni jego ucznia wy­la­tu­ją wście­kle czer­wo­ne po­ci­ski, które, prze­la­tu­jąc przez po­miesz­cze­nie, cią­gnę­ły za sobą świe­tli­ste ogony krze­szą­ce iskry. Więk­szość z nich tra­fi­ła w grupę uzbro­jo­ną w świecz­ni­ki po­wa­la­jąc kil­ko­ro z nich, resz­ta na­to­miast prze­mknę­ła obok sie­jąc ogól­ny zamęt.

Wy­ko­rzy­stu­jąc powstały chaos Adam pod­biegł do naj­bliż­sze­go z męż­czyzn, pod­ciął go kop­nię­ciem pod ko­la­no, a na­stęp­nie, gdy ten zwa­lił się na zie­mię, po­pra­wił ude­rze­niem pałką w czoło. Wi­dząc, że prze­ciw­nik przez naj­bliż­szy czas nie bę­dzie sta­no­wił pro­ble­mu, pod­niósł głowę roz­glą­da­jąc się za przy­wód­cą grupy. Wszyst­ko wska­zy­wa­ło na to, że nie­za­leż­nie od wy­ni­ku star­cia ce­re­mo­nia nie miała być kon­ty­nu­owa­na, po­nie­waż ucie­ka­ją­cy guru zni­kał wła­śnie za za­krę­tem jed­ne­go z wyjść, le­żą­ce­go po prze­ciw­le­głej stro­nie ja­ski­ni. 

Nie chcąc wy­pu­ścić z rąk głów­ne­go celu, Adam rzu­cił się w po­ścig. Nie zdą­żył jed­nak prze­biec nawet kilku kro­ków, kiedy usły­szał głu­che łup­nię­cie, a na­stęp­nie zo­ba­czył jak ści­ga­ny wy­la­tu­je z ko­ry­ta­rza, w któ­re­go ciem­no­ści przed chwi­lą znik­nął. W tym kon­kret­nym przy­pad­ku wylot fak­tycz­nie miał miej­sce, po­nie­waż guru wy­ło­nił się z tu­ne­lu lecąc po­zio­mo, a na­stęp­nie, po prze­by­ciu kilku łokci, zarył w ziemi.

– Płoń świę­ty ogniu! – do­no­śny okrzyk do­biegł z ko­ry­ta­rza, zwra­ca­jąc wszyst­kie spoj­rze­nia w swoją stro­nę. We wnę­trzu od­le­głe­go ko­ry­ta­rza za­bły­sło świa­tło, które z każdą chwi­lą przy­bie­ra­ło na sile. Chwi­lę póź­niej zza za­ło­mu wy­ło­ni­ło się jego źró­dło. Idący pew­nym kro­kiem męż­czy­zna dzier­żył miecz, któ­re­go klin­gę po­kry­wa­ły pło­mie­nie. Jego odzie­nie sta­no­wił strój, bę­dą­cy mie­szan­ką zbroi i szat za­kon­nych. Wo­jow­nik omiótł wnę­trze ja­ski­ni mar­so­wym spoj­rze­niem, ścią­gnię­ty­mi brwia­mi pod­kre­śla­jąc su­ro­wy wyraz twa­rzy.

– Drżyj­cie, he­re­ty­cy! – za­grzmiał, uno­sząc pło­ną­cy oręż nad głowę.

W tym samym mo­men­cie zza jego ple­ców wy­ło­nił się rosły, po­dob­nie ubra­ny, młod­szy męż­czy­zna, uzbro­jo­ny w bo­jo­wy ko­stur. Mimo że znaj­do­wał się w cen­trum uwagi, po­ru­szał się jakby sta­rał się prze­kraść do celu. Pod­biegł do wi­ją­ce­go się na ziemi guru kul­ty­stów, a na­stęp­nie rąb­nął go w głowę trzy­ma­ną laską. Prze­ciw­nik na­tych­miast stra­cił ocho­tę do dal­szej uciecz­ki i znie­ru­cho­miał. Po wszyst­kim, młody męż­czy­zna, jak gdyby nigdy nic, w rów­nie ukrad­ko­wy spo­sób wró­cił, sta­jąc dwa kroki za star­szym ka­pła­nem.

Mając przed sobą dwóch magów, dwóch ka­pła­nów bi­tew­nych i wi­dząc pręd­kość, z jaką zma­la­ła ich prze­wa­ga li­czeb­na, po­zo­sta­li kul­ty­ści po­sta­no­wi­li się pod­dać.

 

***

 

Kiedy kurz za­czął po­wo­li opa­dać, za­rów­no mistrz Adam, jak i star­szy z ka­pła­nów ru­szy­li w stro­nę po­wa­lo­ne­go mi­strza kul­ty­stów. Ich widok przy­wo­dził na myśl dwój­kę ludzi, któ­rzy, znaj­du­jąc się w za­tło­czo­nym miej­scu, do­strze­gli w tym samym cza­sie le­żą­cą na ziemi pełną sa­kiew­kę. Ich chód ce­cho­wa­ła pew­ne­go ro­dza­ju dy­na­micz­na non­sza­lan­cja. Każdy wkła­dał nie­ma­ły wy­si­łek w to, by jego krok wy­glą­dał na beztroski, będąc jed­no­cze­śnie moż­li­wie szyb­kim. Do­dat­ko­wo, obaj zda­wa­li się jed­nak do­kła­dać wszel­kich sta­rań żeby nie pa­trzeć w swoją stro­nę.

Kiedy zbli­ży­li się na od­le­głość, któ­rej dal­sze zmniej­sze­nie gro­zi­ło­by zde­rze­niem, spoj­rze­li na sie­bie, przy­bie­ra­jąc jed­no­cze­śnie wyraz bło­gie­go za­sko­cze­nia na twa­rzy.

– Wie­leb­ny Cyryl, co za nie­spo­dzian­ka! – za­czął jo­wial­nym tonem Adam.

– Mistrz Adam, prze­pra­szam nie za­uwa­ży­łem pana! – od­po­wie­dział nie mniej en­tu­zja­stycz­nie oj­ciec Cyryl.

– Tak, z pew­no­ścią – skwi­to­wał ze sztucz­nym uśmie­chem Adam. – No ale kto by się spo­dzie­wał?

– By tak rzec… za­sko­cze­nie jest obo­pól­ne – przy­tak­nął du­chow­ny.

Ich spoj­rze­nia ska­ka­ły po oto­cze­niu, mie­rząc wzro­kiem po­wa­lo­nych prze­ciw­ni­ków, pod­opiecz­nych każ­de­go z roz­mów­ców i sie­bie na­wza­jem. Obaj do­kła­da­li wszel­kich sta­rań, by nie oka­zać jak bar­dzo nie w smak jest im obec­ność przed­sta­wi­cie­li kon­ku­ren­cyj­nej frak­cji.

– My­śla­łem, że Ko­ściół nie in­te­re­su­je się tak mało zna­czą­cy­mi spra­wa­mi – pod­jął Adam.

– Istot­nie, istot­nie… cza­sa­mi jed­nak de­cy­du­je­my się wspie­rać na­szych bliź­nich w wy­peł­nia­niu ich obo­wiąz­ków – od­po­wie­dział z Cyryl, nie­znacz­nie uno­sząc kącik ust.

– To wspa­nia­łe móc li­czyć na pomoc, nawet jeśli się o nią nie pro­si­ło – od­parł z kwa­śnym uśmie­chem Adam. – Z czy­stej cie­ka­wo­ści, mogę spy­tać, w ja­kiej to spra­wie wy­ma­ga­li­śmy wspar­cia?

– Mi­strzu, bądź­my po­waż­ni… kil­ku­na­sto­oso­bo­wy kult od­pra­wia­ją­cy ma­gicz­ny ry­tu­ał tuż pod okiem wiel­kie­go Ko­le­gium Magii? Ktoś mógł­by po­my­śleć, że wasze me­to­dy wy­kry­wa­nia nie­li­cen­cjo­no­wa­ne­go uży­cia cza­rów nie są tak do­kład­ne jak twier­dzą nie­któ­rzy mi­strzo­wie.

– Mógł­by po­my­śleć, a i ow­szem. Gdyby nas tu nie było – od­pa­ro­wał mistrz magii. Na­stęp­nie zwró­cił wzrok w kie­run­ku oł­ta­rza, przy któ­rym od­pra­wia­ny był ry­tu­ał. – Zaraz, czy te je­le­nie rogi to aby nie sym­bol We­le­sa, sło­wiań­skie­go boga pod­zie­mi? – za­py­tał, przy­bie­ra­jąc na twa­rzy wyraz bez­brzeż­ne­go za­sko­cze­nia. – Czyż­by jed­nak kult bóstw po­gań­skich nie zo­stał cał­ko­wi­cie wy­par­ty, wbrew temu co mówi Ko­ściół?

– Ale kto po­wie­dział, że to od razu jakiś po­gań­ski kult? – żach­nął się du­chow­ny. – Ot, ko­lej­ne słabe dusze pró­bu­ją­ce wy­pro­sić ja­kieś ,,dary” od tego czy in­ne­go de­mo­na, a nie żad­ne­go bó­stwa. Czar­na magia, nic wię­cej.

– No nic, nie bę­dzie­my mieć pew­no­ści póki ich so­lid­nie nie prze­słu­cha­my – od­parł mistrz Adam, wzru­sza­jąc ra­mio­na­mi. – A skoro się oj­ciec upie­ra, że to czar­na magia to cóż… zdaje się, że pod­pa­da to pod naszą ju­rys­dyk­cję – do­koń­czył z nie­win­nym uśmie­chem.

Ob­ser­wu­jąc twarz roz­mów­cy mag miał wra­że­nie, że do­tych­czas nie­wzru­szo­ne ob­li­cze ojca Cy­ry­la lekko drgnę­ło. Za­kon­nik szyb­ko jed­nak od­zy­skał rezon i kon­ty­nu­ował, wciąż siląc się na uprzej­my ton.

– Może i by pod­pa­da­ło, gdyby w grę nie wcho­dzi­ły siły pie­kiel­ne, z któ­ry­mi bez­względ­nie mamy tutaj do czy­nie­nia, wobec czego jest to bez­sprzecz­nie spra­wa Ko­ścio­ła.

Mistrz Adam już miał pod­dać ową bez­sprzecz­ność w wąt­pli­wość, kiedy z boku do­biegł go zna­jo­my głos.

– Ej ty! Zo­staw go!

Obaj roz­mów­cy zwró­ci­li się w kie­run­ku źró­dła ha­ła­su. Pe­dro­xi­muss stał zwró­co­ny w stro­nę mło­de­go kle­ry­ka, który się­gał w stro­nę jed­ne­go z po­wa­lo­nych kul­ty­stów. Gdy spo­strzegł pa­trzą­cych na niego męż­czyzn szyb­ko się wy­pro­sto­wał, przy­bie­ra­jąc nie­win­ną minę.

– A tak… – od­chrząk­nął po chwi­li ciszy mistrz Adam, po czym pod­jął, wska­zu­jąc pod­opiecz­ne­go. – Mój uczeń, Piotr.

– Zwany Pe­dro­xi­mus­sem Po­tęż­nym! – wy­krzyk­nął sam za­in­te­re­so­wa­ny.

– Tak… nie wąt­pię – od­parł oj­ciec Cyryl tonem wska­zu­ją­cym na coś zu­peł­nie prze­ciw­ne­go. Po czym zwró­cił się w stro­nę mło­de­go du­chow­ne­go. – Brat Ta­de­usz, nowy, obie­cu­ją­cy ako­li­ta w na­szym za­ko­nie.

– Ku chwa­le Pana, eks­ce­len­cjo Wiel­ki In­kwi­zy­to­rze! – nie­mal za­sa­lu­to­wał mło­dzie­niec.

– Wiel­ki In­kwi­zy­to­rze?! – Adam spoj­rzał z nie­do­wie­rza­niem na roz­mów­cę. Sły­szał plot­ki o jego za­gra­nicz­nym wy­jeź­dzie celem po­bie­ra­nia nauk, jed­nak tak szyb­ki awans wy­da­wał się być sy­tu­acją bez pre­ce­den­su.

– Ekhm… po pro­stu in­kwi­zy­to­rze – spro­sto­wał szyb­ko oj­ciec Cyryl, roz­wie­wa­jąc wąt­pli­wo­ści. Na­stęp­nie, lekko zmie­sza­ny, spoj­rzał spode łba w stro­nę swo­je­go pod­opiecz­ne­go. – Brata Ta­de­usza cza­sem po­no­si mło­dzień­czy en­tu­zjazm.

– Móc słu­żyć i czer­pać nauki od tak zna­ko­mi­te­go men­to­ra to wiel­ki za­szczyt i dar! – od­parł w od­po­wie­dzi młody za­kon­nik, kła­nia­jąc się nisko.

Adam nie­mal się wzdry­gnął sły­sząc słu­żal­czy ton i ob­ser­wu­jąc fał­szy­wy uśmiech oraz wyraz bło­gie­go unie­sie­nia, który wy­da­wał się być nie­mal przy­twier­dzo­ny do twa­rzy ako­li­ty. Na pierw­szy rzut oka wy­gląd po­tęż­nie zbu­do­wa­ne­go mło­dzień­ca ko­ja­rzył się ra­czej z pro­stym osił­kiem niż z tak bez­czel­nym po­chleb­cą. Od­no­to­wu­jąc to w pa­mię­ci, Adam prze­niósł spoj­rze­nie na jego zwierzch­ni­ka.

– Nie zmie­nia to faktu, że chyba na­le­żą się gra­tu­la­cje. In­kwi­zy­tor?

– Na eta­pie no­wi­cja­tu – od­parł zdaw­ko­wo za­kon­nik. – Nasi prze­ło­że­ni stwier­dzi­li, że przy­da nam się ktoś o nieco szer­szych upraw­nie­niach.

– Z pew­no­ścią, choć za­kła­dam, że wy­ma­ga­ło to nie­ma­łych po­świę­ceń – od­parł nie­win­nie Adam, po czym dodał. – Sły­sza­łem, że no­wi­cjat u In­kwi­zy­cji to nie są tanie rze­czy…

Nie­znacz­ny gry­mas, który na uła­mek se­kun­dy wy­krzy­wił twarz du­chow­ne­go, po­twier­dził przy­pusz­cze­nia Adama do­ty­czą­ce obec­no­ści za­kon­ni­ków. W nor­mal­nych wa­run­kach żaden z in­kwi­zy­to­rów nie po­fa­ty­go­wał­by się do ta­kich pło­tek. Co in­ne­go no­wi­cjusz pró­bu­ją­cy udo­wod­nić za­sad­ność po­nie­sio­nych przez ma­cie­rzy­sty zakon kosz­tów i być może od­ro­bić część z nich po­przez zgar­nię­cie na­gro­dy.

– Za­pew­niam, że każde z po­świę­ceń było ni­czym wobec war­to­ści zgłę­bio­nych tam nauk – wy­ce­dził chłod­no za­kon­nik.

– No cóż, je­stem pe­wien, że pew­ne­go dnia na­dej­dzie mo­ment, kiedy bę­dziesz mógł z nich sko­rzy­stać – od­parł mag uśmie­cha­jąc się sa­my­mi usta­mi. – A tym­cza­sem…

– Tym­cza­sem wła­śnie na­de­szło – uciął ostro du­chow­ny. – Poj­ma­li­śmy przy­wód­cę kultu, po­zwól, że zaj­mie­my się też…

– Ni­ko­go nie poj­ma­li­ście – wszedł mu w słowo mistrz Adam, tra­cąc cier­pli­wość. – Po­mo­gli­ście za­trzy­mać jed­ne­go ucie­ki­nie­ra, za któ­rym pro­wa­dzi­łem po­ścig, za co bar­dzo dzię­ku­ję – dodał ce­dząc słowa. – Resz­ta na­to­miast…

– Resz­ta ule­gła po­tę­dze Pe­dro­xi­mus­sa! – wtrą­cił się jego uczeń.

Sły­sząc wy­po­wiedź pod­opiecz­ne­go, star­szy mag aż zgrzyt­nął zę­ba­mi, co nie uszło uwa­dze ojca Cy­ry­la.

– Widzę, że Ko­le­gium Magii scho­dzi na psy nie tylko w kwe­stiach me­ry­to­rycz­nych – dodał ze zło­śli­wym uśmie­chem.

Zmę­czo­ny i ki­pią­cy w duchu z wście­kło­ści cza­ro­dziej miał ocho­tę ogłu­szyć na miej­scu swo­je­go ucznia. Z nie­spo­dzie­wa­ną po­mo­cą przy­szedł mu jed­nak pod­opiecz­ny ry­wa­la.

– To do­praw­dy ka­ry­god­ne! – obu­rzył się kle­ryk Ta­de­usz. – Ja to bym nigdy tak ojcu do­bro­dzie­jo­wi nie śmiał prze­rwać.

Tym razem to Cyryl skrzy­wił się, spo­glą­da­jąc lekko zde­gu­sto­wa­nym wzro­kiem w kie­run­ku pod­opiecz­ne­go. Mistrz Adam z roz­ba­wie­niem za­uwa­żył, że ton wy­po­wie­dzi ro­słe­go męż­czy­zny przy­po­mi­na mu kil­ku­lat­ka skar­żą­ce­go ro­dzi­com na prze­wi­nie­nia star­sze­go ro­dzeń­stwa.

– Mo­je­go ucznia cza­sem po­no­si… jak to było? A tak, mło­dzień­czy en­tu­zjazm – od­parł mag od­wza­jem­nia­jąc zło­śli­wy uśmiech roz­mów­cy. – Nie ma w tym nic złego. W na­szej in­sty­tu­cji ce­ni­my in­wen­cję i swo­bo­dę my­śle­nia na­szych pod­opiecz­nych – po czym, nie mogąc się po­wstrzy­mać, dodał. – No i przed­kła­da­my am­bi­cję nad czcze li­zu­so­stwo.

– Po­słu­szeń­stwo to cnota! – wark­nął w od­po­wie­dzi du­chow­ny. – A am­bi­cja pro­wa­dzi do upad­ku, czego naj­lep­szym przy­kła­dem jest sy­tu­acja tych oto grzesz­ni­ków! – dodał omia­ta­jąc ręką ja­ski­nię.

– Aaa, a to in­kwi­zy­to­rem zo­sta­łeś ze skrom­no­ści, tak Cy­ry­lu? – skon­tro­wał Adam. – A ci tutaj to ja­kieś dzie­cia­ki! Na­le­ży ich prze­słu­chać i jeśli fak­tycz­nie ktoś ma ja­kieś zdol­no­ści ma­gicz­ne, to wy­szko­lić.

– To mło­dzież, dość do­ro­sła, żeby wie­dzieć co robi! – zri­po­sto­wał za­kon­nik – A poza tym czym sko­rup­ka na­siąk­nie za młodu, tym trąci na sta­rość! Chwa­sty na­le­ży wy­ry­wać z ko­rze­nia­mi!

– Ta! I naj­le­piej wy­pa­lić zie­mię do grun­tu! Takie to wasze…

– Mi­strzu! – wtrą­cił nagle Pio­trek.

– Cicho! – rzu­cił przez ramię Adam, nie spo­glą­da­jąc nawet w stro­nę ucznia.

– Ojcze… – za­ga­ił nieco ostroż­niej Ta­de­usz.

– Milcz! – zga­nił go oj­ciec Cyryl. – My­śla­łem, że bę­dziesz umiał za­cho­wać się le­piej od ja­kie­goś maga!

– No ale mi­strzu! – krzyk­nął z nieco więk­szym na­ci­skiem Pio­trek.

– No ale co mi­strzu? Co mi­strzu?! – wark­nął zi­ry­to­wa­ny Adam, od­wra­ca­jąc się w stro­nę pod­opiecz­ne­go. – Co jest takie…

– Więź­nio­wie nam ucie­ka­ją! – nie dał mu skoń­czyć jego uczeń, wska­zu­jąc pal­cem w kie­run­ku wiel­kiej wyrwy w ścia­nie, któ­rej był twór­cą. W jej wnę­trzu zni­ka­ła wła­śnie syl­wet­ka guru kultu, a z od­da­li dało się sły­szeć tupot od­da­la­ją­cych się wielu par stóp. Naj­wy­raź­niej zdą­ży­li otrzą­snąć się po wstęp­nym ogłu­sze­niu i po­sta­no­wi­li wy­ko­rzy­stać mo­ment nie­uwa­gi nie­do­szłych łow­ców na­gród.

Szyb­ki rzut oka po­zwo­lił stwier­dzić, że w całej ja­ski­ni nie po­zo­stał nikt poza nimi. Na krót­ką chwi­lę mistrz Adam schy­lił głowę, za­mknął oczy i za­ci­snął pię­ści, aż zbie­la­ły mu kłyk­cie. Se­kun­dę póź­niej so­czy­ste prze­kleń­stwo prze­to­czy­ło się po całej ja­ski­ni, a on sam zła­pał za koł­nierz swo­je­go ucznia i cią­gnąc go za sobą, rzu­cił się w po­ścig.

– Bę­dziesz się mu­siał z tego wy­spo­wia­dać! – wy­krzy­cza­na zdy­sza­nym gło­sem na­ga­na do­bie­gła z od­le­gło­ści kilku kro­ków za jego ple­ca­mi, co ozna­cza­ło, że Cyryl, wraz ze swoim pod­opiecz­nym, przy­łą­czy­li się do po­ści­gu.

– Sam się bę­dziesz spo­wia­dać przed prze­ło­żo­ny­mi jak nam uciek­ną! – rzu­cił przez ramię cza­ro­dziej nie prze­ry­wa­jąc biegu.

Mimo zmę­cze­nia w kilka se­kund po­ko­na­li od­le­głość dzie­lą­cą ich od wyrwy zie­ją­cej w ścia­nie. Ka­mie­nie le­żą­ce u wej­ścia nie uła­twia­ły po­ści­gu, a każdy nie­uważ­ny krok mógł opóź­nić lub wręcz za­koń­czyć po­ścig. Kiedy więc wraz z uczniem zbli­ży­li się do kra­wę­dzi po­miesz­cze­nia, Adam chciał ode­tchnąć z ulgą. Nie­spo­dzie­wa­nie jed­nak zo­stał ode­pchnię­ty na bok. Przed ocza­mi mi­gnę­ła mu po­tęż­na syl­wet­ka kle­ry­ka Ta­de­usza. Młody du­chow­ny wiel­ki­mi su­sa­mi zda­wał się prze­ska­ki­wać mię­dzy le­żą­cy­mi ka­mie­nia­mi nie tra­cąc przy tym w ogóle pędu.

– Do­brze Tadek, goń ich! – do­bie­gła zza ple­ców Adama po­chwa­ła star­sze­go z du­chow­nych.

Zbli­ża­ją­cy się do po­zba­wio­nej drzwi fra­mu­gi, od­dzie­la­ją­cej kom­na­tę przy­wód­cy kultu od pro­wa­dzą­ce­go do niej ko­ry­ta­rza, od­wró­cił się jesz­cze w stro­nę magów, ob­da­rza­jąc ich drwią­cym uśmie­chem na po­że­gna­nie. Mistrz magii zmełł w ustach prze­kleń­stwo i już za­czął roz­wa­żać, czy i w jaki spo­sób ma­gicz­nie opóź­nić młod­sze­go z kon­ku­ren­tów. Ten jed­nak, prze­kra­cza­jąc próg po­miesz­cze­nia, wy­ło­żył się jak długi, a na­stęp­nie, sunąc po ziemi, prze­je­chał kilka łokci i z głu­chym łup­nię­ciem ude­rzył w ścia­nę. Za­sko­czo­ny Adam zwró­cił się py­ta­ją­co w stro­nę ucznia, szu­ka­jąc po­wo­du upad­ku kle­ry­ka. Pe­dro­xi­muss jed­nak tylko przy­spie­szył i znaj­du­jąc się o krok od progu sko­czył, lą­du­jąc kilka łokci dalej. Nie my­śląc wiele mistrz po­szedł w ślady ucznia. Będąc w po­wie­trzu do­strzegł kątem oka błysz­czą­cą po­wierzch­nię oleju roz­la­ne­go pod drzwia­mi oraz le­żą­ce­go pod prze­ciw­le­głą ścia­ną obo­la­łe­go kle­ry­ka.

– Pio­trek, pa­mię­taj o pu­łap­kach! – krzyk­nął do bie­gną­ce­go z przo­du ucznia, zda­jąc się na jego zna­jo­mość tu­ne­lu.

– Pe­dro­xi­muss! – rzu­cił ura­żo­nym tonem młod­szy z magów. Na­stęp­nie dodał. – Nie ma żad­nych pu­ła­pek, wszyst­kie roz­bro­jo­ne!

Za­sko­czo­ny mistrz nie­mal gwizd­nął.

Może jed­nak cze­goś się na­uczył… – po­my­ślał, ki­wa­jąc głową z uzna­niem. Za­do­wo­le­nie z suk­ce­sów dy­dak­tycz­nych mu­sia­ło jed­nak po­cze­kać do czasu za­koń­cze­nia po­ści­gu. Od­głos cięż­kich kro­ków ucie­ki­nie­rów od­bi­jał się echem od ścian tu­ne­lu, ale kręty ko­ry­tarz spra­wiał, że wciąż nie mieli ich w za­się­gu wzro­ku. Nie chcąc ry­zy­ko­wać zde­rze­nia ze ścia­ną, Adam nie spo­glą­dał za sie­bie, miał jed­nak świa­do­mość, że oj­ciec Cyryl rów­nież bie­rze udział w po­ści­gu. Są­dząc po tym jak wy­raź­nie było sły­chać jego cięż­ki od­dech, du­chow­ny znaj­do­wał się nie dalej niż kil­ka­na­ście łokci za cza­ro­dzie­ja­mi. Nie chcąc stra­cić więź­niów i to­wa­rzy­szą­cej im na­gro­dy na rzecz kon­ku­ren­ta, Adam po­sta­no­wił sku­pić się na biegu za uczniem.

W szyb­kim tem­pie po­ko­na­li kilka na­stęp­nych za­krę­tów. Za jed­nym z nich za­sko­czo­ny mistrz magii spo­strzegł, że pod­ło­ga tu­ne­lu za­sy­pa­na jest czymś wy­glą­da­ją­cym jak pa­pie­ro­we fi­gur­ki. W pierw­szym od­ru­chu chciał gwał­tow­nie ha­mo­wać, in­stynk­tow­nie spo­dzie­wa­jąc się pu­ła­pek roz­rzu­co­nych przez ucie­ka­ją­cych kul­ty­stów. Kątem oka za­uwa­żył jed­nak, że jego uczeń bez wa­ha­nia biegł przed sie­bie, kom­plet­nie igno­ru­jąc nie­co­dzien­ny widok.

– Co to było? – rzu­cił do pod­opiecz­ne­go.

– Pa­pie­ro­we fi­gur­ki pta­ków – od­krzyk­nął uczeń.

– Co…? No widzę! Ale skąd się tam wzię­ły?

– Zmie­ni­łem w nie le­cą­cą kłodę.

– Co?!

– Uwaga, dół!

Wy­ła­nia­jąc się zza za­ło­mu Adam uj­rzał roz­cią­ga­ją­cy się na kilka łokci rów i prze­rzu­co­ną nad nim wąską kład­kę. Wy­glą­da­ła jak zro­bio­na ze ściół­ki le­śnej, ale oka­za­ła się za­ska­ku­ją­co sztyw­na. Uwagę przy­cią­gał jed­nak roz­cią­ga­ją­cy się pod spodem dół, ze szcze­gól­nym uwzględ­nie­niem ostrych kol­ców. Nie chcąc ry­zy­ko­wać upad­ku, mistrz po­sta­no­wił sku­pić się na utrzy­ma­niu rów­no­wa­gi na wą­skiej prze­pra­wie.

Po jej prze­by­ciu Adam z sa­tys­fak­cją stwier­dził, że znaj­du­ją­ce się przed nimi od­gło­sy kro­ków i cha­otycz­ne po­krzy­ki­wa­nia zdają się przy­bli­żać. Naj­wy­raź­niej pu­łap­ki za­sta­wio­ne na in­tru­zów zdo­ła­ły spo­wol­nić rów­nież go­spo­da­rzy. Mając to w pa­mię­ci zwró­cił się do ucznia.

– Co dalej?

– Co, co dalej? – za­py­tał za­sko­czo­ny Pe­dro­xi­muss.

– No jakie pu­łap­ki jesz­cze roz­bro­iłeś? – do­py­ty­wał znie­cier­pli­wio­ny Adam.

– Żadne, ta była pierw­sza – od­parł bez­na­mięt­nym gło­sem jego pod­opiecz­ny.

– Czyli przed nami nic już nie ma? – za­py­tał z ulgą w gło­sie mistrz.

– Nie no, tego to nie wiem.

– Jak to nie wiesz?!

– Na po­cząt­ku le­cia­łem, to nie zwra­ca­łem na to uwagi.

– Jak to le­cia­łeś?

– No nor­mal­nie, ale dla kruka było za wąsko, a le­wi­tu­jąc za wolno, to prze­sta­łem.

Oczy mi­strza otwo­rzy­ły się sze­rzej, kiedy do jego świa­do­mo­ści za­czę­ły spły­wać po­ten­cjal­ne skut­ki tej in­for­ma­cji.

– A kiedy prze­sta­łeś? – za­py­tał ze zgro­zą.

– Kilka za­krę­tów temu – od­po­wie­dział bez­ce­re­mo­nial­nie uczeń.

– I nie przy­szło ci do głowy, żeby mi o tym po­wie­dzieć?! – ryk­nął Adam.

– No ale po co te nerwy! Prze­cież nie mogli sta­wiać tych pu­ła­pek w nie­skoń…

Pe­dro­xi­muss nie zdą­żył do­koń­czyć. Ostat­ni po­sta­wio­ny przez niego krok wy­zwo­lił prze­ta­cza­ją­cy się po ko­ry­ta­rzu dźwięk, przy­wo­dzą­cy na myśl wi­bru­ją­cy brzęk rzu­ca­ne­go noża, wbi­ja­ją­ce­go się w drew­nia­ny blat. Uła­mek se­kun­dy póź­niej wokół jego nogi za­ci­snę­ła się pętla, a sam uczeń zo­stał po­cią­gnię­ty w górę, wrzesz­cząc przy tym na całe gar­dło. Chwi­lę póź­niej dyn­dał pod stropem.

Szyb­kim rzu­tem oka mistrz upew­nił się, że jego pod­opiecz­ne­mu nie grozi żadne nie­bez­pie­czeń­stwo i krę­cąc głową po­sta­no­wił kon­ty­nu­ować po­ścig.

Po kilku kro­kach, ku wła­snej ra­do­ści, zdał sobie spra­wę, że minął roz­wi­dle­nie, przy któ­rym wcze­śniej roz­dzie­li­li się z Piotr­kiem. Z jed­nej stro­ny po­zwa­la­ło to ode­tchnąć, wie­dział bo­wiem, że od tego miejsca nie cze­ka­ją na niego żadne pu­łap­ki. Z dru­giej stro­ny miał świa­do­mość, że musi przy­śpie­szyć, jako że ko­ry­tarz od tego mo­men­tu cią­gnął się jesz­cze rap­tem przez kil­ka­dzie­siąt łokci. Po jego opusz­cze­niu kul­ty­ści mogli roz­biec się w róż­nych kie­run­kach, co znacz­nie utrud­ni­ło­by po­ścig.

Zbli­ża­jąc się do wyj­ścia z tu­ne­lu z ra­do­ścią za­uwa­żył, że w świe­tle gwiazd docierającym z ze­wnątrz wid­nie­je kilka syl­we­tek.

– Mam was… – skwi­to­wał Adam z sa­tys­fak­cją.

– Mo­żesz po­ma­rzyć! – do­biegł zza ple­ców zna­jo­my głos.

Za­sko­czo­ny cza­ro­dziej ob­ró­cił się przez ramię, tylko po to żeby do­strzec Cy­ry­la, który nie­mal do­słow­nie dep­tał mu po pię­tach, stop­nio­wo zrów­nu­jąc bieg.

Szlag! – za­klął w my­ślach, wi­dząc dziki uśmiech roz­cią­ga­ją­cy się na twa­rzy du­chow­ne­go. Sku­pie­nie na pu­łap­kach spra­wi­ło, że kom­plet­nie za­po­mniał o ry­wa­lu.

Ostat­nie kil­ka­dzie­siąt kro­ków po­ko­na­li ramię w ramię, an­ga­żu­jąc przy tym wszyst­kie do­stęp­ne środ­ki, nie wy­łą­cza­jąc bar­ków i łokci, by wy­su­nąć się choć o włos przed ry­wa­la.

Docierające z ze­wnątrz świa­tło gwiazd unie­moż­li­wia­ło do­kład­ną ocenę sy­tu­acji u wylotu ciem­ne­go tu­ne­lu, dla­te­go wychodząc zeń obaj ści­ga­ją­cy krzyk­nę­li jed­no­cze­śnie.

– Stać w imie­niu Ko­le­gium!

– Aresz­tu­ję was w imie­niu Ko­ścio­ła!

Za­miast wrza­sków i krzy­ków usły­sze­li jed­nak spo­koj­ny, zna­jo­my głos.

– Można wie­dzieć pod jakim za­rzu­tem?

Po chwi­li, kiedy ich oczy przy­zwy­cza­iły się do świa­tła spo­strze­gli, że na­prze­ciw stoi ka­pi­tan stra­ży miej­skiej. Py­ta­ją­ce­mu spoj­rze­niu to­wa­rzy­szył uprzej­my uśmiech. Za jego ple­ca­mi roz­cią­gał się szpa­ler młod­szych funk­cjo­na­riu­szy. Część z nich wpro­wa­dza­ła zre­zy­gno­wa­nych kul­ty­stów do me­ta­lo­wej klat­ki, znaj­du­ją­cej się na wozie wię­zien­nym. Po­zo­sta­li stali obok, trzy­ma­jąc w po­go­to­wiu straż­ni­cze pałki, na wy­pa­dek gdyby któ­ryś z aresz­tan­tów po­sta­no­wił pod­jąć próbę uciecz­ki.

– No więc? – pod­jął na nowo ofi­cer.

– Ci he­re­ty­cy zo­sta­li poj­ma­ni z ra­mie­nia Ko­ścio­ła! – rzu­cił jako pierw­szy oj­ciec Cyryl.

– Bzdu­ra! Zo­sta­li aresz­to­wa­ni w imie­niu Ko­le­gium Magii! – od­ciął się obu­rzo­ny mistrz Adam.

– Ci sami, któ­rzy chwi­lę temu wy­bie­gli z tego tu­ne­lu? – za­py­tał spo­koj­nie ka­pi­tan, ski­nie­niem głowy wskazując więź­niów pro­wa­dzo­nych przez jego ludzi.

– No tak… – przy­znał nieco zbity z tropu Adam. – Jed­nak­że uczy­ni­li to na sku­tek po­ści­gu za­ini­cjo­wa­ne­go przez siły Ko­le­gium. Po­win­ni więc zo­stać do­pro­wa­dze­ni przed ob­li­cze jego rady!

– Po na­szej klu­czo­wej in­ter­wen­cji! – wtrą­cił z po­wa­gą Cyryl. – Ci więź­nio­wie na­le­żą do Ko­ścio­ła!

Ka­pi­tan przez chwi­lę prze­no­sił spoj­rze­nie z jed­ne­go na dru­gie­go roz­mów­cę, po czym pod­jął.

– Sza­now­ni pa­no­wie, mój pro­sty umysł do­strze­ga tu pewne nie­ści­sło­ści. Z jed­nej stro­ny mó­wi­my o po­ści­gu. Z dru­giej o poj­ma­niu. Co praw­da jedno czę­sto pro­wa­dzi do dru­gie­go, jed­nak­że w tej sy­tu­acji wy­da­je mi się, że po­łą­cze­nie obu kwe­stii nie uj­rza­ło swego fi­na­łu… – unie­sie­niem ręki uci­szył nad­cho­dzą­cy pro­test obu roz­mów­ców, a na­stęp­nie rzu­cił przez ramię. – Sier­żan­cie!

Opie­ra­ją­cy się o koło po­wo­zu star­szy straż­nik, który do tej pory ze znu­dzo­ną miną dłu­bał nożem pod pa­znok­ciem, uniósł głowę, spo­glą­da­jąc w stro­nę prze­ło­żo­ne­go.

– Tak, panie ka­pi­ta­nie?

– Co mówi pro­to­kół zda­rze­nia?

– Otrzy­maw­szy z Urzę­du Miej­skie­go zgło­sze­nie o po­ten­cjal­nie nie­oby­czaj­nym za­cho­wa­niu od­dział udał się we wska­za­ne miej­sce. Po przy­by­ciu na miej­sce zgło­sze­nia, grupa mło­dych męż­czyzn… – tu spoj­rzał do wnę­trza wozu, za­sta­na­wia­jąc się przez chwi­lę – …i ko­biet, znaj­du­ją­cych się w sta­nie znacz­ne­go po­bu­dze­nia, wy­bie­gła w kie­run­ku funk­cjo­na­riu­szy przy­go­to­wu­ją­cych się do pod­ję­cia czyn­no­ści służ­bo­wych. Ich ner­wo­we re­ak­cje, wli­cza­jąc w to: pła­cze, krzy­ki oraz próbę na­pa­ści na funk­cjo­na­riu­szy z okrzy­kiem, cy­tu­ję: ,,żyw­cem mnie nie weź­mie­cie”, skło­ni­ły od­dział do uży­cia środ­ków przy­mu­su bez­po­śred­nie­go. Po roz­wa­że­niu po­wyż­szych zde­cy­do­wa­no na za­sto­so­wa­nie do­zo­ru pod po­sta­cią aresz­tu tym­cza­so­we­go, do czasu dal­sze­go wy­ja­śnie­nia spra­wy – pod­su­mo­wał sier­żant mo­no­ton­nym gło­sem. Ca­łość wy­po­wie­dzi pod­su­mo­wał ski­nie­niem głowy, pod­kre­śla­jąc, że nie ma nic do do­da­nia.

– Dzię­ku­ję, sier­żan­cie – od­parł ofi­cer. – Z tego co zro­zu­mia­łem, ci, jakże po­pu­lar­ni nie­szczę­śni­cy zo­sta­li poj­ma­ni przez na­szych ludzi, a obec­nie prze­by­wa­ją w na­szym wozie wię­zien­nym. Zwy­kle w ta­kich sy­tu­acjach ozna­cza­ło to, że są to więź­nio­wie stra­ży. Czy coś się ostat­nio zmie­ni­ło w pra­wie? – rzu­cił po­now­nie do pod­ko­mend­ne­go.

– Nie, panie ka­pi­ta­nie. Żad­nych zmian – od­po­wie­dział usłuż­nie sier­żant.

– Sądzę, że to pod­su­mo­wu­je całą kwe­stię – zwró­cił się do swo­ich roz­mów­ców uśmie­cha­jąc się przy tym zdaw­ko­wo.

– Ale… – za­czę­li jed­no­cze­śnie Adam z Cy­ry­lem.

– W kwe­stii wszel­kich zmian w pra­wie, za­chę­cam do kon­tak­tu z bur­mi­strzem. Do­brej nocy życzę.

Na­stęp­nie ski­nął głową, od­wró­cił się i, z akompaniamentem okrzy­ków sier­żan­ta po­ga­nia­ją­ce­go młod­szych funk­cjo­na­riu­szy, za­czął iść w kie­run­ku mia­sta.

 

***

 

Słoń­ce po­wo­li wscho­dzi­ło na ho­ry­zon­cie, kiedy od­dział stra­ży eskor­tu­ją­cy wóz zmie­rzał w kie­run­ku mia­sta. Pro­mie­nie roz­świe­tla­ły po­ran­ną sza­rów­kę umoż­li­wia­jąc dwóm sto­ją­cym na po­bli­skim wzgó­rzu męż­czyznom ob­ser­wa­cję, jak ich nie­do­szła na­gro­da od­da­la się wraz z nad­cho­dzą­cym świ­tem. Na ich twa­rzach kon­ster­na­cja mie­sza­ła się ze zre­zy­gno­wa­niem. Kiedy wóz wię­zien­ny znik­nął w końcu za za­krę­tem, jeden z nich zde­cy­do­wał się prze­rwać mil­cze­nie.

– No tak – od­chrząk­nął Cyryl, po czym pod­jął bez en­tu­zja­zmu. – Naj­waż­niej­sze, że zło zo­sta­ło za­trzy­ma­ne.

– Tak… naj­waż­niej­sze – przy­tak­nął Adam rów­nież bez prze­ko­na­nia, na­stęp­nie by prze­ła­mać nie­zręcz­ną ciszę pod­jął. – In­kwi­zy­tor, co? Pew­nie jest co opo­wia­dać.

– Gdy­bym mógł to pew­nie by było – od­parł du­chow­ny.

– No tak…

Nie­zręcz­na chwi­la ciszy, która za­pa­dła po tych sło­wach zo­sta­ła prze­rwa­na od­gło­sa­mi kłót­ni do­bie­ga­ją­cej z tu­ne­lu. Wszyst­ko wska­zy­wa­ło na to, że obaj ucznio­wie zdą­ży­li się po­zbie­rać i zmie­rza­li w ich stro­nę.

– Widzę, że nasi pod­opiecz­ni po­sta­no­wi­li w końcu do nas do­łą­czyć – za­uwa­żył oj­ciec Cyryl.

– W do­dat­ku zdają się z za­pa­łem pod­trzy­my­wać tra­dy­cję… ry­wa­li­za­cji mię­dzy na­szy­mi or­ga­ni­za­cja­mi – pod­su­mo­wał Adam sły­sząc wzajemnie mio­ta­ne obe­lgi, do­la­tu­ją­ce z tu­ne­lu.

– Tak, zde­cy­do­wa­nie – skwi­to­wał du­chow­ny, po czym pod­jął. – No cóż, obo­wiąz­ki wzy­wa­ją…

– Za­pew­niam, że nie tylko was. Nie po­zwól­cie się nam za­trzy­my­wać. – od­parł cza­ro­dziej, przy­bie­ra­jąc uprzej­my ton wy­po­wie­dzi.

– Nie pla­no­wa­li­śmy – rzu­cił na ko­niec za­kon­nik.

Mó­wiąc to obaj ski­nę­li lekko gło­wa­mi, ob­ró­ci­li się na pię­cie i, nie cze­ka­jąc na swo­ich pod­opiecz­nych, ru­szy­li w prze­ciw­nych kie­run­kach.