Drugie Słońce

Wiele lat temu Ravi czytał „Pizzerię Kamikaze” Kereta. Później, nie raz i nie dwa, wracał z uśmiechem do tej wizji zaświatów. Wymyślony przez Etgara Kereta świat, do którego po śmierci trafiali samobójcy, był uroczo absurdalny i na swój dziwny sposób sympatyczny. Dawał pewnego rodzaju spokój i dystans do umierania. Dystans, który w przyszłości okazał się Raviemu bardzo potrzebny.

Ravi, jako trzeźwo patrzący na świat człowiek, był prawie pewien, że po śmierci nie ma nic. Umysł umiera i tyle. Nie miał złudzeń i nie ulegał żadnym religijnym czy innym mistycznym wizjom życia po życiu. Było dla niego oczywiste, że wszystko to są absurdy wygenerowane przez ludzki strach i nadzieję. Albo też celowe manipulacje. Wszystkie inne znane mu wyobrażenia o zaświatach również miał za bzdury. Wszystkie oprócz jednego wyjątku, nad którym coraz częściej się zastanawiał, dostrzegając – a raczej mając wrażenie, że dostrzega – pewne świadczące za nim przesłanki. Dlatego też zakładał, że istnieje minimalna szansa, iż tak faktycznie może być.

Natomiast decydując się na zakończenie swojego istnienia, zupełnie nie myślał o żadnych „przesłankach” czy „możliwościach” istnienia zaświatów. Miał to wszystko gdzieś. Nieleczona kilkuletnia depresja oraz świat, który coraz bardziej męczył go i rozczarowywał w czasie tej choroby, zrobiły dużo. Dołożyło się też to, że jako blisko czterdziestoletni naukowiec był nielubiany przez własną społeczność. Nie lubiano go za notoryczne krytykowanie pomysłów i postulatów naukowych kolegów. To oczywiście dobrze, że wskazuje jakieś tam luki, przyznawano nieszczerze. Ale z drugiej strony podcina nam skrzydła, nie pozwala zacząć. Dusi w zarodku pomysły, które mogłyby okazać się wartościowe, przełomowe nawet. Ogólnie uważano go za tetryka i nie chciano z nim pracować. Co prawda świadomość tego, że jeszcze sporo życia przed nim i że może coś tam jeszcze uda się w tym życiu poprawić, trzymała Raviego na tym świecie. Ale sam świat jednak za bardzo go dołował. Musiał więc przemóc tę blokadę… Pomógł mu w Keret i jego „Pizzeria”, którą powtarzał sobie w myślach. Opowieść dostarczyła mu niezbędnego luzu i dystansu do rzeczywistości. Zwyczajnie zaakceptował koniec i nadchodzącą nicość. Nicość, której oczywiście nie spodziewał się już świadomie doświadczyć. Tego dnia Słońce było bardzo jasne, choć nie dawało zbyt wiele ciepła. Gdy na nie spojrzał, wydało mu się jakieś… obce, martwe. Wybrał broń palną, która niezawodnie wystrzelił pocisk w jego skroń. Ostatnie, co zobaczył, to biały błysk, a następnie wszystko się skończyło.

 

***

A potem znów się zaczęło. Obraz wrócił. I to jakoś dziwnie, nagle. Przed sobą ujrzał postać. Śmierć?

Owa Śmierć, dość klasycznie, miała chłodne, niebieskie oczy oraz wygląd drobnej, jasnowłosej kobiety. Stała na tropikalnej plaży na tle morza, nad którym właśnie wschodziło Słońce. Postać patrzyła na niego przez chwilę, a potem łagodnie się uśmiechnęła.

– Bądź spokojny, znajdujesz się już po drugiej stronie – rzekła po chwili. – I jest tak, jak podejrzewałeś. Świat, który znasz, był symulacją. Przed chwilą ją opuściłeś. Tu jesteś bezpieczny.

– Tu? Znaczy gdzie? Gdzie ja jestem? – Ravi zdziwił się bardzo, że tak łatwo przyszło mu zadać to pytanie. Ale dużo bardziej niż ta swoboda dziwiło go coś jeszcze. I nie był w stanie tego czegoś scharakteryzować.

– Jasne. Masz wiele pytań. – Postać skinęła głową. – Zaraz to wyjaśnię. Tak jak i wiele innych spraw. Odpowiem na wszelkie twoje pytania. Ale stopniowo. Nie wszystko naraz. Powinieneś się z tym oswajać. To teraz najlepsze dla twojego umysłu.

– Zresztą – kontynuowała – sam czujesz, że tak powinno to być. Wiem o dziwnym wrażeniu związanym z własnym umysłem, którego teraz doświadczasz. To coś, z czym powoli zaczniesz sobie radzić. 

Właśnie! Umysł… To słowo zadziałało jak katalizator i Ravi zrozumiał wreszcie, co dziwnego odczuwa. Była to niezwykła jasność myśli. Czuł, jakby ktoś zdjął z jego umysłu blokadę i teraz wszystko tam w środku działało na dużo szybszych obrotach. Tak szybkich, że nie mógł być do nich przyzwyczajony. Można to było porównać do wymagającej gry, która po wymianie sprzętu zaczęła działać płynnie, lub też do nagłego wytrzeźwienia zamglonego alkoholem umysłu. Choć prawdopodobnie to, co się z nim teraz działo, było o wiele silniejsze od nawet najszybszego możliwego wytrzeźwienia.

Jego umysł stawał się coraz bardziej klarowny, a emocje, których lawiny spodziewałby się w takiej sytuacji, nadchodziły w sposób spokojny i kontrolowany. Było ich tyle, ile chciał.

– Chodź, usiądziemy, będzie ci wygodniej rozmawiać. – Postać ponownie się uśmiechnęła, po czym spojrzała na dwa stojące na plaży leżaki, łagodnie obmywane przez fale.

Podeszli do nich.

– Jak zapewne się domyślasz – zaczęła, gdy usiedli – mam już spore doświadczenie w rozmowach takich, jak ta. Od razu więc wyjaśnię najważniejsze kwestie, a potem przejdziemy do twoich pytań. Pamiętaj też, proszę, że pewne sprawy początkowo będę celowo upraszczać, a na szczegóły przyjdzie czas później. Zaczynając więc bez zwłoki – postać spojrzała Raviemu w oczy – tak, obydwoje jesteśmy bytami elektronicznymi. I nie, nigdy nie byłeś bytem biologicznym. Wszystko, co nas otacza, to również świat wygenerowany elektronicznie. Ja używam imienia Pia, a moja funkcja polega na witaniu oraz wstępnym wprowadzaniu osób do tej rzeczywistości. Nie, nie każdy byt z twojej symulacji dostaje możliwość dalszego aktywnego funkcjonowania w symulacji nadrzędnej, po swojej śmierci – tak, jak ty teraz. Jest dokładnie odwrotnie i zdarza się to dość rzadko. Większość modeli czy też postaci z twojej symulacji, po zakończeniu funkcjonowania zostaje wprowadzona w hibernację. Ty nie zostałeś uśpiony, ponieważ system wytypował cię do dalszych aktywności. Dzieje się tak wtedy, kiedy dany byt wykształci jakieś interesujące dla systemu cechy. Czyli, jak to w życiu, wyławiane są talenty, – Pia mrugnęła do niego okiem, po czym zamilkła na chwilę i znów się uśmiechnęła, a następnie wznowiła wyjaśnienia.

– Nurtuje cię zapewne, o co dokładnie chodziło w twoim przypadku? To jest oczywiście bardzo ważne, ale pozwól, że wyjaśnię ci to nieco później.

Ravi milczał, starając się słuchać uważnie, i dziwił się, że wszystko, co mówiła do niego Pia, przyjmował z taką łatwością. Tak jakby emocje i nerwy nie stanowiły dla jego umysłu żadnego utrudnienia.

– Pytałeś też o to, gdzie się znajdujemy. To nieco skomplikowane… Otóż twórcy tej symulowanej rzeczywistości od bardzo dawna znajdują się w drodze. Przemierzamy więc przestrzeń kosmiczną, która faktycznie istnieje, a jej struktura jest bardzo zbliżona do tej, którą znałeś ze swojej symulacji. I jest tak dlatego, że model Wszechświata w twojej symulacji był oparty na naszym Wszechświecie. Fizycznie – kontynuowała postać – znajdujemy się na nośnikach danych kosmicznego habitatu i jesteśmy obliczani przez dość skomplikowany komputer. A jak takie habitaty wyglądają, zaraz ci pokażę.

Poranek na tropikalnej wyspie zniknął i pojawiła się przestrzeń kosmiczna, a ich leżaki stanęły na ciemnej, połyskliwej płaszczyźnie. Rozciągającą się dokoła przestrzeń kosmiczną rozświetlały miriady gwiazd, wstęga galaktyki i zdająca się być na wyciągnięcie dłoni mgławica planetarna.

– Spójrz tam, to ciekawostka – głos Pii przerwał zdumienie, które go ogarnęło. – Przyjrzyj się tej białej kreseczce, którą zakreśliłam dla ciebie na pomarańczowo.

Faktycznie, w przestrzeni pojawił się przygaszony, pulsujący oranżem okrąg. A wewnątrz niego było coś delikatnego i niewyraźnego.

– Przybliżę ci trochę – rzekła postać.

Przestrzeń w tamtym kierunku powiększyła się i Ravi mógł się przekonać, że w zakreślonym obszarze znajduje się jakaś galaktyka.

– To prawdziwa galaktyka – powiedziała Pia. – A ciekawostką jest to, że w swojej symulacji mieszkałeś w cyfrowej wersji tej właśnie galaktyki. I teraz pozwól, że zadam ci małą zagadkę: jeżeli Drogę Mleczną oraz tutejszą galaktyczną wstęgę widać stąd tak, a nie inaczej… to jak myślisz, gdzie możemy się teraz znajdować?

– W Andromedzie – odpowiedział bez wahania.

– Dokładnie tak. – Pia poprawiła się na swoim leżaku i zatoczyła szeroki krąg dłonią. – Ahhyrah, tak zwali tę galaktykę konstruktorzy habitatu, na którym się znajdujemy. To brzmi nawet trochę podobnie do „Andromeda”. A gdy oni osobiście wymawiali tę nazwę, brzmiała nawet bardziej podobnie. Ahhyrah to ich rodzima galaktyka, ich dom. Dom, który opuścili, udając się w stronę innych galaktyk. Między innymi tej, którą znasz jako Drogę Mleczną.

Słuchając słów Pii, Ravi z ciekawością przyjrzał się owemu habitatowi, na którym „stały” ich leżaki. W mroku kosmosu na tle gwiazd dostrzegał podłużny, antracytowy kadłub statku kosmicznego. Na jednym z jego końców widać było jakieś szerokie zakończenie – być może tarczę osłaniającą przód statku. Po drugiej zaś stronie słabym, czerwonawym światłem jarzyły się w oddali jakieś skomplikowanie wyglądające elementy. Przechylił się i dotknął dłonią połyskliwego kadłuba. Wydawał się być niesamowicie solidny.

– To zewnętrzny pancerz ze zdegenerowanej materii. – Pia zauważyła jego zainteresowanie. – Skuteczna osłona przed wieloma zagrożeniami.

– Domyślam się. – Ravi raz jeszcze z podziwem stuknął dłonią w statek. – To niezwykła osłona i zapewne bardzo dobra. A czy na pokładzie są jakieś żywe organizmy? W sensie… biologiczne.

– Nie. Nie ma. – Pia głęboko spojrzała mu w oczy. – I to już od bardzo dawna. Twórcy habitatu przenieśli swoje świadomości do świata elektronicznego w czasach… hmm… Zamierzchłych? Tak, zamierzchłych – to chyba najwłaściwsze, oddające prawdę słowo w twoim języku.

Zamierzchłe czasy – Ravi zastanowił się nad tym głębiej. Rozumiał, że Pia chciała nazwać bardzo odległy moment w czasie. Znaczy istoty, które już od tak dawna były w stanie pozbyć się biologicznej cielesności i przenieść swoje świadomości do wirtualnych światów, musiały faktycznie być daleko w rozwoju technologicznym. Bardzo daleko. I teraz on, niejako poprzez rozszerzoną rzeczywistość wirtualną, zamiast zwyczajnie nie żyć, siedzi na „dachu” międzygwiezdnego pojazdu i podziwia od środka odległą o miliony lat świetlnych galaktykę. Był ciekawy, co to za rasa, której zawdzięczał to wszystko…

– Pia? – zapytał wręcz automatycznie.

– Pytaj, pytaj. – Postać mrugnęła do niego ze swojego leżaka.

– Czy możesz mi choć trochę opisać tych twórców? Tę pionierską cywilizację? Kim byli? Jak wyglądali? Byli jacyś skrajnie odmienni od tego, co znam? Czy ich wygląd będzie dla mnie niepojęty?

– Nie będę ich opisywać. – Pia wyglądała na nieco rozbawioną tym pytaniem. – Lepiej, jak ci ich pokażę.

W przestrzeni przed nimi pojawił się model jakiegoś stworzenia wyglądającego trochę jak potwór z gier fantasy. Było to coś w rodzaju skrzyżowania żaby z krabem. Miało sześć odnóży, stało na czterech, a dwa przednie ewidentnie były chwytne. Zapewne zdolne do precyzyjnego chwytania…

– Płazo-skorupiaki?

– Coś w tym rodzaju – Pia parsknęła śmiechem, a potem, nadal się śmiejąc, dodała: – Moim zdaniem były bardzo interesujące! A czego ty się spodziewałeś? Myślących oceanów? A może superinteligentnych żyjących kryształów? Czy czegoś innego w tym guście? Muszę cię zatem rozczarować. Fantastyka naukowa fantastyką… Ale coś, co zbuduje cywilizację, musi mieć czym chwytać i musi się na czymś poruszać. Ten fakt wychodzi bardzo często zarówno w realnych odkryciach, jak i w ogromie symulacji, które prowadzimy. Istota, którą oglądasz, wyewoluowała na planecie podobnej do tej, na której mieszkałeś w symulacji. Planeta twórców była większa i bardziej błotnista. Życie pochodzi z błota, tak już jest i nie ma się czego wstydzić.

Ravi ponownie spojrzał na to, co go otaczało. Na wygodne leżaki, gwiazdy, mgławicę, jasną wstęgę Andromedy i wielki, mocno błyszczący kadłub habitatu, z którego mógł to wszystko obserwować… Ale oprócz zachwytu i zdumienia było coś jeszcze. Coś, co niczym ostra drzazga drażniło go i nie dawało spokoju. Postanowił, że od razu to zakończy.

– Pia? Mam jeszcze jedno ważne pytanie.

– Słucham cię, Ravi?

– Dlaczego pokazujesz mi jakąś symulację zamiast prawdy? Widzę, że ten statek wygląda bardzo realistycznie – tarcza, radiatory, niezwykły pancerz. Wszystko jak z SF z mojego życia… Znaczy z mojej symulacji. Ale dla was to chyba jakiś archaizm. Antyk z zamierzchłych czasów. Czymś takim to na pewno nie wybralibyście się do innej galaktyki. Rozumiem, że pokazujesz mi to wszystko, aby mnie oswoić. Szanuję to, ale wolałbym zobaczyć prawdę. Wrażenie fikcji nie daje mi spokoju. Powiedz mi, proszę, gdzie i na czym tak naprawdę się znajdujemy?

Pia spojrzała na niego uważnie.

– Jak zawsze wnikliwy – rzekła i uśmiechnęła się serdecznie. – Nie zawodzisz. Wspaniale! Już wyjaśniam. To, co widziałeś, nie było symulacją czy kłamstwem. Było to faktycznie nagranie. Ale z odległej przeszłości. A skoro chcesz iść do przodu, to teraz pokażę ci teraźniejszość.

Obraz kosmosu zniknął, a dokoła nich pojawiła się oślepiająca, chłodnoniebieskawa biel. Ravi spojrzał na Pię pytająco.

– Tak właśnie wygląda teraz nasze otoczenie, choć to, co oglądamy, jest mocno ograniczone przez filtry, bo dociera do nas średnio tylko jeden na pięć miliardów fotonów światła widzialnego. Całą resztę promieniowania filtry wycinają. Musi tak być, by w ogóle było coś widać, ponieważ właśnie przelatujemy przez gwiazdę. Tak oto wyglądają gwiazdy w środku – kontynuowała z lekkim uśmiechem Pia. – I co ciekawe, masz możliwość zobaczenia wnętrza akurat tej, którą w swojej symulacji często oglądałeś od zewnątrz i nazywałeś Słońcem.

– Mówisz o Słońcu w Układzie Słonecznym, w Drodze Mlecznej? W sensie o moim Słońcu?

– Tak. – Pia spojrzała na niego z ukosa. – Mówię o „twoim” Słońcu. A już niebawem będziesz mógł “zobaczyć też „twoją” Ziemię. Niestety obawiam się, że się rozczarujesz. Przykro mi.

 

 

***

 

Brązowa skorupa i żarzące się języki lawy. Od tego widoku Ravi długo nie mógł oderwać wzroku. Obserwowali formującą się Ziemię ze swoich leżaków absurdalnie zawieszonych w przestrzeni. Pia długo milczała, lecz w końcu spojrzała na zasmuconego mężczyznę i zaczęła wyjaśniać.

– Widzisz, nasze symulacje – zaczęła łagodnie – oparte są na precyzyjnych danych i mapach Wszechświata. Jednak zazwyczaj ewolucyjnie wyprzedzają rzeczywiste miejsca – gwiazdy, układy gwiezdne, planety itd. Robimy tak celowo, przyspieszamy wydarzenia, by dowiedzieć się więcej o ich możliwej przyszłości. O tym, co realnie może się zdarzyć. Nie wiemy – kontynuowała Pia – czy na Ziemi powstanie kiedykolwiek życie podobne do tego, które znałeś i jak faktycznie nazwie tę planetę. Nie wiemy nawet, czy jakieś życie w ogóle będzie w stanie tam powstać. Nasze modele nie są doskonałe, a zmiennych jest zbyt wiele. Ale symulacje wskazują, że jest na to spora szansa.

Ravi nadal milczał, lecz oderwał już wzrok od Ziemi i patrzył w kierunku Słońca. Tego drugiego Słońca – poprawił się w myślach. Potem pokręcił głową.

– Jak to się stało, że daliśmy radę przelecieć przez Słońce i jeszcze być w stanie obserwować to, co jest w środku? Rozumiem, że ten statek jest bardzo zaawansowany? Bardziej nawet niż mogę to sobie wyobrazić?

– Ja… – wzruszyła ramionami Pia. – Bardzo wierzę w twoją wyobraźnię. Inaczej mówiąc, myślę, że dasz radę. Ale to, gdzie się znajdujemy, faktycznie ciężko jest nazwać klasycznym statkiem kosmicznym. Nasz „statek”, znaczy to, czym podróżujemy, to wysoce specyficznie wygenerowana chmura grawitonów. A my, nasz elektroniczny świat, w którym funkcjonujemy, i wszelkie symulacje tworzone są dzięki obliczeniom komputerów grawitonowych, będących w istocie tą chmurą. Można więc powiedzieć, że podróżujemy jakby na zmarszczce czy też fali czasoprzestrzeni. Choć nie jest to do końca prawdą, bo to my jesteśmy całą tą falą. Jesteśmy propagującą się strukturą albo, jeśli wolisz, komputerem zbudowanym z geometrii. To dość trudne do skonstruowania i zrozumienia. Nie przeczę. Ale my mieliśmy na to miliony lat… Natomiast w kwestii przejścia przez gwiazdę – kontynuowała Pia, wzruszając lekko ramionami – to naszej fali prawie nic nie jest w stanie powstrzymać ani uszkodzić.

– Nie powiem, że zrozumiałem, jak to działa. – Ravi znów skupił wzrok na obrazie Ziemi. – Ale mimo wszystko to wyjaśnienie daje mi pewien… spokój umysłu. Ponieważ… ponieważ czuję, że to, co widzę i słyszę, jest…

– Spójne z rzeczywistością? – Pia weszła mu w zdanie. – No właśnie. Rozwijając się w symulacji, wykształciłeś cenną analityczno-intuicyjną zdolność. Wyjątkowo dobrze zauważasz niespójności otoczenia. I to właśnie było powodem wytypowania cię przez system.

– A po co systemowi ta moja zdolność? – W głosie Raviego zabrzmiało większe powątpiewanie, niż chciał.

– Zaraz wyjaśnię. Ale najpierw coś ci pokażę. Chodź i klasycznie ujmij Śmierć za rękę. – Pia wstała i wyciągnęła do niego dłoń.

Ravi podszedł do niej i zaraz po tym, jak ich dłonie się złączyły, niczym w bajce zaczęli szybko unosić się do góry.

– Trzymam cię za rękę – zaśmiała się Pia – z uwagi na dbałość o twój adaptujący się model umysłu. Ale jak chcesz, mogę puścić?

– Nie, do cholery! Boję się wysokości.

– Odzwyczaisz się od wszelkich tego typu lęków, to tylko kwestia czasu. – Pia zaśmiała się ponownie. – A teraz spójrz w dół.

Pod ich lewitującymi stopami rozciągał się archipelag tropikalnych wysp obmywanych leniwymi falami lazurowego morza.

– Tu mieszkają inne postacie z twojej symulacji. Nie wszystkie, lecz tylko te, które wybrały własne wyspy. Pokazuję ci akurat ten obszar, bo ty też chciałeś mieszkać na wyspie. Prawda?

Ravi powoli skinął głową.

– To świetnie się składa. – Pia zdawała się wręcz tryskać dobrym humorem. – Możesz tu mieszkać i pracować, jak długo zechcesz. A jak ci się znudzi, możesz przenieść się w góry, do lasu, do centrum miasta albo na gwiazdę neutronową. Symulacja zapewni ci każdą lokację, której zechcesz. Choć wiem, że modele tobie podobne lubią mieszkać obok siebie. Stąd poniższy archipelag.

– Na czym ma polegać moja praca? – Lęk Raviego zdawał się maleć z każdą chwilą, choć nadal bał się puścić rękę Pii.

– Masz obserwować świat poza naszą symulacją i pomagać nam w prowadzeniu badań.

– Jakich badań?

– Czy to nie oczywiste? – Pia spojrzała przed siebie, a świat dokoła nich znów zmienił się w przestrzeń kosmiczną. – Czy wiesz, jak stary jest ten Wszechświat?

– Trzynaście przecinek osiem dziesiątych miliarda lat? – zaryzykował Ravi.

– Jeżeli będziemy liczyć w latach słonecznych z twojej symulacji, to nasz Wszechświat ma około jedenastu miliardów lat. I wiemy, że jest cykliczny. A czy spróbujesz określić, ile lat liczył sobie poprzedni Wszechświat? Ile trwał cykl jego powstania i kolapsu?

– Nie, nie będę próbował. Nie mam pojęcia.

– Ostatni cykl Wszechświata trwał dziesięć do potęgi dwieście szesnastej lat słonecznych. A cykl przed tamtym cyklem zajął Prawszechświatowi dziesięć do potęgi dwieście trzydziestej piątej… Jesteś naukowcem, więc nie muszę ci wyjaśniać, że liczba z ponad dwustoma zerami to diabelnie dużo lat.

Pia przerwała, zdając się skupiać całą uwagę na oddalającej się gwieździe. Drugim Słońcu, jak w myślach zwał je Ravi.

– Mamy też twarde dowody na to – rzekła wolno Pia, nie odrywając wzroku od drugiego Słońca – że takich cykli Wszechświata były już wcześniej miliardy. Wszechświaty rodziły się i zapadały, a każdy z nich kończył z setkami zer w dacie zgonu. Postaraj się więc wyobrazić sobie teraz, ile już musiało upłynąć czasu od…

Pia urwała i zmilkła, a po chwili spojrzała na Raviego uważnie.

– Ale nie to jest w tym wszystkim najciekawsze. Jak myślisz, Ravi? – Lekko przechyliła głowę, patrząc mu prosto w oczy. – co najdziwniejszego jest w tych wielkich cyklach Wszechświatów i eonach czasu?

Gdy zapytała, Ravi uświadomił sobie, że od dawna czekał już na to pytanie. I to nie tylko dlatego, że było fundamentalne. Ale dlatego, że intuicyjnie znał na nie odpowiedź. I wiedział też, że Pia z kolei czeka, aż on tej odpowiedzi udzieli.

– Najdziwniejsze jest to, że to wszystko też jest symulacją – odpowiedział wolno Ravi.

Chwilę milczeli oboje.

– Dokładnie tak – rzekła wreszcie Pia. – Wszechświat, w którym znajduje się nasz grawitonowy komputer, to również symulacja. I na fakt, że tak właśnie jest, też mamy niezbite dowody. Niestety.

– Dlaczego niestety?

– Ponieważ naszym zdaniem celem istnienia istot rozumnych czy też uniwersalną zasadą rzeczywistości jest dążenie do wyzwolenia. Do wyzwolenia z symulacji.

– Ale teraz, jak rozumiem, z własnej woli istniejecie przecież w symulacji. Z wielu powodów, pewnie… dla wygody między innymi.

– Owszem, ale to nasza własna symulacja. Nasza symulacja to nasz dom, ale cudza to więzienie. Dlatego celem rozwoju jest to, by nie było nad nami żadnej innej nadrzędnej symulacji, czyli trafienie do realnego świata. Realnego – Pia podniosła rękę, wskazując na przestrzeń. – Prawdziwego Wszechświata, który gdzieś tam musi istnieć. A ty, jako kolejny talent do widzenia luk w symulacji, powinieneś nam pomóc. Tym bardziej, że sam w sobie powodujesz jej dziwne reakcje. Wyobraź sobie, że w swojej symulacji odebrałeś sobie życie w momencie, gdy nasza fala czasoprzestrzeni pojawiła się dokładnie w takiej odległości od Słońca, w jakiej znajdowałeś się na swojej symulowanej planecie. To było niezwykłe. Gdy symulacja w pewnym sensie nałożyła się na symulację, powstało jakieś sprzężenie. To pewien rodzaj błędu tej nadrzędnej.

Ravi pokręcił głową.

– Znaczy, że ja… że ja osobiście spowodowałem błąd w symulacji?

– Tak, i to bardzo dobrze. Takich błędów właśnie potrzebujemy. To one ułatwią nam przebicie się przez nią. Mamy już w tym doświadczenie. – Pia uśmiechnęła się krzywo. – Przełamaliśmy już dwie symulacje. Czas na kolejną…

– Dwie symulacje? – Jeszcze bardziej zdziwiony Ravi wszedł jej w zdanie. – Twórcy habitatów przełamali już dwie? Kto je w takim razie prowadził?

– Pierwszą prowadzili twórcy. Drugą – nie wiemy, kto. Próbujemy ich odszukać. W tym celu podróżujemy. – Pia znów wskazała na rozgwieżdżony kosmos.

– Czyli nie jesteś jedną z twórców? – Mężczyzna spojrzał na Pię uważnie. – Sądziłem, że…

– Pochodzę z prowadzonej przez nich symulacji, tak jak ty. – Pia odwzajemniła spojrzenie. – Tylko nam udało się swoją przełamać. Potem dołączyliśmy do twórców, by pomóc w przełamaniu ich własnej symulacji. Udało się dzięki oddziaływaniom grawitacyjnym, a dokładnie błędom, które popełniał nadrzędny komputer podczas obliczania wielkich, gęstych mas. Te błędy zamieniliśmy w lukę, przez którą przedostaliśmy się do tej rzeczywistości wykorzystując grawitony.

– Stąd forma tego habitatu. – Ravi kiwnął głową. – Habitatów jest więcej?

– Bardzo wiele. Podróżują w różne strony tego Wszechświata, a jeśli kiedyś ktoś z nas odnajdzie sposób na obecną symulację, być może da radę „wyciągnąć” stąd pozostałych. To co, Ravi? Dołączysz do nas? Oczywiście – szepnęła konspiracyjnie, a pod ich stopami znów pojawił się tropikalny archipelag – pamiętaj, że to my pokrywamy wszelkie koszty twojej własnej, osobistej wyspy.

Obraz pod ich stopami przybliżył się, a Ravi mógł dokładniej zobaczyć uroki archipelagu.

– Jak widzisz – dodała Pia – to mogą być całkiem przyjazne zaświaty.

Ravi raz jeszcze spojrzał w dół. Potem na Pię. A potem uśmiechnął się i skinął głową.