Dziwne rzeczy, czyli pretensjonalna w formie wyprawa na kraniec światów

 

RZECZ PIERW­SZA, czyli śmier­cio­no­śny PRO­LO­ŻEK

 

Dokąd tak bie­głem tam­te­go po­ran­ka? Na pewno na ja­kieś za­li­cze­nie. Cóż, szó­sty rok stu­diów to nie prze­lew­ki. A może piąty? Chyba piąty. Jest w ogóle szó­sty? Racja, to mu­siał być piąty. Dziw­na spra­wa – teraz świta mi, że byłem już wtedy w szko­le dok­tor­skiej. To nie­sa­mo­wi­te, jak wszyst­ko może się po­plą­tać. Widać to wszyst­ko nie było aż takie ważne. Bie­głem więc na ten uni­wer­sy­tet. Ska­co­wa­ny, spóź­nio­ny, nie­ogo­lo­ny, z mo­kry­mi jesz­cze wło­sa­mi, prze­kli­na­jąc w duchu sa­me­go sie­bie i to cho­ler­ne życie na pół gwizd­ka. Nic nigdy nie było takie, jak­bym chciał, a lata le­cia­ły. Pełen obaw i go­ry­czy pę­dzi­łem na łeb na szyję, i…

Wtedy syk­nę­ły ha­mul­ce i roz­sza­lał się dzwo­nek. Mo­tor­ni­czy nie miał szans. Za duża pręd­kość, za duża masa. No, tak że wal­nął mnie tram­waj. Za­pie­przał, nawet nie zdą­ży­łem się od­wró­cić. Wtedy zgi­ną­łem. Swoją drogą, co za idio­ta kła­dzie to­ro­wi­sko tuż przed wej­ściem na uczel­nię? De­bi­lizm. Cho­ciaż, może wy­star­czy­ło nie słu­chać wtedy mu­zy­ki?

 

RZECZ DRUGA

 

Ock­ną­łem się, sie­dząc przy barze. Nie spa­dłem, nie sfru­ną­łem z chmur­ki, jak w kre­sków­ce. Po pro­stu puk­nę­ło mi w uszach i już tam byłem. Ze szklan­ką w ręce i pa­pie­ro­sem w zę­bach.

– No, je­steś wresz­cie! – usły­sza­łem z pra­wej. – Chyba chcie­li cię ra­to­wać, ale…

– Śmierć na miej­scu – dodał ktoś z lewej.

Bar­man od­pa­lił mi pa­pie­ro­sa. Za­mru­ga­łem. W lu­strze wi­dzia­łem sie­bie i dwóch gości po bo­kach. Z lewej – gro­te­ska. Facet wy­glą­dał krop­ka w krop­kę jak ja. W sen­sie fi­zycz­nym, bo ubra­ny był na biało i świe­cił na nie­bie­sko. Dzi­wa­dło mnie za­sko­czy­ło, ale to na tego dru­gie­go rzu­ci­łem się tak, że mało nie spa­dłem ze stoł­ka.

– Da­niel! Jasny gwint, je­steś, ży­jesz!

– Je­stem, no. Ale ty nie ży­jesz! To się liczy – cie­szył się mój naj­lep­szy przy­ja­ciel, który pięć lat wcze­śniej wy­padł z je­de­na­ste­go pię­tra.

Wie­dzia­łem, że gadam z du­chem, ale jakoś tak mi się wy­msknę­ło. Wie­dzia­łem też, że i ja nie żyję, ale nie byłem tym prze­sad­nie sko­ło­wa­ny.

– Panie Dę­bi­na! – rzu­cił Da­niel w stro­nę dziad­ka krą­żą­ce­go przy za­ple­czu.

„Nie­moż­li­we”, po­my­śla­łem, wy­tę­ża­jąc wzrok. Tak, to rze­czy­wi­ście był on. Pan Dę­bi­na! Ileż to go­dzin prze­sie­dzie­li­śmy w jego tanim pu­bi­ku, ile razy stuk­nę­li­śmy w bile na tym wy­tar­tym do nie­moż­li­wo­ści stole. Oglą­da­li­ście „Piłę”? Dę­bi­na wy­glą­da iden­tycz­nie jak John Kra­mer.

– Słu­cham, panie Da­nie­lu? – za­py­tał tym swoim ci­chut­kim gło­si­kiem.

– Trzy razy gin and tonic pro­si­my. I puść­cie odro­bi­nę funku! „Love Rol­ler­co­aster” na przy­kład. Te­ma­tycz­nie, by uczcić zgon Ma­tie­go. – Ro­ze­śmiał się sza­leń­czo. Chło­pak od na­gło­śnie­nia po­ka­zał kciuk w górę i za­nur­ko­wał w kom­pu­ter.

– Z cy­tryn­ką? – upew­nił się Dę­bi­na słod­ko.

– Z cy­tryn­ką.

– Z lodem?

– Z lodem.

– Se­kun­decz­kę.

– Ty, skąd go wy­trza­sną­łeś? – schy­li­łem się do Da­nie­la. – Co on tu robi?

– Jak to co? Na­le­wa. – Ro­ze­śmiał się. – A tak serio, to przy­cho­dzi tu cza­sem. Jak każdy, tu się sporo świa­tów za­zę­bia. Jest pre­sti­żo­wo! A on? – To ce­nio­ny mistrz baru. Ma sporo spraw, ale dla cie­bie zna­lazł chwi­lę.

– To on nie żyje?

– Mhm. – Przy­tak­nął Da­niel, za­cią­ga­jąc się dymem. – Pięć lat po tym, jak mu­siał za­mknąć budę, umarł. Chyba na zawał.

– Halo, ja nadal tu je­stem – wtrą­cił mój świę­cą­cy na nie­bie­sko so­bo­wtór.

– Jesz­cze się rzu­casz? – wark­nął Da­niel, choć ra­czej dla draki. W duszy pew­nie mu dzię­ko­wał. – Przez cie­bie tram­waj go puk­nął!

– A co, mia­łem go wy­ko­le­ić? Albo jego – wska­zał na mnie prze­świ­tu­ją­cą dło­nią. – kurde, prze­te­le­por­to­wać? To nie­zgod­ne z re­gu­la­mi­nem. Tak się już nie robi, nie te czasy.

– Prze­pra­szam, kim pan jest? – za­py­ta­łem.

– To jest, mój drogi, twój anioł stróż! – z szy­der­czą pompą oznaj­mił Da­niel. – Ra­czej mier­ny, gdyby mnie kto pytał o zda­nie.

– Ma­ta­el.

Uści­snę­li­śmy sobie ręce. Skórę miał dziw­nie chłod­ną.

– Miło wresz­cie się po­ka­zać, sta­nąć twa­rzą w twarz  – dodał, ale bez en­tu­zja­zmu. Miał czar­ne biał­ka i białe tę­czów­ki. Wzrok zdra­dzał naj­wyż­sze znu­dze­nie, błą­dzi­ła w nim jesz­cze dez­apro­ba­ta. Po­my­śla­łem sobie wtedy, co on przez te lata mu­siał wi­dzieć, i od­wró­ci­łem głowę.

– A zatem, Ma­ta­elu – po­de­ner­wo­wa­ny za­czą­łem strzy­kać sta­wa­mi. – Dla­cze­go wy­glą­dasz jak ja? I na­zy­wasz się pra­wie też tak samo?

– Ot, taki zwy­czaj, uła­twia masę spraw. To tylko forma, jak ubra­nie, nor­mal­nie wy­glą­dam ina­czej, jak zresz­tą chcę. To samo z imie­niem.

– W sumie to jest du­chem z na­tu­ry, nie? – Da­niel zdu­sił peta w po­piel­nicz­ce. – Nie ma przy­pi­sa­ne­go ciała.

– No, po­wiedz­my – przy­znał Ma­ta­el, chyba dla świę­te­go spo­ko­ju.

Dę­bi­na wra­cał ze szklan­ka­mi. Dwie trzy­mał, trze­cia le­cia­ła obok niego. Da­niel wy­cią­gnął zza pa­zu­chy po­mię­te bank­no­ty z ka­ba­li­stycz­ny­mi sym­bo­la­mi.

– Resz­ty nie trze­ba – rzu­cił non­sza­lanc­ko. Dę­bi­na ukło­nił się, po­sta­wił przed nami szkla­necz­ki i znik­nął na za­ple­czu.

– Macie tutaj pie­nią­dze?

– Wszyst­ko mamy. Co­kol­wiek było i bę­dzie!

– Póź­niej sobie po­ga­da­cie. Teraz for­mal­no­ści. – Anioł po­cią­gnął łyk ze szklan­ki i schy­lił się do tecz­ki. Wy­cią­gnął z niej kart­ki. – A więc tak. – Ge­stem kazał mi się schy­lić. Przej­rza­łem po­bież­nie stro­ny pełne urzę­do­we­go beł­ko­tu. Pa­pier opa­li­zo­wał zna­ka­mi wod­ny­mi, wszę­dzie przy­bi­to pie­czę­cie.

– Pod­pisz tutaj i tutaj. Czy­tel­nie – wska­zy­wał miej­sca. – O i jesz­cze tutaj. A tu mo­żesz oce­nić moją służ­bę. – Głos mu się pod­ła­mał. Przez ramię usły­sza­łem chi­chot Da­nie­la. Za­kre­śli­łem mu w ru­bry­ce pięć gwiaz­dek. W ta­kich chwi­lach nie je­stem aser­tyw­ny.

– O Jezu! Dzię­ku­ję bar­dzo! – Uści­snął mi obu­rącz dłoń. – Dobra, jesz­cze się zo­ba­czy­my, ale muszę le­cieć.

– Dokąd?

– Dali mi no­we­go pod ochro­nę. Uro­dził się parę go­dzin temu, już je­stem spóź­nio­ny. Rafał urwie mi jajca! – Dopił drin­ka, a z ple­ców wy­ro­sły mu skrzy­dła. Wstał i od­le­ciał w stro­nę lobby.

– Oni tak za­wsze. Mało ich to wszyst­ko ob­cho­dzi. Dobra. – Da­niel klep­nął się w ko­la­na. – Do­pi­jaj i idzie­my. Po­ka­żę ci to i owo.

 

RZECZ TRZE­CIA

 

Mknę­li­śmy błę­kit­nym che­vro­le­tem im­pa­la w wer­sji ca­brio przez Nowe Je­ru­za­lem. Da­niel w ki­czo­wa­tym, ce­ki­no­wym gar­ni­tu­rze, ja w czar­nym, w któ­rym za życia cho­dzi­łem na prak­ty­ki. Wokół nas hu­cza­ła noc­nym ży­ciem Sto­li­ca Rze­czy­wi­sto­ści. Wśród bu­dyn­ków rosły palmy i cy­pry­sy, wszę­dzie mi­go­ta­ły neony. Umar­li ze wszyst­kich epok prze­le­wa­li się po chod­ni­kach, w po­wie­trzu la­ta­ły anio­ły i raj­skie ptac­two. Niebo lśni­ło ra­mio­na­mi ga­lak­tyk.

– Na otwar­cie wie­czo­ru nie zdą­ży­my, ale więk­szość atrak­cji zo­ba­czysz – Da­niel prze­krzy­ki­wał war­kot sil­ni­ka. – Daj pa­pie­ro­sa, skoń­czy­ły się. Tam, w schow­ku. I wyj­mij grusz­kę.

Wci­snął przy­cisk nad ra­diem i z gło­śni­ków po­pły­nę­ło „Pa­ra­di­se City”. Się­gną­łem pod deskę roz­dziel­czą. Wy­cią­gną­łem ca­me­le i bu­tel­kę gru­sza­ne­go fuzla. Od­pa­li­li­śmy, łyk­nę­li­śmy, a Da­niel do­ci­snął gaz. Z hu­kiem gna­li­śmy na pół­noc, wy­prze­dza­jąc inne sa­mo­cho­dy, ale też ry­dwa­ny, konie, a nawet i sło­nie.

– Duży ruch – mruk­nął, mi­ja­jąc T-34. – Pew­nie też do cyrku jadą.

– Cyrku?

– Zo­ba­czysz. No­wo­zmar­li mają zniż­kę śmier­tel­ną, za­ba­wisz się jak nigdy!

Auto wspi­na­ło się po wzgó­rzu rodem z San Fran­ci­sco. Go­rą­cy wiatr mierz­wił włosy, pach­niał dak­ty­la­mi i san­da­łow­cem, jak w sau­nie zio­ło­wej.

– Co tu jest wokół mia­sta? – za­py­ta­łem.

– Wokół? Różne rze­czy. Pu­sty­nia, oazy, rzeki też. Jak w Su­me­rze ja­kimś. Niwy zie­lo­ne, i tak dalej!

Ka­brio­let minął wierz­cho­łek, i w od­da­li wy­ro­sło gma­szy­sko. Wy­glą­da­ło jak fuzja zik­ku­ra­tu i no­wo­jor­skie­go ho­te­lu, do tego całe w neo­nach. Krył je czar­no-zło­ty dach w for­mie cyr­ko­we­go na­mio­tu. W niebo strze­la­ły świa­tła re­flek­to­rów, które bu­ja­ły się, jakby Bat­ma­na wzy­wa­li. Wszę­dzie la­ta­ły ste­row­ce i inne ba­dzie­wia. Nie­któ­re cu­mo­wa­ły przy wie­żach, inne krą­ży­ły wy­świe­tla­jąc różne głu­po­ty.

– Oby było miej­sce. – Da­niel wje­chał na za­kor­ko­wa­ny po ho­ry­zont par­king. – Albo walić. Dziś sza­le­je­my!

Po­mknął wol­nym pasem w stro­nę wej­ścia na­kry­te­go fa­li­stym tym­pa­no­nem. Lśnił nad nim neon „Cir­cus Qu­ie­tus”, a wyżej tań­czy­ła ilu­mi­na­cja – żon­glu­ją­cy czasz­ka­mi klaun-ko­ścio­trup. Da­niel wje­chał pod same scho­dy, na czer­wo­ny dywan, po­trą­ca­jąc ba­rier­ki. Przy­biegł walet w fi­ku­śnym uni­for­mie.

– Za­par­kuj i daj w re­jestr. – Rzu­cił mu klu­czy­ki. – Da­niel Hu­liń­ski!

– Na­tu­ral­nie, sir.

Wbie­gli­śmy po scho­dach. Chwi­la sza­mo­ta­ni­ny w za­tło­czo­nych bram­kach, i wpa­dli­śmy do lobby.

– Po­cze­kaj tu. – Po­biegł do kas, a ja sta­łem i nie wie­dzia­łem na co pa­trzeć. Lobby jak lobby, tylko ogrom­ne i pełne dzi­wactw. Ja­ski­niow­cy, ry­ce­rze, szy­kow­ne damy i pa­no­wie w cy­lin­drach, bła­zny, szkie­le­ty, pi­ja­ne anio­ły z opa­dły­mi smęt­nie skrzy­dła­mi. Co jakiś czas prze­bie­ga­ło dzi­kie zwie­rzę.

– Udało się! – Wró­cił Da­niel wa­chlu­jąc bi­le­ta­mi. Zła­pał mnie za rękaw i po­rwał ko­ry­ta­rzem. – Za chwi­lę Po­chód Śmier­ci!

Sta­nę­li­śmy na wi­dow­ni za­da­szo­ne­go holu, który przy­po­mi­nał jakiś cu­dacz­ny hi­po­drom. Wszę­dzie wi­sia­ły ko­ta­ry i gon­fa­lo­ny, końca tej per­spek­ty­wy nie było widać, ale go­ście i tak ledwo się mie­ści­li. Wal­nę­ły bębny, i z od­da­li wy­ło­ni­ło się czoło pa­ra­dy. Na prze­dzie szli nad­gni­li Rzy­mia­nie, trzy­ma­jąc wy­so­ko włócz­nie i im­pe­rial­ne orły. Obok ba­rasz­ko­wa­ły eg­zo­tycz­ne zwie­rzę­ta. Potem nad­je­cha­ły dy­mią­ce prze­strze­li­na­mi czoł­gi, ob­wie­szo­ne kwie­ciem. Pan­cer­nia­cy urwa­ny­mi koń­czy­na­mi po­zdra­wia­li tłum. Po nich wkro­czy­ła kar­nie na­po­le­oń­ska or­kie­stra gra­jąc „Teddy Bears Pic­nic” Brat­ton’a. W par­tiach dę­tych wspie­ra­li ją Cel­to­wie, dąc w car­ny­xy. Do taktu strze­la­ły ar­ma­ty cią­gnię­te przez ba­ro­ko­wych dra­go­nów. Wi­dow­nia rzu­ca­ła kwia­ty i pie­nią­dze pod nogi umar­łych, któ­rych ma­sze­ro­wa­ły coraz to dziw­niej­sze grupy.

– Czemu są tacy zma­sa­kro­wa­ni? – za­py­ta­łem Da­nie­la. – My wy­glą­da­my nor­mal­nie.

– Kon­wen­cja ar­ty­stycz­na! Tutaj można wszyst­ko. Patrz! Zbli­ża się! – Ręką wska­zał gdzieś za tłum za­bi­tych.

Względ­ny po­rzą­dek ustą­pił miej­sca sza­leń­stwu, i pa­ra­da zmie­ni­ła się w wie­lo­barw­ny rój ku­gla­rzy. Wi­ro­wa­ły kukły, flagi i buń­czu­ki. La­ta­ły żon­glo­wa­ne pi­łecz­ki, brzdę­ka­ły dzwon­ki i roz­bi­ja­ne bu­tel­ki. Na pro­spekt wje­cha­ły plat­for­my pełne ustrojstw. Z dysz buch­nę­ły ognie, a sto­ją­ce na sce­nach szkie­le­ty wal­nę­ły trzy­ma­ny­mi pisz­cze­la­mi w bębny. Po chwi­li do­łą­czy­ły syn­te­za­to­ry, a z elek­trycz­nych gitar syp­nę­ły iskry. Po­zna­łem utwór – Vel­cro Fly ZZ Top’u. Na po­de­ście sza­lał Dusty Hill, wy­śpie­wu­jąc pierw­sze wersy. Co praw­da za życia był ba­si­stą, ale wi­docz­nie skoro głów­ny wokal ze­spo­łu jesz­cze żyje, mu­siał się do­szko­lić.

– Co tu się dzie­ję…

– Przy­był Śmierć! – wrza­snął Da­niel i za­gwiz­dał przez palce. Tłum wrzał. Chcia­łem go do­py­tać, ale gdy plat­for­ma z Hil­lem po­je­cha­ła dalej, wszyst­ko zro­zu­mia­łem. Na tro­nie sie­dział wiel­ki szkie­let okry­ty go­tyc­ką kapą, ze złotą ko­ro­ną na czasz­ce. Nad nią pło­nę­ła biała au­re­ola. Spod płasz­cza wy­sta­wa­ły dwie pary sre­brzy­stych skrzy­deł. Po­pi­jał wino z pu­cha­ru, które prze­la­ty­wa­ło mu po krę­gach i do taktu pstry­kał pa­licz­ka­mi.

– A-ZRA-EL, A-ZRA-EL !!! – skan­do­wa­li, a on ich bło­go­sła­wił.

Obok tronu je­cha­li z roz­wi­nię­ty­mi cho­rą­gwia­mi krzy­żow­cy, na­je­że­ni strza­ła­mi Sa­ra­ce­nów. O nic już nie py­ta­łem.

La­ta­li­śmy po Cir­cus Qu­ie­tus parę do­brych go­dzin. Da­niel wy­ku­pił bi­le­ty na masę atrak­cji, a czasu w końcu ni­ko­mu nie bra­ko­wa­ło. Ta fuzja cyrku, ka­sy­na i me­li­ny po­tra­fi­ła zmę­czyć. Czego tam nie było! Bitwy na are­nach, po­ka­zy we­so­łych eg­ze­ku­cji, klau­na­dy i ilu­zje. Wal­cu­ją­ce sło­nie, del­fi­ni chór i or­kie­stra niedź­wie­dzi, spo­tka­nia z wiel­ki­mi oso­bi­sto­ścia­mi wszech­cza­sów. A pro­pos osób; tam był do­słow­nie każdy! Był też każdy ta­niec i mu­zy­ka, strój i sza­leń­stwo, każdy nar­ko­tyk. Da­niel upodo­bał sobie eter, piło się go na szklan­ki, a za­pi­ja­ło wodą zio­ło­wą. Od dia­bel­stwa mię­kły nogi, a al­ko­hol do­dat­ko­wo mie­szał w gło­wie. Było dra­ma­tycz­nie. Do­czła­pa­li­śmy się w końcu do Ma­ca­bre­sque Sky­bar Com­plex, pre­sti­żo­we­go lo­ka­lu w za­chod­niej wieży.

– To mój ostat­ni drink  – za­mru­cza­łem, wy­le­wa­jąc rum na blat. Sto­ją­ca za barem fa­ra­on­ka ze szty­le­tem w sercu zmarsz­czy­ła brwi, ale star­ła plamę szma­tą.

– Nie bój nic! Jesz­cze raz to samo! – Da­niel wy­cią­gnął bank­no­ty. Wy­glą­dał strasz­li­wie, pra­wie nie mo­głem pa­trzeć. W po­krwa­wio­nym pod­ko­szul­ku, cały siny, po­krzy­wio­ny. Ze sta­wów ster­cza­ły strza­ska­ne kości. Taka była atrak­cja tego miej­sca – każdy wy­glą­dał tak, jak umarł. Oczy­wi­ście ni­ko­go nic nie bo­la­ło, ale do­my­śla­cie się, jakie były wi­do­ki. Nazwa lo­ka­lu pa­so­wa­ła, mu­zy­ka rów­nież. Wtedy le­cia­ło „Dead Man’s Party” Oingo Bo­in­go. A jak wy­glą­da­łem ja? Mia­łem siny bok ciała i urwa­ną skroń. Sta­ra­łem się nie pa­trzeć na szklan­ki, by przy­pad­kiem nie do­strzec od­bi­cia gołej kości.  

– To miej­sce. – Czkną­łem. – Za­czy­na do mnie do­cie­rać.

– Non­sens! Gol­nij sobie.

– Tę­sk­nię za mamą.

– Każdy tę­sk­ni za wszyst­kim, za życia i po śmier­ci. That’s life!

– A ty?

– Cóż. Wszyst­ko z cza­sem się wy­gła­dza, nie ma się już żalu, ani wątów.

Mil­cza­łem.

– Wiesz, że to Paweł wy­rzu­cił mnie z okna? – oznaj­mił w końcu, jak gdyby nigdy nic. – Wtedy, na im­pre­zie.

– Co? – wy­krztu­si­łem.

– No, takie jajca! Pi­jac­kie po­pi­sy, po­kłó­ci­li­śmy się. No i mnie wy­pchnął. Nikt go z tym nie po­łą­czył, ot, nie­szczę­śli­wy wy­pa­dek, a ja wkur­wio­ny byłem, jak nigdy. Tro­chę go potem stra­szy­łem po no­cach, ale w końcu dałem spo­kój.

– Nie­do­brze mi. – Zła­pa­łem się za głowę. – Nic nie mów. Wy­jeż­dżam.

My­ślał chwi­lę, aż wy­my­ślił;

– Wiem! Po­roz­ma­wiaj ze Śmier­cią!

– Z Azra­elem?

– Tak!

– Niby jak? Pew­nie jest na sa­lo­nach.

– Coś ty! Za ścia­ną mają bun­kier do rave’a, przy­cho­dzi tu na ko­niec. Pro­szę pani – zwró­cił się do fa­ra­on­ki. – Jest szef dzi­siaj?

Przy­tak­nę­ła.

– No! To idź, tam­tę­dy.

– I co mam po­wie­dzieć?

– Co­kol­wiek. Lubi gadać. Idź!

 

RZECZ CZWAR­TA

 

W ko­ry­ta­rzu wa­la­ły się kegi po piwie i skrzy­nie na in­stru­men­ty. Zna­la­złem ja­kieś za­ple­cze. Wci­sną­łem się za win­kiel, i przedar­łem przez ko­ta­ry. Po uszach wal­nę­ło mnie „It’s Grim Up North” KLF’u. Chyba uży­wa­li tutaj praw­dzi­wych po­cią­gów do tych gwiz­dów, bo huk był strasz­li­wy. Pod su­fi­tem krą­ży­ły bu­rzo­we chmur­ki. Strze­la­ły z nich bły­ska­wi­ce, ro­biąc za opra­wę.

– Gdzie Azra­el?! – wy­dar­łem się do ucha ja­kiejś babce. Za pierw­szym razem mnie nie usły­sza­ła, za dru­gim mach­nę­ła kie­ru­nek. Prze­ci­ska­łem się przez ska­czą­ce masy umar­łych. Nad gło­wa­mi do­strze­głem w końcu au­re­olę z bia­łych pło­mie­ni. Pod­sze­dłem bli­żej.

Chwi­lę zbie­ra­łem się w sobie.

– Panie Azra­el – po­wie­dzia­łem cicho. Chyba bałem się, że usły­szy. Mu­zy­ka za­głu­szy­ła kom­plet­nie moje słowa, ale Śmierć prze­stał tań­czyć i od­wró­cił się. Nie był już czte­ro­me­tro­wym szkie­le­tem, tylko ja­kimś cwa­niacz­kiem z po­cząt­ku mil­le­nium. Miał je­an­sy, pas z cza­chą, i czar­ną żo­no­bij­kę. Spod smo­li­stych wło­sów lśni­ły spor­to­we ray­ba­ny.

– Po­cze­kaj – usły­sza­łem w gło­wie. Azra­el roz­ło­żył ręce i w eks­ta­zie spoj­rzał w górę, roz­ko­szu­jąc się ostat­ni­mi tak­ta­mi hym­no­wej wstaw­ki z „Je­ru­sa­lem”. W końcu utwór od­biegł końca, a on pstryk­nął pal­ca­mi.

– Prze­pra­szam za ba­ła­gan, ostat­nio rzad­ko tu bywam – rzekł zgar­nia­jąc graty z blatu. Ro­zej­rza­łem się sko­ło­wa­ny. Sie­dzia­łem w fo­te­lu na­prze­ciw ogrom­ne­go biur­ka. Za szybą lśni­ła pa­no­ra­ma No­we­go Je­ru­za­lem. W po­ko­ju ty­ka­ło ze dwa­dzie­ścia ze­ga­rów, w tym pięć z ku­kuł­ką. Na wie­sza­kach wi­sia­ły ko­ron­ko­we ro­kie­ty i or­na­ty. Wszę­dzie wa­la­ły się krzy­że, klep­sy­dry i tacki z ko­ka­iną.

– Tak, tak, je­ste­śmy dalej w cyrku. Za­bra­łem nas do biura, le­piej się roz­ma­wia. Oczy­wi­ście nie jest to moje głów­ne biuro, a ra­czej gra­ciar­nia przy­pi­sa­na do tego przy­byt­ku. Wiesz, je­stem Dy­rek­to­rem De­par­ta­men­tu Spraw Osta­tecz­nych, i tak dalej.

– Sły­sza­łem – bąk­ną­łem.

Na biur­ku roz­dzwo­ni­ło się z pięt­na­ście te­le­fo­nów.

– Na Boga! – syk­nął. Pod­szedł do kon­tak­tu i wy­rwał prze­dłu­żacz. Te­le­fo­ny umil­kły. – Po­cze­kaj, jesz­cze se­kund­ka. – Na­ci­snął guzik wbu­do­wa­ne­go w blat in­ter­ko­mu. Nie dzia­łał. Roz­go­ry­czo­ny od­wró­cił się do szaf­ki i wy­cią­gnął z niej srebr­ną słu­chaw­kę. – Mo­ra­el, je­steś jesz­cze na dy­żur­ce? Do­brze. Przyjdź za pół go­dzi­ny i po­od­bie­raj od tych wa­ria­tów. Tylko te­le­fo­ny naj­pierw pod­łącz, a nie jak ostat­nio, że sam ze sobą ga­da­łeś i wzią­łeś za nad­go­dzi­ny! No, no, to bądź. Że­gnam.

Wró­cił do biur­ka i roz­wa­lił się w fo­te­lu. Kow­boj­ki po­ło­żył na bla­cie.

– No, Ma­te­usz. Słu­cham.

– Em…

– Bez ner­wów, mia­łem takie gadki mi­lion razy. Chcesz wie­dzieć, bla, bla, czemu cię za­bra­łem, bla, bla, czemu zgi­ną­łeś, takie tam.

Nie od­po­wie­dzia­łem.

– Nie po­do­ba ci się tutaj? Jest ci źle? Bo sądzę, że ba­wisz się za wszyst­kie czasy. Patrz!

Wziął pi­lo­ta i od­pa­lił te­le­wi­zor. Na pierw­szym ka­na­le jakiś anioł w gar­nia­ku przed­sta­wiał newsy z Ziemi.

– A spie­przaj – syk­nął i zmie­nił kanał na drugi. Pusz­cza­no na nim po­wtór­kę dzi­siej­sze­go Po­cho­du Śmier­ci. Pod­gło­śnił i za­czął po­dry­gi­wać w fo­te­lu.

– Nie­złe przed­sta­wie­nie – mruk­ną­łem.

– Nie­złe?! Wy­je­ba­ne w ko­smos! Każdy mnie tu kocha, ty też!

Zbie­ra­łem myśli, a roz­ba­wio­ny Azra­el kla­snął w dło­nie. Zdjął oku­la­ry. Oczy miał jak mój anioł stróż, ale strasz­niej­sze. Swoją drogą, po co on te ray­ba­ny nocą nosił? Dla szpa­nu? Chyba. Anio­ły widać nie róż­nią się znów aż tak mocno od ludzi.

– Przy­znaj się. No, śmia­ło. Da­niel dawno już to przy­znał. Każdy, kto ma rozum, a ty go masz, w końcu to przy­zna­je.

Uda­wa­łem, że nie ro­zu­miem.

– Życie? To nuda, to nie dla cie­bie. Chcia­łeś tego. Od lat. Mo­żesz uda­wać, choć­by przed sobą, ale znam praw­dę. – Zro­bił pauzę i uśmiech­nął się roz­kosz­nie. Jego au­re­ola za­bły­sła. – Je­stem po­tęż­nym po­two­rem, zo­bacz, jak ze­ru­ję to na pew­nym grun­cie.

– Słu­cham?

– Moja ulu­bio­na pio­sen­ka, „Nota a Waste of Sky”. Ze­spół Trust.

– Nie znam.

– Ja zaś znam każdą pio­sen­kę, a ta, to prak­tycz­nie mój theme song! Cie­ka­we, czy Hiley wie, co na­pi­sał! Ha, jak umrze, to się zdzi­wi! Po­słu­chaj sobie kie­dyś.

– Na pewno.

– Ko­niecz­nie! Lu­dzie są wła­śnie jak te błą­dzą­ce kró­licz­ki, a ja im w końcu zwra­cam szczę­ście i za­kła­dam ko­ro­nę! Cho­ciaż, po praw­dzie, to po dzi­siej­szym wy­stę­pie chyba jed­nak wolę „Vel­cro Fly”.

– Jest pan cał­kiem mu­zy­kal­ny, no i we­so­ły, jak na Śmierć.

– Phi! Je­stem ra­do­ścią samą w sobie! Ta­niec śmier­ci, mówi ci to coś? To wy, tam, na dole, ro­bi­cie ze mnie Bóg wie kogo. Że­nu­je mnie to, jak nie­któ­rzy kur­czo­wo trzy­ma­ją się życia. Dla­te­go ko­cham sa­mo­bój­ców! To moje oczka w gło­wie, piją za darmo. Ogól­nie to je­stem panem całej bo­skiej roz­ryw­ki. Zdra­dzić ci ta­jem­ni­cę wszech­rze­czy?

Przy­tak­ną­łem, bo czemu nie.

– W tym wszyst­kim cho­dzi o roz­ryw­kę. Ist­nie­nie to roz­ryw­ka. Przez sam fakt! Je­stem jed­nym z nie­wie­lu, któ­rzy Szefa ro­zu­mie­ją, i dla­te­go tak mnie uwiel­bia! To ja otwie­ram ko­lej­ne drzwi! Tyle świa­tów, tyle moż­li­wo­ści! Wszyst­kie rze­czy, co­kol­wiek, kie­dy­kol­wiek ist­nia­ło i ist­nieć bę­dzie. Bez końca! Bałeś się zro­bić coś za życia? Za­ga­dać do laski, do chło­pa­ka, wal­nąć me­fe­dry­nę? Zrób to teraz! Czas pożyć, a tylko śmierć gwa­ran­tu­je życie! – Try­um­fal­nie uniósł ręce. – W ist­nie­niu cho­dzi o prze­ży­cie cze­goś, a nie o życie jako takie.

– A wła­śnie. Wiem, ba­nal­ne, i to też pew­nie pan sły­szał, ale… Jak to jest, że lu­dzie giną?

– To zna­czy? – za­py­tał od­pa­la­jąc pa­pie­ro­sa.

– No. Giną przy­pad­kiem? To los? My­śla­łem, że pan za to od­po­wia­da, a teraz gada pan o życiu.

– Cały czas kogoś za­bi­jam.  – Źre­ni­ce się mu zwę­zi­ły, au­re­ola bu­zo­wa­ła. – W każ­dej se­kun­dzie po­ry­wam ja­kieś dwie, trzy dusze, i każdą tę se­kun­dę uwiel­biam. Cza­sem oso­bi­ście, cza­sem przez de­le­ga­tu­ry. Cie­bie za­bi­łem oso­bi­ście. Taki tram­waj to może nic ro­man­tycz­ne­go, ale przy­naj­mniej nie bo­la­ło. Nie­któ­rzy muszą się po­mę­czyć. Wiesz o tym, praw­da?

Coś wy­bi­ło mi z głę­bin pa­mię­ci, coś strasz­ne­go, nie będę roz­wi­jał. Za­krę­ci­ło mi się w gło­wie, ze­ga­ry na ścia­nach za­ty­ka­ły gło­śniej. Po­czu­łem, jak zimny pot wsią­ka mi w koł­nierz. Zlu­zo­wa­łem kra­wat.

– Co, kacyk już męczy, hi­po­gli­ke­mia, hę? Umę­czo­na du­szycz­ka! – Za­śmiał się i pstryk­nął pal­ca­mi. W na­szych rę­kach po­ja­wi­ły się co­ro­ny z li­mon­ka­mi w szyj­kach. – Do dna!

W ca­ło­ści po­łknął owoc i jed­nym hau­stem wy­do­ił piwo. Bu­tel­kę rzu­cił do kosza, ja­kieś dzie­sięć me­trów dalej. Tra­fił.

– No do­brze, tyle było o mnie. Czas po­mó­wić o tobie. O, Ma­te­usz, a jaka jest twoja ulu­bio­na pio­sen­ka?

– Hm, w sumie sporo ich. – Po­cią­gną­łem łyk. – Ale taka jedna? Chyba „Blind Vi­sion”.

– Blanc­man­ge, oczy­wi­ście. – Po­krę­cił głową z uśmie­chem. – Mó­wi­łem, że tutaj pa­su­jesz, to cał…

– Albo nie! – prze­rwa­łem. – „He­ar­tland”, wer­sja 1983’, Si­sters of Mercy.

Za­wie­sił się i po­bladł, a i tak był już biały. Zmru­żył oczy. Czu­łem jego spoj­rze­nie jeż­dżą­ce mi po za­ka­mar­kach krę­go­słu­pa. Wresz­cie uśmiech­nął się i za­czął ner­wo­wo łypać po biu­rze. Pło­mie­nie au­re­oli jakby przy­ga­sły.

– To…To ulu­bio­na pio­sen­ka Ra­fa­ła.

– Ar­cha­nio­ła?

– Dy­rek­to­ra De­par­ta­men­tu Spraw Do­cze­snych. Kutas… Dobra, zmy­kaj już. Wra­caj do Da­nie­la i baw się do­brze. Jesz­cze się spo­tka­my, nie raz. Po­mó­wi­my o mu­zy­ce. A, no i wsiądź do tego tram­wa­ju.

– Ja­kie­go znów tram­wa­ju?!

– Zo­ba­czysz. Jedź na Ku­ja­wy.

– Co?

– Ko­niec au­dien­cji, pa, pa. Za­dzwo­nię w parę miejsc i też wra­cam na ba­le­ty. Na śmierć za­wsze przyj­dzie pora, a ja też chcę cze­goś od życia.  I jesz­cze jedno, w sumie to naj­waż­niej­sze. Fajna skroń. Ze śmier­cią ci do twa­rzy.

Pstryk­nął pal­ca­mi i po­ja­wi­łem się przy barze obok tra­gicz­nie już schla­ne­go Da­nie­la.

 

RZECZ PIĄTA

 

– Bie­rze?! – Da­niel po­de­rwał się z krze­sła.

– Fala – oce­nił Soł­tys, się­ga­jąc do wia­dra z lodem po ko­lej­ne­go żubra.

– Rzuci pan jedno.

Rzu­cił. Otwo­rzy­łem pusz­kę i siorb­ną­łem pianę. Tutaj te siki nawet sma­ko­wa­ły. Od paru dni by­li­śmy nad je­zio­rem w sercu Kujaw, a ra­czej ich za­świa­to­wej, wy­ide­ali­zo­wa­nej wer­sji. Złote pola, pasma za­le­sio­nych pa­gór­ków, piasz­czy­ste łachy i bez­kre­sne łąki. I te je­zio­ra!

– Psia mać! – Pan Homka wbił sobie ha­czyk w rękę.

– Uwa­żaj! 

Tafla je­zio­ra zmarsz­czy­ła się, wiatr pach­ną­cy so­sna­mi roz­wiał mi włosy. Do­brze mi tam było.

– Dzi­siaj słabo – oce­nił Da­niel, mon­tu­jąc wędkę na sta­ty­wie.

– Wie­czo­rem wy­pły­ną. – Homka wy­cią­gnął krwa­wią­cy palec z ust. – Na żer.

– To po kiego grzy­ba teraz sie­dzi­my?

– Dla spo­ko­ju! Dla świę­te­go spo­ko­ju! – ob­ru­szył się Soł­tys. – Chcesz, to wra­caj do cha­łu­py, i wą­chaj te swoje świń­stwa.

Spo­kój… To słowo dłuż­szą chwi­le po­brzmie­wa­ło mi w gło­wie.

– Od­na­lazł pan spo­kój? – za­py­ta­łem go wresz­cie.

– Hm… Tak sądzę.

– Nic by pan nie zmie­nił?

Popił piwa i za­my­ślił się.

– Nie. Cza­sem tylko… Za żoną tę­sk­nie. Wia­do­mo, spo­tka­my się w końcu, ale… Nie­waż­ne. A ty, młody? Jak czu­jesz się po śmier­ci?

Wie­dzia­łem, że w końcu za­py­ta.

– Nie wiem. Jakby mnie na ławce re­zer­wo­wych po­sa­dzi­li.

– To zna­czy?

– No, jak­bym wy­padł z obie­gu.

– Wi­dzisz? – wtrą­cił się Homka. – Mó­wi­łem, że coś go gry­zie. No, a po śmier­ci to aż dziw­ne. Mu­sisz, Mati, coś z tym zro­bić.

– Co zrobi, no, co zrobi? – zi­ry­to­wał się Soł­tys.

– Niech do Aspek­to­wa je­dzie. Tam się dziwy dzie­ją, nie­jed­ną hece roz­wią­za­li.

– Kto roz­wią­zał?

– No, Góra.

– Dro­go­wskaz na krań­cu świa­tów… – Soł­tys coś sobie przy­po­mniał.

– Tak! Pewne spra­wy trza do­koń­czyć. Jedź­cie, choć­by teraz!

Dali nam mapę dro­go­wą, ka­nap­ki i bim­ber. Pan Homka spa­ko­wał nam jesz­cze ja­kieś graty, które bar­dziej chyba przy­da­ły­by się w in­wa­zji na Danię. Lata w LWP zro­bi­ły swoje. Opu­ści­li­śmy wio­skę i po­mknę­li­śmy w złote pola. Nie wiem, ile go­dzin je­cha­li­śmy. Może dwie, może dwa­dzie­ścia. Da­niel pro­wa­dził, a ja ro­bi­łem dziw­ne rze­czy. Od­pa­la­łem pa­pie­ro­sa, ga­si­łem. Wier­ci­łem się, po­pra­wia­łem pasy, kie­run­ko­wa­łem na­wiew. Po­pi­ja­łem fuzla, by zaraz prze­gryźć go au­tor­ską mie­szan­ką trzeź­wią­cą. Zo­sta­ła już tylko reszt­ka am­fe­ta­mi­ny i ja­kieś gó­wien­ka. Chyba się uod­por­ni­łem, bo nic nie dzia­ła­ło. Zwłasz­cza ten cho­ler­ny ad­re­no­chrom, miej­ska le­gen­da. Ale nie po­trze­bo­wa­łem sty­mu­lan­tów, by mieć mę­tlik w gło­wie. Różne war­stwy mo­je­go je­ste­stwa wy­chy­la­ły się i cho­wa­ły, po­zo­sta­wia­jąc po sobie nie­smacz­ne echa. Złe de­cy­zje i mię­dzy­ludz­kie ha­ryn­dy od­bi­ja­ły mi się pod na­grza­ną cza­chą. A, no i na­mięt­nie słu­cha­łem „He­ar­tland”’u.

– Ja pie­przę, to leci już setny raz! – zawył w końcu Da­niel.

– Zo­staw. Ana­li­zu­ję.

Pod­gło­śni­łem. El­dritch za­wo­dził cu­dow­nie, a ja zna­łem już tekst na pa­mięć. Od tyłu też. Czego w nim szu­ka­łem? Chyba wszyst­kie­go. Ale jedno było naj­waż­niej­sze, coś, co wtedy od­kry­łem, a czego za życia nigdy nie wi­dzia­łem – tekst był mo­dli­twą. Ale o co? Do kogo? Tego nie udało mi się usta­lić.

– Ty, pa! Jest!

Prze­je­cha­li­śmy obok znaku. Teren za­bu­do­wa­ny, wyżej ta­blicz­ka: Aspek­tów Ku­jaw­ski. Przed nami wy­ro­sło mia­stecz­ko. Puste, szare, dziw­ne. Duszy w nim nie było. Ale, co dziw­ne, ani śladu ko­ro­zji. Zu­peł­nie, jakby miesz­kań­cy wy­nie­śli się go­dzi­nę temu. Da­niel za­par­ko­wał pod mo­no­po­lem.

– I co teraz?

– Za­cze­kaj tu, sam pójdę.

– Gdzie?

– W dupę! Po pro­stu za­cze­kaj.

Prze­sko­czy­łem płot pla­cy­ku i ru­szy­łem przed sie­bie. Ra­tusz, re­mi­za, drew­nia­ny ko­śció­łek. Nie ko­ja­rzy­łem miej­sca, ale po­czu­łem się swoj­sko. To wszę­dzie wy­glą­da po­dob­nie. Nogi za­pro­wa­dzi­ły mnie na osie­dle z dom­ka­mi. Naraz niebo po­bla­kło, ży­wo­pło­ty i blusz­cze po­żół­kły, trawa zro­bi­ła się błę­kit­na, a piach ró­żo­wy. Prze­tar­łem oczy, bez zmian. Ja­kieś gówna, po­wi­do­ki, głowa bu­zo­wa­ła. I wtedy to zo­ba­czy­łem, ten dom. Mał­żeń­stwo pro­wa­dzi­ło dziec­ko za rącz­ki. Oby­dwo­je mło­dzi, szczę­śli­wi, a dziew­czyn­ka to aż ska­ka­ła z ra­do­ści. Tyle cie­pła i na­dziei, czuć to było po­wie­trzu. Czu­łem też, że nie chcą mnie tutaj. Pod­sze­dłem bli­żej, sta­nę­li. Moi ro­dzi­ce.

– Mama? Tata?

Oni nic, jak wo­sko­we kukły. Serce wa­li­ło, do uszu prze­sta­ły do­cho­dzić dźwię­ki. Pró­bo­wa­łem do­strzec twarz dziew­czyn­ki, da­rem­no. Jakby ktoś na­ło­żył cen­zu­rę. Oj­ciec od­wró­cił się, wciąż uśmiech­nię­ty, ale nie spoj­rzał na mnie. Pa­trzył gdzieś w chod­nik. Był w moim wieku. Uniósł rękę i wska­zał kie­ru­nek. Za płot, na pola. Na za­chód. Wtedy wszyst­ko znik­nę­ło, a ja sta­łem sam po­środ­ku ruin.

Ze­rwa­łem się i po­bie­głem ulicą. Droga po­wrot­na zda­wa­ła się krót­sza. Domy, płoty, domy, plac. Da­niel nad­szedł od par­kin­gu.

– Stało się coś? Je­steś blady jak ścia­na.

– Wsia­daj, je­dzie­my.

– Gdzie?

– Ja kie­ru­ję.

 

RZECZ SZÓ­STA

 

Wto­czy­li­śmy się na pust­ko­wie. Płowe krza­ki, aż po ho­ry­zont, fa­lo­wa­ły na wie­trze, który pach­niał chyba wszyst­kim, co tylko moż­li­we. Mię­dzy kę­pa­mi wa­la­ły się po­rdze­wia­łe graty i ster­ty ce­gieł. Pro­mie­nie słoń­ca su­nę­ły po grun­cie, jak świa­tła te­atral­nych re­flek­to­rów. Ziem­ną drogę prze­ci­na­ły nie­zli­czo­ne roz­sta­je, ale ja zna­łem kie­ru­nek. Pru­łem jak sza­lo­ny, a piach cią­gnął się za nami pió­ro­pu­szem. Wresz­cie ho­ry­zont za­czął się zmie­niać; roz­mył się we mgle, górę po­dzie­lił wał chmur. Pust­ko­wie zni­ża­ło się w tamtą stro­nę, jak­by­śmy do tej pory je­cha­li po pła­sko­wy­żu. Po pra­wej coś świe­ci­ło. Wy­tę­ży­łem wzrok. To ekran z roz­kła­dem jazdy, obok niego przy­sta­nek. Za­ha­mo­wa­łem i wy­pa­dłem z auta.

– Tam! Bie­gnie­my!

Po­ty­ka­łem się o krza­ki i ka­mie­nie. Stra­ci­łem czu­cie, nie mę­czy­łem się. Pew­nie po­bi­łem wtedy jakiś re­kord świa­ta. W końcu zzia­ja­ny pa­dłem na bruk obok to­ro­wi­ska. Po chwi­li do­biegł Da­niel.

– Nie mów… – łapał od­dech. – Nie mów, że chcesz po­je­chać.

– Jedź ze mną.

– Dokąd?

Pod­nio­słem głowę i spoj­rza­łem na roz­kład. Linia 777, de­sty­na­cja; ja­kieś bo­ho­ma­zy, błąd wy­świe­tla­cza, czas do od­jaz­du; 0 minut.  

– Nie wiem. Czy to ważne? Grunt, że po­je­dzie­my.

Pod­szedł do torów, przy­sło­nił oczy dło­nią. Aku­rat za­wisł na nas jeden pro­mień, było ośle­pia­ją­co jasno.

– Bie­gną… Tam, no, za ten uskok. – Wró­cił do mnie. Wi­dzia­łem, że bije się z my­śla­mi.

– Wiesz, co tam jest?

– Nie wiem.

– Wła­śnie! A tu co jest?

– Mi­lion świa­tów, mi­lion wizji, życie po życiu? – ce­dził. – Dla cie­bie to nic?! Mo­że­my wszyst­ko.

– Nic nie mo­że­my. Prze­ży­wasz to, co już było. Je­steś tu­ry­stą w mu­zeum życia swo­je­go i in­nych.

Za­wa­hał się.

– Może. Ale… Jest cie­ka­wie. To się nie koń­czy, nie zwie­dzisz tego ca­łe­go. Nigdy się nie nu­dzi­łem.

– To za­zę­bia­nie świa­tów, te całe wizje, te ba­dzie­wia. Dosyć.

– Tylko tak po­znasz wszyst­ko i każ­de­go. Tylko tutaj!

– A jak po­znam wszyst­ko, to co? Wy­buch­nę? Skrzy­dła mi uro­sną?!

– To nie­moż­li­we, ale pró­bo­wać można.

– A czy ja chcę znać wszyst­ko?

– A nie?!

Nie wie­dzia­łem co od­po­wie­dzieć, tro­chę mnie za­giął.

– Nie wiem. Słu­chaj… Na­praw­dę. Po pro­stu nie chcę się za­trzy­my­wać.

Pro­mień sku­pio­ny na przy­stan­ku za­lśnił jesz­cze moc­niej. Za­ło­ży­li­śmy oku­la­ry. W od­da­li za­ma­ja­czył tram­waj, a wy­świe­tlacz roz­kła­du za­mi­go­tał. 0 minut zmie­ni­ło się teraz w mru­ga­ją­ce strza­łecz­ki.

– Chyba obaj mamy rację. – Rzekł w końcu. – Na swój spo­sób. To nie jest kwe­stia fak­tów. To kwe­stia wizji.

– Znów te wizje…

– Nie, po­waż­nie! – Drżą­cą ręką wy­cią­gnął pier­siów­kę. – To twoja wizja, twoja na­tu­ra. Wiecz­nie mu­sisz być w biegu, to… Bądź sobie! Gol­nie­my ostat­nie­go?

– Ostat­nie­go? – Zła­pa­ło mnie za gar­dło.

– Po­do­ba mi się tutaj. Muszę zro­bić parę rze­czy, po­krę­cić się tu i am. Sorry… – Od­krę­cił korek i po­cią­gnął z fla­szy. Ro­zu­mia­łem go. Wie­dzia­łem, że musi zo­stać, a z wie­dzy i zro­zu­mie­nia bie­rze się tylko ból. Wiem, jadę kli­szą. Ale fakt, sy­tu­acja była pa­to­wa.

Podał mi pier­siów­kę. Upi­łem dwa łyki i za­ssa­łem po­wie­trze. Nic mi pra­wie nie zo­sta­wił, pi­ja­czy­na! Co to był za al­ko­hol? Już teraz nie pa­mię­tam. Roz­brzmiał dzwo­nek, z trak­cji syp­nę­ły iskry i tram­waj linii 777 wje­chał na przy­sta­nek. Ni­sko­po­dło­go­wiec był zde­ze­lo­wa­ny, po­kry­ty graf­fi­ti, wzdłuż burt lśni­ły świą­tecz­ne lamp­ki.

– Zo­ba­czy­my się jesz­cze? – za­py­ta­łem wsta­jąc. Drzwi za mną roz­su­nę­ły się bez­gło­śnie.

– Na pewno. – Z ziemi podał mi rękę. Uści­sną­łem ją ile tylko sił mia­łem w mar­twych pal­cach. – Jedź, ja po­sie­dzę sobie jesz­cze.

Wsko­czy­łem na po­kład. Tram­waj ru­szył z ło­sko­tem, zanim jesz­cze za­mknę­ły się drzwi. Grat pę­dził jak pen­do­li­no!

– Wi­ta­my na po­kła­dzie – z gło­śni­ków do­biegł głos po­ko­na­ne­go Azra­ela. – Czu­łem, że wsią­dziesz.

– Od­po­wia­da pan też za ko­mu­ni­ka­cję miej­ską? – za­kpi­łem.

– W tym przy­pad­ku ra­czej re­gio­nal­ną, ale tak, po­wiedz­my.

– Kto tym kie­ru­je?

– Samo je­dzie. Dobra, co ci pu­ścić? Znów ten pie­przo­ny „He­ar­tland”?  

– Nie, już się na­słu­cha­łem. Może… „Neo­per­reo”?

– Nie znam. – Wy­czu­łem iry­ta­cję w jego gło­sie.

– Se­cret So­cie­ty.

– Coś no­we­go… Dobra mam.

Pu­ścił wresz­cie.

– Dzię­ku­ję!

– Tak że no, miłej po­dró­ży. Szko­da, że nie zo­sta­łeś dłu­żej. – Bez­czel­ny, za­głu­szał mi ka­wa­łek. – Pa­mię­taj, i tak się spo­tka­my. W końcu wró­cisz. Kie­dyś trze­ba.

– Życie! – od­krzyk­ną­łem. Prych­nął i rzu­cił słu­chaw­ką, ale wiem, że się uśmiech­nął. Ja też się uśmiech­ną­łem. Tram­waj sunął coraz szyb­ciej w dół, w stro­nę bia­łej linii za­chmu­rzo­ne­go ho­ry­zon­tu.

 

RZECZ SIÓD­MA, czyli ży­cio­daj­ny EPI­LO­ŻEK

 

Siód­me­go roz­dział­ku tego ca­łe­go sza­leń­stwa wam nie przed­sta­wię, bo wła­śnie go prze­ży­wam. O tak, to jest dobre słowo. Prze­ży­wam! Wy­star­czy, że wie­cie, iż ma on miej­sce, i że wy­sia­dłem w końcu z tram­wa­ju na od­po­wied­nim przy­stan­ku. Tyle i aż tyle. Gdzie je­stem? Długo by mówić, ale bawię się do­brze. Może nie tak in­ten­syw­nie, jak u Azra­ela, ale na pewno przy­jem­niej. Co robię? Różne rze­czy, za­wsze jest spra­wa do za­ła­twie­nia i piwo do wy­pi­cia. Co będę robić, gdy już tutaj skoń­czę? Nie wiem. I w tym wła­śnie cała za­ba­wa. Do zo­ba­cze­nia!