Piekło sp. z o. o.

Ko­lej­ny już dzień w tym mie­sią­cu sie­dzia­łem bez­czyn­nie za biur­kiem. Te­le­fon mil­czał upar­cie, a na skrzyn­kę ma­ilo­wą wpa­dał tylko new­slet­ter bran­żo­wy „Świat au­dy­tu”, in­for­ma­cje o zbli­ża­ją­cym się ter­mi­nie róż­nych płat­no­ści i ofer­ty kupna wy­cie­czek, które za­sub­skry­bo­wa­łem, kiedy mia­łem jesz­cze zapas go­tów­ki. Było to wtedy, gdy po­sta­no­wi­łem zmie­nić swoje życie, rzu­ci­łem świet­nie płat­ną pracę w jed­nej z mię­dzy­na­ro­do­wych kor­po­ra­cji z tzw. „wiel­kiej czwór­ki” i za­czą­łem roz­krę­cać swój wła­sny biz­nes.

No może nie­zu­peł­nie sam po­sta­no­wi­łem wszyst­ko zmie­nić. Tamta praca, choć suto wy­na­gra­dza­na, była też bar­dzo stre­su­ją­ca. Żeby roz­ła­do­wać na­pię­cie, co­dzien­nie wle­wa­łem w sie­bie hek­to­li­try dro­giej whi­sky, a w week­en­dy po­pra­wia­łem ko­lum­bij­ską ko­ka­iną. Jakby tego było mało, po­su­wa­łem moją mło­dziut­ką se­kre­tar­kę o ide­al­nie pa­su­ją­cym do niej imie­niu Pa­me­la, szcze­gól­nie nie kry­jąc się z tym przed współ­pra­cow­ni­ka­mi. Ba, byłem wręcz dumny ze stylu życia, który pro­wa­dzi­łem!

Nie­ste­ty, a z per­spek­ty­wy czasu może ra­czej na szczę­ście, moja żona o wszyst­kim się do­wie­dzia­ła. Obie­ca­łem jej, że się zmie­nię. Nie uwie­rzy­ła mi. W sumie cięż­ko się jej dzi­wić… Za­bra­ła trój­kę na­szych pięk­nych dzie­ci i wy­pro­wa­dzi­ła się do swo­ich ro­dzi­ców. Na po­cząt­ku my­śla­łem, że zdo­łam ją jesz­cze od­zy­skać. Za­czą­łem cho­dzić na te­ra­pię, zwol­ni­łem se­kre­tar­kę, nie ty­ka­łem uży­wek. W pew­nym mo­men­cie na­praw­dę po­czu­łem, że chcę być innym, lep­szym czło­wie­kiem – dla sie­bie i swo­jej ro­dzi­ny. Zro­zu­mia­łem też dwie rze­czy – po pierw­sze, że moja dumna żona nigdy już do mnie nie wróci, a po dru­gie – żeby zu­peł­nie od­ciąć się od daw­ne­go życia, muszę zmie­nić oto­cze­nie.

Teraz sie­dzę tutaj, w wy­naj­mo­wa­nym biu­rze na obrze­żach Gdań­ska i przy kubku zim­nej kawy za­sta­na­wiam się, jak zdo­łam prze­trwać ko­lej­ny mie­siąc. Na po­cząt­ku szło mi cał­kiem nie­źle, zła­pa­łem kilka po­je­dyn­czych zle­ceń od sta­rych klien­tów, ale to było zde­cy­do­wa­nie za mało, żeby na dłuż­szą metę zwią­zać ko­niec z koń­cem. Po­trze­bu­ję du­że­go, wy­pła­cal­ne­go kon­tra­hen­ta na stałe.

Po­grą­żo­ny w ma­ra­zmie po raz setny prze­glą­da­łem mój wi­zy­tow­nik. Nagle w oczy rzu­ci­ła mi się karta, któ­rej wcze­śniej nie za­uwa­ży­łem – po­my­śla­łem, że mu­sia­ła skle­ić się z inną. Wid­niał na niej napis:

Lu­cjusz Fer, CEO

666 999 666

Pie­kło sp. z o. o.

Ul. Ogni­sta 66

84-150 Hel

Coś Cię Pie­kło? Mamy na to spo­sób!

Pro­du­cent uni­wer­sal­nej maści na opa­rze­nia.

Uśmiech­ną­łem się pod nosem – nie ma to jak ory­gi­nal­ny mar­ke­ting, który za­pa­da w pa­mięć! Nie zdzi­wi­ło mnie, że kom­plet­nie nie ko­ja­rzy­łem tej firmy – zwa­li­łem to na dziu­ry w pa­mię­ci, spo­wo­do­wa­ne nad­uży­wa­niem al­ko­ho­lu i nar­ko­ty­ków. Po­sta­no­wi­łem kuć że­la­zo, póki go­rą­ce – chwy­ci­łem do ręki te­le­fon i wy­krę­ci­łem cha­rak­te­ry­stycz­ny numer.

Ktoś ode­brał już po pierw­szym sy­gna­le.

– Wi­ta­my w Pie­kle! Asia Roth, se­kre­tar­ka pana Fera. Cze­ka­li­śmy na pań­ski te­le­fon, panie Twa­row­ski. Szef chęt­nie spo­tka się z panem jutro w samo po­łu­dnie w na­szym biu­rze.

– Eeee… – enig­ma­tycz­nie i elo­kwent­nie wy­ra­zi­łem swoje wąt­pli­wo­ści.

Ko­bie­ta po dru­giej stro­nie słu­chaw­ki od­po­wie­dzia­ła nie­mo­żeb­nie słod­kim, aniel­skim wręcz gło­sem.

– Ależ pro­szę się o nic nie mar­twić, my nie gry­zie­my. Szef ma dla pana cie­ka­wą, jak mnie­mam, pro­po­zy­cję, na pewno przy­naj­mniej godną roz­wa­że­nia. Zwłasz­cza w pań­skiej obec­nej sy­tu­acji.

To, co usły­sza­łem, wcale mnie nie uspo­ko­iło. Wręcz prze­ciw­nie – skąd ona u licha wie, w jak czar­nej dupie je­stem? Z dru­giej stro­ny – czy to ważne? Jeśli tam nie po­ja­dę i nie po­roz­ma­wiam z ta­jem­ni­czym panem Ferem nie do­wiem się, co ma mi do za­ofe­ro­wa­nia. Poza tym i tak nie mam nic lep­sze­go do ro­bo­ty.

– Do­brze, będę, do zo­ba­cze­nia.

Odło­ży­łem słu­chaw­kę drżą­cą dło­nią, było mi na zmia­nę zimno i go­rą­co. Na biur­ku roz­bie­ga­nym wzro­kiem do­strze­głem nie­wiel­ką ka­łu­żę – to pot, który kapał z mo­je­go czoła. Je­stem za­de­kla­ro­wa­nym agno­sty­kiem, nie wie­rzę w żadne pa­ra­nor­mal­ne bzde­ty, za­wsze twar­do stą­pa­łem po ziemi (no chyba, że aku­rat la­ta­łem wy­so­ko po za­ży­ciu sub­stan­cji). Ale mimo wszyst­ko ta cała sy­tu­acja i roz­mo­wa za­sia­ły mi nie­po­kój w gło­wie.

Przed wy­jaz­dem po­sta­no­wi­łem jesz­cze spraw­dzić tę za­gad­ko­wą firmę w In­ter­ne­cie. Zna­le­zie­nie wła­ści­wej stro­ny w wy­szu­ki­war­ce gra­ni­czy­ło z cudem – fraza ‘pie­kło’ była de­li­kat­nie mó­wiąc po­pu­lar­na, a wła­ści­cie­le spół­ki ewi­dent­nie nie wy­da­li zła­ma­ne­go gro­sza na pro­mo­wa­nie ich wi­try­ny w Go­ogle Ads. Po pra­wie go­dzi­nie in­ten­syw­nych po­szu­ki­wań tra­fi­łem wresz­cie we wła­ści­we miej­sce.

Stro­na była pro­fe­sjo­nal­na, utrzy­ma­na w dość ory­gi­nal­nej czar­no-czer­wo­nej ko­lo­ry­sty­ce, ale bar­dzo skrom­na pod kątem tre­ści. Dane kon­tak­to­we, które już zna­łem, kilka la­ko­nicz­nych zdań o cu­dow­nym dzia­ła­niu maści na wszel­kiej, nomen omen, maści opa­rze­nia i link do skle­pu in­ter­ne­to­we­go. Pró­bo­wa­łem się za­lo­go­wać i nabyć prób­kę pro­duk­tu, ale oka­za­ło się, że moż­li­we jest to tylko z kartą człon­ka klubu sta­łe­go klien­ta o po­etyc­kiej na­zwie Hel­l­fi­re Club. Dziw­ne – po co takie ogra­ni­cze­nie w sprze­da­ży? I jak u licha mam zo­stać sta­łym klien­tem, kiedy nie mogę kupić nawet jed­nej tubki!? Ro­bi­ło się coraz dziw­niej. Za­mkną­łem lap­to­pa i stwier­dzi­łem, że nie po­zo­sta­je mi nic in­ne­go, jak wszyst­kie­go do­wie­dzieć się jutro na miej­scu.

***

Rano wsia­dłem w mo­je­go zde­ze­lo­wa­ne­go, 25-let­nie­go Forda i ru­szy­łem w drogę. Pięk­ny, czar­ny mer­ce­des naj­now­szej ge­ne­ra­cji, któ­rym kie­dyś wo­zi­łem się tą drogą w po­szu­ki­wa­niu przy­gód i przy­ziem­nych roz­ry­wek, był nie­ste­ty autem służ­bo­wym, które mu­sia­łem zdać, roz­sta­jąc się z kor­po­ra­cją.

Przy­po­mnia­łem sobie, jak kie­dyś pę­dzi­łem tędy 200 km/h z moją tle­nio­ną szpar­ką se­kre­tar­ką, odzia­ną tylko w kusą, ró­żo­wą su­kien­kę, bez zbęd­nych do­dat­ków, jak cho­ciaż­by bie­li­zna. Na­zwa­łem wtedy tę trasę Hi­gh­way to Hel, a ona śmia­ła się gło­śno z tego żartu z brodą, jak­bym na­zy­wał się Dave Chap­pel­le albo przy­naj­mniej Abe­lard Giza. Uśmiech­ną­łem się z po­li­to­wa­niem do swo­ich wspo­mnień.

Po dwóch i pół go­dzi­ny do­tar­łem wresz­cie na miej­sce. Mój ogni­sty ry­dwan nie na­le­żał do naj­szyb­szych, po­nad­to teraz zde­cy­do­wa­nie bar­dziej dba­łem o bez­pie­czeń­stwo swoje i in­nych, niż w daw­nym życiu, jak zwy­kłem je na­zy­wać. No i pa­li­wo trze­ba było oszczę­dzać…

Dom znaj­du­ją­cy się pod ad­re­sem z wi­zy­tów­ki był zlo­ka­li­zo­wa­ny na obrze­żach mia­sta. Oka­za­ło się, że to po­kaź­na willa, sty­li­zo­wa­na na sar­mac­ki dwo­rek, oto­czo­na zie­le­nią le­ci­wych drzew i buj­nych krze­wów. Na ele­wa­cji ani na ogro­dze­niu po­se­sji nie zna­la­złem żad­ne­go na­pi­su ani in­for­ma­cji, która mo­gła­by wska­zy­wać, że w środ­ku mie­ści się sie­dzi­ba firmy. Ot, pięk­ny dom ja­kie­goś bar­dzo bo­ga­te­go fana pol­skie­go morza, szumu drzew i szla­chec­kie­go dzie­dzic­twa na­ro­do­we­go.

Przy że­liw­nej furt­ce znaj­do­wał się do­mo­fon, ale zanim zdą­ży­łem na­ci­snąć przy­cisk, wej­ście otwo­rzy­ło się przede mną z ci­chym skrzyp­nię­ciem. Pew­nie fo­to­ko­mór­ka. Prze­sze­dłem kilka me­trów żwi­ro­wą ścież­ką, z obu stron szczel­nie oto­czo­ną ścia­ną ide­al­nie przy­strzy­żo­nych tuj. W nie­wiel­kiej szpa­rze mię­dzy krza­ka­mi do­strze­głem kształt ja­kie­goś po­tęż­ne­go, czar­ne­go sa­mo­cho­du, któ­re­go me­ta­licz­ny la­kier od­bi­jał pro­mie­nie słoń­ca w ze­ni­cie.

Wsze­dłem po schod­kach i sta­ną­łem przed nie­ra­cjo­nal­nie wiel­ki­mi i z pew­no­ścią bar­dzo cięż­ki­mi drzwia­mi z ku­te­go me­ta­lu. Na samym ich środ­ku znaj­do­wa­ła się ko­łat­ka – obrzy­dli­wa, wy­krzy­wio­na twarz de­mo­na z wiel­kim kołem, zwi­sa­ją­cym z roz­dzia­wio­nej gęby. Za­stu­ka­łem nie­pew­nie.

Po naj­wy­żej dwóch se­kun­dach drzwi otwo­rzy­ła mi wy­so­ka, bar­dzo atrak­cyj­na ko­bie­ta w wieku około trzy­dzie­stu lat. Była ubra­na w ele­ganc­ki, czar­ny, do­pa­so­wa­ny ko­stium i białą ko­szu­lę. No­si­ła oku­la­ry w gru­bych opraw­kach i szpil­ki Lo­ubo­utin, ciem­ne włosy miała upię­te w kok. Na uszach zło­ci­ły się kol­czy­ki z ka­mie­nia­mi przy­po­mi­na­ją­cy­mi ru­bi­ny i pier­ścio­nek w tym samym stylu, naj­pew­niej od kom­ple­tu. W nie­zbyt głę­bo­kim de­kol­cie po­ły­ski­wał jesz­cze złoty łań­cu­szek, ale za­wiesz­ka nie­ste­ty nie była wi­docz­na, choć przez biel ko­szu­li prze­bi­jał się krwi­sto­czer­wo­ny po­blask.

– Dzień dobry, panie Twa­row­ski, wi­ta­my w Pie­kle! – po­wie­dzia­ła, a na jej czer­wo­nych, peł­nych ustach po­ja­wił się ab­so­lut­nie olśnie­wa­ją­cy, sze­ro­ki i szcze­ry uśmiech, od­sła­nia­ją­cy gar­ni­tur śnież­no­bia­łych, rów­nych jak od li­nij­ki zębów.

Przy­kle­iłem do twa­rzy mój naj­lep­szy uśmiech numer pięć i od­po­wie­dzia­łem:

– Dzień dobry. Pani Roth, jak mnie­mam? Cie­ka­we macie przy­wi­ta­nie, nie od­stra­sza klien­tów?

– Tak, miło mi po­znać. A co do klien­tów – mamy stałe grono, z któ­rym współ­pra­cu­je­my od wielu lat. Im się to po­do­ba, a u nie­pro­szo­nych in­te­re­san­tów fak­tycz­nie może wy­wo­łać kon­ster­na­cję, ale to aku­rat do­brze. Za­pra­szam do środ­ka, szef ocze­ku­je w swoim ga­bi­ne­cie, za­pro­wa­dzę pana.

Wnę­trze willi wy­glą­da­ło olśnie­wa­ją­co – było urzą­dzo­ne mi­ni­ma­li­stycz­nie, ale ze sma­kiem i wy­czu­ciem es­te­ty­ki. Par­kiet z czar­ne­go dębu, he­ba­no­we meble, na ścia­nach ob­ra­zy, głów­nie por­tre­ty nie­zna­nych mi ludzi i sceny ba­ta­li­stycz­ne. W kącie otwar­te­go sa­lo­nu, który zaj­mo­wał chyba więk­szą część par­te­ru, stary zegar mia­ro­wo wy­stu­ki­wał upły­wa­ją­ce se­kun­dy.

Na samym środ­ku znaj­do­wa­ły się wiel­kie scho­dy, wy­ko­na­ne z tego sa­me­go drew­na, co pod­ło­ga. Pani Asia, bo tak pro­si­ła, żebym się do niej zwra­cał, za­pro­wa­dzi­ła mnie na pię­tro. Za­uwa­ży­łem, że pod scho­da­mi jest jesz­cze zej­ście na niż­szą kon­dy­gna­cję. Wy­da­ło mi się to tro­chę dziw­ne, bo za­zwy­czaj wej­ście do piw­ni­cy nie znaj­du­je się w cen­tral­nej czę­ści sa­lo­nu, ale nie­ste­ty nie zdą­ży­łem się temu do­kład­nie przyj­rzeć.

Na pię­trze znaj­do­wa­ło się kilka iden­tycz­nych drzwi, bez żad­nych ozna­czeń czy na­pi­sów. Pani Asia za­stu­ka­ła de­li­kat­nie w te umiesz­czo­ne na samym końcu ko­ry­ta­rza. Z po­miesz­cze­nia dało się sły­szeć niski, przy­jem­ny dla ucha głos.

– Pro­szę wejść.

Ga­bi­net był urzą­dzo­ny w po­dob­nym stylu, jak po­zo­sta­ła część domu, którą do tej pory wi­dzia­łem. Wy­róż­niał się czer­wo­ny, za­pew­ne per­ski, nie­sa­mo­wi­cie mięk­ki dywan oraz roz­pa­lo­ny ko­mi­nek, przy któ­rym spo­koj­nie spał czar­ny ogar o ga­ba­ry­tach zbli­żo­nych do ma­łe­go konia. Na jed­nej ścia­nie wi­sia­ły licz­ne za­byt­ko­we pi­sto­le­ty i broń biała, stało też kilka kom­plet­nych zbroi z róż­nych okre­sów i miejsc na świe­cie. Po dru­giej stro­nie po­ko­ju stała wy­so­ka aż do su­fi­tu szafa, szczel­nie wy­peł­nio­na opra­wio­ny­mi w skórę wo­lu­mi­na­mi, co do jed­ne­go opi­sa­ny­mi na grzbie­tach zło­ty­mi li­te­ra­mi. Na wprost od wej­ścia znaj­do­wa­ło się ogrom­ne, pa­no­ra­micz­ne okno z wi­do­kiem na ogród.

– Panie pre­ze­sie, pan Twa­row­ski do pana.

Na środ­ku ga­bi­ne­tu, za he­ba­no­wym biur­kiem, na głę­bo­kim, obi­tym czar­ną skórą fo­te­lu na kół­kach sie­dział przy­stoj­ny, lekko szpa­ko­wa­ty bru­net około czter­dziest­ki. Męż­czy­zna był ubra­ny w ewi­dent­nie szyty na miarę czar­ny gar­ni­tur w de­li­kat­ne prąż­ki, który pod­kre­ślał jego smu­kłą, ale wy­spor­to­wa­ną syl­wet­kę. Na śnież­no­bia­łej ko­szu­li wid­nia­ły wy­ha­fto­wa­ne ini­cja­ły L. F., na­to­miast man­kie­ty przy­ozdo­bio­ne były zło­ty­mi spin­ka­mi z czer­wo­nym ka­mie­niem, przy­po­mi­na­ją­ce bi­żu­te­rię pani Roth. Pół­dłu­gie włosy miał za­cze­sa­ne do tyłu, twarz przy­ozda­bia­ła per­fek­cyj­nie przy­strzy­żo­na hisz­pań­ska bród­ka i wy­pie­lę­gno­wa­ny wąsik. Wą­skie usta roz­cią­gnę­ły się w sze­ro­ki uśmiech, a w czar­nych jak noc oczach tań­czy­ły ta­jem­ni­cze iskier­ki.

– Wi­ta­my w Pie­kle, panie Janie, jak się cie­szę, że pana widzę! Za­pra­szam, pro­szę usiąść wy­god­nie. – Wska­zał na fotel nie­da­le­ko ko­min­ka. Drgną­łem i za­wa­ha­łem się na mo­ment, co nie umknę­ło jego uwa­dze. – Ach, pro­szę się nie bać, Bel­ze­bub, choć może wy­glą­da groź­nie, w rze­czy­wi­sto­ści jest ła­god­ny jak ba­ra­nek.

Nie do końca prze­ko­na­ny, za­ją­łem wska­za­ne miej­sce, ale cały czas zer­ka­łem ner­wo­wo w stro­nę le­żą­cej nie­opo­dal be­stii.

– Bel­ze­bub, cóż za… ory­gi­nal­ne imię dla psa.

– Dbamy o spój­ność wi­ze­run­ku marki w naj­mniej­szych de­ta­lach. Na­pi­je się pan kawy, her­ba­ty albo wody?

– Po­pro­szę espres­so, naj­chęt­niej po­dwój­ne, jeśli można.

– Ależ oczy­wi­ście, dla mnie bę­dzie to samo, Asiu. – Asy­stent­ka bez­sze­lest­nie znik­nę­ła za drzwia­mi, a pre­zes kon­ty­nu­ował. – Nie ma to jak praw­dzi­wa, czar­na i pie­kiel­nie mocna kawa bez żad­nych zbęd­nych do­dat­ków.

Przy­tak­ną­łem i uśmiech­ną­łem się lekko, a go­spo­darz jakby przy­po­mniał sobie o czymś nie­zwy­kle waż­nym.

– Och, prze­pra­szam naj­moc­niej, nie przed­sta­wi­łem się, ale gafa… Na­zy­wam się Lu­cjusz Fer, dla przy­ja­ciół Lucy. Je­stem za­ło­ży­cie­lem, wła­ści­cie­lem i pre­ze­sem spół­ki Pie­kło.

Żeby tra­dy­cji stało się za­dość, rów­nież wy­re­cy­to­wa­łem swoje imię, na­zwi­sko i pro­fe­sję, choć wie­dzia­łem, że są mu do­sko­na­le znane. Uści­sną­łem jego dłoń – była silna, cie­pła, ale jed­no­cze­śnie de­li­kat­na i sucha. Po wy­mia­nie grzecz­no­ści i krót­kim small talk’u o psach, pre­zes szyb­ko prze­szedł do kon­kre­tów.

– Dzię­ku­ję, że po­fa­ty­go­wał się pan oso­bi­ście do mo­je­go biura. Nie ukry­wam, że za­le­ży mi na dys­kre­cji, stąd wy­bra­łem to wła­śnie miej­sce, któ­re­go je­stem ab­so­lut­nie pe­wien. Pro­szę nie pytać, jak do pana tra­fi­łem – mam swoje me­to­dy. Sza­nu­jąc pań­ski i swój cenny czas, opo­wiem od razu, w czym rzecz. Otóż mam dla pana pracę, stałe zle­ce­nie z go­dzi­wym wy­na­gro­dze­niem. Zanim jed­nak przej­dę do szcze­gó­łów, mu­si­my pod­pi­sać umowę o za­cho­wa­niu po­uf­no­ści – oto jej treść, pro­szę uważ­nie prze­czy­tać.

Pod­su­nął mi pod nos dwa eg­zem­pla­rze, ręcz­nie ka­li­gra­fo­wa­ne na dziw­nym, żół­ta­wym pa­pie­rze, przy­po­mi­na­ją­cym nieco per­ga­min. Wi­dzia­łem w swo­jej ka­rie­rze mnó­stwo róż­nych NDA, ten nie od­bie­gał tre­ścią od więk­szo­ści z nich. Je­dy­ne, co wzbu­dzi­ło moje wąt­pli­wo­ści, to organ, który miał roz­strzy­gać ewen­tu­al­ne spra­wy spor­ne – sąd… osta­tecz­ny. Po­my­śla­łem jed­nak, że to cze­ski błąd, a nie uśmie­cha­ło mi się cze­kać kilku go­dzin, aż nowe for­mu­la­rze zo­sta­ną ręcz­nie wy­pi­sa­ne, zło­ży­łem więc swój pod­pis i od­da­łem umowy panu Lu­cju­szo­wi.

W mię­dzy­cza­sie dwie fi­li­żan­ki aro­ma­tycz­nej kawy i dwie szklan­ki wody po­ja­wi­ły się na biur­ku. Kom­plet­nie nie wie­dzia­łem, kiedy pani Asia je przy­nio­sła – wi­docz­nie byłem tak sku­pio­ny na ana­li­zie tre­ści NDA.

Pre­zes pod­pi­sał umowy, jeden eg­zem­plarz oddał mnie i od razu za­czął wy­ja­śniać, na czym miało po­le­gać moje za­da­nie.

– Po­trze­bu­ję kogoś ta­kie­go, jak pan – au­dy­to­ra twar­do stą­pa­ją­ce­go po ziemi, skru­pu­lat­ne­go, by­stre­go i god­ne­go za­ufa­nia. Moja firma usta­wo­wo nie ma obo­wiąz­ku prze­pro­wa­dza­nia ze­wnętrz­ne­go ba­da­nia au­dy­tor­skie­go, a ja mam duże za­ufa­nie do moich pra­cow­ni­ków. Nie­mniej jed­nak, kiedy do­wie­dzia­łem się o tych wszyst­kich, tak do­brze i tak długo skry­wa­nych, prze­krę­tach w war­szaw­skim Szpi­ta­lu Po­łu­dnio­wym po­my­śla­łem, że tu też mimo wszyst­ko przy­da­ło­by się spraw­dzić, czy nie do­cho­dzi do ja­kichś pa­to­lo­gii.

Wolno po­ki­wa­łem głową. To wszyst­ko miało sens, a pre­zes ze swoją wy­so­ką kul­tu­rą oso­bi­stą i per­fek­cyj­nym zor­ga­ni­zo­wa­niem coraz bar­dziej mi się po­do­bał.

– A co do­kład­nie miał­bym robić?

– Nic szcze­gól­ne­go, zwłasz­cza dla pana. Cho­dzi o przej­rze­nie na­szych pa­pie­rów z kilku ostat­nich lat, ana­li­zę po­praw­no­ści da­nych, szu­ka­nie błę­dów czy uchy­bień. Pro­szę też zwró­cić szcze­gól­ną uwagę na ewen­tu­al­ne ce­lo­we nie­pra­wi­dło­wo­ści, wska­zu­ją­ce na wsze­la­kie mal­wer­sa­cje. Ba­da­nie bę­dzie pan prze­pro­wa­dzał cy­klicz­nie. Mam przy­go­to­wa­ny draft umowy zle­ce­nia, to dość ob­szer­ny do­ku­ment, więc pro­po­nu­ję, żeby na spo­koj­nie za­po­znał się pan z jego tre­ścią i z ewen­tu­al­ny­mi py­ta­nia­mi czy uwa­ga­mi wró­cił pan do mnie jutro o tej samej porze.

Wpraw­dzie nie pla­no­wa­łem zo­sta­wać na Helu dłu­żej, ale z dru­giej stro­ny – czemu nie? Nikt i nic nie cze­ka­ło na mnie w moim miesz­ka­niu. W biu­rze zresz­tą też.

Scho­wa­łem do tecz­ki pod­pi­sa­ną NDA i dra­fty umów współ­pra­cy, po­że­gna­łem się i wy­ru­szy­łem w po­szu­ki­wa­niu ta­nie­go noc­le­gu, co na Helu nie było takie pro­ste. Bel­ze­bub nie ra­czył nawet po­ma­chać mi ogo­nem na po­że­gna­nie – wy­glą­da­ło na to, że to fak­tycz­nie bar­dzo spo­koj­na be­stia.

***

Ulo­ko­wa­łem się w pod­łym ho­te­li­ku na obrze­żach mia­sta. Tynk scho­dzą­cy pła­ta­mi ze ścian, po­ma­lo­wa­nych na żół­to-brą­zo­wa­wy kolor, stare, drew­nia­ne okna prze­pusz­cza­ją­ce wiatr i wil­goć, ko­ry­ta­rze wy­ło­żo­ne li­no­leum. Je­dy­ny­mi plu­sa­mi do­dat­ni­mi tego miej­sca były cena i pa­ra­dok­sal­nie lo­ka­li­za­cja – po­do­ba­ła mi się cisza, jaką na Helu gwa­ran­to­wa­ła tylko od­po­wied­nia od­le­głość od morza i głów­ne­go dep­ta­ka.

Pokój ume­blo­wa­ny był skrom­nie, wręcz asce­tycz­nie – smut­na szafa ze sklej­ki, mini sto­li­czek i dwa krzy­we krze­sła oraz małe, me­ta­lo­we łóżko. Pach­nia­ło stę­chli­zną i uryną.

Wes­tchną­łem cięż­ko, czym prę­dzej otwo­rzy­łem okno na oścież i rzu­ci­łem się na po­sła­nie. Łóżko za­skrzy­pia­ło ża­ło­śnie pod moim cię­ża­rem, na szczę­ście stare sprę­ży­ny wy­trzy­ma­ły, choć mści­wie wbi­ja­ły mi się w co bar­dziej wraż­li­we i mięk­kie czę­ści ciała. Ma­te­rac był zbyt cien­ki, żeby peł­nić rolę ja­kiej­kol­wiek tar­czy amor­ty­zu­ją­cej.

Uło­ży­łem się w miarę moż­li­wo­ści naj­wy­god­niej i bez zbęd­nej zwło­ki za­bra­łem się za czy­ta­nie umów, które prze­ka­zał mi pan Lu­cjusz. Po dro­dze do ho­te­lu zja­dłem ke­ba­ba, więc po tak in­ten­syw­nym dniu teraz chcia­łem już tylko za­snąć, ale cie­ka­wość wy­gra­ła ze zmę­cze­niem.

Więk­szość pa­ra­gra­fów była dość stan­dar­do­wa – za­kres obo­wiąz­ków, lista do­ku­men­tów, do któ­rych będę miał do­stęp, nie­li­mi­to­wa­ny czas pracy. To co szcze­gól­nie zwró­ci­ło moją uwagę to wy­na­gro­dze­nie – 100 ty­się­cy zło­tych… mie­sięcz­nie! Za­ło­ży­łem oku­la­ry, prze­li­czy­łem kil­ka­krot­nie zera, spraw­dzi­łem dla pew­no­ści oba eg­zem­pla­rze do­ku­men­tu – wy­glą­da na to, że to nie po­mył­ka. W mojej gło­wie za­czę­ła kieł­ko­wać wizja, jak za­bio­rę dzie­cia­ki na wy­ciecz­kę do­oko­ła świa­ta. Może żona też da się na­mó­wić?

Ty­ta­nicz­nym wy­sił­kiem udało mi się opa­no­wać emo­cje i prze­brnąć do końca kon­trak­tu. Jedna rzecz wpra­wi­ła mnie jed­nak w kon­ster­na­cję – okres za­trud­nie­nia: do końca świa­ta. Moż­li­wość wcze­śniej­sze­go roz­wią­za­nia umowy tylko przez pra­co­daw­cę, z za­cho­wa­niem usta­wo­we­go okre­su wy­po­wie­dze­nia.

– A co z za­słu­żo­ną eme­ry­tu­rą? – po­my­śla­łem.

Łu­dzi­łem się, że to ja­kieś nie­po­ro­zu­mie­nie i wszyst­ko da się wy­ja­śnić. Nie chcia­łem w ogóle brać pod uwagę, że mógł­bym nie wy­ko­rzy­stać ta­kiej szan­sy na cie­ka­wą i nie­przy­zwo­icie wręcz do­brze płat­ną pracę.

– Prze­cież in­te­li­gent­ni lu­dzie za­wsze znaj­dą spo­sób, żeby się do­ga­dać – uspo­ko­iłem myśli.

Zaraz potem za­pa­dłem w głę­bo­ki, mocny sen. Śniło mi się, że płynę po oce­anie na wy­ciecz­kow­cu wiel­ko­ści ma­łe­go mia­stecz­ka. Dzie­cia­ki bawią się w naj­lep­sze w ogrom­nym ba­se­nie na dol­nym po­kła­dzie, a moja żona opala się na le­ża­ku i uśmie­cha do mnie pięk­nie. Nagle na lą­do­wi­sku dla he­li­kop­te­rów siada czar­na ma­szy­na z czer­wo­nym na­pi­sem ‘Pie­kło sp. z o. o.’ na obu bo­kach. Ze środ­ka wy­cho­dzi pan Lu­cjusz, za ste­ra­mi widzę panią Asię. Pre­zes pod­cho­dzi do mnie i tonem nie zno­szą­cym sprze­ci­wu za­pra­sza mnie do środ­ka – na Helu czeka na mnie pilna ro­bo­ta. W końcu mam nie­li­mi­to­wa­ny czas pracy i umowę ważną do końca świa­ta…

***

Ko­lej­ne­go dnia wsta­łem rano, umy­łem się i ubra­łem. Po­sta­no­wi­łem zjeść śnia­da­nie na mie­ście i przejść się na Ogni­stą nie­spiesz­nym spa­cer­kiem – po­go­da była pięk­na, a ja mia­łem jesz­cze mnó­stwo czasu do umó­wio­nej go­dzi­ny. Jak po­sta­no­wi­łem, tak zro­bi­łem i chwi­lę przed po­łu­dniem w świet­nym hu­mo­rze, po­gwiz­du­jąc pod nosem, do­tar­łem na miej­sce.

Po­dob­nie jak wczo­raj, wsze­dłem na po­dwór­ko przez sa­mo-otwie­ra­ją­cą się furt­kę, ale dla od­mia­ny nie zdą­ży­łem nawet za­pu­kać do drzwi wej­ścio­wych – kiedy tylko do nich pod­sze­dłem i chcia­łem chwy­cić za ko­łat­kę, pani Asia przy­wi­ta­ła mnie pro­mien­nym uśmie­chem i za­pro­si­ła do środ­ka.

Zanim wsze­dłem na scho­dy pro­wa­dzą­ce na pię­tro, zer­k­ną­łem jesz­cze na te dru­gie, znaj­du­ją­ce się pod nimi i skie­ro­wa­ne w dół. Kątem oka do­strze­głem coś jakby łunę, mi­go­tli­we od­bi­cie pło­mie­ni na prze­ciw­le­głej ścia­nie. Chcia­łem tam po­dejść i zo­ba­czyć z bli­ska, co wy­wo­ła­ło taki efekt, ale pani Roth de­li­kat­nie, acz sta­now­czo ujęła mnie za ramię i po­pro­wa­dzi­ła na górę.

– Co jest tam na dole? Wy­da­wa­ło mi się, że wi­dzia­łem pło­mie­nie?

– Ko­tłow­nia – od­po­wie­dzia­ła tro­chę za szyb­ko.

– Z wej­ściem w cen­tral­nym punk­cie sa­lo­nu? – nie ustę­po­wa­łem.

– Tak, to stary dom, tak tu się kie­dyś bu­do­wa­ło – ucię­ła.

Wie­dzia­łem, że w ten spo­sób nic nie wskó­ram. Po­sta­no­wi­łem, że w wol­nej chwi­li przej­rzę do­stęp­ną w me­an­drach In­ter­ne­tu hi­sto­rię tego bu­dyn­ku, która coraz bar­dziej mnie in­try­go­wa­ła. A może kie­dyś bę­dzie szan­sa, żeby ukrad­kiem zaj­rzeć na dół?

Pan Lu­cjusz cze­kał na mnie w swoim biu­rze, kawa cze­ka­ła już na stole, a Bel­ze­bub znów leżał obok ko­min­ka. Gdyby nie fakt, że w po­rów­na­niu z moją po­przed­nią wi­zy­tą zmie­nił nieco po­zy­cję, gotów był­bym po­my­śleć, że to tylko bar­dzo eks­tra­wa­ganc­ki ele­ment wy­stro­ju, a nie żywe zwie­rzę.

Przy­wi­ta­łem się z pre­ze­sem i od razu wy­ło­ży­łem, nomen omen, kawę na ławę.

– Prze­czy­ta­łem umowę. Wa­run­ki mi od­po­wia­da­ją, nie widzę tam ni­cze­go, co mo­gło­by nam prze­szko­dzić w jej pod­pi­sa­niu. – Pan Fer z sze­ro­kim uśmie­chem na twa­rzy już chciał uści­snąć moją dłoń, ale jego ra­dość była nieco przed­wcze­sna. – Jest tylko jedna rzecz, która wzbu­dzi­ła moją uwagę, ale za­kła­dam, że to po­mył­ka pi­sar­ska albo in­ne­go ro­dza­ju nie­po­ro­zu­mie­nie. Cho­dzi mia­no­wi­cie o ter­min obo­wią­zy­wa­nia kon­trak­tu – do końca… świa­ta?

Twarz pana Lu­cju­sza mo­men­tal­nie stę­ża­ła, a z ust znik­nął uśmiech. Wie­dzia­łem już, że to nie bę­dzie taka for­mal­ność i drob­nost­ka, jak mi się wy­da­wa­ło. Pre­zes od­chrząk­nął i od­po­wie­dział.

– Nie­ste­ty jest to wa­ru­nek ko­niecz­ny. Oczy­wi­ście cho­dzi tu o ta­jem­ni­ce przed­się­bior­stwa, które ab­so­lut­nie nie mogą tra­fić w nie­po­wo­ła­ne ręce. Musi pan też zro­zu­mieć, że w na­szej fir­mie w dużej mie­rze opie­ra­my się na wza­jem­nym za­ufa­niu, nasi pra­cow­ni­cy są z nami od wielu lat, je­ste­śmy jak ro­dzi­na. Nie mo­że­my sobie po­zwo­lić na utra­tę kogoś tak bli­skie­go, po­łą­czo­ne­go z nami wię­za­mi krwi.

Zro­bi­łem zdzi­wio­ną minę, co pan Fer mo­men­tal­nie do­strzegł i od­po­wie­dział na nie­za­da­ne py­ta­nie:

– Umowa jest pod­pi­sy­wa­na naszą krwią. To taka… tra­dy­cja.

Zdę­bia­łem. Kom­plet­nie nie wie­dzia­łem, co od­po­wie­dzieć. Ko­lej­ny raz od po­cząt­ku tej dziw­nej hi­sto­rii za­czą­łem się za­sta­na­wiać, czy to aby na pewno jest zwy­czaj­na firma. Nie­pew­nym gło­sem wy­du­ka­łem:

– Ja ro­zu­miem dba­łość o szcze­gó­ły wi­ze­run­ku, ale to już chyba lekka prze­sa­da… Wie pan co, po­trze­bu­ję jesz­cze jed­ne­go dnia na za­sta­no­wie­nie się, mam na­dzie­ję, że to nie pro­blem?

Pre­zes wolno po­krę­cił głową, a ja kon­ty­nu­owa­łem.

– Chcia­łem za­py­tać o jesz­cze jedną kwe­stię – jak wy­glą­da wasz model sprze­da­ży? Na stro­nie in­ter­ne­to­wej zakup maści jest moż­li­wy tylko dla za­lo­go­wa­nych człon­ków klubu sta­łe­go klien­ta, nie wi­dzia­łem wa­sze­go pro­duk­tu ni­g­dzie in­dziej – w żad­nej dro­ge­rii, ap­te­ce czy skle­pie on-li­ne. Jak to moż­li­we, że firma jest w sta­nie na sie­bie za­ro­bić?

– To wbrew po­zo­rom dość pro­sty model. Naszą bli­ską ro­dzi­ną, jak już wspo­mi­na­łem, są pra­cow­ni­cy. Na­to­miast do szer­sze­go ro­dzin­ne­go kręgu za­li­cza­my człon­ków Hel­l­fi­re Club. Tra­fia­ją do nas z po­le­ce­nia, przez zna­jo­mych czy po­wi­no­wa­tych. Pro­szę pa­mię­tać, że za­trud­nie­ni w Pie­kle też mają moż­li­wość za­ku­pu na­szej maści. Je­ste­śmy tak na­praw­dę małą ma­nu­fak­tu­rą, a nasz pro­dukt jest tak dobry, że przy szer­szej dys­try­bu­cji po prosu nie by­li­by­śmy w sta­nie na­dą­żyć z pro­duk­cją. Na­to­miast dzia­łal­ność jest na tyle wy­so­ko­mar­żo­wa, że nawet przy ogra­ni­czo­nej skali wy­cho­dzi­my na swoje.

Po­ki­wa­łem bez prze­ko­na­nia głową – wy­glą­da na to, że od pana Lu­cju­sza nie do­wiem się ni­cze­go kon­kret­ne­go. No nic, trze­ba bę­dzie uważ­nie przyj­rzeć się do­ku­men­tom fi­nan­so­wym, jeśli zde­cy­du­ję się na tę ro­bo­tę.

Kiedy zbie­ra­łem się już do wyj­ścia, pre­zes rzu­cił na od­chod­ne:

– Nasza maść jest na­praw­dę wy­jąt­ko­wa. Nie tylko ła­go­dzi skut­ki wsze­la­kich opa­rzeń, ale koi też każdy ból oraz za­pew­nia swoim użyt­kow­ni­kom szczę­ście i po­myśl­ność. Gdyby nie jej nazwa, po­wie­dział­bym, że ma wręcz cu­dow­ne wła­ści­wo­ści.

Uśmiech­ną­łem się z po­li­to­wa­niem pod nosem i po­że­gna­łem. Umó­wi­li­śmy się, że wrócę jutro o tej samej porze i po­in­for­mu­ję pana Lu­cju­sza o pod­ję­tej de­cy­zji.

***

Po wyj­ściu z pie­kiel­ne­go dwor­ku, jak w my­ślach za­czą­łem na­zy­wać sie­dzi­bę firmy Pie­kło sp. z o. o., uda­łem się pro­sto do ho­te­lu. Zwin­nie omi­ja­jąc wy­sta­ją­ce sprę­ży­ny, uło­ży­łem się na łóżku i od­pa­li­łem lap­to­pa. Szu­ka­łem in­for­ma­cji o panu Ferze, o pani Roth oraz o miej­scu ich biz­ne­so­wej re­zy­den­cji.

O moim po­ten­cjal­nym pra­co­daw­cy i jego uro­czej asy­stent­ce nie zna­la­złem do­słow­nie nic. Żad­nych wzmia­nek pra­so­wych, wpi­sów na fo­rach czy cho­ciaż­by po­stów na por­ta­lach spo­łecz­no­ścio­wych. Tak jakby w ogóle nie ist­nie­li w cy­fro­wym świe­cie.

Za­ją­łem się więc hi­sto­rią Helu, szu­ka­jąc in­for­ma­cji o bu­dyn­ku, zlo­ka­li­zo­wa­nym obec­nie przy ulicy Ogni­stej 66. Spra­wa do­mnie­ma­nej ko­tłow­ni nie da­wa­ła mi spo­ko­ju. Chcia­łem przede wszyst­kim spraw­dzić, czy domy bu­do­wa­ne w tych oko­li­cach w tym samym okre­sie, co pie­kiel­ny dwo­rek, fak­tycz­nie miały tak dzi­wacz­ny układ po­miesz­czeń. Do tego z kolei po­trze­bo­wa­łem in­for­ma­cji, kiedy in­te­re­su­ją­cy mnie bu­dy­nek po­wstał.

Do­wie­dzia­łem się, że zanim po­ja­wił się Nowy Hel, w tej oko­li­cy była jesz­cze osada o na­zwie Stary Hel, za­ło­żo­na już w XI wieku. Nie­ste­ty, ze wzglę­du na abra­zję, sile sztor­my i pod­no­sze­nie się po­zio­mu wód w Bał­ty­ku, w XVII wieku to miej­sce zo­sta­ło nie­mal cał­ko­wi­cie za­to­pio­ne. Miesz­kań­cy po­cząw­szy od wieku XV za­czę­li stop­nio­wo prze­miesz­czać się na za­chód, gdzie zlo­ka­li­zo­wa­ny jest dzi­siej­szy Hel.

Nie za­cho­wa­ły się nie­ste­ty żadne ory­gi­nal­ne ry­ci­ny z tego okre­su, ale coś pod­po­wia­da­ło mi, żeby dalej drą­żyć temat. Za­czą­łem więc po­rów­ny­wać ory­gi­nal­ne mapy Sta­re­go Helu z obec­ny­mi. Ko­rzy­sta­jąc z do­stęp­nych na­rzę­dzi AI, na­nio­słem na sie­bie plany sta­rej i nowej osady. Wy­glą­da­ło na to, że mały frag­ment za­to­pio­nej wio­ski oca­lał przed za­to­nię­ciem i zo­stał wchło­nię­ty przez dzi­siej­sze mia­sto. Co dla mnie szcze­gól­nie in­te­re­su­ją­ce, były to oko­li­ce ulicy Ogni­stej!

Grze­ba­łem zatem dalej. Zna­la­złem bar­dziej do­kład­ny plan Sta­re­go Helu, na który na­nie­sio­ne były kon­kret­ne za­bu­do­wa­nia. Do­kład­nie tam, gdzie znaj­do­wał się pie­kiel­ny dwo­rek, ozna­czo­ny był bu­dy­nek o bar­dzo zbli­żo­nym kształ­cie i wiel­ko­ści. Na now­szych ma­pach rów­nież były wi­docz­ne po­dob­ne bu­dow­le. Co wię­cej, na pierw­szych do­stęp­nych ry­ci­nach, przed­sta­wia­ją­cych pa­no­ra­mę mia­sta, zo­ba­czy­łem bu­dy­nek do złu­dze­nia przy­po­mi­na­ją­cy ten, któ­re­go szu­ka­łem. Czy to moż­li­we, że ten dom po­wstał na po­cząt­ku po­przed­nie­go mi­le­nium?

Spraw­dzi­łem jesz­cze in­for­ma­cje na temat lo­ka­li­za­cji pie­ców grzew­czych w daw­nym bu­dow­nic­twie. Oka­za­ło się, że choć sys­tem cen­tral­ne­go ogrze­wa­nia znany był już na po­cząt­ku na­szej ery, to idea ta nie­mal wy­mar­ła w Eu­ro­pie po upad­ku sta­ro­żyt­ne­go Rzymu i od­ro­dzi­ła się na nowo do­pie­ro w XIX wieku.

Byłem jesz­cze bar­dziej skon­fun­do­wa­ny niż przed roz­po­czę­ciem moich in­ter­ne­to­wych po­szu­ki­wań. Nic mi się w tej hi­sto­rii nie kle­iło – pie­kiel­ny dwo­rek był jak puz­zel, który zu­peł­nie nie pa­su­je do resz­ty ukła­dan­ki. Zu­peł­nie jakby był z in­ne­go świa­ta…

Po­czu­łem ogrom­ne zmę­cze­nie i znu­że­nie. Nawet nie wiem kiedy na ze­wnątrz za­pa­no­wał zmierzch. Oczy same mi się za­my­ka­ły, a ja nie mia­łem siły i wcale nie chcia­łem z tym wal­czyć. Zgod­nie ze sta­rym po­wie­dze­niem ranek mą­drzej­szy bywa od wie­czo­ra, po­sta­no­wi­łem się prze­spać, a na drugi dzień pod­jąć osta­tecz­ną de­cy­zję, co robić dalej.

Znów śniły mi się wa­ka­cje. Ja­kieś eg­zo­tycz­ne miej­sce z pal­ma­mi, błę­kit­nym mo­rzem i bia­łym pia­skiem na czy­stej plaży. Le­ża­łem na wy­god­nym ha­ma­ku, po­pa­la­jąc cy­ga­ro. Na sobie mia­łem mar­ko­we ką­pie­lów­ki i bar­dzo dro­gie oku­la­ry prze­ciw­sło­necz­ne. Z fal obi­ja­ją­cych się o brzeg, ni­czym Wenus wy­nu­rzy­ła się Pa­me­la w bi­ki­ni nie po­zo­sta­wia­ją­cym zbyt wiele wy­obraź­ni. Bie­gła do mnie w zwol­nio­nym tem­pie rodem ze „Sło­necz­ne­go pa­tro­lu”, a jej atry­bu­ty ko­bie­co­ści pod­ska­ki­wa­ły ra­do­śnie w rytm we­so­łej mu­zy­ki. Zbli­ży­ła się do mnie, po­ca­ło­wa­ła z głę­bo­kim ję­zycz­kiem, a jej zwin­ne dło­nie skie­ro­wa­ły się w oko­li­ce ką­pie­ló­wek. Język po­dą­żył tym samym tro­pem, a ja obu­dzi­łem się z silną erek­cją.

***

Rano po­my­śla­łem sobie, że ci ruscy to jed­nak mają łeb! Nie mam wpraw­dzie o nich naj­lep­sze­go zda­nia ani krzty sym­pa­tii (hi­sto­ria od­ci­snę­ła zbyt duże pięt­no, a po­nad­to bar­dzo lubi się po­wta­rzać), ale przy­sło­wia mają na­praw­dę nie­głu­pie.

Fak­tycz­nie, świe­ży umysł do­sko­na­le wie­dział, co po­wi­nie­nem zro­bić. Nawet jeśli pan Lu­cjusz to naj­praw­dziw­szy dia­beł i dziś przyj­dzie mi pod­pi­sać cy­ro­graf – tak wła­ści­wie co to zmie­ni? Bio­rąc pod uwagę moje dawne życie, do eme­ry­tu­ry i tak za­pew­ne nie do­cią­gnę, a moje grze­chy wy­star­czy­ły­by do po­sła­nia w pło­mie­nie co naj­mniej trzech osób. Także na wiecz­ne życie w kra­inie szczę­ścia i tak nie mam co li­czyć, za to za 100 ty­się­cy mie­sięcz­nie mogę sobie choć na te kilka lat stwo­rzyć swój wła­sny raj na Ziemi. No i ro­bo­ta pew­nie bę­dzie cie­ka­wa.

Z takim na­sta­wie­niem ru­szy­łem dziar­sko na Ogni­stą. Sce­na­riusz z po­przed­nie­go dnia się po­wtó­rzył i znów sie­dzia­łem wy­god­nie roz­par­ty w fo­te­lu na­prze­ciw­ko pre­ze­sa. Prze­ka­za­łem mu moją de­cy­zję; ucie­szył się tak bar­dzo, że wy­ści­skał mnie jak dawno nie­wi­dzia­ne­go przy­ja­cie­la. Za­iste, wy­lew­ny je­go­mość.

Do­pie­ro wtedy za­uwa­ży­łem, że ani pod ko­min­kiem, ani w żad­nym innym miej­scu w ga­bi­ne­cie nie wi­dzia­łem Bel­ze­bu­ba. Pomyślałem z uśmiechem, że może wró­cił na tam­ten świat, tam, gdzie jego miej­sce.

Nie było jed­nak czasu, żeby się nad tym głę­biej za­sta­na­wiać – pan Fer podał mi pięk­nie zdo­bio­ne czar­ne pióro ze złotą sta­lów­ką i ja­kimś za­gad­ko­wym oprzy­rzą­do­wa­niem do­dat­ko­wym, któ­re­go nie byłem w sta­nie zi­den­ty­fi­ko­wać. Po­dob­nie jak po­przed­nie­go dnia, pre­zes wy­ja­śnił moje wąt­pli­wo­ści zanim jesz­cze zdą­ży­łem je wy­ar­ty­ku­ło­wać.

– To pióro ze spe­cjal­ną pomp­ką do po­bie­ra­nia krwi. Po przy­ci­śnię­ciu przy­ci­sku, z końca wy­su­nie się igła. Wy­star­czy tylko na­kłuć palec, a od­po­wied­nia ilość trafi bez­po­śred­nio do po­jem­nicz­ka ukry­te­go w środ­ku. Pro­szę się nie oba­wiać – po­bie­rze­my tylko tyle, ile jest ab­so­lut­nie po­trzeb­ne. – Wy­po­wia­da­jąc to zda­nie po­słał mi tak cie­pły, szcze­ry i ab­so­lut­nie roz­bra­ja­ją­cy uśmiech, że bez stra­chu od­dał­bym mu i cały litr mo­je­go naj­cen­niej­sze­go płynu ustro­jo­we­go.

Za­dzia­ła­łem zgod­nie z jego in­struk­cja­mi, ukłu­cie w ogóle nie bo­la­ło, na opusz­ku palca zo­sta­ła je­dy­nie ma­lut­ka, czer­wo­na kro­pel­ka. Zło­ży­łem pod­pis na do­ku­men­tach, za­pa­ra­fo­wa­łem też każdą stro­nę. Po wszyst­kim chcia­łem oddać pióro, ale pan Lu­cjusz za­opo­no­wał.

– Pro­szę je za­cho­wać, mi i tak już nie bę­dzie po­trzeb­ne. Ze wzglę­dów bez­pie­czeń­stwa epi­de­mio­lo­gicz­ne­go do­stał pan zu­peł­nie nowy eg­zem­plarz, nikt poza panem nie bę­dzie już nigdy z niego ko­rzy­stał. Pro­szę je za­cho­wać na pa­miąt­kę.

Scho­wa­łem przed­miot do kie­sze­ni – cie­ka­we, czy ta sta­lów­ka jest z praw­dzi­we­go złota? Na­stęp­nie pre­zes wyjął swoje pióro, jesz­cze pięk­niej­sze od mo­je­go, zdo­bio­ne do­dat­ko­wo nie­wiel­ki­mi ru­bi­na­mi. Po­wtó­rzył pro­ce­du­rę, przez którą sam przed chwi­lą prze­cho­dzi­łem, po czym za­wo­łał panią Roth.

– Asia, przy­nieś pro­szę szam­pa­na i cy­ga­ra.

Za szam­pa­na po­dzię­ko­wa­łem, a cy­ga­ro wy­pa­li­łem z praw­dzi­wą przy­jem­no­ścią – wpraw­dzie nie zna­łem się zbyt­nio na tych ku­bań­skich spe­cja­łach, ale sma­ko­wa­ło wy­bit­nie. Spę­dzi­li­śmy przy­jem­ną go­dzi­nę na spo­koj­nej roz­mo­wie o świe­cie i lu­dziach.

– Do­brze, teraz mogę po­ka­zać panu nasze ar­chi­wum, gdzie od jutra bę­dzie pan pra­co­wał.

Wy­szli­śmy na ko­ry­tarz, pre­zes za­pro­wa­dził mnie pod jedne z za­mknię­tych drzwi, które po na­ci­śnię­ciu na klam­kę otwo­rzy­ły się – wi­docz­nie nie uży­wa­no tutaj klu­czy.

Wnę­trze nie­wiel­kie­go po­ko­ju róż­ni­ło się od resz­ty domu, którą mia­łem oka­zję obej­rzeć do tej pory – było nad­zwy­czaj­nie… zwy­czaj­ne. Dwie szafy wy­peł­nio­ne po brze­gi se­gre­ga­to­ra­mi ze szcze­gó­ło­wo opi­sa­ną do­ku­men­ta­cją, na środ­ku biur­ko made in Swe­den, po­dob­ne krze­sło i lamp­ka. Je­dy­nym luk­su­sem był sto­ją­cy na biur­ku kom­pu­ter z jabł­ko­wym lo­go­ty­pem.

– Pani Asia wpro­wa­dzi pana w szcze­gó­ły i po­ka­że, gdzie czego szu­kać. Ja już muszę się nie­ste­ty po­że­gnać – obo­wiąz­ki wzy­wa­ją. Wi­dzi­my się jutro rano, do zo­ba­cze­nia!

Po krót­kim in­struk­ta­rzu prze­pro­wa­dzo­nym przez panią Roth, ja rów­nież uda­łem się w stro­nę wyj­ścia. Moje oczy od­ru­cho­wo zwróciły się w kie­run­ku ta­jem­ni­cze­go przej­ścia pod scho­da­mi. Zo­ba­czy­łem tam Bel­ze­bu­ba, le­żą­ce­go w swo­jej zwy­cza­jo­wej, non­sza­lanc­kiej pozie.

– Kon­tro­la naj­wyż­szą formą za­ufa­nia – bąk­ną­łem po nosem.

***

Ko­lej­ne­go dnia be­stia nie zmie­ni­ła miej­sca swo­je­go spo­czyn­ku, więc nie po­zo­sta­ło mi nic in­ne­go, jak za­brać się do pracy. Me­to­dycz­nie za­po­zna­wa­łem się z ka­ta­lo­giem udo­stęp­nio­nej mi do­ku­men­ta­cji. Mu­sia­łem przy­znać, że wszyst­ko było świet­nie zor­ga­ni­zo­wa­ne, ska­te­go­ry­zo­wa­ne i po­ukła­da­ne, co bar­dzo uła­twi­ło mi za­da­nie, zwłasz­cza na po­cząt­ku.

Dane opie­wa­ły na ostat­nie 10 lat. Kiedy za­py­ta­łem panią Asię, gdzie znaj­du­je się resz­ta, ucię­ła krót­ko, że to po­win­no mi w zu­peł­no­ści wy­star­czyć. Nie dys­ku­to­wa­łem, nie było sensu. Zo­rien­to­wa­łem się już, że tutaj le­piej nie za­da­wać zbęd­nych pytań. Za­ło­ży­łem, że mają pew­nie ja­kieś do­dat­ko­we ar­chi­wum ze­wnętrz­ne i za­ją­łem się tym, za co mi pła­ci­li.

Prze­glą­da­łem spra­woz­da­nia fi­nan­so­we, do­ku­men­ty ka­dro­we, ra­por­ty z pro­duk­cji, stany ma­ga­zy­no­we, na­stęp­nie scho­dzi­łem niżej na po­ziom po­je­dyn­czych fak­tur. Bar­dzo chcia­łem się wy­ka­zać. Po­sta­no­wi­łem upar­cie szu­kać nie­pra­wi­dło­wo­ści, aż do skut­ku.

Każdy ko­lej­ny dzień wy­glą­dał po­dob­nie. Pra­co­wa­łem po kil­ka­na­ście go­dzin, to za­da­nie wcią­gnę­ło mnie bez resz­ty. Dawno już nie mia­łem oka­zji współ­pra­co­wać z tak do­brze funk­cjo­nu­ją­cym przed­się­bior­stwem. Tym bar­dziej moja am­bi­cja nie po­zwa­la­ła mi na opie­sza­łość, do­dat­ko­wo in­tu­icja pod­po­wia­da­ła mi, że wszyst­ko wy­glą­da aż za do­brze.

Na eta­pie po­głę­bio­nej ana­li­zy prze­pły­wów fi­nan­so­wych i pa­ro­wa­nia ich z ob­ro­tem to­wa­ro­wym, po­ja­wi­ły się pierw­sze wąt­pli­wo­ści. Jak zwy­kle w ta­kich przy­pad­kach, chcia­łem po­roz­ma­wiać z osobą od­po­wie­dzial­ną za pro­wa­dze­nie księ­go­wo­ści. Pani Asia stwier­dzi­ła jed­nak, że to nie bę­dzie ko­niecz­ne i ona udzie­li mi wszel­kich nie­zbęd­nych in­for­ma­cji. Tak też się stało – prze­ka­za­łem jej listę pytań, a już ko­lej­ne­go dnia rano otrzy­ma­łem wy­czer­pu­ją­ce, rze­czo­we i kon­kret­ne wy­ja­śnie­nia. Grze­ba­łem więc dalej, a ten sche­mat po­wtó­rzył się jesz­cze kil­ka­krot­nie.

Wresz­cie po ponad trzech ty­go­dniach ty­ta­nicz­nej pracy byłem go­to­wy. Roz­pie­ra­ła mnie duma – zna­la­złem coś, co może mocno za­in­te­re­so­wać mo­je­go pra­co­daw­cę. Wtedy do­pie­ro po­czu­łem, jak bar­dzo je­stem zmę­czo­ny. Po­sta­no­wi­łem do­brze się wy­spać i już tra­dy­cyj­nie umó­wi­łem się na spo­tka­nie z pre­ze­sem na­stęp­ne­go dnia w po­łu­dnie.

Po prze­spa­niu kil­ku­na­stu go­dzin cią­giem wsta­łem i spoj­rza­łem w lu­stro. Zo­ba­czy­łem w nim istny obraz nędzy i roz­pa­czy – mocno pod­krą­żo­ne oczy, za­czer­wie­nio­ne biał­ka, po­tar­ga­ne włosy, na twa­rzy szcze­ci­na kil­ku­dnio­we­go za­ro­stu. O ubra­niu nawet nie wspo­mnę. Trze­ba się do­pro­wa­dzić do ładu – po­my­śla­łem.

Wzią­łem długi prysz­nic, ogo­li­łem się, uło­ży­łem włosy, na twarz na­ło­ży­łem grubą war­stwę kremu. Za­ło­ży­łem nowy gar­ni­tur i białą ko­szu­lę, którą za­ku­pi­łem w Trój­mie­ście w któ­ryś z ostat­nich week­en­dów. Skro­pi­łem się jesz­cze no­wy­mi, mar­ko­wy­mi per­fu­ma­mi i byłem go­to­wy.

Pan Lu­cjusz na mnie cze­kał, w stan­dar­dzie z kawą i wodą. Wy­glą­dał na pod­eks­cy­to­wa­ne­go i znie­cier­pli­wio­ne­go. Po­sta­no­wi­łem grać rolę spo­koj­ne­go, pew­ne­go sie­bie pro­fe­sjo­na­li­sty i nie oka­zy­wać wła­snych emo­cji. Na­pa­wa­łem się chwi­lą trium­fu i moją prze­wa­gą nad pre­ze­sem – wie­dzia­łem coś, czego on nie wie­dział, a na pewno bar­dzo by chciał. Wresz­cie pan Fer nie wy­trzy­mał i wy­pa­lił wprost:

– No i jak efek­ty pana pracy, panie Janie? Co pan zna­lazł?

Nie wiem, skąd ta pew­ność, że w ogóle coś zna­la­złem. Po­sta­no­wi­łem jesz­cze krót­ką chwi­lę po­trzy­mać go w nie­pew­no­ści. Upi­łem łyk kawy, nie­spiesz­nie odło­ży­łem pięk­ną por­ce­la­no­wą fi­li­żan­kę na spode­czek i od­par­łem non­sza­lanc­ko:

– Fak­tycz­nie, mam coś, co może pana za­in­te­re­so­wać. Muszę przy­znać, że nie było to łatwe za­da­nie. Któ­ryś z pana pra­cow­ni­ków zna­lazł spryt­ny spo­sób, jak ukryć swoje mal­wer­sa­cje, czy mó­wiąc wprost – kra­dzież to­wa­ru.

Te­atral­nie za­wie­si­łem głos, a pan Lu­cjusz na­brał po­wie­trza i mia­łem wra­że­nie, że zaraz albo wy­buch­nie jak na­pom­po­wa­ny balon albo się udusi. Nie chcąc tra­cić tak do­brze za­po­wia­da­ją­ce­go się pra­co­daw­cy, kon­ty­nu­owa­łem.

– Mam jed­nak przy­pusz­cze­nie gra­ni­czą­ce z pew­no­ścią, kto i jak do­ko­nał tej sztu­ki. Po­zwo­li pan, że wpro­wa­dzę pana w szcze­gó­ły.

Wy­tłu­ma­czy­łem pre­ze­so­wi spo­sób mo­je­go dzia­ła­nia i to, jak wpa­dłem na wła­ści­wy trop. Przed­sta­wi­łem moją kon­cep­cję tego, jak dzia­łał oszust i kto nim kon­kret­nie był. Po­ka­za­łem twar­de do­wo­dy w po­sta­ci do­ku­men­tów i liczb. Pan Fer słu­chał mnie jak za­hip­no­ty­zo­wa­ny. Czu­łem jed­nak, jak wzbie­ra w nim gniew – mu­siał być na­praw­dę za­sko­czo­ny tym, co od­kry­łem.

Na ko­niec umó­wi­li­śmy się, że wezmę teraz za­słu­żo­ne kilka dni wol­ne­go, a pre­zes wróci do mnie z in­for­ma­cją, czy wska­za­ne prze­ze mnie tropy oka­za­ły się tra­fio­ne i jak się cała spra­wa za­koń­czy­ła.

***

Sie­dzia­łem w swoim wy­naj­mo­wa­nym biu­rze, wła­ści­wie nie do końca wie­dząc po co. Nie mia­łem nic do ro­bo­ty, ale przy­cho­dzi­łem tutaj chyba z przy­zwy­cza­je­nia. Pusty dom na­pa­wał mnie zbyt dużym smut­kiem. Po­sta­no­wi­łem już jed­nak, że z koń­cem mie­sią­ca nie prze­dłu­żę umowy najmu i po­pro­szę pana Fera o ga­bi­net w sie­dzi­bie firmy. Czu­łem, że po tym, co dla niego zro­bi­łem, na pewno mi nie od­mó­wi.

Me­cha­nicz­nie ob­ra­ca­łem w ręku pióro z reszt­ką mojej krwi w środ­ku i tępym wzro­kiem ga­pi­łem się w ścia­nę. Nagle ze stanu za­wie­sze­nia wy­rwał mnie od­głos pu­ka­nia do drzwi. Nie spo­dzie­wa­łem się ni­ko­go. Przez chwi­lę nie re­ago­wa­łem, ale nie­za­po­wie­dzia­ny gość nie miał za­mia­ru od­pu­ścić. Pod­nio­słem się na krze­śle z pół­le­żą­cej po­zy­cji, po­pra­wi­łem kra­wat i po­pro­si­łem na­trę­ta, żeby wszedł do środ­ka.

W drzwiach sta­nął pan Lu­cjusz, jak zwy­kle nie­na­gan­nie ubra­ny i ucze­sa­ny. W sumie po­wi­nie­nem był się do­my­śleć, że to on – uma­wia­li­śmy się prze­cież na roz­mo­wę za kilka dni. Nie przy­pusz­cza­łem jed­nak, że od­wie­dzi mnie oso­bi­ście. I znów moje nie­za­da­ne py­ta­nie zna­la­zło szyb­ko swoją od­po­wiedź.

– Dzień dobry panie Janie. Byłem aku­rat w oko­li­cy, po­sta­no­wi­łem wpaść i opo­wie­dzieć, do czego do­pro­wa­dzi­ło nasze we­wnętrz­ne śledz­two. Mam na­dzie­ję, że nie prze­szka­dzam? – dodał lekko za­nie­po­ko­jo­ny.

Spoj­rza­łem na puste biur­ko i wy­łą­czo­ny kom­pu­ter, po czym po­krę­ci­łem głową.

– Świet­nie, bo mam dla pana na­praw­dę cie­ka­wą hi­sto­rię!

Za­py­ta­łem jesz­cze kur­tu­azyj­nie, czy chciał­by się cze­goś napić, jed­nak od­mó­wił, tłu­ma­cząc się bra­kiem czasu. I całe szczę­ście, bo poza wodą z kranu nie mia­łem mu nic do za­ofe­ro­wa­nia. Jego opo­wieść oka­za­ła się fak­tycz­nie bar­dzo in­te­re­su­ją­ca.

– To nie była wcale zwy­kła kra­dzież, to szpie­go­stwo biz­ne­so­we w czy­stej po­sta­ci! I to jesz­cze w wy­ko­na­niu na­sze­go za­ufa­ne­go, wie­lo­let­nie­go pra­cow­ni­ka, któ­re­go nigdy nie po­dej­rze­wał­bym o coś po­dob­ne­go. Marek Raks, na któ­re­go słusz­nie skie­ro­wał pan naszą uwagę, od kilku lat w spo­sób ab­so­lut­nie per­fid­ny ko­la­bo­ro­wał z na­szym naj­więk­szym kon­ku­ren­tem. Pro­szę sobie wy­obra­zić, że umoż­li­wił on ich pra­cow­ni­ko­wi do­stęp do na­szych linii pro­duk­cyj­nych, do naj­bar­dziej strze­żo­ne­go se­kre­tu na­sze­go przed­się­bior­stwa! Musi pan wie­dzieć, że do wy­two­rze­nia maści nie­zbęd­na jest bar­dzo wy­so­ka tem­pe­ra­tu­ra i za­trud­nie­ni w fa­bry­ce fa­chow­cy sami muszą ko­rzy­stać z na­sze­go spe­cy­fi­ku. Bez ochron­nej po­wło­ki nikt nie byłby w sta­nie tam wy­trzy­mać, przy­naj­mniej do­bro­wol­nie…

Ostat­nie zda­nie za­brzmia­ło dość zło­wiesz­czo, spoj­rza­łem wy­mow­nie na pana Fera, ale on tylko od­chrząk­nął i opo­wia­dał dalej.

– I po to wła­śnie po­trzeb­ne im były nie­nor­ma­tyw­ne ilo­ści maści. Gdyby nie to i pań­ska do­cie­kli­wość, nigdy nie zo­rien­to­wa­li­by­śmy się, co się dzie­je. Oba­wiam się, że gdyby tak się stało, to byłby praw­dzi­wy ko­niec świa­ta… dla na­szej firmy oczy­wi­ście. – Dodał szyb­ko, po czym kon­ty­nu­ował. – Na szczę­ście uga­si­li­śmy pożar, zanim na dobre się roz­nie­cił.

– A co z panem Rak­sem i tym dru­gim szpie­giem? – spy­ta­łem za­cie­ka­wio­ny.

Pan Lu­cjusz przez chwi­lę nie od­po­wia­dał, jakby ważył słowa. Wresz­cie wy­du­sił z sie­bie.

– Spo­tka­ła ich za­słu­żo­na kara, już nie będą nam prze­szka­dzać – od­po­wie­dział dość enig­ma­tycz­nie, po czym szyb­ko zmie­nił temat – ale to nie ko­niec do­brych wia­do­mo­ści! Pierw­szy prze­lew wraz z na­leż­ną pre­mią za sku­tecz­ność wpły­nął już na pań­skie konto, a jako do­dat­ko­wy bonus mam dla pana coś jesz­cze.

Z kie­sze­ni wyjął nie­wiel­kie, ele­ganc­kie pu­de­łecz­ko, obite czar­ną skórą.

– To na­le­ża­ło kie­dyś do pra­cow­ni­ka kon­ku­ren­cji, tego który nas szpie­go­wał. Pro­szę to przy­jąć – jesz­cze nie teraz, ale kie­dyś może się panu przy­dać, a jemu już nie bę­dzie po­trzeb­ne.

Pre­zes uśmiech­nął się ta­jem­ni­czo i po­pro­sił, żebym otwo­rzył pre­zent do­pie­ro kiedy wyj­dzie, odło­ży­łem go więc na biur­ko. Po­że­gna­li­śmy się ser­decz­nie i umó­wi­li­śmy na spo­tka­nie za dwa ty­go­dnie w sie­dzi­bie firmy, żeby prze­ga­dać kwe­stie moich ko­lej­nych zadań oraz prze­pro­wadz­ki na Ogni­stą. Do tego czasu mia­łem wolne.

Kiedy tylko drzwi za­trza­snę­ły się za panem Ferem, roz­go­rącz­ko­wa­ny rzu­ci­łem się na mo­je­go smart­fo­na. Od­pa­li­łem apkę banku i za­nie­mó­wi­łem – 250 ty­się­cy zło­tych fak­tycz­nie wpły­nę­ło na moje konto!

Wy­sko­czy­łem z krze­sła jak dia­beł z pu­deł­ka. Za­czą­łem cho­dzić w kółko po biu­rze, ma­cha­jąc rę­ka­mi, zu­peł­nie bez sensu. Ra­dość, ulga, sa­tys­fak­cja, wiara w sie­bie – te uczu­cia wró­ci­ły do mnie w jed­nej chwi­li po wie­lo­mie­sięcz­nej nie­obec­no­ści.

– Pie­nią­dze jed­nak mogą zmie­nić wszyst­ko – po­my­śla­łem i uśmiech­ną­łem się sze­ro­ko.

Żeby się tro­chę uspo­ko­ić, się­gną­łem do szu­fla­dy i wy­cią­gną­łem drew­nia­ne pu­deł­ko, a z niego jedno ze znaj­du­ją­cych się w nim ku­bań­skich cygar. Ten smak luk­su­su, któ­re­go spró­bo­wa­łem na Helu, bar­dzo mi od­po­wia­dał. Były pie­kiel­nie dro­gie, ale kto bo­ga­te­mu za­bro­ni!

Sta­ną­łem przy otwar­tym oknie, ob­cią­łem koń­ców­kę cy­ga­ra no­życz­ka­mi biu­ro­wy­mi i od­pa­li­łem naj­zwy­klej­szą za­pal­nicz­ką ga­zo­wą za dwa złote.

– Muszę sobie spra­wić ob­ci­nar­kę z praw­dzi­we­go zda­rze­nia. No i ko­niecz­nie jakąś po­rząd­ną za­pal­nicz­kę, naj­le­piej złotą! – Snu­łem plany, jak twór­czo po­zbyć się pie­nię­dzy, które za­czę­ły spa­dać mi z nieba.

Okno wy­cho­dzi­ło na par­king, wi­dzia­łem więc pana Lu­cju­sza, kie­ru­ją­ce­go się do swo­je­go czar­ne­go SUV-a gar­gan­tu­icz­nych roz­mia­rów. Kiedy pod­niósł nogę, żeby wejść na scho­dek, pro­wa­dzą­cy do środ­ka wozu, z pod­wi­nię­tej no­gaw­ki na uła­mek se­kun­dy wy­śli­zgnę­ło się coś, co do złu­dze­nia przy­po­mi­na­ło… ogon. Czar­ny, za­koń­czo­ny czymś na kształt grotu strza­ły.

– Zde­cy­do­wa­nie po­trze­bu­ję urlo­pu, za­czy­nam mieć omamy – wes­tchną­łem cięż­ko.

Pre­zes od­je­chał, zo­sta­wia­jąc za sobą kłęby dymu, a ja wró­ci­łem za biur­ko. Włą­czy­łem kom­pu­ter, żeby po­szu­kać ja­kiejś cie­ka­wej ofer­ty wy­ciecz­ki. Na po­dróż do­oko­ła świa­ta mia­łem tro­chę za mało urlo­pu, ale hisz­pań­ska albo wło­ska ri­wie­ra, a może Azja albo Ka­ra­iby? Czemu nie!

Kątem oka do­strze­głem czar­ne pu­deł­ko, które do­sta­łem od pana Fera. W ocze­ki­wa­niu na za­ła­do­wa­nie się sys­te­mu ope­ra­cyj­ne­go w lap­to­pie (sprzęt też muszę wy­mie­nić na nowy!), się­gną­łem po nie i z cie­ka­wo­ścią otwo­rzy­łem. W środ­ku, na czer­wo­nym ma­te­ria­le, spo­czy­wa­ła srebr­na bran­so­let­ka. Bar­dzo pro­sta, bez żad­nych eks­tra zdo­bień, żło­bień czy ka­mie­ni szla­chet­nych.

Czu­łem lekki zawód, aż do mo­men­tu, kiedy wzią­łem ją do ręki – wtedy stało się coś nie­wy­tłu­ma­czal­ne­go. Przed­miot wy­ję­ty z pu­deł­ka uniósł się na wy­so­kość około dwóch me­trów od po­zio­mu pod­ło­gi, zwięk­szył swój obwód do około 50 cen­ty­me­trów i za­czął świe­cić bar­dzo ja­snym, pul­su­ją­cym świa­tłem.

Prze­ra­żo­ny i zdez­o­rien­to­wa­ny, od­su­ną­łem krze­sło od biur­ka i przy­glą­da­łem się temu fe­no­me­no­wi z bez­piecz­nej od­le­gło­ści. Czu­łem coś jakby cie­pło, które roz­cho­dzi­ło się z niego na całe po­miesz­cze­nie. Sły­chać też było dziw­ny dźwięk, ni to szum, ni to cichą mu­zy­kę.

W końcu ze­bra­łem się na od­wa­gę i zbli­ży­łem do le­wi­tu­ją­cej bran­so­le­ty, chcąc sta­nąć bez­po­śred­nio pod nią, ale ta płyn­nym ru­chem od­su­nę­ła się ode mnie. Pod­ją­łem ko­lej­ną próbę, sta­ną­łem na wy­cią­gnię­cie ręki od ta­jem­ni­cze­go przed­mio­tu i już bez pro­ble­mu chwy­ci­łem go w dłoń. Wtedy dziw­ny dźwięk na­tych­miast ustał, a bran­so­le­ta prze­sta­ła świe­cić i zmniej­szy­ła się do pier­wot­nych roz­mia­rów. Wło­ży­łem ją czym prę­dzej z po­wro­tem do pu­deł­ka, odło­ży­łem je na biur­ko i cięż­ko opa­dłem na krze­sło.

– Jak to po­wie­dział pan Lu­cjusz? Może mi się przy­dać, ale jesz­cze nie teraz…

Za­sta­na­wia­łem się nad sen­sem tych słów. Nie po­tra­fi­łem ra­cjo­nal­nie wy­ja­śnić tego, co się stało. W końcu do­sze­dłem do wnio­sku, że za­pew­ne jest to jakaś sztucz­ka, ilu­zja czy coś w tym stylu. A nawet jeśli to coś znacz­nie wię­cej, cóż – wy­cho­dzi na to, że mam za­pew­nio­ną bez­piecz­ną przy­szłość nie tylko do końca życia, ale rów­nież po nim.

– Szko­da, że nie do­rzu­cił do kom­ple­tu pary skrzy­deł – po­my­śla­łem, uśmie­cha­jąc się do sie­bie, ale kiedy moja wy­obraź­nia wy­kre­owa­ła obraz zle­pio­nych krwią śnież­no­bia­łych piór po za­bie­gu am­pu­ta­cji ostrym na­rzę­dziem, szyb­ko wy­rzu­ci­łem ten po­mysł z głowy.

Po­czu­łem spo­kój. Pierw­szy raz od bar­dzo dawna mia­łem prze­ko­na­nie, że mam pełną kon­tro­lę nad swoim ży­ciem. Nic nie muszę, mogę wszyst­ko!

Chwy­ci­łem za ko­mór­kę i wy­bra­łem numer Pa­me­li.

– Cześć ko­cha­nie, kopę lat! Masz ocho­tę prze­je­chać się ze mną na luk­su­so­wą wy­ciecz­kę w ja­kieś eg­zo­tycz­ne miej­sce?