Gąski, gąski, do domu

Płynęli powoli. Oddalali się od grupy kajakarzy. Łajdacy. Troglodyci. Kto przynosi na kajaki głośnik i odpala wstrętną muzykę w stylu umcyk-umcyk? Bezmózgi.

– Nie zwracaj na nich uwagi. Zaraz uciekniemy.

Wiosłowała, aż paliły ją mięśnie. Sama najchętniej pokłóciłaby się z tamtą grupą, ale słuchała się partnera. Kazał odpuścić i skupić się na swoim kajaku.

Wreszcie odpłynęli na tyle, by nie słyszeć niczego prócz szumu wody, wiatru i własnych oddechów. Ptaków było mało tego dnia. Rozluźniła się i odwróciła do partnera.

– Zauważyłeś, że na brzegach widzimy tylko cztery kolory? Zieleń, bo liście i rośliny. Fiolet i żółć, bo wszędzie rosną kosaćce i krwawnice. A gdzieniegdzie są jeszcze jakieś białe kwiatuszki, ale nie mogę dopatrzeć, co to.

– Może nenufary?

– Myślisz? Tutaj by rosły?

– Czemu nie? 

– W sumie.

Odłożyli wiosła. Znów odwróciła się do niego.

– Jemy coś?

– Nie. Wreszcie cisza. Odpocznijmy chwilę. Niech wiatr i nurt rzeki zadecydują za nas.

Miał okulary przeciwsłoneczne, więc nie widziała jego oczu. Przepłynęli już jakieś piętnaście kilometrów. Nie narzekała. Była dzielna. Liczyła na wyraz aprobaty, jeśli nie słowem, to chociaż w spojrzeniu. Nie tym razem. Kątem oka dostrzegła w wodzie coś białego.

– Widziałeś?

Rozejrzał się.

– Tam, z twojej lewej. Wyglądało jak głowa.

– Pewnie duży kamień. 

– Z chustką na głowie?

– Chyba cię ponosi wyobraźnia.

– No tak, pewnie tak.

Była pewna, że nie był to kamień. Choć może faktycznie to tylko wyobraźnia. Skoro on tak mówi, to tak jest. Nie mogła się z nim sprzeczać. Już dawno ustalili, że to on jest tym mądrzejszym.

Chwyciła za wiosło. 

– Chcę płynąć.

– Tylko trzymaj się prawej strony.

W oddali znów majaczyły pomarańczowe kajaki.

– Przy promie kończymy. Za dużo dziś ludzi.

Podobał jej się ten pomysł. Nie czuła się już dobrze. Chciała do domu.

 

Noc była duszna. Kiedy on spał spokojnie, ona śniła o kamieniach. Siedziała na brzegu rzeki. Obserwowała ważkę, która usiadła na jej kolanie. Płynąca leniwie woda nagle się zatrzymała. Usłyszała stukot. Z rzeki wyłoniła się czaszka ubrana w niebieską chustę. Zawiązana pod brodą. Jak u babci. Potem kolejna. I kolejna. Po chwili na środku stanął kopiec czaszek. Usłyszała słowa – na początku szept, ale po chwili przeistoczył się w prawdziwy jazgot, który wywiercał w jej głowie dziurę.

– Znajdź nas! Ratuj się! Znajdź nas! Ratuj się!

Zbudziła się gwałtownie. Była cała mokra. Poszła do kuchni po szklankę wody. Na dworze było już jasno. Z okna widziała osiedlową ławkę. Siedziała na niej starsza kobieta z chustką na głowie. Być może poczuła, że ktoś na nią patrzy, bo nagle się odwróciła. Staruszka ułożyła usta w grymasie, który mógłby przypominać uśmiech, gdyby nie puste oczodoły. Aleksandra odskoczyła od okna, upuszczając szklankę. Sprzątała szkło z podłogi, gdy do kuchni wszedł, obudzony hałasem, Igor. 

– Daj, ja to sprzątnę. Skaleczysz się.

Usiadła na krześle i popatrzyła na niego. Zanim się poznali, jej życie było chaosem. Widziała i słyszała różne rzeczy, z którymi nie potrafiła sobie poradzić. On się nią zaopiekował. Miał tylko jeden warunek – żeby ufała bardziej jemu niż temu, co podpowiadał jej lęk. Z czasem przestała z tym walczyć. Żyła więc według jego wskazówek. I żyła dobrze. Wreszcie godnie. Kochała tego człowieka.

 

Na kolejną wyprawę udali się miesiąc później. Ta sama rzeka, ta sama trasa. Aleksandrze w głowie dzwoniły słowa staruszki, która każdej nocy przychodziła do niej w snach i szeptała: “Znajdź nas. Ratuj się”.

Płynęli w swoim tempie. Minęli kilka ekip. Kiedy zrobiło się pusto, znalazła wzrokiem odpowiednie miejsce.

– Muszę iść w krzaki na chwilę.

Igor nie protestował. Podał jej rękę, pomógł wyjść.

Aleksandra miała rzecz do zrobienia. Weszła w zarośla tataraku. Odchyliła kłącza i widziała wolno płynącą rzekę.

– Jestem.

Najpierw poczuła na twarzy gwałtowny powiew wiatru, a potem usłyszała znajomy stukot. Czaszki się zbliżały. Czuła to. Była gotowa. Chciała się dowiedzieć, co czeka na nią w tej wodzie. Bo tego, że coś ją tu wzywało, była pewna. 

– Ola?

Głos Igora ją zaskoczył. 

– Wszystko w porządku?

W myślach rzucała w niego soczystymi przekleństwami. Przeszkodził jej. 

– Tak. Czy mogłabym…

Bała się, co on powie. Stał spokojnie obok i głaskał ją po plecach. Odchrząknęła.

– Mogę tu zostać na trochę sama?

Poczuła mocniejszy uścisk i pocałunek na czole.

– Jasne, tylko się nie zgub. Poczekam w kajaku.

Została sama. Przykucnęła i zanurzyła w wodzie dłoń. Kątem oka zauważyła w tataraku ruch. Ktoś tam był. Patrzyła prosto w wodę. Kreśliła na jej powierzchni ósemki. Na zmianę z prawej i lewej strony słyszała głosy.

– On cię złoży w ofierze.

– Tak jak nas.

– Uciekaj!

– Albo go zabij!

– Pomścij nas, córko!

Przez zanurzoną w wodzie dłoń przeszedł ją dreszcz. Przetarła oczy. Wstała. Rozejrzała się, ale nie zauważyła nikogo w zaroślach. Wróciła do Igora. Siedział na brzegu i jadł proteinowego batonika. 

– Zostawiłem ci tego z masłem orzechowym. Masz, zjedz.

To był jego ulubiony smak. Jej też. Sam wolał zjeść tego o smaku waniliowym, za którym żadne z nich nie przepadało.

– Mamy dobry wiatr. Możesz odpocząć. Ja będę wiosłował.

Najlepsza w kajakach była właśnie ta chwila. Siedziała w kajaku i wiedziała, że jest bezpieczna. Zamknęła oczy. Słyszała tylko wodę, wiatr i ptaki. Gdzieś w tle majaczył niewyraźny krzyk. Aleksandra podjęła już jednak decyzję. Kochała tego człowieka, a on kochał ją. Dbał o nią. Wiedziała, że przy nim nie stanie się jej nic złego.

 

Na brzegu, trzymając w ręku gałązki krwawnicy, stała staruszka. Obserwowała z daleka odpływającą parę. Tym razem się nie udało. Ta gąska jej nie posłuchała. Może jeszcze nie jest gotowa. Albo też jej czas już minął. To nic, rzeka poczeka. Zdjęła z głowy niebieską chustę i wrzuciła do wody.