Thead

Przed wyjściem z domu Tolo sprawdził czy wziął ze sobą nowy zestaw strun prosto ze Stanów Zjednoczonych. Uznał, że oprócz jakości, będą świetne do nagrywania w studio, gdzie już niedługo mieli się pojawić z zespołem. Najlepiej było to obgrać. Wujek od lat mówił mu, że tylko firma Arni Bell może zapewnić dobre brzmienie. Oploty płaskie były pierwszej jakości – ten sprzęt nie zawodzi. Wiedział, że to kwestia tygodnia i dźwięk będzie epicki.

Szedł wolnym krokiem przez miasto, niosąc na plecach w niedopiętym pokrowcu kołyszącą się gitarę. Do przystanku pozostało jeszcze kilka kilometrów. Gdyby nie próby zapewne siedziałby w domu i ćwiczył solówki, a tak mógł spotkać się z chłopakami, pogadać, w skrócie, spędzić dobrze czas. Koncerty były tematem odległym, bo tak naprawdę nikt nie spodziewał się, że uda im się wyjść z garażu. Jedynym, który wierzył w całą moc przedsięwzięcia o nazwie Kosmiczne komety był Firanka – basista. Dwa razy w tygodniu spotykali się, grali, wypili piwo albo coś mocniejszego. Ostatnio opracowywali nowe numery. Jeden pod tytułem Jolka wracaj, drugi jeszcze nie miał tekstu – muzycznie wszystkim się podobał. Najważniejsze, że przypadł do gustu Reni. Jej zdanie było dla Tolo bardzo ważne. Wpadli na pomysł, że przejście z wysokiego Ce do eF i później obniżenie o kwartę to świetne rozwiązanie. Chłopaki nie wiedzieli o co chodzi, bo tylko Tolo miał jako takie pojęcie o teorii muzyki.

 Wszedł do autobusu i usiadł przy oknie tuż za kierowcą. Obserwował monotonny obraz – przesuwające się domy krakowskich osiedli i drzewa podobne do siebie. Jakaś dziewczyna goniła psa, który najwyraźniej zerwał się ze smyczy. Japonki na stopach nie przeszkadzały jej w gonitwie.

Tolo wyciągnął z kieszeni telefon i sprawdził godzinę. Wszystko wskazywało na to, że się spóźni. Dosiadł się do niego bardzo dziwnie wyglądający człowiek – był wysoki, z nienaturalnie dużymi oczami, wąskimi ustami i zakrzywionym niczym u orła nosem. Na głowie miał czerwoną czapkę z daszkiem, przekrzywioną zabawnie w prawo. Oblizywał raz po raz usta. Tolo spojrzał na jego nogi – nogawki spodni sięgały łydek, a skarpetki zdecydowanie za wysoko powyżej kostek.

– Pan jest muzykiem? – zapytał nieznajomy.

– Można tak powiedzieć. Tłuczemy z kumplami w garażu nieopodal.

– Też kiedyś grałem na lirze korbowej.

Tolo nie miał pojęcia, co to, ale wolał nie pytać, nie chciał wyjść na amatora. Coś obiło mu się o uszy. To chyba jakiś instrument średniowieczny – pomyślał.

– I już pan nie gra?

– Od bardzo dawna. Teraz mam inne sprawy na głowie. Lubię podróżować i… słuchać. Wie pan, żeby muzykować, trzeba mieć dużo czasu, a mój że tak powiem… jest ograniczony. To znaczy – cmoknął. – Powiem inaczej… Nie spodziewałem się, że przypadnie mi to w udziale.

– To czym się pan zajmuje, jeśli można wiedzieć? 

– Jestem degustatorem.

– Degustatorem? Cóż pan takiego degustuje? Trunki?

– Och, nie! Wykluczone. Nie piję od dwustu lat. – Nieznajomy zrobił nieporadną minę i natychmiast się poprawił: – Przepraszam, od dwunastu. Obecnie smakuję dźwięki. Dlatego jestem niesamowicie zainteresowany, cóż pan dobrego gra?

– Muzykujemy z kumplami niedaleko stąd. W garażach na Słowiańskiej. Chce pan posłuchać?

– O! Bardzo chętnie.

– Mówmy sobie po imieniu – powiedział nieznajomy i wyciągnął kościstą dłoń. – Jestem Thead.

– To jakaś ksywka?

– Można tak powiedzieć.

Dalszą drogę jechali w ciszy. Gdy wysiedli z autobusu ich oczom ukazało się osiedle na Słowiańskiej i rząd garaży z takimi samymi drzwiami.  

– Słyszysz, Thead? To właśnie chłopaki robią próbę głośności.

– No, no, całkiem nieźle. Nie mogę się doczekać, kiedy będziemy na miejscu.

Thead szedł niczym bocian, stawiając kroki ostrożnie.

W końcu znaleźli się przed drzwiami do garażu. Tolo uderzył w nie kilkakrotnie.

Ze środka wyszedł Gonzo, opalony i pryszczaty, wyglądał, jakby uciekł dopiero co ze szkoły podstawowej.

– Czemu się tłuczesz? Przecież jest otwarte.

– Głośno rżniecie – powiedział Tolo.

– A to kto? – Gonzo skinął na nowego kolegę.

– To Thead, spotkałem go w autobusie. Chciał posłuchać jak gramy.

Perkusista zmierzył Theada wzrokiem, puścił drzwi i zniknął w środku.

– Włazić! – krzyknął.

Może i nie było to miłe powitanie, ale lepsze takie niż żadne – pomyślał Tolo. Zresztą nie mógł się spodziewać od Gonza niczego lepszego, on już tak miał.

Thead przywitał się z basistą, Firanką i usiadł na starej kanapie znajdującej się w rogu.

– Możemy zaczynać – powiedział Gonzo. – Aaa, zapomniałbym. Weź tam polej Toluś na dobry początek.

Za szafą stała napoczęta flaszka bimbru. Każdy z obecnych wypił po kieliszku, oprócz Theada.  

– Od czego zaczynamy? – zapytał Firanka. – Dawajcie ten numer w tempie sto pięćdziesiąt.

– Czekaj, przecież widzisz, że nie rozłożyłem się jeszcze.

– Chyba mu ten bimberek wczorajszy nie służy – zaśmiał się Gonzo.

Firanka najwyraźniej był zniesmaczony żartem kolegów, bo zajął się strojeniem basu.

Gdy wszyscy byli ustawieni i przygotowani, muzyka rozległa się w garażu. Thead siedział nieruchomo na kanapie, i gdy Tolo na niego spojrzał, okazało się, że jest cały biały.

– Stop! – krzyknął. – Ej, stary. Dobrze się czujesz?  

– Tak, nic mi nie jest. Tylko trochę duszno się tutaj zrobiło. Może wyjdę na zewnątrz. Świeże powietrze dobrze mi zrobi.

Thead wyszedł.

– No to lecimy – zakomenderował Gonzo.

– Który tym razem? – zapytał Firanka.

– Dla odmiany Another one bites the dust – powiedział Tolo.  

Grali głośno i bawili się przy tym tak dobrze, że w ogóle zapomnieli o Theadzie.

Dopiero, gdy wyszli na zewnątrz, zobaczyli go siedzącego na ławce pod drzewem. Wyglądał jak pozostawiony i nikomu niepotrzebny manekin.

– Coś z tym gościem jest nie tak? – zapytał Gonzo. – Lepiej pójdę z nim pogadać.

– Ten numer Queen moglibyśmy wciągnąć na listę. Dobrze brzmi. – Firanka podrapał się po brodzie. Oznaczało to tylko jedno: intensywne myślenie.

– Brzmi spoko, ale są lepsze numery do zagrania. Ten jest zbyt prosty – podsumował Tolo.

– Kurwa, chłopaki! Chodźcie tu!

– Co jest?! – Tolo machnął ręką. Nie skończył jeszcze palić.

– Kurwa! On nie żyje! – krzyknął Gonzo.

W jednej chwili rzucili niedopałki i przybiegli na miejsce. Twarz Theada była kredowo biała a oczy nieruchome.

– Dzwoń po karetkę! – wrzasnął Firanka.

– Czekaj, może to jakiś atak padaczki. – Gonzo sprawdził puls Theada. – Wydaje mi się, że żyje. Tyle o ile.

– Pojebało cię? Co to znaczy tyle o ile? – zapytał Tolo, po czym uderzył z liścia w twarz Theada. Ten zamrugał trzy razy.

– Nigdzie nie dzwoń. Chłop żyje – podsumował. – Bez paniki.

– Czujecie to? – Tolo spojrzał wymownie na kumpli. – Coś tu śmierdzi.

– To nie ja – zaprzeczył Firanka.

– Ani ja. – Gonzo spojrzał na Theada. – To chyba on. Wali jak gnijący pies i wygląda jak trup.

Twarz Theada z białej zaczęła się robić zielona, skóra pomarszczyła się i cała jego głowa wyglądała jak wyschnięta śliwka. Oczy po chwili zapadły się do środka czaszki. W końcu został z niego tylko szkielet.

– Ja pierdolę, co to jest? – zapytał Firanka.

– Kościotrup jak się patrzy – skwitował Tolo.

– Widzę, ale co z nim zrobimy?

– Nie mam pojęcia, może trzeba go zakopać? – Gonzo spojrzał na przyjaciół.

– Zakopać? Przecież przed chwilą chłop żył, a ty chcesz go zakopać? Co powiemy policji? – Firanka złapał się za głowę.

– Uważasz, że to dobry pomysł mówić cokolwiek? I co powiesz? Dzień dobry, odwiedził nas kolega spotkany w autobusie i zamienił się w kościotrupa? Przecież od razu nas odwiozą do szpitala psychiatrycznego, a na niego znajdą sobie jakieś wytłumaczenie, oczywiście obciążające nas z każdej strony. Nie chcę siedzieć w pierdlu.

– No, to nie pozostało nam nic innego, jak wziąć go i zakopać.

Nikomu nie przychodziło do głowy nic lepszego, dlatego postanowili, że to zrobią.

– Nie może tak siedzieć – powiedział Firanka.

– Musimy go gdzieś schować, przecież tutaj ludzie chodzą.

– Kamień, papier, nożyce. Innej opcji nie widzę – zaproponował Tolo.

Padło na Firankę.

W pierwszej chwili Firanka miał opory, ale gdy wyobraził sobie, że resztę życia może spędzić w więzieniu, złapał kościstego jednym szybkim ruchem – był wyjątkowo lekki. Zarzucił pod pachę i wszedł z nim do garażu. Gonzo i Tolo spojrzeli po sobie.

Firanka posadził Theada na kanapie.

– I tyle? – zapytał Tolo.

– A co? Chcesz go umiejscowić za perkusją?

– Dobra, nieważne.

– Kto ma rydel w domu?  

– Ja mam – powiedział Gonzo.

***

– Gdzie tyle byłeś? – Firanka wskazał na Theada, który zdążył się przewrócić i leżał na podłodze. – Woleliśmy go zostawić.

– Chyba nie chcecie kopać teraz? – Tolo zmierzył wzrokiem przyjaciół. – Lepiej będzie, jak poczekamy aż się ściemni. A poza tym, wybraliście już miejsce?

– Myślę, że najlepiej będzie na cmentarzu – zaproponował Gonzo.

Zamknęli garaż i postanowili, że wrócą w nocy.

***

Upewniwszy się, że na cmentarzu nikogo nie ma, zaczęli kopać. Uporali się ze wszystkim przed północą.

– Chłopaki, nie przemyśleliśmy tego – skwitował Firanka. – Zajebiście nie przemyśleliśmy.

– Co chcesz przez to powiedzieć? – zapytał Gonzo.

– Przecież ktoś zauważy naruszoną ziemię. To jest cmentarz.

– I masz z tym jakiś problem? Nas już dawno tutaj nie będzie. Myślę, że to dobre miejsce – podsumował Tolo.

Na tym się skończyło. Każdy wrócił do siebie i przez kolejne dwa tygodnie nikt nie poruszał tematu Theada.

***

W mglisty wtorek Thead powrócił. Siedział na kanapie i rozglądał się, jak gdyby nigdy nic.

– Słuchajcie, wokalistę znaleźć, to nie… – Gonzo zamilkł w chwili, gdy go zobaczył.

Wszędzie dokoła Theada walała się ziemia, ze stoickim spokojem odwrócił głowę w stronę chłopaków.

– Kurwa, wrócił. – Firanka wybiegł na zewnątrz i zwymiotował.  

– Nieładnie tak zakopywać fanów zespołu – powiedział Thead. – Jestem zachwycony waszą muzyką. Chętnie posłucham, jak gracie dalej.

Wstał powoli z kanapy i poczłapał w stronę chłopaków. Stali przestraszeni jeden przy drugim. Minął ich i zamknął powoli drzwi.

Koścista dłoń spoczęła na ramieniu Tolo, następnie dotknęła twarzy każdego z osobna.

– Ze śmiercią im do twarzy – wyszeptał. – Stąd nie ma wyjścia.