Sushi (+18)

Ta­ku­shi nigdy nie był do­brym uczniem. Do­sta­wał prze­cięt­ne oceny, a z ma­te­ma­ty­ki prze­waż­nie le­d­wie zda­wał, dla­te­go na­uczy­ciel­ka oka­za­ła nie­zwy­kłe zdzi­wie­nie wy­ni­ka­mi ostat­nie­go spraw­dzia­nu.

– Piąt­ka z plu­sem – po­wie­dzia­ła do mnie. – Nigdy wcze­śniej to ci się nie udało.

Nie do­da­ła, że po­dej­rze­wa oszu­stwo, ale wy­czy­ta­łem to w jej wzro­ku. Potem się od­da­li­ła, zo­sta­wia­jąc mnie z po­czu­ciem za­sko­cze­nia. To nie ja pi­sa­łem ten spraw­dzian, ale Ta­ku­shi. Jakim cudem udało mu się w końcu prze­ła­mać swoją nie­chęć do ma­te­ma­ty­ki? A może fak­tycz­nie ktoś mu po­ma­gał?

Spoj­rza­łem w stro­nę kla­so­we­go ku­jo­na i do­strze­głem na jego twa­rzy uśmie­szek. Co było ta­kie­go za­baw­ne­go w dzi­siej­szej lek­cji? Do­sta­wał same szóst­ki, więc dzi­siej­sza piąt­ka mogła sta­no­wić dla niego coś w ro­dza­ju upo­ko­rze­nia. A może jed­nak pod­po­wia­dał Ta­ku­shie­mu i nie sku­pił się wy­star­cza­ją­co na swoim ar­ku­szu. Nie, ma­te­ma­ty­ka to zbyt skom­pli­ko­wa­na rzecz, żeby udało się ścią­gnąć cały spraw­dzian. Ta­ku­shi za­czął się zmie­niać i le­piej uczyć, ale z ja­kie­goś po­wo­du nagle prze­stał przy­cho­dzić na za­ję­cia. Pró­bo­wa­łem się cze­goś do­wie­dzieć od dy­rek­cji, lecz upar­cie mil­cze­li.

Po po­wro­cie do domu od­kry­łem, że ktoś przy­cze­pił mi do ple­ców kar­tecz­kę z na­pi­sem „Ta­ku­shi lubi sushi”. Naj­więk­szy pro­blem w za­stę­po­wa­niu go sta­no­wił fakt, iż od teraz mu­sia­łem zno­sić to samo, co on, a więc do­cin­ki ze stro­ny ko­le­gów.

Ta­ku­shi był wy­rzut­kiem. Nikt go nie lubił. Czę­sto sta­wał się kla­so­wym po­śmie­wi­skiem, głów­nie przez swoje pro­ble­my z utrzy­my­wa­niem moczu. Nie­raz  zsi­kał się pod­czas lek­cji. Na szczę­ście nie mu­sia­łem po­wta­rzać sche­ma­tów jego za­cho­wań, gdyż by­ło­by to nie­ludz­kie i bez­sen­sow­ne. Wy­star­czy­ło tylko przy­cho­dzić na za­ję­cia, pisać spraw­dzia­ny i od­po­wia­dać na za­czep­ki na­uczy­cie­li. Tylko tyle, ale za darmo bym tego nie robił.

Nie spodo­ba­ła mi się in­for­ma­cja, którą do­sta­łem na­stęp­ne­go dnia od dy­rek­cji. Po­le­co­no mi od­wie­dzić Ta­ku­shie­go w jego domu na przed­mie­ściach. Oczy­wi­ście po lek­cjach. Pod­je­cha­łem tam roz­kle­ko­ta­nym au­to­bu­sem.

Ta­ku­shi leżał w łóżku i nie chciał ze mną roz­ma­wiać. Wpa­try­wał się w sufit. Nie wy­glą­dał za do­brze. Oba­wia­łem się, że nie­pręd­ko po­wró­ci do zdro­wia. Wo­lał­bym za­stę­po­wać kogoś in­ne­go. Do­pie­ro jego matka po­wie­dzia­ła mi praw­dę, która mnie zszo­ko­wa­ła.

– Kilka dni temu obu­dził się bez ręki. Od­pa­dła mu w trak­cie snu. Nie może uczęsz­czać na lek­cje w takim sta­nie. Wy­glą­da na to, że bę­dziesz go mu­siał za­stę­po­wać przez bar­dzo długi czas.

– Dla­cze­go tak się stało?

– Tak się stało – od­par­ła tylko.

Nie za­mie­rza­ła nic wię­cej tłu­ma­czyć. Usia­dła na łóżku obok syna i za­czę­ła gła­dzić go po po­licz­ku. Nie wi­dzia­łem jego rąk, skry­tych pod koł­drą, więc nie po­tra­fi­łem oce­nić, czy nie kła­ma­ła.

Nie uśmie­cha­ło mi się spę­dza­nie ca­łe­go dnia w szko­le. Mia­łem dużo in­nych rze­czy do ro­bo­ty, ale nie mo­głem od­mó­wić. Trze­ba było za­ci­snąć zęby i li­czyć na to, że Ta­ku­shie­mu się po­pra­wi. Ko­lej­ny te­le­fon od dy­rek­cji roz­wiał jed­nak moje na­dzie­je. Oka­za­ło się, że chło­pa­ko­wi od­pa­dła druga ręka i sy­tu­acja pre­zen­to­wa­ła się coraz bar­dziej bez­na­dziej­nie. Plot­ki oczy­wi­ście szyb­ko ro­ze­szły się wśród uczniów. Wszy­scy byli zgod­ni, co do tego, że to wina na­ło­go­wej ma­stur­ba­cji, któ­rej do­pusz­czał się ich ko­le­ga. Teraz już zde­cy­do­wa­nie nie mógł pisać spraw­dzia­nów.

Na pewno wy­do­brze­je, po­wta­rza­łem sobie w my­ślach.

Nic z tego. Ko­lej­ny te­le­fon od dy­rek­cji przy­pie­czę­to­wał mój los. Ta­ku­shi umarł w nocy. Po­peł­nił ha­ra­ki­ri, prze­bi­ja­jąc się mie­czem sa­mu­raj­skim. Użył do tego celu stóp. Z uwagi na to, że nie ukoń­czył jesz­cze osiem­na­ste­go roku życia, mu­sia­łem za­stę­po­wać go także po lek­cjach. Nie wró­ci­łem do sie­bie, tylko pod­je­cha­łem roz­kle­ko­ta­nym au­to­bu­sem pod jego dom. Przed wej­ściem cze­ka­ła na mnie jego matka.

– Ta­ku­shi! – wy­krzyk­nę­ła i padła mi w ob­ję­cia. – Na­resz­cie je­steś. Tak się stę­sk­ni­łam.

Mu­sia­łem uda­wać, że je­stem jej synem. Uśmiech­ną­łem się i uca­ło­wa­łem ją w po­li­czek. Potem zja­dłem sushi, które już na mnie cze­ka­ło na ta­le­rzu i po­sze­dłem do swo­je­go po­ko­ju. To zna­czy do po­ko­ju, w któ­rym umarł Ta­ku­shi.  Po­cząt­ko­wo czu­łem głę­bo­ką od­ra­zę do tego miej­sca, ale z cza­sem oczy­wi­ście trze­ba było się przy­zwy­cza­ić. Za­żą­da­łem pod­wyż­ki. Do­sta­łem ją bez żad­ne­go sprze­ci­wu. Wi­docz­nie nikt inny nie chciał się tym zaj­mo­wać. Pod ma­te­ra­cem od­kry­łem ko­lek­cję pi­se­mek por­no­gra­ficz­nych z po­sta­cia­mi z anime, co mogło po­twier­dzać tezę o nie­kon­tro­lo­wa­nym ona­ni­zmie, choć ra­czej u na­sto­lat­ków sta­no­wi­ło normę. Za każym razem po po­wro­cie do­sta­wa­łem sushi.

Naj­gor­sze jed­nak były wie­czo­ry. Po­cząt­ko­wo matka Ta­ku­shie­go przy­cho­dzi­ła do mnie i pła­ka­ła.

– Gdzie jest mój synek? – py­ta­ła.

– Tutaj – od­po­wia­da­łem.

Potem za­czę­ła wkła­dać mi rękę do spodni. Za pierw­szym razem chcia­łem jej się wy­rwać, ale zro­zu­mia­łem, że to wi­docz­nie ich nor­mal­ne za­ba­wy i nie po­wi­nie­nem prze­szka­dzać w tym co­dzien­nym ry­tu­ale. Na ko­niec kła­dła się obok mnie na łóżku i za­sy­pia­ła. Nie była brzyd­ka, ani stara, ale w ogóle mnie nie po­cią­ga­ła. Trak­to­wa­łem te zbli­że­nia wy­łącz­nie jak pracę.

Z cza­sem do­wie­dzia­łem się, że sushi to slan­go­we okre­śle­nie na ka­zi­rodz­two. Wszy­scy do­brze wie­dzie­li o dzi­wacz­nych zwy­cza­jach matki Ta­ku­shie­go. Po­dob­no ktoś przy­ła­pał ich kie­dyś w parku, gdy sie­dzie­li na ławce obok sie­bie, a ona trzy­ma­ła mu rękę w spodniach. Stąd za­czę­ły się do­czep­ki ko­le­gów i trak­to­wa­nie chło­pa­ka jak wy­rzut­ka. Wy­glą­da­ło na to, że mu­siał­bym to zno­sić, aż do mo­men­tu, gdy skoń­czę szko­łę, ale wy­da­rzył się in­cy­dent, który zmie­nił wszyst­ko.

– Lu­bisz sushi? – za­py­tał mnie pew­ne­go dnia jeden z prze­śla­dow­ców.

– Tak sobie – od­par­łem.

Przez chwi­lę pa­trzył na mnie tępym wzro­kiem, po czym stwier­dził:

– I tak do­sta­niesz wpier­dol.

Potem spu­ścił mi łomot. Za­bro­nio­no mi uży­wa­nia prze­mo­cy na te­re­nie pla­ców­ki, nawet w przy­pad­ku za­gro­że­nia życia i zdro­wia, więc po­tul­nie przyj­mo­wa­łem na klatę wszyst­kie ciosy pa­da­ją­ce ze stro­ny osił­ka. Od razu zgło­si­łem ten in­cy­dent dy­rek­cji. Z uwagi na moje ko­nek­sje oraz urzę­do­we sta­no­wi­sko, które peł­ni­łem, drań zo­stał na­tych­mia­sto­wo wy­da­lo­ny ze szko­ły. Od tam­tej pory ucznio­wie za­czę­li trak­to­wać mnie z sza­cun­kiem. Ta­ku­shi na pewno by o tym ni­ko­go nie po­in­for­mo­wał, na­ra­ża­jąc się na ko­lej­ne drwi­ny. A nawet jeśli, to i tak pew­nie by to nic nie zmie­ni­ło.

Jakoś do­trwa­łem do końca szko­ły. Kilka dni póź­niej nad­szedł dzień, w któ­rym chło­pak miał skoń­czyć osiem­na­sty rok życia. Po raz ostat­ni po­zwo­li­łem jego matce po­ba­wić się moim przy­ro­dze­niem, po czym opu­ści­łem ich dom na za­wsze. Pła­ka­ła, ale prawo nie po­zwa­la­ło utrzy­my­wać mi dłu­żej z nią kon­tak­tu. Teraz mu­sia­ła ra­dzić sobie sama. Nigdy nie wspo­mi­na­ła, co stało się z jej mężem. Po­dej­rze­wa­łem, że od­szedł, a ona prze­rzu­ci­ła swoją nie­speł­nio­ną mi­łość na syna. Teraz nie miało to już dla mnie żad­ne­go zna­cze­nia. Wy­ko­na­łem pracę, do­sta­łem za­pła­tę, mo­głem zająć się czymś innym.

Oka­za­ło się, że nowe zle­ce­nie do­pa­dło mnie szyb­ciej niż się spo­dzie­wa­łem. Mia­łem spore do­świad­cze­nie, więc przy­dzie­li­li mi ko­lej­ną trud­ną spra­wę. Czte­ro­let­ni syn oraz mąż pew­nej mi­lio­ner­ki zgi­nę­li kilka mie­się­cy wcze­śniej w wy­pad­ku sa­mo­cho­do­wym. Za­ofe­ro­wa­ła duże wy­na­gro­dze­nie. Nie mo­głem od­mó­wić. Uda­łem się na ko­lej­ne za­stęp­stwo.