Usuniemy to panu hurtowo

Ma­ciej Tom­czyk sie­dział w skó­rza­nym fo­te­lu na środ­ku sa­lo­nu. Na sto­li­ku obok, w krysz­ta­ło­wej po­piel­nicz­ce, tlił się na wpół wy­pa­lo­ny pa­pie­ros. W po­ko­ju, oprócz Ma­cie­ja, był jesz­cze An­drzej Per­liń­ski – jego ko­le­ga z sej­mo­wej ławy oraz naj­lep­szy kum­pel od pod­sta­wów­ki.

Pa­nu­ją­ca cisza była pełna na­pię­cia, któ­re­go cen­trum sta­no­wi­ła le­żą­ca na opar­ciu fo­te­la ko­mór­ka Ma­cie­ja. 

Wresz­cie ekran roz­świe­tlił się i te­le­fon za­wi­bro­wał.

Tom­czyk ode­tchnął, od­cze­kał dwa sy­gna­ły i – mając na­dzie­ję, że głos mu nie za­drży – ode­brał.

– Tak, panie pre­ze­sie?

Przez chwi­lę w po­ko­ju sły­chać było tylko nie­wy­raź­ny męski głos prze­wod­ni­czą­ce­go par­tii. Tom­czyk co jakiś czas kiwał głową. Nie­świa­do­mie się­gnął wolną ręką do ko­szu­li i po­lu­zo­wał kra­wat. 

– Oczy­wi­ście, panie pre­ze­sie – ode­zwał się po dłuż­szej chwi­li. – Tak, jak naj­bar­dziej. Dzię­ku­ję.

Odło­żył te­le­fon. An­drzej wpa­try­wał się w niego z wy­cze­ki­wa­niem.

– Jest tak, jak mó­wi­łeś – po­wie­dział Ma­ciej Tom­czyk. – Mam za­stą­pić Strze­lec­ką. Będę pre­zy­den­tem.

 

***

 

Kiedy na­za­jutrz rano wy­brał się na prze­bież­kę po Ła­zien­kach, tro­chę po to, by na spo­koj­nie po­my­śleć, a tro­chę, by prze­wie­trzyć ska­co­wa­ną głowę, uzmy­sło­wił sobie, że użył wczo­raj nie­wła­ści­wych słów. Żeby zo­stać pre­zy­den­tem, bę­dzie mu­siał naj­pierw wy­grać wy­bo­ry.

Zer­k­nął na ze­ga­rek, aby spraw­dzić tętno. Po­czuł, że spo­co­na grzyw­ka za­czy­na mu się lepić do czoła.

Jesz­cze nie ogło­szo­no ofi­cjal­nie, że Strze­lec­ka re­zy­gnu­je z udzia­łu w wy­bo­rach, choć opi­nia pu­blicz­na była prze­ko­na­na, iż jest to tylko kwe­stią czasu. Po tym, jak do prasy wy­cie­kły zdję­cia, bez­sprzecz­nie do­wo­dzą­ce ro­man­su ak­tu­al­nej po­słan­ki, de­cy­zja nie mogła być inna. Nie, kiedy jej ha­słem wy­bor­czym było Wier­na Pol­sce. 

Tom­czyk mu­siał przy­znać, że ich prze­ciw­ni­cy po­li­tycz­ni tym razem sta­nę­li na wy­so­ko­ści za­da­nia. Nie mi­nę­ło pół dnia od pu­bli­ka­cji ar­ty­ku­łu, a aferą żył już cały kraj.

Zwol­nił, by prze­pu­ścić wy­cho­dzą­cą z bocz­nej ulicz­ki ko­bie­tę z wóz­kiem. 

– Dzię­ku­ję – po­wie­dzia­ła. – O! Dzię­ku­ję, panie pośle! – po­pra­wi­ła się, gdy go roz­po­zna­ła. Uśmiech­nę­ła się i ru­szy­ła w prze­ciw­ną stro­nę.

Ma­ciej Tom­czyk nie mógł po­zbyć się myśli, że nie był to uśmiech wy­ra­ża­ją­cy sym­pa­tię. Ta ko­bie­ta śmia­ła się z jego spo­co­nych, przy­wie­ra­ją­cych do głowy wło­sów.

 

***

 

Jesz­cze raz przej­rzał się w czę­ścio­wo za­pa­ro­wa­nym lu­strze i po­pra­wił grze­bie­niem fry­zu­rę. Po­ran­ne bie­ga­nie do­brze na niego wpły­nę­ło. Całe szczę­ście, że spo­tkał tamtą ko­bie­tę – gdyby nie ona, nie wpadł­by na tę oczy­wi­stą rzecz: bę­dzie teraz na świecz­ni­ku. Skoro udało im się ze Strze­lec­ką, będą chcie­li zro­bić to samo z nim. Zna­leźć brudy i skom­pro­mi­to­wać, aby ich nudny jak flaki z ole­jem kan­dy­dat wy­grał przez brak kon­ku­ren­cji.

Szczot­ku­jąc zęby, robił w my­ślach ra­chu­nek su­mie­nia. Żony nigdy nie zdra­dził, bo jej nie miał – zbyt szyb­ko i mocno za­an­ga­żo­wał się w po­li­ty­kę. Tyle że nie tylko nie­wier­ność można w ta­kiej sy­tu­acji wy­ko­rzy­stać. Czy zdję­cia z osiem­nast­ki Perły są jesz­cze gdzieś w necie? Czy ktoś pa­mię­ta, co po­wie­dział po pi­ja­ku na wy­jeź­dzie ko­mi­sji? Czy da się jesz­cze usu­nąć ko­men­ta­rze z forum Legii z dwa ty­sią­ce siód­me­go?

Wy­szedł z ła­zien­ki i usiadł w fo­te­lu z lap­to­pem. Od czego za­cząć?

Kom­pro­ma­ty? Nie, nikt tak nie mówi.

Jak usu­nąć brudy na sie­bie – wpi­sał w prze­glą­dar­kę i na­ci­snął enter.

Pierw­sze wy­ni­ki nie były obie­cu­ją­ce. Wy­świe­tla­ły się głów­nie re­kla­my środ­ków czysz­czą­cych i jakiś temat z forum me­dycz­ne­go o prze­bar­wie­niach skóry. Ma­ciej już miał zre­zy­gno­wać i spró­bo­wać przy­po­mnieć sobie, ja­kie­go maila uży­wał do lo­go­wa­nia się na stro­nie Legii dwa­dzie­ścia lat temu, gdy tra­fił na jedną in­te­re­su­ją­cą stro­nę. 

TheC­le­ana­cja – od­mie­ni­my twoje życie.

Klik­nął.

TheC­le­ana­cja to firma z dłu­go­let­nią hi­sto­rią, gło­sił na­głó­wek. Ni­cze­go nie zo­sta­wia­my przy­pad­ko­wi.

W TheC­le­ana­cji wie­rzy­my, że czło­wiek nie po­wi­nien być de­fi­nio­wa­ny przez chwi­lę sła­bo­ści. Chce­my, aby nasi klien­ci mogli cie­szyć się nie­ska­zi­tel­ną opi­nią każ­de­go dnia. Prze­szłość zo­staw w tyle, przy­szłość za­czy­na się z nami.

Prze­biegł wzro­kiem po stro­nie. Wy­glą­da­ło na to, że zna­lazł, czego po­trze­bo­wał. Wy­peł­nił for­mu­larz kon­tak­to­wy i po­sta­no­wił cze­kać na te­le­fon. Ko­mór­ka za­dzwo­ni­ła, zanim zdą­żył nalać sobie whi­sky. 

– Je­steś go­to­wy? – Tom­czyk za­stygł, za­sko­czo­ny. Do­pie­ro po chwi­li zro­zu­miał, że roz­ma­wia z Jan­kiem Brac­kim, prawą ręką pre­ze­sa. – Dziś chce­my wy­pu­ścić ogło­sze­nie. Ogar­ną­łeś już sobie za­stęp­stwa? 

Tom­czyk po­czuł, że serce mu przy­spie­sza. Jak to – dzi­siaj? Tak szyb­ko? Przed ocza­mi sta­nę­ły mu na­głów­ki, które mogły za­cząć po­ja­wiać się w pra­sie. Kan­dy­dat na pre­zy­den­ta chciał ode­brać prawa wy­bor­cze prze­ciw­ni­kom Legii. Albo: Pi­ja­ny w sztok Tom­czyk na ko­la­nach in­ne­go męż­czy­zny. Co z tego, że to tylko głu­pie zdję­cie z im­pre­zy sprzed lat. Pi­sma­ki mu nie od­pusz­czą. 

– Nie sądzę, żeby dziś był dobry mo­ment – po­wie­dział, sta­ra­jąc się za­pa­no­wać nad drże­niem głosu. Przy­po­mniał sobie ofer­tę ze stro­ny TheC­le­ana­cji. W trzy dni do czy­sto­ści. – Po week­en­dzie. Myślę, że le­piej bę­dzie ogło­sić to w po­nie­dzia­łek.

Nie wspo­mniał, że na so­bo­tę umó­wio­ne miał jesz­cze ba­da­nia, na które cze­kał od kilku mie­się­cy. Na pre­ze­sie i tak nie zro­bi­ło­by to naj­mniej­sze­go wra­że­nia.

Po dru­giej stro­nie za­le­gła cał­ko­wi­ta cisza. Tom­czyk był prze­ko­na­ny, że Brac­ki wy­ci­szył się i roz­ma­wia z kimś na żywo. 

– To nie jest takie głu­pie, Ma­ciek. – Sły­sząc to, ode­tchnął z ulgą. – W so­bo­tę jest finał Pu­cha­ru Pol­ski, na który pre­zes ma już bi­le­ty. Chciał­by móc sku­pić się na meczu. Bądź pod te­le­fo­nem.

– Bę… – za­czął, ale Brac­ki już się roz­łą­czył.

 

*** 

 

Kon­sul­tant z TheC­le­ana­cji za­dzwo­nił po go­dzi­nie. Tom­czyk czy­tał aku­rat po­de­sła­ny przez Brac­kie­go tekst prze­mó­wie­nia, które miał wy­gło­sić zaraz po upu­blicz­nie­niu jego kan­dy­da­tu­ry. 

– Wy­ba­czy pan ko­niecz­ność ocze­ki­wa­nia. – Głos kon­sul­tant­ki był nie­ska­zi­tel­ny, miły dla ucha. – Przed te­le­fo­nem wy­ko­na­li­śmy wstęp­ne ro­ze­zna­nie w pana te­ma­cie. Pro­szę po­wie­dzieć, który po­ziom usłu­gi pana in­te­re­su­je?

Tom­czyk nie za­sta­na­wiał się długo. Ocza­mi wy­obraź­ni uj­rzał zmi­zer­nia­łą, za­pad­nię­tą twarz Strze­lec­kiej. 

– Naj­wyż­szy. 

– Czy chce pan, abym od­czy­ta­ła teraz wszyst­kie wa­run­ki usłu­gi? Są także do­stęp­ne na na­szej stro­nie in­ter­ne­to­wej. Jeśli nie od­czy­tam ich teraz, po­świad­czy pan za­po­zna­nie się z nimi pod­pi­sem elek­tro­nicz­nym przy za­wie­ra­niu umowy.

Trzy dni, po­my­ślał Tom­czyk. Ani chwi­li do stra­ce­nia.

– Pro­szę prze­słać na maila. Kiedy go otrzy­mam?

– Je­że­li jest pan zde­cy­do­wa­ny, mogę go prze­słać na­tych­miast.

– Je­stem zde­cy­do­wa­ny.

Usły­szał pik­nię­cie in­for­mu­ją­ce, że w jego skrzyn­ce ma­ilo­wej po­ja­wi­ła się nowa wia­do­mość. 

– Kiedy za­cznie­cie pań­stwo dzia­ła­nia?

– Nie­zwłocz­nie po otrzy­ma­niu do­ku­men­tów. 

 

*** 

 

Wy­peł­nił do­ku­men­ty, czy­ta­jąc je tylko po­bież­nie. Oprócz pod­pi­su i płat­no­ści, lu­dzie z TheC­le­ana­cji ocze­ki­wa­li jesz­cze listy nic­ków, ja­ki­mi po­słu­gi­wał się w sieci, ad­re­sów ma­ilo­wych, z któ­rych ko­rzy­stał i kilku in­nych rze­czy. W pięt­na­ście minut było po wszyst­kim.

Teraz do­pa­lał pa­pie­ro­sa na bal­ko­nie, cze­ka­jąc na Strze­lec­ką. Z oczy­wi­stych przy­czyn nie mógł za­pro­po­no­wać jej spo­tka­nia na mie­ście. Sta­no­wi­ło­by to nie­bez­pie­czeń­stwo dla jego wi­ze­run­ku.

Gdy przy­szła, za­uwa­żył, że nawet mocny ma­ki­jaż nie był w sta­nie ukryć zmę­cze­nia.

– Jak cię do­pa­dli? – za­py­tał bez ogró­dek, gdy przy­wi­ta­li się i usie­dli. 

– Nie wiem, Ma­ciej – od­po­wie­dzia­ła po­wo­li. – Serio. Byłam cho­ler­nie ostroż­na.

Ma­ciej mil­czał, wpa­tru­jąc się w nią.

– Nie spo­ty­ka­li­śmy się na mie­ście. Za­wsze u niego albo u mnie. Ni­ko­mu o tym nie mó­wi­łam. Te zdję­cia… Ma­ciej, on miesz­ka na siód­mym pię­trze, a zdję­cia zro­bi­li nam przez okno. 

Prze­łknął ślinę. Skoro nie po­wstrzy­ma­ło ich dwa­dzie­ścia me­trów wy­so­ko­ści, czym­że był pro­sty re­se­arch w sieci?

Roz­mo­wa ze Strze­lec­ką utwier­dzi­ła go w prze­ko­na­niu, że nie jest bez­piecz­ny. Nawet za­pro­sze­nie jej tutaj nie było mądre. Gdy wy­szła, ob­szedł całe miesz­ka­nie, za­sła­nia­jąc okna.

Otwo­rzył lap­top i wszedł na forum Legii. Wpi­sał w wy­szu­ki­war­ce swój nick. Zero wy­ni­ków. Upew­nił się, czy nie zro­bił li­te­rów­ki i po­now­nie na­ci­snął enter. Nadal nic.

TheC­le­ana­cja za­czę­ła dzia­łać bły­ska­wicz­nie.

Wszedł jesz­cze na Fa­ce­bo­oka i wy­szu­kał pro­fil Per­liń­skie­go. Przej­rzał udo­stęp­nio­ne al­bu­my. Kilka ko­lek­cji z me­czów żuż­lo­wych, któ­ry­mi Perła jakiś czas temu się za­in­te­re­so­wał. Wa­ka­cje w Chor­wa­cji. Ni­g­dzie zdjęć z osiem­nast­ki. 

Hej, Perła. Zmie­nia­łeś ostat­nio coś w usta­wie­niach pry­wat­no­ści na fej­sie? 

Sms z od­po­wie­dzią przy­szedł nie­mal na­tych­miast.

Nie, panie pre­zy­den­cie. ;)) Pra­wie już tam nie wcho­dzę, tylko X. I du­pecz­ki na In­sta­gra­mie ;)) Sły­sza­łem, że ogło­sze­nie w po­nie­dzia­łek. Da­jesz!!!

Tom­czyk od­pi­sał krót­ko i odło­żył te­le­fon. 

Po raz pierw­szy od po­ran­nej wi­zy­ty w Ła­zien­kach po­zwo­lił sobie ode­tchnąć z ulgą.

 

***

 

Na­za­jutrz rano skrzyn­kę ma­ilo­wą miał pełną no­wych wia­do­mo­ści. Przede wszyst­kim z par­tii. Gra­tu­la­cje, bo wieść o jego wy­bo­rze szyb­ko roz­nio­sła się w struk­tu­rach. In­struk­cje od PR-u. Har­mo­no­gram spo­tkań na naj­bliż­szy ty­dzień. 

Ra­port cząst­ko­wy | TheC­le­ana­cja – za­uwa­żył wśród wia­do­mo­ści.

Sza­now­ny Panie Tom­czyk,

uprzej­mie in­for­mu­je­my, że nasi Czy­ści­cie­le roz­po­czę­li dzia­ła­nia zgod­nie z tre­ścią umowy pod­pi­sa­nej dnia trzy­dzie­ste­go kwiet­nia bie­żą­ce­go roku.

Za­łą­cza­my ra­port cząst­ko­wy. W razie pytań, po­zo­sta­je­my do pań­skiej dys­po­zy­cji.

Tom­czyk otwo­rzył plik PDF pod­pię­ty do wia­do­mo­ści.

Zi­den­ty­fi­ko­wa­no i usu­nię­to 47 wy­stą­pień frazy po­wią­za­nej z nic­kiem użyt­kow­ni­ka.

Zneu­tra­li­zo­wa­no 12 ma­te­ria­łów gra­ficz­nych.

Ogra­ni­czo­no do­stęp­ność 3 źró­deł wtór­nych.

W toku: ana­li­za osób trze­cich.

Tom­czyk był pod wra­że­niem. Nie zda­wał sobie spra­wy, że w sieci dało się zna­leźć aż tyle po­wią­za­nych z nim po­ten­cjal­nie ry­zy­kow­nych tre­ści. I to w za­le­d­wie jedną noc. Nie ża­ło­wał, że zde­cy­do­wał się na pa­kiet pre­mium. 

 

*** 

 

Z te­le­wi­zji do­bie­ga­ły głosy eks­per­tów w stu­dio, któ­rzy w prze­rwie dys­ku­to­wa­li o kon­tro­wer­syj­nej de­cy­zji sę­dzie­go. Tom­czyk nie był fanem piłki noż­nej, ale chcąc utrzy­my­wać dobre re­la­cje z pre­ze­sem, mu­siał po­zo­sta­wać na bie­żą­co.

Za­dzwo­nił te­le­fon. Nie­zna­ny numer.

– Tom­czyk, słu­cham.

– Ma­ciek, wiesz, gdzie jest Per­liń­ski? – Dzwo­nił jeden z par­tyj­nej masy. – Miał spo­tkać się ze mną dziś rano, ale nie do­tarł. 

– Nie mam po­ję­cia. Nie ga­da­li­śmy od wczo­raj.

– Dobra, dzię­ki. Po­wo­dze­nia w po­nie­dzia­łek.

Tom­czyk za­koń­czył po­łą­cze­nie i spró­bo­wał za­dzwo­nić do Perły. Abo­nent nie­osią­gal­ny. Może był na meczu. Albo po pro­stu wy­łą­czył te­le­fon, żeby cie­szyć się ostat­nim wol­nym week­en­dem, zanim kam­pa­nia wy­bor­cza wej­dzie w nową fazę i wszyst­ko sta­nie na gło­wie.

 

***

 

– Dziw­na spra­wa. – Le­kar­ka spoj­rza­ła na niego znad oku­la­rów. – W sys­te­mie nie mam żad­nej do­ku­men­ta­cji me­dycz­nej przy­pi­sa­nej do pana nu­me­ru PESEL. 

– Pani dok­tor, prze­cież mnie pani zna. Wi­dzi­my się co naj­mniej dwa razy w roku.

– Mówię je­dy­nie, że znik­nę­ła cała do­ku­men­ta­cja. Moż­li­we, że to awa­ria sys­te­mu. – Spoj­rza­ła na mo­ni­tor. – Ale z tego co widzę, wszyst­ko inne dzia­ła po­praw­nie. 

 

*** 

 

Z sa­mo­cho­du za­dzwo­nił do TheC­le­ana­cji. 

– Dzień dobry, panie Tom­czyk – w ze­sta­wie gło­śno­mó­wią­cym roz­brzmiał per­fek­cyj­ny głos kon­sul­tant­ki. – W czym mogę pomóc?

– Usu­wa­li­ście moją do­ku­men­ta­cję me­dycz­ną?

– Chwi­lecz­kę… Tak, oba­wiam się, że tak. Nasi spe­cja­li­ści prze­ana­li­zo­wa­li pana wy­ni­ki z ostat­nich trzech lat. Za­cho­dzi re­al­na obawa, że jesz­cze w cza­sie trwa­nia naj­bliż­szej ka­den­cji pre­zy­denc­kiej roz­wi­nie się u pana cu­krzy­ca. Moż­li­we są także pro­ble­my z ser­cem. Gdyby takie in­for­ma­cje tra­fi­ły do opi­nii pu­blicz­nej, mo­gły­by panu po­waż­nie za­szko­dzić. Lu­dzie chcą wi­dzieć w przed­sta­wi­cie­lach wła­dzy okazy siły i zdro­wia. 

Tom­czyk w ostat­niej chwi­li wy­ha­mo­wał na czer­wo­nym świe­tle.

– Zaraz, chwi­lę. Grozi mi zawał?

– Nie je­ste­śmy pla­ców­ką me­dycz­ną, pro­szę pana. Mówię je­dy­nie, iż nasi spe­cja­li­ści oce­ni­li, że pana wy­ni­ki można zin­ter­pre­to­wać w ten spo­sób.

– Pro­szę przy­wró­cić moją do­ku­men­ta­cję. Po­wi­nie­nem się zba­dać!

– Przy­kro mi, ale to nie­moż­li­we. Czy­tał pan re­gu­la­min przy za­wie­ra­niu umowy. Je­ste­śmy sku­tecz­ni także dla­te­go, że dzia­ła­my nie­od­wra­cal­nie.

Sa­mo­chód z tyłu za­trą­bił prze­cią­gle. Tom­czyk zmełł w ustach prze­kleń­stwo i ru­szył z pi­skiem opon.

– A Perła? To zna­czy An­drzej Per­liń­ski. Macie coś wspól­ne­go z jego znik­nię­ciem?

Po­czuł, że się poci.

– Prze­pro­wa­dzi­li­śmy ana­li­zę osób trze­cich. Pan An­drzej Per­liń­ski po­sia­dał wiele zwią­za­nych z panem wspo­mnień, któ­rych ujaw­nie­nie mo­gło­by pana skom­pro­mi­to­wać.

– Na Boga, to mój przy­ja­ciel od dziec­ka. Oczy­wi­ście, że zro­bi­li­śmy razem dużo głu­pich rze­czy, ale prze­cież…

– Je­ste­śmy sku­tecz­ni, po­nie­waż dzia­ła­my nie­od­wra­cal­nie, panie Tom­czyk. Czy mogę pomóc w czymś jesz­cze? 

Serce ło­mo­ta­ło mu w pier­si. Za­koń­czył po­łą­cze­nie i zje­chał na po­bo­cze. 

 

***

 

Ro­dzi­ce Tom­czy­ka miesz­ka­li w nie­wiel­kim domku pod War­sza­wą. Ma­ciej za­par­ko­wał na pod­jeź­dzie i przez chwi­lę sie­dział w sa­mo­cho­dzie, opie­ra­jąc ręce o kie­row­ni­cę. Bez­myśl­nie wbi­jał wzrok w przed­nią szybę, przez którą wi­dział bor­do­we Re­nault Me­ga­ne ojca.

Po roz­mo­wie z kon­sul­tant­ką wy­łą­czył te­le­fon. Wcze­śniej wy­słał SMS do Brac­kie­go, w któ­rym in­for­mo­wał, że źle się czuje i dziś bę­dzie nie­osią­gal­ny, ale w po­nie­dzia­łek od­mel­du­je się już zdrów jak ryba. 

Po­trze­bo­wał od­ciąć się na chwi­lę. Gdyby zo­stał sam w miesz­ka­niu, zwa­rio­wał­by. Na szczę­ście na ro­dzi­ców za­wsze mógł li­czyć. Byli dla niego opar­ciem w naj­gor­szych chwi­lach. Matka słu­cha­ła z tro­ską, gdy w li­ceum zwie­rzał jej się z pro­ble­mów mi­ło­snych, a oj­ciec był wy­ro­zu­mia­ły, za­wsze gdy Tom­czyk pro­sił go o pomoc w na­pra­wie w miesz­ka­niu cze­goś, z czym nie dawał sobie rady.

Zga­sił sil­nik i, nieco pod­nie­sio­ny na duchu tymi my­śla­mi, ru­szył przez po­dwó­rze. Drzwi wej­ścio­we nie były za­mknię­te na klucz.

– Nie­spo­dzian­ka! – krzyk­nął z ko­ry­ta­rza. – Mam na­dzie­ję, że jak zwy­kle ugo­to­wa­łaś za dużo na obiad! Hej, je­ste­ście? Mamo, tato! Mamo…?