Ja to mam łeb

Wokół rozciągała się chłodna, pośmiertna nicość, ale podstarzały rewolucjonista ani myślał potulnie iść tam, gdzie kazała mu urzędniczka zaświatów. Zaparł się mocno i spojrzał Śmierci prosto w kaptur.

– Nie pójdę i kropka. Nie zrobiłem jeszcze wszystkiego – sprzeciwił się uparty Ted.

– Ehh… – westchnęła cicho Kostucha, opierając się na kosie.

– A tak poza tym, to co ty sobie myślisz? Kto dał ci prawo decydować o moim czasie, co? Widzę, że jako na ziemi, tak i w niebie – autorytarny burdel na kółkach.

– Ted… – Śmierć pierwszy raz od bardzo dawna poczuła, że brakuje jej cierpliwości. – Tu nie ma o czym i z kim dyskutować. Takie są zasady tej gry.

– A wiesz, gdzie mam te zasady? – Cisnął w nią spojrzeniem niczym koktajlem Mołotowa.

– Domyślam się… – skwitowała mocno zirytowana. – Ale proszę mi wierzyć, umierałeś już tysiące razy i niezliczoną ilość razy jeszcze umrzesz. Proszę zachowywać się poważnie.

– Poważnie? – prychnął bez szacunku podstarzały rewolucjonista. – Skoro umierałem już tyle razy i za każdym razem wracałem na ten padół łez, to tym bardziej stawiam opór. Kto o tym decyduje, pytam raz jeszcze?!

– No… – Kostucha zatrzymała się, z niedowierzaniem wpatrując się w Teda. – Prawo wszechświata. Niezmienne od czasu, gdy powstała materia, a ludzie przyoblekli się w biologiczne skóry. Chcieliście doświadczać rzeczywistości na własnych warunkach i to był wasz wybór. Ja jestem tylko urzędniczką. Proszę nie utrudniać mi pracy…

– To kim w takim razie byliśmy przed materią? Co to za bajki?!

– Ted, nie pracuję w edukacji… – Zamyśliła się, szukając sposobu, by go uciszyć. – Przed ciałami byliście wszystkim naraz. Jedną, wielką zupą świadomości. Dopiero potem zachciało wam się indywidualizmu. Każdy zapragnął być „Ja”, a ego potrzebuje ciał, ograniczeń i reguł gry, żeby w ogóle poczuć, że istnieje. Sami to na siebie ściągnęliście.

– Sranie w banie! – skomentował Ted, krzyżując ręce na klatce piersiowej. – Skoro uciekliśmy w ciała i stworzyliśmy ten paskudny świat, to nie wyobrażam sobie, jak może wyglądać miejsce, do którego chcesz mnie teraz zaprowadzić. A w sumie… – zatrzymał się na chwilę, a jego wzrok zapłonął nagłym, niszczycielskim zapałem. – Zaprowadź mnie prosto do Boga, już ja mu powiem, co myślę.

– Nie mogę – odpowiedziała krótko.

– A niby czemu? Jaśnie pan Bóg nie zechce ze mną rozmawiać? Za małe mam cycki na jego wszechwładną eminencję?

– Nie… – westchnęła znużona. – Z nim nie pogadasz, Ted. Logos to nie facet z brodą, z którym możesz iść na udry. Nie ma imienia ani twarzy. Po prostu jest – jak ocean, a ty jesteś tylko kroplą, która nie ogarnia ogromu wody.

– Ale pierdzielisz… Czyli nie ma Boga, dobrze zrozumiałem? Nie żeby mnie to w ogóle dziwiło…

– I tak, i nie. Na pewno nie istnieje w takiej formie, jaką przybiera w ludzkich wyobrażeniach.

– W takim razie, skoro nie ma prawodawcy, tym bardziej pieprzę wasz system pośmiertny.

Śmierć zamarła. Przez dłuższą chwilę patrzyła na niego pustymi oczodołami, w których nagle błysnęło absolutne, wiekowe znużenie. Powoli, bardzo ostrożnie, oparła kosę o krawędź nicości. Wyciągnęła zza pazuchy woreczek, nabiła zielem czarną jak sadza fajkę i zaczęła ją ćmić, puszczając gęste obłoki dymu. Już dawno nie musiała palić, by uspokoić nerwy.

– Wiesz co, Ted? – powiedziała szeptem, który brzmiał jak przesypujący się piasek. – Mam propozycję. Od niepamiętnych czasów słucham tylko narzekań. Że za wcześnie, że niesprawiedliwie, że świat urządzono bez sensu. Masz niepowtarzalną okazję. Dam ci pięć minut czystej sprawczości. Zaprojektuj rzeczywistość pozbawioną tych wszystkich wad. Jeśli stworzysz coś lepszego, osobiście wymażę wyrok i wrócisz na Ziemię jako nieśmiertelny.

Ted zmrużył oczy, węsząc podstęp.

– Pięć minut? I żadnych haczyków?

– Żadnych. Po prostu stwórz rzeczywistość, w której nie będę ci potrzebna.

– A czy komuś się już to udało?

– Odkąd istnieję, to jeszcze nie.

– W takim razie… – Twarz rewolucjonisty przybrała dumny, zacięty wyraz. – Będę pierwszy!

Anarchista uśmiechnął się drapieżnie. Pomyślał, że wygrał los na loterii. Wystarczyło przecież skasować ból, głód, polityków i korporacje. Co w tym trudnego?

Zacierał dłonie, a wokół nicość zaczęła gwałtownie pączkować. Pierwsze myśli zamanifestowały się z siłą wybuchu supernowej.

– Dobra, na dzień dobry: kasujemy ból. Zero chorób, starzenia się, zębów mądrości i podatków. Każdy dostaje zdrowe ciało dwudziestolatka na wieczność. I żadnych rządów! Nie są już potrzebne. Pełna wolność, absolutna decentralizacja. Ludzie żyją w małych, samowystarczalnych komunach, jedzenia jest w bród, bo rośnie samo. Bez GMO i bez morderczej harówki dla pana, jak na polach bawełny.

Przed oczami bohaterów przestrzeń zwinęła się w soczyście zieloną idyllę. Pod rozłożystymi drzewami rosły dojrzałe mango i inne owocowe łakocie. Nie trzeba było zabijać zwierząt, aby się pożywić – gdy ktoś miał ochotę na mięso, po prostu syntetyzował je z DNA, w maszynie stojącej w każdym domu. Z kranów, po przekręceniu odpowiedniego kurka, ciekło idealnie schłodzone piwo. Wszyscy wokół byli młodzi, piękni, o nienagannych sylwetkach.

– I co ty na to, ponuraczko? – Ted, dumny jak paw, wypiął pierś. – Widzisz tam gdzieś robotę dla siebie?

Kostucha stała z rękami skrzyżowanymi na piersi, opierając brodę o lodowate palce.

– Wygląda… uroczo – przyznała bez złośliwości. – A teraz przewińmy czas o jakieś trzysta lat.

Śmierć stuknęła obcasem w nicość. Obraz przed nimi zawirował, a gdy się zatrzymał, zielona dolina wciąż tam była. Mango nadal rosło, piwo wciąż chłodziło. Ale ludzie…

Pierwsze stulecie spędzili pewnie na niekończącej się orgii i zabawie. W drugim – zrobili już wszystko, co było do zrobienia, i zjedli wszystko, co było do zjedzenia. W trzecim dopadł ich potwór, którego Ted nie przewidział: absolutny brak punktu odniesienia.

Ted zmrużył oczy, podchodząc bliżej. Jeden z idealnych dwudziestolatków leżał pod krzakiem, gapiąc się w niebo wzrokiem tak pustym, że można by w nim utopić galaktykę. Kawałek dalej dziewczyna o urodzie modelki próbowała uderzyć się kamieniem w stopę. Głaz odbijał się od skóry jak gumowa piłeczka, nie zostawiając nawet siniaka. Niezrażona, zaczęła tłuc się nim po głowie z ogromną siłą, niczym wyjątkowo zdeterminowany samobójca. Efekt był żaden. Dziewczyna westchnęła z bezbrzeżną, śmiertelną nudą i po prostu zamarła w bezruchu.

– Co oni robią? – bąknął Ted. – Dlaczego nikt nie rozmawia? Gdzie jakaś muzyka, sztuka, cokolwiek?

– A o czym mają pisać wiersze, Ted? – zapytała cicho Śmierć. – O tym, że mango jest słodkie, a ciało piękne? Sztuka rodzi się z braku, z tęsknoty, z lęku przed przemijaniem. Miłość ma wartość, bo jutro ukochanej osoby może już nie być. Tutaj nie ma pojęcia „jakoś to będzie”, bo wszystko zawsze jest idealnie. Zabrałeś im kontrast. Stworzyłeś najpiękniejsze, najbardziej luksusowe więzienie w historii kosmosu. Spójrz na nich. Oni nie żyją. Oni po prostu trwają.

Anarchista poczuł, jak włosy na karku stają mu dęba

– Czekaj… mój błąd, da się to naprawić. Wprowadzimy… wyzwania! I trochę bólu. O, niech jedzenie nie rośnie samo. Niech muszą na nie zapracować! Ale na własnych warunkach, nie dla chciwych elit.

– Czyli wprowadzasz ból, głód i zmęczenie? – upewniła się Śmierć.

– No… tak jakby. Ale bez przesady! I niech będą jakieś ambicje. Niech każdy chce być lepszy, niż był wczoraj. W muzyce, sporcie, sztuce. Niech się ścierają, aby indywidualność tworzyła pole do zmian.

– Czyli dokładasz jeszcze zazdrość, pychę i gorycz porażki?

Ted zaczął się pocić. Przestrzeń wokół nich gwałtownie reagowała na jego chaotyczny strumień świadomości, materializując kolejne pomysły z brutalną prędkością. Zielona dolina pociemniała, na niebie pojawiły się ciężkie chmury. Ktoś w oddali skrzywił się i zapłakał, bo podczas ciosania kamienia uderzył się w paluch. Inny zaczął grodzić płotem drzewo mango, ogłaszając je własnością, jako że wyrosło najwyższe w okolicy. Niewinna chęć bycia lepszym w ułamku sekundy przerodziła się w potrzebę dominacji. Choć ludzie nie mieli nad sobą panów ani odgórnych praw, zrodzona z ambicji zawiść zrobiła swoje. Wkrótce wybuchła pierwsza wojna – tylko dlatego, że jedna z komun nie mogła znieść, iż sąsiedzi piękniej malują i rzeźbią.

– Przestań! – wrzasnął nagle Ted, łapiąc się za głowę. – Cofnij to!

Śmierć pstryknęła palcami. Wojenna pożoga, płoty i zapłakani ludzie zniknęli w ułamku sekundy, ustępując miejsca chłodnej nicości. Kostucha wypuściła idealnie równy krążek dymu, który z wolna rozpłynął się w próżni.

– I co teraz, panie reformatorze? – zapytała, a w jej głosie, zamiast triumfu, pobrzmiewało melancholijne współczucie. – Zrozumiałeś? Nie da się zbudować wolności bez barier, bo to właśnie bariery ją definiują.

Ted wciąż ciężko dyszał, wpatrując się w miejsce, gdzie przed chwilą utopia spłynęła krwią. Przetarł twarz dłońmi. Przez chwilę wyglądał na pokonanego. Stary, zmęczony człowiek, który zrozumiał, że życiowy bunt był tylko walką z wiatrakami.

Nagle jednak zamarł. W oczach znowu błysnęła ta sama, niebezpieczna iskra, która przez dekady gnała go na barykady. Uniósł głowę i wzrokiem zmierzył się z ciemnością kryjącą się pod kapturem Kostuchy.

– Umowa to umowa – powiedział, a głos mu nagle stwardniał. – Powiedziałaś, że mam stworzyć rzeczywistość, w której nie będziesz mi potrzebna. I że jeśli stworzę coś lepszego, wrócę na Ziemię jako nieśmiertelny.

– Istotnie. Ale przed chwilą udowodniłeś sam sobie, że ten projekt to…

– Tamten projekt to była bzdura – przerwał jej bezczelnie, wysuwając podbródek. – Chciałem uszczęśliwić wszystkich naraz, a to zawsze kończy się obozami koncentracyjnymi albo totalnym marazmem. Zapomniałem o najważniejszej zasadzie anarchizmu: decydowaniu o samym sobie.

Śmierć uniosłaby brew, gdyby ją miała. Niemal wypuściła trzymaną w zębach fajkę.

– Co kombinujesz, Ted?

– Zhakuję ten cholerny system reinkarnacji. Chcę wrócić. Ale nie jako nieśmiertelny bogacz, nie jako pieprzona czysta świadomość i na pewno nie jako niemowlak, który znowu musi uczyć się sikać do nocnika i zapomina wszystko, czego się dowiedział. Chcę wrócić do nienajmłodszego już ciała. Do zaczynających siwieć włosów, rwy kulszowej i niedomykającego się zaworu w sercu.

– Przecież to ciało umiera, człowieku! – Śmierć aż wyjęła fajkę z ust. – Za chwilę znowu tu staniesz. Po dwóch cyklach tkanki zamienią się w próchno, a kości w pył. Jak chcesz wzniecać rewolucje jako chodzący trup?

– To je zresetuj! – zażądał Ted, uderzając pięścią w otwartą dłoń. – Nie chcę gładkiej skóry dwudziestolatka, którą przed chwilą widziałem. Rzygać mi się chce na samą myśl. Chcę sześćdziesięcioletniego ciała, ale zablokowanego w czasie. Niech za każdym razem, gdy zginę, resetuje się do stanu z dzisiejszego poranka. Z tym samym bólem w krzyżu, tą samą zgagą i uporem. Mam być niezmiennym starcem. Błędem w matriksie! Moja nieśmiertelność będzie polegać na wiecznym umieraniu i powracaniu do tej samej walki.

– Niewiarygodne… – To było wszystko, co Kostucha potrafiła wykrztusić.

– A jednak! – Ted niemal podskoczył z ekscytacji. – Chcę wracać na Ziemię jako ja. Dokładnie ten sam Ted. Z pełną pamięcią każdego poprzedniego życia, każdego popełnionego błędu, każdej przeczytanej książki i każdego kaca. Chcę umierać, kiedy przyjdzie czas, ale zamiast iść do reinkarnacyjnej pralki mózgów, chcę po prostu budzić się w łóżku, dzień po pogrzebie, jako zmartwychwstały, uparty staruch.

Kostucha wpatrywała się w niego w absolutnym osłupieniu. Dym ułożył się w kształt znaku zapytania.

– Chcesz… świadomie skazać się na syzyfową pracę? W kółko to samo? Przecież ten świat cię wykończy. Ludzie uznają za wariata albo potwora.

– Już i tak za takiego mnie mają! – zawołał z dzikim uśmiechem. – Ale pomyśl o tym: system, który stworzyłaś, opiera się na niewiedzy. Ludzie cierpią, bo nie pamiętają, że już tysiąc razy cierpieli. A ja? Ja będę pamiętał. Będę żywą bazą danych o ludzkich błędach. Będę solą w oku każdego dyktatora, każdej korporacji, bo nie będą mogli mnie zabić na stałe. Zabiją mnie? Trudno, wrócę za trzy dni z nowym planem sabotażu. To trzecia droga. Świat ze wszystkimi wadami, ale z jednym elementem, który rozsadzi go od środka: ze mną. Chcę być kęsem zatrutego mango, który skazi ten organizm.

Śmierć powoli odłożyła fajkę. Przez dłuższą chwilę w nicości panowała absolutna, dzwoniąca w uszach cisza. Kostucha patrzyła na Teda, a w pustych oczodołach po raz pierwszy pojawiło się coś na kształt… głębokiego, pełnego podziwu rozbawienia.

– Ted… – zaczęła cicho, a głos nie był już znużony. Stał się lodowaty i uroczysty. – Jesteś absolutnie, niepoprawnie szalony. A ja, odkąd powstała materia, nie bawiłam się tak dobrze. Niech będzie – umowa to umowa.

Zanim anarchista zdążył cokolwiek dodać, Kostucha zamachnęła się kosą. Ostrze nie przecięło jednak szyi – rozdarło wprost nicość, która ich otaczała. Ted poczuł koszmarny, gwałtowny świst, jakby ktoś wciągał go przez gigantyczny odkurzacz. Próżnia zniknęła, a w jej miejsce wdarł się zapach lizolu, ostry pisk szpitalnej aparatury i potworny, rwący ból w klatce piersiowej.

– Żyje! Defibrylacja zadziałała! – wrzasnął nad nim jakiś spanikowany, młody głos.

Ted otworzył oczy, łapąc powietrze jak ryba wyjęta z wody. Nad nim paliła się jarzeniówka. Wrócił. Udało się. Zhakował wszechświat.

Ja to mam łeb – pomyślał, niezmiernie dumny z siebie. – Przechytrzyłem samą Śmierć.

Trzysta lat później.

W małym, zrujnowanym pokoju na poddaszu sześćdziesięcioletni człowiek siedział przy stole, gapiąc się w ścianę. Nazywał się Ted. Albo raczej: znowu nazywał się Ted.

Ciało było dokładnie tym samym, podstarzałym workiem kości, który nosił w XXI wieku. Znało każdy ból, każdą zmarszczkę, każdy chropowaty dźwięk w schorowanych płucach. Ted pamiętał wszystko. Pamiętał trzydzieści siedem pogrzebów. Pamiętał imiona wszystkich żon, które zestarzały się i zmarły, podczas gdy on wracał – wciąż ten sam, skazany na wieczną żałobę. Pamiętał osiemdziesiąt cztery rewolucje, które próbował wywołać, i to, jak każda z nich, bez wyjątku, z czasem przeobrażała się w nowy aparat opresji.

Świat się zmieniał, imperia upadały, technologie szły naprzód, a ludzie wciąż popełniali te same, potworne błędy. Ted nie był już solą w oku systemu. Był zmęczonym duchem, który widział już wszystko i nie potrafił wykrzesać z siebie ani kropli dawnego, anarchistycznego gniewu. Stał się encyklopedią ludzkiego cierpienia, uwięzioną w niezmiennym ego. Pamięć, która miała być bronią, stała się najcięższym łańcuchem.

Nagle poczuł znajome, przejmujące zimno. Płomień świecy zamarł. Z kąta pokoju wyłoniła się wysoka, obleczona w czerń sylwetka z kosą.

Ted nawet nie drgnął. Na pomarszczoną twarz wypłynęły łzy – pierwsze od stu lat.

– Błagam… – wycharczał, składając trzęsące się dłonie. – Błagam cię, zabierz mnie do tej pralki mózgów. Pozwól mi zapomnieć. Chcę być kroplą w oceanie. Chcę być nikim. Zrób ze mnie chociażby to pieprzone mango, tylko daj mi w końcu święty spokój…

Śmierć zatrzymała się nad nim. Przez chwilę w pustych oczodołach błysnął cień dawnej, smutnej empatii. Wyciągnęła zza pazuchy fajkę, odpaliła ją jednym skinieniem palca i wypuściła srebrzysty dym, który osiadł na siwej głowie starca.

– Ach, Ted… – westchnęła cicho, opierając się na kosie. – Bardzo bym chciała. Ale przecież sam pan powiedział. Umowa… to umowa. Proszę zachowywać się poważnie.

Ostrze kosy błysnęło w ciemności po raz trzydziesty ósmy.

Koniec

Witaj :)

Z technikaliów dostrzegłam tylko (prawdopodobnie? – wątpliwość jedynie do przemyślenia) błędny zapis dialogu:

– W takim razie… – twarz rewolucjonisty przybrała dumny, zacięty wyraz. – Będę pierwszy!

Dość oryginalne wymieszanie “Bruce’a Wszechmogącego” oraz “WALL-E’go” ze znakomitą komedią Flipa i Flapa o próbach stworzenia raju na pewnej bezludnej wyspie. :) Można tylko współczuć bohaterowi tego, że chciał być zbyt pomysłowy, aby za wszelką cenę przechytrzyć Śmierć… :))

Kliczek, powodzenia, pozdrawiam serdecznie. :)

Witaj, bruce!

Ogromne dzięki za komentarz – kamień spadł mi z serca, kiedy przeczytałem, że obyło się bez batów za stylistykę. Dla autora nie ma lepszej wiadomości! ;)

Masz absolutną rację co do tego dialogu. Byk typograficzny został natychmiast namierzony i poprawiony na wielkie „T”. Bardzo dziękuję za twoje czujne oko.

Jeśli chodzi o filmowe skojarzenia, to trafiłaś w samą dziesiątkę. Cieszę się, że to wybrzmiało w tekście. Ted na własnej skórze przekonał się, że trzeba bardzo uważać na to, o co prosi się Kostuchę.

Pięknie dziękuję i pozdrawiam serdecznie! :)

Anonim

To ja dziękuję; ukłony dla Ciebie, Anonimie.

Hej Anonimie,

Sztuka rodzi się z braku i tęsknoty, a wolność potrzebuje barier, by w ogóle można było ją zdefiniować. Co więc się stanie, gdy rasowy rewolucjonista dostanie szansę stworzenia utopii idealnej?

Poza tym, że utopia jest z definicji idealna, to zgrabne zachęcenie.

rewolucjonista

Używasz, tego słowa też w przedmowie, więc technicznie pewnie to powtórzenie nie jest, natomiast dla mnie jako czytelnika jest. Pewnie marudzę, ale wolałbym, żebyś mi to pokazał, niż mówił, że nim jest. Zwłaszcza, że w pierwszym zdaniu, które wypowiada, pokazujesz jego buntowniczą naturę. :)

Skorzystałbym z innego określenia, dla mnie zbyt wprost.

Cisnął w nią spojrzeniem niczym koktajlem Mołotowa, w którym tak się lubował za czasów swojego anarchistycznego życia.

To kolejny przykład, gdzie trochę za mało ufasz czytelnikowi. Skoro lubował się w koktajlach Mołotowa, to domyślam się, że wielkim pacyfistą nie był.

– Ted… – Śmierć pierwszy raz od bardzo dawna poczuła, że brakuje jej cierpliwości. – Tu nie ma o czym i z kim dyskutować. Takie są zasady tej gry.

– A wiesz, gdzie mam te zasady? – Cisnął w nią spojrzeniem niczym koktajlem Mołotowa, w którym tak się lubował za czasów swojego anarchistycznego życia.

– Domyślam się… – skwitowała mocno już zniecierpliwiona.

Opisując Śmierć, dwukrotnie korzystasz z tego samego określenia.

podstarzały rewolucjonista

Na niedużej przestrzeni nazywasz go dwa razy w ten sam sposób.

w których nagle błysnęło absolutne, wiekowe znużenie.

To ładne, kojarzy się z pewną Śmiercią, która mówi capslockiem.

– Odkąd istnieję – jeszcze nie.

Ta forma zapisu z myślnikiem, choć kusząca z perspektywy autora, dla czytelnika jest myląca.

po prostu syntetyzował je z DNA w maszynie stojącej w każdym domu

Brak przecinka.

utopia utonęła

Ut ut

Śmierć uniosłaby brew, gdyby ją miała.

Ponownie ten sam opis, tej samej postaci na małej przestrzeni.

Chcę być kęsem mango, który zatruje ten organizm.

Rozumiem, co chciałeś tu osiągnąć i mógłby wyjść z tego całkiem ciekawy łuk, gdyby mango, o którym mówisz wcześniej było trujące. Teraz argument trochę bez wagi.

Opowiadanie z cyklu “Uważaj, czego sobie życzysz”. :)

Znajoma historia z nieoczywistym finałem. Doceniam, że Kostucha uszanowała umowę. Przestroga nieco zbyt oczywista i moralizatorska, natomiast motyw wracania starca całkiem ciekawy.

Warsztatowo nie jest źle, ale widziałbym spore pole do rozwoju.

I plus za tytuł.

Witam ponownie…

Zastanawiające jakież to moce kazały mi kliknąć na opko, mimo braku wiedzy, że

to znów Kostucha – tylko w innym nieco emploi…

Zapraszam na pięć minut spędzonych w pośmiertnej poczekalni,

Heh… Ładne mi pięć minut – całe pół godziny. Dwa poważne () zarzuty:

Widzę, że jako w niebie, tak i na ziemi – autorytarny burdel na kółkach.

W tej konkretnej sytuacji (moim zdaniem) powinno to zabrzmieć: jako na ziemi tak i w niebie,

bowiem porównuje swoje wcześniejsze doświadczenia do obecnych.

I koncówka:

Ach, Ted… – westchnęła cicho, opierając się na kosie. – Bardzo bym chciała. Ale przecież sam pan powiedział.

Taki nagły przeskok od poufałości do oficjalizmu trochę gryzie w oczy…heh. Ale pewnie tylko mnie…

Pozdrawiam.

Niegłupi tekst. Acz morał, żeby uważać, czego sobie człowiek życzy, należy do bardzo starych.

Trochę z góry wiadomo, że to się nie skończy dobrze dla Teda.

Ale czytało się przyjemnie.

Cześć

No, bardzo dobre opowiadanie. Przypomniał mi się Wywiad z wampirem, to a propos tego, że wszyscy później umierają, a bohater musi żyć. Zabawne wstawki typu, że śmierć uniosła nieistniejącą brew dodają smaczku (mam nadzieję, że nie przekręciłem).

Opowiadanie napisane zręcznie, warsztatowo bez zarzutu, z polotem. Dobrze się czyta.

Gratuluję!

Klik

Pozdrawiam

Anonim wita cię bardzo ciepło i dziękuję za tak uważną lekturę. Twoje konkretne uwagi, w których za bardzo prowadzę czytelnika za rękę są bardzo cenne. Chyba faktycznie muszę nauczyć się bardziej ufać czytelnikowi. :)

Kilka z tych powtórzeń i językowych drobiazgów umknęło mi zupełnie, więc dzięki za ich wyłapanie. Szczególnie spodobała mi się uwaga o "mango" – rzeczywiście, w obecnej formie ten obraz nie wybrzmiewa tak mocno, jak sobie wyobrażałem! :D

Cieszę się też, że mimo zastrzeżeń historia i motyw powracającego starca przypadły Ci do gustu. No i dzięki za miłe słowo o tytule. :)

Pozdrawiam serdecznie!

Fascynator

Witaj!

Bardzo dziękuję za wizytę w mojej kostuchowej poczekalni! Miło mi, że mimo nieświadomości tematu dałeś się skusić, nawet jeśli to trwało dłuzej niż 5 minut :D

Dzięki również za wyłapanie obu uwag. Z "jako w niebie, tak i na ziemi" faktycznie masz sporo racji – odwrócona kolejność lepiej pasuje do perspektywy Teda. Z kolei przejście z "ty" na "pan" rzeczywiście może zgrzytać. Muszę się temu jeszcze przyjrzeć w wolnej chwili i poprawić.

No i przepraszam za to "pięć minut". Wyszło trochę jak reklama szybkiego makaronu. :D

Dzięki za lekturę i do następnego!

Finkla

Cześć!

Dzięki za lekturę i komentarz. :)

Masz rację – motyw "uważaj, czego sobie życzysz" jest stary jak świat, więc zależało mi bardziej na własnej interpretacji niż na samym zaskoczeniu. Tym bardziej cieszę się, że mimo przewidywalnego kierunku historia czytała się przyjemnie.

Pozdrawiam serdecznie!

Hesket

Cześć!

Bardzo dziękuję za tak miły komentarz i klik. :D

Skojarzenie z Wywiadem z wampirem to naprawdę duży komplement. Cieszę się też, że humorystyczne wstawki, jak ta z unoszeniem nieistniejącej brwi przez Śmierć, zagrały – zależało mi, żeby od czasu do czasu odrobinę rozładować cięższy klimat.

Ogromnie się cieszę, że opowiadanie dobrze Ci się czytało i że od strony warsztatowej również wypadło pozytywnie.

Jeszcze raz dzięki za lekturę i pozdrawiam serdecznie! :)

Hej,

nie był to tekst zaskakujący, końcówkę dało się przewidzieć. Mimo wszystko, w udany sposób łączysz dobrze znane klocki – śmierć jako ponadczasową urzędniczkę, zakład ze śmiercią, który nie może się udać, zgubienie sensu w utopii i tak dalej. Wszystko to sprawdzone kawałki, ale sprawnie i z pomysłem wykorzystane.

Swoją drogą, osiemdziesiąt cztery rewolucje w trzysta lat to nowa rewolucja co trzy i pół roku – pod warunkiem, że Ted zaczął knuć już na dzień dobry. Trzeba przyznać, że chłop nie próżnował. :D

hej,barniusz

Wielkie dzięki za przeczytanie.

Masz stuprocentową rację – nie próbowałem tu na nowo odkrywać koła. To miała być właśnie taka klasyczna, drapieżna satyra filozoficzna żonglująca dobrze znanymi motywami. Bardzo mnie cieszy, że uznałeś, że ogarnąłem to sprawnie :)

A co do Twoich wyliczeń… kurczę, rozłożyłeś mnie na łopatki, leżę i się śmieję! :D Masz absolutną rację, chłop nie próżnował. Zdradzę Ci jednak w sekrecie (jako Anonim), że imię Ted i jego upodobanie do samotnego mieszkania na poddaszu oraz planowania sabotaży nie są przypadkowe. Mój bohater miał bardzo konkretnego, prawdziwego i skrajnie anty-systemowego mentora z amerykańskiej chatki w Montanie. ;)

Przy takim temperamencie średnia jednego przewrotu na 3,5 roku to dla niego wręcz leniwe tempo!

Dzięki wielkie za czujność, świetną uwagę i uśmiech.

Pozdrawiam serdecznie,

Anonim

Czyżby ten Ted mieszkał teraz z kotem na Żoliborzu, knując kolejną rewolucję? ;)

barniusz

Na litość boską, oby to jednak nie był ten Ted! Z dwojga złego wolę chyba tego z Montany… xD

Poza tym nie powinno się wciągać zwierząt do polityki.

Zwłaszcza kotów !!! ;)

Im dalszy Ted, tym lepszy. ;-)

A koty prowadzą własną politykę. ;-)

Witam!

Po pierwsze – dobrze się czyta i wciąga, choć początek wydaje się przewidywalny. Ale im dalej w las, tym więcej drzew (mango), co więcej nawet w tym łatwym do przewidzenia starcie były oryginalne treści. Bohater – domorosły filozof, w dodatku wiecznie na bakier z systemem i rzeczywistością w ogóle, jest świetnym wyborem, żeby do tekstu przemycić w mało nachalny sposób ambitne rozważania o cywilizacji, człowieku, potrzebach – i to podane w zabawny, sarkastyczny sposób.

Obawiałem się, że zakończenie – które raczej musiało oznaczać porażkę bohatera – będzie równie oczywiste. A tutaj niepowodzenie (bohatera, nie autora :) ) owszem, pojawiło się, ale w całkiem zgrabnym i oryginalnym stylu.

Podobała mi się i koncepcja, i wykonanie, a zwłaszcza zabiegi Anonima, żeby skutecznie rozruszać szare komórki czytelników. Nie mam innego wyjścia jak kliknąć do biblioteki!

Hej

Nie wiem czemu anarchista i czemu śmierć zgodziła się na układ z nieśmiertelnością – przecież sknocił świat idealny :).

Ale przypowieść opowiedziana sprawnie i miło było czytać jak Ted wpada w własne sidła.

Klikam i pozdrawiam :)

No cóż, Ted niewątpliwie miał łeb i tylko zastanawiam się, do jakich wniosków doszedł po latach, jakie nauki wysnuł przy pomocy myślenia głową…

Dobrze się czytało. :)

[…] A w sumie… – zatrzymał się na chwilę, a jego wzrok zapłonął nagłym, niszczycielskim zapałem. – Zaprowadź mnie prosto do Boga, już ja mu powiem, co myślę. → Zbędna kropka po wtrąceniu. Dalszy ciąg wypowiedzi małą literą, po wielokropku. Winno być:

[…] A w sumie… – zatrzymał się na chwilę, a jego wzrok zapłonął nagłym, niszczycielskim zapałem – …zaprowadź mnie prosto do Boga, już ja mu powiem, co myślę.

Chcę wrócić do nienajmłodszego już ciała. → Chcę wrócić do nie najmłodszego już ciała.

Ted otworzył oczy, łapąc powietrze… → Literówka.

Ja to mam łeb – pomyślał, niezmiernie dumny z siebie. – Przechytrzyłem samą Śmierć. → Druga półpauza jest zbędna. Przed myśleniem nie stawia się półpauzy. Winno być:

Ja to mam łeb – pomyślał, niezmiernie dumny z siebie. Przechytrzyłem samą Śmierć.

Najszczęśliwszy dzień życia to ten, w którym się z nim rozstajemy.

/Fryderyk II Wielki/

Ciekawe opowiadanie, składnie napisane.

Mam kilka drobnych uwag.

Fabularnie:

– Śmierć to z założenia istota wszechmocna względem umarlaków – stąd wizja dyskusji z którymś z nich w obliczu jego buntu wydaje się nietrafiona. Wystarczyłoby pstryknięcie palców (kości paliczkowych?) i po problemie,

– umowa traktowała o tym, że Ted ma stworzyć idealny świat, gdzie Śmierć nie będzie potrzebna. Nic takiego się nie stało, a jego pomysł “na siebie” nie spełniał warunków umowy, więc nie do końca rozumiem, dlaczego Kostucha się na to zgodziła.

Stylistycznie:

– śmierć zamarła to chyba lekka przesada :D

– w oczodołach raczej nic nie może błysnąć,

Cześć wszystkim! Na początek chciałbym przeprosić, że odpisuję dopiero teraz. Ostatnie tygodnie mocno mnie pochłonęły i dopiero udało mi się spokojnie usiąść do komentarzy. Bardzo dziękuję każdej osobie, która poświęciła czas na przeczytanie opowiadania, podzielenie się opinią i wyłapanie różnych potknięć. Teraz nadrabiam zaległości i postaram się odnieść do każdego komentarza.

marzan

Dziękuję za przemyślenia! Bardzo się cieszę, że mimo dość przewidywalnego punktu wyjścia udało mi się później czymś zaskoczyć. Zależało mi właśnie na tym, żeby pod płaszczykiem humoru i przekomarzania Teda ze Śmiercią przemycić trochę filozoficznych rozważań, ale bez moralizowania. Tym bardziej cieszy mnie, że finał również zagrał. No i dziękuję za kliknięcie do biblioteki – to dla mnie naprawdę duże wyróżnienie.

bardjaskier

Dzięki!

A co do układu ze Śmiercią – właśnie w tym tkwił pomysł. Ted rzeczywiście oblał pierwszą próbę stworzenia idealnego świata. Potem jednak zmienił założenia i uznał, że nie będzie uszczęśliwiał wszystkich, tylko sam stanie się tym „błędem w systemie”, który z czasem odmieni rzeczywistość. Śmierć potraktowała to jako nowe rozwiązanie postawionego zadania. No i… jak się później okazało, ono również miało swoją wysoką cenę.

Dzięki za klik i pozdrawiam!

regulatorzy

Dziękuję! :) Cieszę się, że dobrze się czytało, a jeszcze bardziej dziękuję za tak uważną korektę. Na pewno naniosę te poprawki przy najbliższej aktualizacji tekstu. Dzięki za poświęcony czas!

Szafirowy Smok

Dziękuję za przeczytanie i za wszystkie uwagi!

Co do umowy – zamysł był taki, że Ted najpierw rzeczywiście poległ przy próbie stworzenia idealnego świata, ale później całkowicie zmienił podejście. Zamiast naprawiać wszystkich, postanowił uczynić siebie jedynym elementem wyjętym spod zasad, wierząc, że z czasem odmieni świat od środka. W mojej głowie Śmierć uznała to za alternatywne rozwiązanie postawionego zadania. Rozumiem jednak, że można to odebrać inaczej i dzięki za zwrócenie na to uwagi.

A za uwagi stylistyczne również dziękuję – „Śmierć zamarła” faktycznie brzmi dość przewrotnie. :D

Bardzo proszę, Anonimie. Miło mi, że mogłam się przydać. :)

Wywaliło mnie wczoraj w trakcie wysyłania komentarza :( Ale oto on:

Czy jest utopia nieidealna? XD

chłodna, pośmiertna nicość

Tylko chłodna? I czy ten przecinek jest niezbędny?

tam, gdzie kazała mu urzędniczka

Szyk: tam, gdzie mu kazała urzędniczka.

sprzeciwił się uparty Ted

Że się sprzeciwił, wiemy. Ale nie widzimy, czemu się sprzeciwił, bo to ukryłeś, Anonimie. Więc trochę dziwnie to brzmi.

Kto dał ci prawo

Kto ci dał prawo.

tak i w niebie – autorytarny burdel na kółkach

Grunt to tupet XD A myślnik mylący.

Śmierć pierwszy raz od bardzo dawna poczuła, że brakuje jej cierpliwości

A bardzo cierpliwie tłumaczy. Nie widać tego braku.

Cisnął w nią spojrzeniem niczym koktajlem Mołotowa.

Wut :D

skwitowała mocno zirytowana

Tłumaczysz. Pokaż to.

Ale proszę mi wierzyć, umierałeś już tysiące razy i niezliczoną ilość razy jeszcze umrzesz. Proszę zachowywać się poważnie.

Jaki poziom formalności obowiązuje między psychopompem a pacjentem? "Ty" – czy "pan"?

Kostucha zatrzymała się, z niedowierzaniem wpatrując się w Teda.

A przedtem się ruszała? Może: Kostucha stała z niedowierzaniem wpatrzona w Teda.

Niezmienne od czasu, gdy powstała materia, a ludzie przyoblekli się w biologiczne skóry.

…? wut?

Chcieliście doświadczać rzeczywistości na własnych warunkach i to był wasz wybór.

Uwaga, gnoza XD

Zamyśliła się, szukając sposobu, by go uciszyć. –

Tłumaczysz. Zamyśliła się, i kropka.

Każdy zapragnął być „Ja”, a ego potrzebuje ciał, ograniczeń i reguł gry, żeby w ogóle poczuć, że istnieje.

Oryginalnie :)

krzyżując ręce na klatce piersiowej

A nie mógł po prostu: na piersi?

to nie wyobrażam sobie, jak może wyglądać miejsce, do którego chcesz mnie teraz zaprowadzić

Hmmm. Na pewno skracalne…

a jego wzrok zapłonął nagłym, niszczycielskim zapałem

Bardziej po polsku: w oczach zapłonął mu nagłe niszczycielski zapał.

Zaprowadź mnie prosto do Boga, już ja mu powiem, co myślę.

Znam ten dowcip :P

Na pewno nie istnieje w takiej formie, jaką przybiera w ludzkich wyobrażeniach.

To nie znaczy, że go nie ma. Po prostu nie jest antropomorficzny ^^

w których nagle błysnęło absolutne, wiekowe znużenie

Hmmm. Czy znużenie może błyskać?

zaczęła ją ćmić, puszczając gęste obłoki dymu

Na pewno imiesłów?

nie będę ci potrzebna

Tylko jemu, czy w ogóle?

Twarz rewolucjonisty przybrała dumny, zacięty wyraz.

Hmm. Wyraz dumy, ale "wyraz zaciętości" w żadnym wypadku…

Anarchista uśmiechnął się drapieżnie.

A jak to się ma do poprzedniej miny? :D

Wystarczyło przecież skasować ból, głód, polityków i korporacje. Co w tym trudnego?

(Już mi się tekst podoba XD ale nie grzeb mi w biurku, bo miałam właśnie zacząć coś w tym duchu :D)

wokół nicość zaczęła gwałtownie pączkować

Hę?

Przed oczami bohaterów

Mmm, ale bohaterami oni są w ściśle literackim sensie… trochę metafikcja :D

przestrzeń zwinęła się w soczyście zieloną idyllę

Pod rozłożystymi drzewami rosły dojrzałe mango

A mango nie rośnie na drzewach? :D

Obraz przed nimi zawirował

Hmmm.

zielona dolina wciąż tam była

Anglicyzm: zielona dolina wciąż była na miejscu.

W trzecim dopadł ich potwór, którego Ted nie przewidział: absolutny brak punktu odniesienia.

Rymuje się, ale chyba tak ma być :D

wzrokiem tak pustym, że można by w nim utopić galaktykę

Jak utopić cokolwiek w pustce?

Głaz odbijał się od skóry jak gumowa piłeczka, nie zostawiając nawet siniaka.

Czy panienka uniesie głaz? Lepiej: Głaz odbijał się od skóry jak gumowa piłeczka, nawet siniak nie zostawał.

z ogromną siłą

Hmmm.

westchnęła z bezbrzeżną, śmiertelną nudą

Raczej: westchnęła, bezbrzeżnie, śmiertelnie znudzona.

Miłość ma wartość, bo jutro ukochanej osoby może już nie być.

Tak tylko wtrącę, że nie tylko.

Niech się ścierają, aby indywidualność tworzyła pole do zmian.

Hmmm.

Przestrzeń wokół nich gwałtownie reagowała na jego chaotyczny strumień świadomości, materializując kolejne pomysły z brutalną prędkością.

Przestrzeń wokół gwałtownie reagowała na chaotyczny strumień jego świadomości, kolejne pomysły materializowały się, jeden za drugim.

podczas ciosania kamienia

Po co go ciosał, jak niczego nie potrzebował?

Inny zaczął grodzić płotem drzewo mango, ogłaszając je własnością, jako że wyrosło najwyższe w okolicy.

Inny zaczął ogradzać płotem drzewo mango, ogłaszając je swoją własnością, jako że wyrosło najwyższe w okolicy. (Moja profesor od filozofii współczesnej zawsze mówiła o jabłonkach :D)

ludzie zniknęli w ułamku sekundy, ustępując miejsca chłodnej nicości

Nie ma co kombinować: ludzie w ułamku sekundy ustąpili miejsca chłodnej nicości.

idealnie równy krążek dymu

Krążek? Nie pierścień? Kółko?

zapytała, a w jej głosie, zamiast triumfu, pobrzmiewało melancholijne współczucie

Trochę jednak tłumaczysz.

to właśnie bariery ją definiują

Określają! Uprościłeś troszkę, ale tekst ma być krótki.

ta sama, niebezpieczna iskra

Tu bez przecinka.

przez dekady gnała go na barykady

Rym, ma być?

głos mu nagle stwardniał

Co to znaczy?

Chciałem uszczęśliwić wszystkich naraz, a to zawsze kończy się obozami koncentracyjnymi albo totalnym marazmem.

Mmmmm… ale o tym nie wiedziałem, co? :D

Śmierć uniosłaby brew, gdyby ją miała.

Ba dum dzyń :D

musi uczyć się sikać

Szyk (akcent!): musi się uczyć sikać.

Chcę wrócić do nienajmłodszego już ciała.

Hmmm. Znaczy, do własnego?

To było wszystko, co Kostucha potrafiła wykrztusić.

Troszkę chyba za grubo…

Z pełną pamięcią każdego poprzedniego życia, każdego popełnionego błędu, każdej przeczytanej książki i każdego kaca.

Nie widział "Dnia świstaka", co? :D

Już i tak za takiego mnie mają!

Hmmm.

zawołał z dzikim uśmiechem

Na pewno "dzikim"? Bo angielskawo to wygląda.

system, który stworzyłaś, opiera się na niewiedzy

Jakie to rozkoszne, że facet zarzuca jej trzymanie ludzi w nieświadomości, a sam nie słucha, co Śmierć do niego mówi XD

Będę żywą bazą danych o ludzkich błędach.

Tradycji nie możesz ustanowić :D

głos nie był już znużony

Głos nie może być znużony, tylko jego źródło.

Jesteś absolutnie, niepoprawnie szalony.

Jest, i to widać ^^

Kostucha zamachnęła się kosą

Troszeczkę powtórzony dźwięk.

rozdarło wprost nicość

"Wprost"?

Ted poczuł koszmarny, gwałtowny świst

Poczuł świst?

spanikowany, młody głos

Jak wyżej – głosy nie panikują.

tym samym, podstarzałym workiem kości

Zbędny przecinek.

każdy chropowaty dźwięk w schorowanych płucach

Hmmm. Chropowaty dźwięk mi się podoba, ale w tym kontekście?

Pamiętał trzydzieści siedem pogrzebów.

Tylko? :D

wszystkich żon, które zestarzały się i zmarły

A myślałam, że u nich obowiązuje wolna miłość :P

z czasem przeobrażała się w nowy aparat opresji

Hmm. Rewolucja nie tyle przeobraża się w ten aparat, co daje mu początek.

te same, potworne błędy

Ten przecinek też bym wycięła.

dawnego, anarchistycznego gniewu

I ten też.

znajome, przejmujące zimno

Ten też można.

Przez chwilę w pustych oczodołach błysnął

Hmmm. Aspekt dokonany nie pasuje z "przez chwilę".

palca i wypuściła srebrzysty dym, który osiadł na siwej głowie starca

Troszkę rym.

Umowa… to umowa. Proszę zachowywać się poważnie.

W punkt. Po prostu w punkt.

Świetny tekst, z jajem, z głową i z konsekwencją. Biblioteka już zaklikana, więc przyjmij w zamian żelki :)

Ta forma zapisu z myślnikiem, choć kusząca z perspektywy autora, dla czytelnika jest myląca.

Właściwie dlaczego jest kusząca? Mnie też się raz i drugi zdarzyło, ale przemazałam…

Doceniam, że Kostucha uszanowała umowę.

W przeciwieństwie do ludzi – ona jest uczciwa :D

Acz morał, żeby uważać, czego sobie człowiek życzy, należy do bardzo starych.

Owszem, ale morały żyją dzięki temu, że są powtarzane ^^

więc zależało mi bardziej na własnej interpretacji niż na samym zaskoczeniu

Otóż to!

Trzeba przyznać, że chłop nie próżnował. :D

Bohater – domorosły filozof, w dodatku wiecznie na bakier z systemem i rzeczywistością w ogóle, jest świetnym wyborem, żeby do tekstu przemycić w mało nachalny sposób ambitne rozważania o cywilizacji, człowieku, potrzebach – i to podane w zabawny, sarkastyczny sposób.

Znak jakości filozofia XD

Nie wiem czemu anarchista i czemu śmierć zgodziła się na układ z nieśmiertelnością – przecież sknocił świat idealny :).

Właśnie dlatego XD

Śmierć to z założenia istota wszechmocna względem umarlaków – stąd wizja dyskusji z którymś z nich w obliczu jego buntu wydaje się nietrafiona.

Można być wszechmocnym, ale nie chcieć z tego korzystać… choćby dlatego, że Ted dostał dokładnie to, co chciał. A że mu się nie podobało… stary motyw.

Hej,Tarnina.

Bardzo dziękuje za przeczytanie i obszerny komentarz. Jestem świadom swoich braków warsztatowych i bardzo cenię każdą sugestię, wyłapany błąd czy wskazówkę. W wolnym czasie usiądę do opowiadań i raz jeszcze je przeanalizuje pod kątem błędów i niefortunnych wyrażeń ;) Co prawda powoli, ale się uczę poprawnej pisowni – miedzy innymi dzięki takim komentarzom. Mam teraz cieżki epizod w życiu i nie mam czasu logować się zbyt często na portal ale obiecuje, że uwzględnie twoje spostrzeżenia w niedalekiej przyszłości.

Cieszę sie, że pomimo wszystko opowiadanie ci się spodobało i z chęcią przyjmę żelki :D

Pozdrawiam!