Podano do stołu

Witaj. :)

 

Zgaduję, że jesteś Kobietą, Szanowny Anonimie. :) Jeśli się mylę, serdecznie przepraszam. :)

 

Przy czytaniu mignęły mi pewne kwestie techniczne (wszystkie poniższe sugestie i wątpliwości są zawsze tylko do przemyślenia):

Jak ktoś, komu się ufało, mógł powiedzieć coś takiego. – czy to nie zdanie pytające?

Jak ktoś, komu się ufało, mógł powiedzieć coś takiego. Cisza się przedłużała.

– Czy nie chcesz mi czegoś powiedzieć? – zapytał wreszcie. – powtórzenie?

 

Gdzieś w oddali słychać było kapanie wody, a przez ten dźwięk przebijała się delikatna muzyka. Znów byłam w sali, przy zastawionym stole.

Byłam tak potwornie głodna, że nie trzeba było mnie zapraszać. – powtórzenia?

 

Byłaś tam i smakował ci posiłek – wyszeptał do mojego ucha. Zimny oddech owiał moją szyję. – powtórzenie?

 

Tytuł od razu skojarzył mi się z horrorem „Delikatessen”, który znam na razie tylko z opisów, bo nie mam odwagi go obejrzeć. :)) Niewiele się pomyliłam. :) Bardzo podoba mi się nawiązanie do prawdziwej historii, której zresztą nie znałam – jest makabryczna!

Inne skojarzenia to moje wspomnienia wycieczek z Mężem, który uwielbiał pakować się do niebezpiecznych jaskiń bez jakiegokolwiek sprzętu czy zabezpieczeń, aby „tylko zobaczyć widoki i poczuć adrenalinę”. Ja czegoś takiego pojąć nie mogłam. :) 

Dodatkowo dwie osoby, czekające na pomoc w jaskini, przypomniały mi oglądane przed wieloma laty filmy (odcinki serialu „Opowieści z krypty”? – nie pamiętam) – jeden o młodym Presley’u, który spotkał tam sobowtóra o całkiem odmiennym charakterze, drugi – o dwóch górnikach – jednym z bodajże XVIII wieku i drugim, który ugrzązł współcześnie – ten pierwszy zdawał sobie sprawę, że nie ma szans, lecz zostawił wiadomość o poznanym tu przyjacielu na kartce; kiedy go znaleziono, już nie żył, lecz dzięki przetrzymywanej przez dziesięciolecia wiadomości wiedziano, gdzie szukać owego drugiego, gdy doszło do zawalenia. :)

 

Twój horror jest znakomity. :) Ogromnie przypadł mi do gustu. :) Niby bez morza krwi, a i tak leje się ona tu i ówdzie. :) Do tego BARDZO MOCNE zakończenie. Suuuper! :)

Przeplatasz między wierszami ważne przestrogi dla każdej dziewczyny – w sytuacji ekstremalnej dowiadujemy się, jaki naprawdę jest „nasz luby”, jak nas traktuje i – za kogo uważa. :) Wobec tego wniosku, jakoś niespecjalnie żal mi mojego imiennika. :) A owo „przemycanie zakamuflowanych, często – bolesnych treści” wskazuje mi nieco dokładniej na Autorkę. :))

Ta „prawdziwa twarz Karola”, ujawniona w obliczu śmiertelnego zagrożenia, przyniosła mi kolejne skojarzenie – z genialnym wierszem Mickiewicza „Przyjaciele”. :) I, wspominanym przeze mnie wielokrotnie, wierszem Wysockiego “Piesnia a drugie” – “Opowieść/pieśń/piosenka o przyjacielu”. :) 

 

Klik, pozdrawiam serdecznie i życzę powodzenia w Konkursie. :)

Nic dodać nic ująć, w zasadzie Bruce wypowiedziała wszystko co trzeba w tej kwestii.

 

Z mojej strony dodam jedynie, ze bardzo fajne, naturalne dialogi aż czuć, jakbym siedział obok u słuchał tych tekstów Karola obok.

 

 

Klikam :) 

Hej! 

Część w jaskini bardzo mi się podobała – doceniam, że cała narracja była bardzo blisko Beaty, pozbawiona opisów całej sceny. Podbiło to klaustrofobiczne okoliczności. Przemiana Karola z opoki w chama także przypadła mi do gustu, choć nie jest to najbardziej fortunne wyrażenie.

Z drugą sceną mam właściwie tylko jedną zagwozdkę – zapewne z mojej, nie Twojej, winy. Podskórnie czuję, że Beata już w jaskini podjadła nieco Karola. A jednak nikt o tym nie mówi, wspomina się tylko o zjedzonych kamieniach. Czy ja po prostu sobie za dużo dopowiedziałem? :) 

Lekarze zazwyczaj nie mówią całej prawdy. W tym wypadku, nie chciał straszyć matki, bo faktycznie oprócz kamieni, dziewczyna miała tam sporo ludzkiego mięsa. W końcu jak się domyśliłeś zjadła Karola.

bruce, inspirowałam się też twoimi szortami, mimo że ten nie jest taki strikte o Johnie Jonesie.

bruce, inspirowałam się też twoimi szortami, mimo że ten nie jest taki strikte o Johnie Jonesie.

 

To dla mnie zaszczyt. 

Wciąga… Muszę przyznać, że jak nie lubię horrorów, to ten mnie przekonuje. 

To co uważam za wyjątkowo dobre, to przekazanie czytelnikowi poczucia ciasnoty. Osobiście mam klaustrofobię i powiem szczerze, czytając to opowiadanie czułem niepokój związany z tym uciskiem skał.

Nie przypadła mi jednak do gustu kwestia pożerania ciał, ale pewnie dlatego, że nie jestem fanem horrorów.

Język jest przyjemny. Nie zwalnia, nie zgrzyta. Trzyma w napięciu

Ciekawie ukazujesz jaki Karol okazał się w obliczu śmierci. Szkoda, że trochę nie pociągnęłaś/pociągnąłeś tematu, bo teraz nie wiemy, czy on taki faktycznie był, czy lęk przed śmiercią wypaczył jego naturalne reakcje. Mam na myśli: Czy zwykle w życiu kamuflował się, a teraz wyszło jaki był na prawdę, czy może w życiu był na prawdę w porządku, ale odwodnienie, lęk, głód wywołały u niego te myśli i słowa. Mnie by tu pasowało jeszcze jakieś dopowiedzenie z jego strony, gdzie zdradza, że teraz nie musi się już z tym kryć itp. 

 

Kim jest Kania? Czy to jakiś duch który nawiedził i opętał Beatę, czy może jej drugie ja, skrywane dotychczas?

Świetnie że zostawiasz niepewność co do tego, czy Beata umarła, tylko jeśli umarła, to czy ona mogła zjadać kolejną osobę? To mi trochę zgrzyta, ale jak już wspomniałem nie rozumiem horrorów. ;)

Ogólnie tekst mi się bardzo spodobał. Gratulacje

Przybywam!

 

Początek wciągnął, ponieważ sporo czasu spędziłem przeciskając się przez jaskinie.

Latarki, które dawały tak niewiele światła, zgasły, grzebiąc nas w ciemności. Było to tak dawno temu, że mogłam już zauważyć ciemniejszy zarys stopy Karola.

Logika: jak mogła zauważyć zarys stopy, skoro jest w jaskini? Skoro nie ma źródła światła, nic nie widać. Pomijam to, że z zewnątrz jest kalosz, który trudno opisać jako stopę.

 

– Na pewno nas szukają. – Usłyszałam zapewnienie z przodu

To jeden z tych dyskusyjnych zapisów dialogu, podobny do “Gdzie jesteś? – doszedł do mnie głos”. Jak widzisz, startuję didaskalia małą literą, bo choć mowa o słuchu, to słychać mowę. Kiedyś nawet dawałem do tego odnośniki słownikowe i przykłady z książek w komentarzu.

 

Ciężkie skały natychmiast na mnie naparły, ściskając boleśnie, powodując gwałtowne dudnienie w uszach i jasne plamy przed oczami.

Ciężar czujemy, kiedy coś chcemy unieść, albo kiedy coś ruchomego nas zgniata. Tutaj bohaterka jest wewnątrz nieruchomego górotworu. Reszta opisu brzmi w miarę dobrze (początek omdlenia), ale ten początek nie jest dobry. “Twarde skały” nie kłóci się z logiką.

 

Walczyłam o oddech, połykając łapczywie krótkie, zatęchłe hausty.

Dlaczego zatęchłe? Zatęchłe są nory i piwnice, ze względu na pleśń. Każda jaskinia pachnie inaczej, ale rzadko jest to typowa stęchlizna – chyba że coś tam zdechło, albo przez szczeliny wpadły liście i humus. Wtedy istotnie jest to zapach rozkładu, ale nie pakowałbym wszystkich zapachów do jednego worka.

 

spływała słaba strużka wody. Zlizałam ją łapczywie, zdzierając język, smakując szorstką powierzchnię skały.

Bohaterka ma delikatny język, nie pamiętam, żebym miał wrażenie zdzierania przy zlizywaniu wody ze skał. Tam, gdzie cały czas po nich cieknie, pojawia się taki śliski nalot (z minerałów, w Polsce zwykle wapień), więc nie są aż tak szorstkie. Ale niech zostanie, dodaje dramatyzmu :)

 

Efekt był taki, że ugrzęzłam jeszcze bardziej.

– I co? – Usłyszałam z ciemności.

– Utknęłam jeszcze bardziej.

Dialog powtarza wcześniejszy opis. Czyli opis nie jest potrzebny.

 

Prychnął zły i wierzgnął nogą, prawie trafiając mnie w twarz.

Prychnął ze złości

 

– Przez dziewięćdziesiąt dwie godziny była całkowicie odcięta od jakichkolwiek bodźców. Nie wiemy, jak to wpłynęło na jej psychikę. Na pewno nie obejdzie się bez psychologa, może psychiatry.

Niewiele wpłynęło. Znacznie większe znaczenie ma tu trauma wynikająca z samego wypadku i na nią położyłbym nacisk. Odcięcie od bodźców w sytuacji, w której bohaterka jest głodna, odwodniona i sama traci świadomość przynosi tylko ulgę. Psycholog będzie potrzebny, ale raczej by pomóc dziewczynie poradzić sobie z tym, co się zdarzyło, niż z tym, że była pozbawiona bodźców.

 

– Chyba przyznasz mi rację, że nie był ciebie wart – odparł Kania.

Milczałam, nie mogąc się nie zgodzić, to jednak nie usprawiedliwiało zjedzenia go.

Tutaj nagle się dowiadujemy, że bohaterka zjadła chłopaka. Nie jest to zaakcentowane i wyskakuje jak królik z kapelusza. Owszem, czytelnik może czegoś podejrzewać po tych scenach wgryzania się, ale tutaj brzmi to jak twist bez twistu.

 

Końcówka mnie rozczarowała. Szczególnie, że na tym etapie już walczyłem z logiką wcześniejszych scenek – skoro była uwięziona i nie mogła się ruszyć, czy mogła go zjeść dosłownie? A jeśli w przenośni, w zaświatach, jaki jest sens tekstu o skosztowaniu ludzkiego mięsa?

Technicznie, żeby dobrać mu się do nogi, musiałaby się przegryźć przez kalosz. Nie wspominam o tym, że w głębszych jaskiniach raczej nosi się kombinezon z cordury lub PVC. Ok, załóżmy, że weszli tam zupełnie bez sprzętu, w krótkich butach, i mogła mu się wgryźć w łydkę… Robi się to zagmatwane. No i jaki problem w tym, że na wpółprzytomna kobieta zjadła kawałek już martwego partnera? Jesteśmy ssakami wszystkożernymi, nie ufoludkami, staramy się sobie jakoś radzić :)

 

Początek, mimo kilku drobiazgów, brzmiał obiecująco. Była w nim jakaś psychologia – choć tekst, który rzuca chłopak, żeby ona się ruszyła, jest tak żałosny i skrajny, że z psychologicznego punktu widzenia też bardzo to razi. Najpierw jest opanowany i wspierający, później nagle miesza ją z błotem (i to dosłownie :) ). Żeby to było wiarygodne, oczekiwałbym pokazania, jak stopniowo się załamuje – brakowało mi stadium pośredniego. Teksty o gotowaniu i seksie są bardzo sztampowe – oczywiście mogły się pojawić, ale oczekiwałbym czegoś jeszcze.

 

Więc, hm, historia miała potencjał. To bardzo odległe skojarzenie, ale w tekście https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/34983 też odniosłem podobne wrażenie – dopóki nie pojawił się diabeł, całość jeszcze brzmiała, ale wraz z nim coś się załamało (we mnie czytelniczo). Tutaj było podobnie. Diabeł jest slapstickowy i nachalny, jak wycięty z komiksu. A powinien być subtelną wątpliwością, robakiem, który stopniowo drąży myśli.

 

Dzięki za temat jaskiniowy, który jest mi bliski, konsekwencje psychiczne sytuacji też brzmiały ciekawie, nawet gdyby rzeczywiście zjadła mu kawałek łydki. Zaświaty do momentu pojawienia się diabła były ciekawe, głód jest pierwotnym instynktem.

 

Pozdrawiam!

Ambush, wybacz, ale ten stockowy obrazek pocięty liniami trochę mnie razi. Ktoś go tak oznaczył, żeby za niego zapłacić, więc wklejanie go, hm…

Wiem, że jesteś w Jury i niby nie warto się narażać, ale szczerość tym razem zwyciężyła

jfrydr dzięki za komentarz. Cieszę się, że horror mimo wszystko spodobał się

marzanie, śpieszę z odpowiedzią. Nie wiem czy byłeś Kotlinie Klodzkiej, jeśli nie, to serdecznie polecam Błędne Skały. Są to dość wąskie przejścia pomiędzy skałami, do tego stopnia, że puszysta osoba jest w stanie utknąć. W moim wypadku też tak było. Pierwsze co się dzieje, to panika, błyskawicznie podnosi się ciśnienie, a przy każdym oddechu, wiedząc że to żebra się rozszerzają, masz i tak wrażenie, że to skały napierają zdaje się to tak autentyczne, że wypiera wiedzę. Druga sprawa to woda na ścianie. Absolutnie zgadzam się z tobą ale… jeżeli ktoś przez cały czas liże skałę, zdziera z niej wszystko, aż do gołego. Stąd tekst, że zdarła język. Bo przecież oboje są tam przez 92 godziny, to prawie 4 doby i tu dochodzimy, do przedostatniego zagadnienia. Po takim czasie braku pożywienia organizm zaczyna pożerać siebie, już nie wspomnę, że chudnie się gwałtownie, a skoro tak to pomiędzy skałami robi się na tyle miejsca, że można podpełznąć do przodu. Kolejna sprawa, kobiety mają mniejszą gęstość kości, ale też luźniejsze ścięgna i możliwość wygięcia stawów w niemożliwym dla mężczyzny kątem. I ostatnia rzecz. Ludzki wzrok, jest w stanie przyzwyczaić się do absolutnej ciemności w ciągu dłuższego przebywania w niej. Jeżeli ktoś siedzi w nieǰ przez kilka dni, naturalnym jest, że przyzwyczaisz się. Były badania na ten temat, ale czytałam je dość dawno temu. Dziękuję za komentarz i mam nadzieję, że wyjaśniłam wszystko. Jaskinie są jednym z tematów, który z jednej strony mnie fascynuje, a z drugiej przeraża. Ciężko mi zrozumieć osoby, które lubią przeciskać się przez wąskie szczeliny.

Anonimie, rozczaruję Cię, ale w absolutnej ciemności nie widać nic. Receptor musi otrzymać foton, żeby ten go wzbudził. Nie ma fotonu – nic nie widzisz. Fizyka, medycyna, nie będę się powoływał na własne doświadczenia. Wybacz, ale to po prostu nie zadziała. W scence, w której prawie dostała kopniak butem podobnie – ona nie zobaczy buta. Trzeba ją opisać w ten sposób, że rzeczywiście ją kopnął.Jeśli to była jego pasja, oboje są w kaskach, więc tylko poczuje, że coś ją uderzyło.

 

Jeśli powołujesz się na badania – cytuj odnośniki. Chętnie podejmę polemikę również z autorami owych, jest tam zwykle corresponding author. Nie wiem, kto przepuścił taki badawczy bullshit przez recenzję.

 

Teza o tym, że chudną, to również bullshit. W ciągu 92 godzin nie nastąpi zauważalne chudnięcie. Pojawią się za to obrzęki, które utrudnią wyciągnięcie. Jest zatem odwrotnie do tego, co piszesz.

Poczytaj, proszę to:

https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC12139709/

Oraz sprawdź hasła:

Zastój żylny i limfatyczny

zespół ciasnoty przedziałów powięziowych

 

Uciśnięte tkanki puchną i osobę jest coraz trudniej wyciągnąć. Pojawiają się stany zapalne, w mięśniach wydzielą toksyny, co może nawet prowadzić do ich uszkodzenia.

I nie piszę tego ze złośliwości, czy z chęci pokazania, że lepiej zrobiłem search. W sumie nie musiałem go robić, wystarczą mi opowieści ludzi, których znałem. Zresztą jednego wieczora rozmawiałem z gościem w bazie, drugiego zapłakana rodzina przyjechała po jego rzeczy – takie doświadczenia też bywały.

 

Nie, Anonimie, nie wyjaśniłaś, tylko zagmatwałaś jeszcze bardziej, bo wyjaśnienie mnoży kolejne błędne tezy.

 

Może skupmy się na wątku psychologicznym, bo tam jest problem. Jaskinia to tylko dekoracja, większość czytelników tego nie zauważy.

Może jestem niepoprawną marzycielką fantastką, ale potrafię doskonale wyobrazić sobie, że w mroku widzę i to bardzo dużo. Podobnie – inni. 

Podchodzenie stuprocentowo naukowe to jedna rzecz, ale – podejście do danego opisu przy wyobrażeniu sobie, to całkiem inna sprawa. Tak uważam. :) 

To tak, jakbyśmy powiedzieli, że nie ma szansy, aby oglądać siebie umierającego, stercząc tuż pod sufitem. A potem jeszcze na dodatek wrócić do swojego ciała, jak gdyby nigdy nic. I pamiętać to wszystko! Mieć pełną świadomość, że się tam było, opisywać ze szczegółami, co robiono z nami (np. płacz rodziny, udzielanie pierwszej pomocy przez przechodnia na ulicy, dodatkowe leki serwowane w szpitalu itp.), zgodnie z prawdą. Czytałam przed laty, to chyba była książka “Życie po życiu”, i ludzie opisywali, że doświadczyli czegoś podobnego.

Brak naukowego dowodu niekoniecznie musi oznaczać, że danego zdarzenia nie było, lub – że nie mogło go być. :)

Nie używam tu argumentacji logicznej, absolutnie, po prostu z czysto ludzkiego podejścia w moim odczuciu wynika, że “w fantastyce wszystko stać się może”. :)

Ja pewne sprawy – na Portalu, jakby nie było, NF – odbieram jako hmmm… czucie/zachowanie/przemiany bohatera, wymykające się spod jakiejkolwiek kontroli i reguł stricte naukowych, metafizyczne, niezmierzalne, wyjątkowe, fantastyczne właśnie. :) 

Tu opisywane zdarzenia są – moim skromnym zdaniem – takimi właśnie przykładami. :) 

 

Pozdrawiam Was. 

Komentarz bruce akurat jest tutaj dość istotny, a i wypowiem się, bo to część dyskusji związanej z AI(bibliografia tekstów).

Przypisy w tekstach na portalu gdzie w nazwie jest fantastyka, to z natury w większości przypadku jest fikcją. Owszem, można wskazać autorowi drastyczne zmiany w logice, ale nie podchodziłbym tak dogmatycznie, by robić przypisy jak w pracy magisterskiej. Podziwam wiedzę marzanie :) Ale nie sądze, że celem wrzucania w opowiadań jest kłótnia na temat kosmetycznych kwestii, bo w tekście nie o to chodzi. Chodzi o fabułę i to, czy tekst był fajny czy nie fajny, czy wciągnął :)

 

Nie jestem specem z medycyny a ni fizyki, ale AI stwierdził jedno , a drugi model potwierdził.

 

Odpowiedź do tego badania co podesłałeś jest jedna. Cytując model Claude Opus 4.8, obecnie najlepszy, model płatny:

 

„Artykuł, na który się powołujesz, opisuje jednoczesne przesunięcie płynu do tkanek (obrzęk) i odwodnienie krwioobiegu. Bohaterka odczuwa oba skutki: ucisk tkanek w miejscu zablokowania i pragnienie wynikające z hipowolemii. Nie twierdzę, że schudła w sensie redukcji masy mięśniowej w 92 h – raczej, że utrata wody chwilowo ‘zluzowała’ ją w szczelinie. To efekt opisany w tej samej pracy (sekcje o przemieszczeniu płynu i hipowolemii).”

 

 

Jak trzeba mogę podesłać prompt/screen z czata.

 

Rozumiem słuszność co do riserczu itp, bo to będzie istotne, ale w tej kwestii jest to naprawdę kosmetczyne. Ergo nie kojarzę książek fantastycznych, gdzie były rozbudowane przypisy. To jest fikcja literacka, przypominam. 

Inna rzecz kiedy w tekśćie jest bardzo dużo tego typu błędów, to rozumiem – wtedy można wskazać pewne rzeczy, ale nie czynić z tego głównym zarzutem. Tutaj akurat to są małe detale. Uważam, że wręcz niewielkie.

 

 

Melendurze, jest to ciekawe spostrzeżenie SI o dwóch przeciwstawnych efektach, które jednak nijak nie ma się do obserwacji praktycznych ekip ratowniczych. Im dłużej ofiara była uwięziona, tym trudniej było ją wyciągnąć. Nie trzeba bić się na modele SI, tylko napisać do TOPR (tam jest najwięcej akcji, bo jaskinie są długie i mają sporo zacisków), co polecam czynić. 

Na hasło “piszę opowiadanie i mam kilka pytań” zwykle są w stanie odpowiedzieć, chyba że jest długi weekend ;)

Swego czasu obracałem się w tym środowisku i słyszałem dużo o akcjach ratowniczych – był to ulubiony temat rozmów, bo łatwo było przyciągnąć uwagę :) Również od osób, które w nich uczestniczyły i same wyciągały ludzi. Sporo chodziłem po jaskiniach, do tej pory wala mi się gdzieś legitymacja speleoklubu, tylko składki już nieopłacone XD

 

Wracając do meritum: celem nie jest wytknięcie komuś błędów, tylko nie powielanie bullshitów. Nasze słowa są czytane i działają na wyobraźnię kolejnych osób. Jaskinie występują w wielu opowiadaniach i często opisywane są po prostu źle. Więc nie wojuję tutaj z anonimką, tylko z tym, żeby opis miał coś wspólnego z rzeczywistością. A opowiadanie zaczyna się od nawiązania w przedmowie do konkretu.

 

Zauważ, że w pierwszym wpisie w ogóle nie wojowałem z tym, że bohaterka mogła go ugryźć – tylko z tym, że przez kalosz będzie jej trudno :) Cytuję:

weszli tam zupełnie bez sprzętu, w krótkich butach, i mogła mu się wgryźć w łydkę

Ale jeśli w drugim wpisie wciska mi się bullshit o tym, że bohaterka błyskawicznie chudnie, mam prawo stwierdzić, że jest to bullshit.

 

W sumie mogę sobie odpuścić. W dobie SI i tak wiemy, jak coś działa, bo SI nam powie. Więc piszmy sobie o jaskiniach takich, jak na filmach z Disney+.

 

P.S. Odnośników tym razem nie podaję, załączam obrazek. Niech Claude zweryfikuje. I to mój ostatni post odnośnie technikaliów.

Soro chodziłem po jaskiniach, do tej pory wala mi się gdzieś legitymacja speleoklubu, tylko składki już nieopłacone XD

 

No ja po górach łaziłem. Z południa jestem. Choć nie z Bielska :] Mieszkam tu tylko :] Ale po jaskniach zdarzyło mi się przejść, ale bez lin itp. Przeszedłem jako turysta po tych wszystkich tatrzańskich, które są udostepnione. W Mroźnej czułem zapach stechlizny, ale w Obłazkowej czy Mylnej już nie.

 

WIec tutaj – no wydaje mi się, że to kwestia jak nasz mózg sobie skatalogował, np pamiętam też, że śmierdziało również petami, bo jednemu amatorowi się tak zachciało, a nie mógł wytrzymać do wyjścia. Mroźną się idzie około 15-20 minut ;)

Zauważ, że w pierwszym wpisie w ogóle nie wojowałem z tym, że bohaterka mogła go ugryźć – tylko z tym, że przez kalosz będzie jej trudno :) Cytuję:

Nie no, relax. Ja lubię dyskusje, co z resztą zapewne zauważyłeś, a jak widzę pewną lukę która, luką mi się jawi w tym badaniu, albo wydaje mi się nie logiczna, to podnoszę dyskusje ;]

tylko składki już nieopłacone XD

Przypomniałeś mi właśnie, że muszę w końcu znowu podbić książeczką SEP, bo inaczej nie wpuszczą mnie do serwerowni, którymi administruję :]

 

Im dłużej ofiara była uwięziona, tym trudniej było ją wyciągnąć. Nie trzeba bić się na modele SI, tylko napisać do TOPR (tam jest najwięcej akcji, bo jaskinie są długie i mają sporo zacisków), co polecam czynić

Wiem do czego pijesz, tylko no SI się uczy na danych którymi został zasilony. Dodam, że w np. OpenAI istnieje dział prawie 500 programistów zatrudnionych tylko w celu trenowania SI pod kątem medycyny, stale współpracują oni z wieloma naukowcami z amerykańskich uniwersystetów medycznych.

 

https://www.youtube.com/watch?v=zJSBW-0Ds8E – tu nawet nasz polak tam pracujący dr. Aleksander Mądry, któremu nawet  zadałem mu pytanie na jednym spotkaniu oragnizowanym w mojej firmie. W wywiadzie również zadał to samo pytanie prowadzacy. Chodziło o medycynę i OpenAI dość skrupulatnie podchodzi do danych i tereningu SI w kwestii medycyny. Nie twierdzę, że GPT jest w 100% wiarygodny, ale można poprosić go dodatkowo o źródła medyczne.

 

Natomiast tę kwestię i badania po, bo po pierwsze:

– jestem magistrem historii pracujacym jako inżynier systemowy it, nie jestem lekarzem.

– nauczyłem się krytycznego myślenia od dziecka;

– … łącznie do samego siebie :) Wolałem zatem wziaść twoją tezę i badania i też spróbować zapytać ów SI by sprawdził czy twoja teza poparta badaniem ma sens. Pamietaj też – każdy organizm jest inny. Jest wiele zmiennych. 

Jeszcze go zasiliłem tym artykułem z badania i dopytałem:

 

Obrzęk mięśni rzeczywiście pojawia się szybko – już po 30 min niedokrwienia komórki chłoną wodę, a cały przedział powięziowy może być twardy i nabrzmiały po 4–8 godzinach .

Równocześnie dochodzi do odwodnienia i hipowolemii, bo płyn przenosi się z krwi do uszkodzonych tkanek; właśnie dlatego autorzy podkreślają agresywne nawadnianie ofiar nawet przed ewakuacją .

Czyli w jednej kończynie może narastać obrzęk, a cały organizm – tracić wodę. 

 

 Ale może pozwólmy autorce odpowiedzieć co miała na myśli :]

 

W sumie mogę sobie odpuścić. W dobie SI i tak wiemy, jak coś działa, bo SI nam powie. Więc piszmy sobie o jaskiniach takich, jak na filmach z Disney+.

Nie no, krytyczność jest pożadana, wywołuje dyskusje z ktorych możemy się nauczyć wiele dobrego. W tej kwestii (przede wszystkim chodzi mi o ten sporny temat związany z chudnięciem) wydaje mi się, że to temat w stylu “to zależy"a dwa, że mniej istotny w stosunku do tekstu. Bardziej bym się przyczepił odnośnie tego nagłej zmiany stany Karola, to mogło być mniej naturalne, ale w sumie można też sobie wyobrazić że był w nerwicy. Trudno rozsądzić :) Bardziej się skupiłem na fabule i spodobały mi się dość realistyczne dialogi.

Był jeszcze faki fajny film o jaskini, albo podobnej sytuacji. 127 godzin się nazywał. Niestety z różnych kwestii źle mi sie kojarzy. Ale to opowiadanie trochę przypomniało mi o tym filmie ;) Polecam jak coś.

 

P.S. Odnośników tym razem nie podaję, załączam obrazek. Niech Claude zweryfikuje. I to mój ostatni post odnośnie technikaliów.

@Szacun za legitymację :) Zawsze mnie kusiło pójść, ale po przejściu jako turysta, mi sie znudziło. Jako człek z symtomami ADHD (mimo, że badania temu zaprzeczyły), szybko łażenie po jaskiniach mnie znudziło. Znacznie bardziej wolę górki w deszczową pogodę :) 

 

Myślę, że każdy z nas ma inne podejście do pisania i inne fundamenty, na który stoi, stąd różne opinie.

 

Mnie chyba najlepiej streszcza coś, co napisałem kiedyś w komentarzu Holly:

 

Opowiadanie jest jak relacja z czytelnikiem. Wystarczy jedno fałszywe słowo, a staniesz się w jego oczach graczem, nie partnerem. Chcę widzieć w tym, co piszesz, czarodziejkę, nie iluzjonistkę.

 

Jeśli opowiadanie ma warstwę realną i fantastyczną, to w realnej wszystko ma być dopięte na ostatni guziczek, a w fantastycznej mogą sobie latać duchy i bóg wie co.

Przypomniało mi się, jak kiedyś Holly dostała głos na “nie” w piórkach m.in. za to, że u niej bohaterowie podpisywali akt kupna domu ze sobą, bez notariusza – a rzeczywistość tak nie działa. 

Oj, ta Holly mi po głowie chodzi :P

 

Jeśli opko ma warstwę fantastyczną, ale “Wiedźminowską”, to sprawdzam fizykę w scenach walki, w których nie używają magii, jakąś podstawową medycynę, oczywiście psychologię bohaterów, ale to wszystko. Jeśli świat jest zupełnie od czapki, to nie ma co go sprawdzać technicznie.

Jeśli widzę kategorię absurd, to tylko sprawdzam przecinki, bo nawet psychologii się nie da XD

Jeśli widzę twarde SF, to sprawdzam wszystko, co się da. A jeśli widzę space operę, tylko psychologię postaci.

 

Dla mnie pisarz jest detektywem, ale w ramach gatunku, w którym aktualnie pisze. Tutaj określiłem gatunek zgrubnie jako realizm magiczny i tak go sprawdzałem.

Motywy raczej znane (kanibalizm tak często ma szokować, że już przestał nawet zaskakiwać), ale ułożone we w miarę nowej konfiguracji. Na przykład jaskinia to rzadko stosowane środowisko.

W pewnym momencie skojarzyło mi się z “Dziewczynką z zapałkami”.

Chyba muszę nosić bardzo różowe okulary, bo przez jakiś czas łudziłam się, że chłopak specjalnie wkurza dziewczynę, żeby ją wyrwać z apatii. Ale jeśli ona wtedy już go przeżuwała, to też miał prawo być wredny.

No i też nie bardzo sobie wyobrażam, w jaki sposób ona mogła go nadgryźć, jeśli obydwoje utknęli w ciasnocie.

Całość ciekawa, zrozumiałam, że to historia przemiany w wampira. Akurat kończę Draculę. Bohaterka najwyraźniej zmarła i spotkała Kanię, z którym dobrali się Karola (w mojej interpretacji). 

Końcówka trafna. Beata nie ma pewności, co się stało. Czy to jawa, czy sen, ale widać, że nie choruje na psychozę, skoro sprawdza z matką, czy ta widzi Kanię. 

Dziwne, że lekarze nie powiedzieli o kanibaliźmie. Być może nie odzyskano ciała Karola? Nikt nawet nie wie, że został nadgryziony? 

Co do jego przemiany, przychylam się do zdania marzana, że za bardzo popłynął chłopina.

Idę kliknąć.

Hmm. Mam mieszane uczucia. Pomysł całkiem ok, ale wydarzenia w jaskini wydały mi się nierealne. Jakim cudem go jadła w takich warunkach, ściśnięta, nie mogąc się ruszać. Już pomijając, że ja to zrozumiałem tak, że zaczęła go podjadać, jak jeszcze żył, to przecież by jej zasadził z pięty, nie? 

Zdarzenia ze szpitala, hmm, no był to pomysł, jest to taki oniryczny klimat, że nie można być pewnym, co jest realne, a co nie. Ale jednak mam wrażenie, że nie wszystko zdaje się tu grać.

Językowo nie zrobiło szału, było kilka dziwacznie pourywanych zdań, ale większych błędów nie dostrzegłem, czytało się płynnie.

Całościowo okej, nie mogę powiedzieć, że mi się nie podobało. Kanibalizm w jaskini brzmi dość oryginalnie. No ale nie porwało również. 

Doklikuję do biblioteki, bo tekst jest poprawny, po prostu do mnie nie trafił.

Pozdrawiam.

Poprawiłam się Marzanie. Jak znalazłam obrazek, to wydawał się ok.

Cześć, Anonimie 

Czyli, że Karol chciał sprowokować narzeczoną do wyswobodzenia się – ale jej nawymyślał. Słodko gorzka historia, ale bardzo zręcznie napisana. W połowie zacząłem się zastanawiać… o co chodzi? :-) To chyba dobrze. Tekst trzyma w napięciu do samego końca.

Pozdrawiam

 

Najszczęśliwszy dzień życia to ten, w którym się z nim rozstajemy.

/Fryderyk II Wielki/

. bruce absolutnie zgadzam się z tobą, że w fantastyce ogranicza nas jedynie wyobraźnia. Gdybyśmy pisali tylko o tym co widzieliśmy i doświadczyliśmy, tematy szybko by się wyczerpały. Każdy ma inne doświadczenia, inaczej odbiera różne bodźce, więc co dla jednego jest nierealne inny uzna za prawdziwe. Bardzo się cieszę, że poruszyłaś tą kwestię.

melendur dziękuję za komentarz.

Finkla dziwne skojarzenie. Tak to nadgryzanie faktycznie zrobiło się nagle problematyczne. Tu muszę przyznać, trochę popłynęłam.

Cytryno, dziękuję za komentarz. Lekarze nie koniecznie muszą mówić o wszystkim, tym bardziej o takiej sprawie. Uznałam więc, że te kawałki mięska w żołądku, zostawię w domyśle czytelnika. Co do warstwy psychologicznej uważam, że tu akurat jest okey. 

Długotrwały stres, jak i odcięcie od bodźców oraz strach to silne czynniki, wywołujące głębokie zmiany w funkcjonowaniu układu nerwowego i psychiki człowieka. Objawy psychiczne: lęk, drażliwość, frustracja, obniżony nastrój, trudności z koncentracją, zaburzenia pamięci, nerwowość, impulsywność.

MichaelBullfinch dziękuję za komentarz.

Hesket cieszę się, że zajrzałeś.

marzanie  nie będę się z tobą kłócić, w tym temacie. Ty wiesz swoje, ja swoje i mam wrażenie, że naszych baniek nie przebijemy. W każdym bądź razie jak ktoś będzie chciał i widział potrzebę zweryfikowania wszystkiego, to sobie wygogluje. Dziękuję bardzo za twoje komentarze, które dały mi do myślenia.

 

 

Jeszcze jedno niezmiernie, zastanawia mnie jedna rzecz, a mianowicie dlaczego wszyscy uważają, że Bożenka żyje. Całe jej zachowanie w pierwszej części nie wydało się podejrzane?

W drugiej starałam się na to naprowadzić i takie dyskretne wskazówki dawałam.

Finkla dziwne skojarzenie.

Dlaczego? Dziewczyn(k)a, której grozi śmierć, widzi jakieś scenki z przeszłości. Chyba tą drogą powędrował mój umysł.

 Jakoś bym jej tu nie brała pod uwagę, bardziej “Labirynt Fauna”, kręcił i się po głowie i ta historia z przedmowy. Szczerze, kiedy czytałam o tym i tak zagłębiłam się w nią, to długo ze mną została. Koszmarna sprawa.

Nie mówię, że całość podobna, bo niepodobna. To było takie chwilowe, ulotne skojarzonko.

Przytłoczyła mnie ta historia i chyba naprawdę poczułam dyskomfort i nacisk otaczający skał, ale

też zastanawiam się, jak ich znaleziono, skoro nigdzie nie zostawili wiadomości, dokąd się udają, że zacytuję zdanie z opowiadania: „Nikt nie przyjdzie, bo nikogo nie poinformowaliśmy, dokąd się wybieramy”.  

No i nie wiem kim/ czym jest Kania.

 

Cięż­ko było utrzy­mać cię przy życiu. -> Trudno/ Niełatwo było utrzy­mać cię przy życiu.

https://sjp.pwn.pl/poradnia/haslo/Ciezko-a-trudno;19058.html

. bruce absolutnie zgadzam się z tobą, że w fantastyce ogranicza nas jedynie wyobraźnia. Gdybyśmy pisali tylko o tym co widzieliśmy i doświadczyliśmy, tematy szybko by się wyczerpały. Każdy ma inne doświadczenia, inaczej odbiera różne bodźce, więc co dla jednego jest nierealne inny uzna za prawdziwe. Bardzo się cieszę, że poruszyłaś tą kwestię.

Kłaniam, Anonimie. 

Zdrów! :)

Cześć!!!

 

Bardzo dobre opowiadanie. Bardzo mi się podobało. Fajna wizja.

 

Pozdrawiam serdecznie!!!

Dziń dybry, piszę z telefonu, bo jestem poza domem i wzięłam nie tę ładowarkę do laptopa co trzeba, dlatego mój komentarz wygląda inaczej niż zwykle :) Na szczęście nie zauważyłam jakichś większych błędów, za co Ci dziękuję, bo dzięki temu mogłam spokojnie czytać bez konieczności poprawiania, co jest moim natręctwem. Lubię takie creepy pasty i historie z dreszczykiem związane z grotołazami, zresztą sama nawet napisałam kiedyś horror w tej tematyce na konkurs Bruno Siaka. Więc o tym przypadku, o którym wspominasz w przedmowie, też oczywiście słyszałam. Zawsze przechodzą mnie ciarki, jak o tym myślę, brr! Zacznę od minusów. Myślę, że przedmowa jest zbędna i bardziej zaszkodziła niż pomogła. Bo, po pierwsze, nie dajesz czytelnikowi samemu odkryć, co się dzieje, a po drugie, odczułam rozczarowanie, że tak szybko wyszliśmy z tej jaskini i w sumie niewiele się w niej wydarzyło. No, oprócz aktu kanibalizmu, który też od razu odkryłaś, nie było żadnych zaskoczeń. Dużo jest też byłozy, prrzyjrzyj się temu. I teraz plusy. Sprawnie oddane poczucie klaustrofobii i wejście w buty bohaterki. W sumie dobrze, że zjadła tego Karola, jednego chama na świecie mniej. Pozdrawiam serdecznie i życzę powodzenia w konkursie!

Moje uszanowanie!

 

Niechęć do Kani zmienia się nagle w uwielbienie i już wiem, że nigdy go nie opuszczę. Niedługo zaczniemy nasze dzieło, a świat wejdzie w nową erę. Pod naszą władzą będzie pięknie i wspaniale.

~premier Józef Pinkowski 6 września 1980 roku. 

 

Wybacz, nie mogłem się powstrzymać. Nazwisko Kania zawiera w sobie pewien komizm (przepraszam wszystkich Państwa Kanie). Ale przejdźmy do rzeczy;

 

Arcyciekawy pomysł, a do tego straszliwa wprost inspiracja. Kiedyś oglądałem o tym przypadku wideoesej. Wyszło dobrze, choć nieco miniaturowo. A szkoda, bo już zdążyłem się zaciekawić. Mogłaś nieco bardziej przedłużyć sceny w jaskini, oddać upływ czasu i horror utknięcia, bo napięcie szło smakowicie, jednak szybko temat ucięto i przeszliśmy dalej. Ale krótkość całości ogólnie nie szkodzi, do tej narracji i tej historii krótka forma bardzo pasuje, ładnie i dosadnie zamyka nam interpretacje, a z drugiej strony rozbudza jednak jakoś wyobraźnie, bo człowiek zaczyna się zastanawiać, co ta kobieta z tym Kanią później nawywija. 

Co do stylistyki, najbardziej podobały mi się oniryczny opisy drugiej strony. Szkoda, że dostaliśmy tylko migawki uczty. A właśnie, fajnie nam to “wielkie żarcie” w zaświatach koreluje z wydarzeniami. Nie bardzo rozumiem jednak, w jaki sposób bohaterka mogła zjeść narzeczonego, w takim położeniu. Jakoś się wydostała ze skalnego uścisku, czy to wszystko jest jakąś przenośnią? Zjadła go na innej płaszczyźnie rzeczywistości?

Czekam na wyjaśnienia i pozdrawiam serdecznie! 

 

Dobrze napisany tekst, lekkie pióro, stylistycznie poza drobnostkami j/n bez zarzutu.

 

A pomysł bardzo ciekawy, natomiast od inspiracji odeszłaś dość daleko i dobrze. Zręczne żonglowanie pomiędzy życiem, a śmiercią, rzeczywistością, a fikcją – to daje tekstowi głęboki smak, bynajmniej nie surowej wątróbki ;)

 

Subiektywne uwagi:

– “Przez moment zastanawiałam się, czy w ogóle istnieją. Czy ja istnieję, czy nie jestem czasem tylko szaloną myślą.” – tu dałbym znaki zapytania zamiast kropek,

– kątem oka raczej ciężko dostrzec, że ktoś ma “ciężką pelerynę”,

– “– Podano do stołu – powiedział głębokim głosem, wskazując na rzeźbiony stół.” – powtórzenie,

– “Zamilkłam, nie mając ochoty rozmawiać ani słyszeć go” – ja bym raczej napisał “Zamilkłam, nie mając ochoty z nim rozmawiać ani go słyszeć go”..

Hej ho! 

Karol stał się kotwicą ciągnącą ku powierzchni. 

Kotwica raczej ciągnie w dół. 

 

Makabryczna historia i ciekawe połączenie klaustrofobicznej jaskini oraz kanibalizmu. To drugie zawsze wzbudza we mnie wstręt i niepokój, a wszystko przez Sweeney Todda i Mrs. Lovett oraz ich paszteciki… Ble! :O

Wizja suto zastawionego stołu od razu wydała mi się podejrzana. Zdanie: “Wątróbka, nereczki, serce, wszystko pięknie podane na złotych tacach.” odkryło karty. Zdecydowanie udało ci się wzbudzić mój niepokój. Osobiście wydłużyłabym część w jaskini, skutecznie budował napięcie, a skróciła fragment w szpitalu. 

 

Pozdrawiam serdecznie! 

 

Miażdży. Wciska się w umysł, wlewając strach w ciało. 

Mmmm, to "wlewanie" psuje metaforę…

Szorstki, niczym wszystko wokół

Hmmmmmmmmmmmmmmmmmmm. Skały na pewno są szorstkie, ale…

Głos był pełen troski i spokoju, jakby chłopak absolutnie w to wierzył.

Hmmm. Skoro wierzył, to skąd troska? Trochę objaśniasz zamiast pokazywać.

Nic nie widziałam, ale musiałam wierzyć, że narzeczony nadal tam jest, że nie zniknął w mroku.

Angielskie. Poza tym skoro gada, to chyba jest?

Spróbowałam się przesunąć do przodu, poruszając biodrami i ramionami.

Czego nie robi imiesłów?

Ciężkie skały natychmiast na mnie naparły, ściskając boleśnie, powodując gwałtowne dudnienie w uszach i jasne plamy przed oczami.

Hmmmmmm. Zapewniasz.

Rozgniatały z każdej strony. 

?

połykając łapczywie krótkie, zatęchłe hausty

Haust to łyk. Nie może być zatęchły (krótki w sumie też nie) – zatęchłe jest to, co się łyka, czyli powietrze.

Karol stał się kotwicą ciągnącą ku powierzchni.

Jak kotwica ma ciągnąć w górę? To wbrew prawu grawitacji :)

Skały powoli odsunęły się ode mnie, jednak ciasno trzymając w zimnych objęciach.

To odsunęły – czy dalej trzymały? Może: Skały powoli rozluźniły zimny uścisk? (chociaż tekst już jest za krótki…).

dobiegło po dłuższej chwili

Kogo dobiegło?

Słowa przebiły się przez głuche uderzenia, które, jak sobie uświadomiłam, były biciem mojego serca.

Po ścianie, ledwo słyszalnie, spływała słaba strużka wody.

Hmmm.

Zlizałam ją łapczywie, zdzierając język, smakując szorstką powierzchnię skały.

Całą? A ta strużka nie ma źródła gdzieś wyżej? Zabrakło zaimka: Zlizałam ją łapczywie, zdzierając sobie język na szorstkiej skale.

– Gdybym nie chciała poznać twojej pasji, nie poszłabym – powiedziałam po chwili, uśmiechając się w ciemności.

Mało naturalne zdanie. Czy uśmiech łatwo przychodzi komuś, kto zaraz dostanie świra ze strachu?

Marzyłam o zmianie pozycji, bo cała zdrętwiałam.

Łopata. Opisz to zdrętwienie, a marzeń domyślimy się sami. W końcu każdego to spotkało.

Przez moment zastanawiałam się, czy w ogóle istnieją. Czy ja istnieję, czy nie jestem czasem tylko szaloną myślą.

To też można by rozwinąć w cudownie szalony monolog wewnętrzny.

Latarki, które dawały tak niewiele światła, zgasły, grzebiąc nas w ciemności. Było to tak dawno temu, że mogłam już zauważyć ciemniejszy zarys stopy Karola.

Następstwo zdarzeń jest tu pokręcone – najpierw mam zapalić latarkę, potem zgasić, potem bohaterka widzi w ciemności, w której jest jeszcze do tego pogrzebana. I – imiesłowy nie oznaczają przyczynowości. A drugie zdanie jest angielskawe (poza tym, że nierealistyczne – chociaż panna może mieć halucynacje, więc czy aż tak?).

a ja zaczęłam wątpić.

Dopiero teraz?

nikogo nie poinformowaliśmy

Dlaczego nie po prostu: nikomu nie powiedzieliśmy?

Bolała mnie głowa i nie wiedziałam, co jest prawdą, a co złudzeniem.

Pokaż to.

Czas w tym miejscu był mierzony uderzeniami serca.

Angielska składnia i melodramat. Co powiesz na: Czas tutaj odmierzały tylko uderzenia serca? (tak, dalej melodramat – chyba nie ma na to rady).

Piękna sala, w której nagle się znalazłam, była otulona ciepłym światłem świec. 

Dlaczego porównujesz światło do kocyka? I w jaki sposób sala może być otulona czymkolwiek? Od wewnątrz?

Potrawami, których nazw nie znałam, a na ich widok ciekła mi ślinka.

Potrawami, których nazw nie znałam, a na widok których ciekła mi ślinka. Ale opisać ich nie łaska?

Pomieszczenie urządzone z barokowym przepychem i stylem.

To opisz je.

marmuru w czarno-białą kratę

https://wsjp.pl/haslo/podglad/8115/krata/910421/na-tkaninie ? Chodzi Ci o takie coś: https://www.chrislovesjulia.com/wp-content/uploads/2020/01/IMG_8863.jpg ? To bardziej: z czarnych i białych płyt.

Uwielbiałam Beethovena.

Ale już nie uwielbiam?

powiedział głębokim głosem, wskazując na rzeźbiony stół

A może tak: powiedział niskim głosem, wskazując rzeźbiony stół.

Byłam w ciemnym tunelu, nie mogąc się ruszyć.

Byłam w ciemnym tunelu i nie mogłam się ruszyć.

Świadomość tego bolała.

Zdanie psuje efekt – jest komentujące, zewnętrzne, "naukowe". Czemu nie pokażesz bezpośrednio reakcji bohaterki? Nie musi zaraz kląć w myślach, jeśli to do niej nie pasuje.

Wcześniej widziałem odnogę tunelu, może damy radę wyjść sami. Tylko zrób to ostrożnie, dobrze?

Hmm. "Tunelu" się powtarza, poza tym – teraz na to wpadł? "Zrób to" można spokojnie wyciąć.

o pozłacanych poręczach

Aliteracja.

Efekt był taki, że ugrzęzłam jeszcze bardziej.

Jak tam wlazłaś, to możesz się wycofać :D

powiedział natarczywie

A może: naciskał?

Ani nie umiesz gotować, ani nawet do seksu się nie nadajesz.

Mam nadzieję, że to sztuczka motywacyjna… :P

zapytałam zbolałym głosem

A czemu nie: jęknęłam?

Prychnął zły i wierzgnął nogą, prawie trafiając mnie w twarz.

Prychnął, zły, i wierzgnął nogą. Omal nie trafił mnie w twarz.

Zamilkłam, nie mając ochoty rozmawiać ani słyszeć go.

Naturalniej. Milczałam. Nie miałam ochoty rozmawiać, nie chciałam go nawet słyszeć.

Jak ktoś, komu się ufało, mógł powiedzieć coś takiego.

Melodramat.

– Czy nie chcesz mi czegoś powiedzieć?

"Czy" zbędne.

Przemogłam kulę w gardle, która nie wiadomo kiedy urosła

Przełknęłam kulę w gardle, która nie wiadomo, kiedy urosła.

– Przeprosić mnie na przykład – powiedział.

– Przeprosić mnie, na przykład – powiedział. Rozumiem, że gościowi zabrakło pomysłów, ale chyba widzi, że ta metoda nie działa?

Czułam, jak ogarnia mnie złość. Wściekłość napierała na wąskie ściany. Miałam wrażenie, że cała skała drży.

Hmmm. W sumie ludzie się kłócą w takich sytuacjach, ale… coś mi to nie wygląda wiarygodnie.

W ciemności nigdy nie wiadomo, czy zrobiło się to naprawdę.

Upośledzenie propriocepcji jest rzadkie :)

Cisza, przerywana dudnieniem.

Ale co "cisza"?

Gdzieś w oddali słychać było kapanie wody, a przez ten dźwięk przebijała się delikatna muzyka.

Gdyby nawet muzyka mogła być "delikatna" (nie może), to delikatne rzeczy się nie przebijają. Hmm. Może: Gdzieś w oddali kapała woda, a między plumnięciami słychać było ciche tony muzyki.

Lepka, gęsta krew trysnęła

Dlaczego podkreślasz, że właśnie trysnęła, a nie zrobiła co innego? Ponadto – zgaduję, że mamy tu Donner Party, ale jak? Jakim cudem, skoro bohaterka utkwiła i nie może się ruszyć?

wciskałam jeszcze ciepłe kawałki do ust

Neutralny szyk to: wciskałam do ust jeszcze ciepłe kawałki.

Nie przeszkadzał nawet metaliczny posmak.

Chyba taki ma być…

Ucztowałam i nie chciałam, żeby to się zakończyło.

Hmm.

Obok równomiernie, w rytm serca, pikała aparatura

Hmmmmm.

Zapach szpitalnego powietrza rozpoznałabym wszędzie, wszak gdy byłam dzieckiem, miałam operację serca, potem wycięto mi nerkę.

I w tym stanie niezdrowia pętam się po jaskiniach… "Wszak" mało naturalne.

Do dwunastego roku życia szpital mogłam nazwać swoim drugim domem.

Hmmm.

Wyczuwałam jednak, że ktoś był w pomieszczeniu.

Ona czuje, że ktoś był i wyszedł?

Ciężko było utrzymać cię przy życiu.

Trudno było.

Z oddali dobiegał dźwięk rozmowy. Kroki zbliżały się:

Przy takim szyku wychodzi, że kroki to rozmowa albo coś w tym stylu. Zwłaszcza, że przyczepiasz to do wypowiedzi.

Musieliśmy zrobić czyszczenie żołądka, bo zjadła sporo kamieni.

Nie jestem lekarzem, ale wydaje mi się to bardzo nieprawdopodobne. Może i można pogryźć miękką skałę wapienną, a szerokości ludzkiego przełyku nie zamierzam guglać. Ale wydaje mi się to nieprawdopodobne. Zasadniczo jest to trop komediowy: https://tvtropes.org/pmwiki/pmwiki.php/Main/MarshmallowDream 

Przez dziewięćdziesiąt dwie godziny była całkowicie odcięta od jakichkolwiek bodźców

Była ściśnięta, było jej zimno, ruszała się, gryzła kamienie – to już coś. 

Nie wiemy, jak to wpłynęło na jej psychikę.

Mamy pewne pojęcie: https://en.wikipedia.org/wiki/Isolation_tank 

Dodatkowo jest odwodniona i wygłodzona…

Poza tym jest odwodniona i wygłodzona.

Zaskoczona pokręciłam głową, bo jego imię samoistnie wypłynęło na powierzchnię, jakby zawsze było znane, jedynie schowane gdzieś w podświadomości.

? Jakbym od zawsze je znała, ale – ?

Ciepły dotyk na czole wyzwolił we mnie dziwny głód, pragnienie wbicia się w miękką, spracowaną dłoń zębami.

Trochę grubo to kładziesz.

– słyszałam w jej głosie ból i żal.

Łopata.

Kania usiadł z zupełnie innej strony, niż stała mama. 

A ile jest możliwości? Usiadł po drugiej stronie łóżka.

Chwycił moją dłoń w lodowaty uścisk.

Hmmm.

Zimny oddech owiał moją szyję.

Angielskawe. Rozumiem, że bohaterka ma halucynacje i w nie wierzy, ale – hmm.

ale to on ją puścił z drapieżnym chichotem.

Hmmm.

Głos mamy był kojący.

To znaczy? Pokaż to.

wsiąkają w czarną opaskę

? To skąd ona wie, kto gdzie stoi? Halucynacje nie muszą się trzymać kupy, ale…

 ciągnęła kobieta

A co tak zimno? O matce?

Pójdę do pielęgniarki.

Czyli jestem z tobą, ale już w sumie sobie idę?

Napełnimy brzuchy i dopiero wtedy ujrzysz, jaki świat jest piękny i wspaniały. Ocalimy wszystkich.

?

Milczałam, nie mogąc się nie zgodzić, to jednak nie usprawiedliwiało zjedzenia go.

Zręczniej: Milczałam. Nie mogłam się nie zgodzić, zresztą nawet gdyby, to nie usprawiedliwiało zjedzenia go.

aby utrzymać równowagę

Troszkę łopata.

stałam przed jedzeniem

Dziwna fraza.

Czuję, jak serce kobiety zwalnia, kiedy nie ma siły już walczyć.

Kiedy nie ma już siły walczyć; albo: kiedy już nie ma siły walczyć.

Przerzucam na nią swoją samotność i rozpacz.

?

Niedługo zaczniemy nasze dzieło, a świat wejdzie w nową erę.

Skąd to wynika? Kiedy Kania (co ma ptak, wprawdzie drapieżny, do śmierci w podziemiach?) ją do tego kusił?

Nowa Ewa i Prometeusz niosący nowy ład i rzeczywistość

??? Brak kropki.

Mówią, że Mrok szepcze bezustannie, że zmienia i wypacza na swoje podobieństwo. 

Ale dlaczego?

 

Dooobra. Horror horrorem, ale jak bohaterka zeżarła chłopaka, skoro nie była w stanie się ruszyć? Dlaczego nikt o tym nie wie, skoro ją wyratowano? (Wtrząchnęła go z butami?) I gdzie tu fantastyka, bo jak dla mnie wygląda na to, że panna po prostu zwariowała ze szczętem i to są jej majaki? 

 

Nijak nie mam pojęcia, skąd się bohaterce wzięła mania wielkości pod koniec, a i kanibalizm spadł z jaskiniowego sufitu. Nie widzę w tekście myśli przewodniej – mrok najpierw pannę przeraża, potem ni z tego ni z owego kusi (ale jakoś onirycznie i zdawkowo), a potem zwiduje jej się facet, który nie ma z tym wszystkim nic wspólnego.

 

Po prostu nie wiem, o co chodzi.

w sytuacji ekstremalnej dowiadujemy się, jaki naprawdę jest „nasz luby”, jak nas traktuje i – za kogo uważa. :)

Niby tak, ale tutaj było to dość płytkie – najpierw czulą się jak gołąbki, a tu nagle, bez zapowiedzi, "ty głupia kobieto". Spodziewałam się, że chce ją zmotywować jak Doktor Sarę Jane w podobnej sytuacji (na nią to podziałało – ale najwidoczniej bohaterka jest innego temperamentu) – czyli to jednak było serio? To czemu spadło tak nagle? Nie oczekuję stuprocentowej racjonalności po ludziach w sytuacji ekstremalnej, ale chociażby żądanie przeprosin – przez faceta! – jest bez sensu.

W końcu jak się domyśliłeś zjadła Karola. 

Choć nie mogła go dosięgnąć, a Karol był od niej większy, silniejszy i chyba ubrany… Czy to tak łatwo kogoś zjeść? Czy można to zrobić nieświadomie?

czy może w życiu był na prawdę w porządku, ale odwodnienie, lęk, głód wywołały u niego te myśli i słowa

Właśnie… czasami ludzie w stresie gadają różne rzeczy.

Logika: jak mogła zauważyć zarys stopy, skoro jest w jaskini? Skoro nie ma źródła światła, nic nie widać.

Nie tyle logika, co realizm – jak nie ma światła (a w jaskini raczej nie ma) to nic nie widać.

Jak widzisz, startuję didaskalia małą literą, bo choć mowa o słuchu, to słychać mowę. Kiedyś nawet dawałem do tego odnośniki słownikowe i przykłady z książek w komentarzu.

Właśnie, to jest niejasne.

Tam, gdzie cały czas po nich cieknie, pojawia się taki śliski nalot (z minerałów, w Polsce zwykle wapień), więc nie są aż tak szorstkie.

Ooo, dobrze wiedzieć. Ale ten wapień jest śliski? Bo gładki, tak? Krystalizuje jak w Pammukale, a nie druzą?

skoro była uwięziona i nie mogła się ruszyć, czy mogła go zjeść dosłownie? A jeśli w przenośni, w zaświatach, jaki jest sens tekstu o skosztowaniu ludzkiego mięsa?

Ano.

 Żeby to było wiarygodne, oczekiwałbym pokazania, jak stopniowo się załamuje – brakowało mi stadium pośredniego.

Właśnie. Dlatego pomyślałam, że próbuje nią wstrząsnąć. https://tvtropes.org/pmwiki/pmwiki.php/Main/InspirationalInsult 

Diabeł jest slapstickowy i nachalny, jak wycięty z komiksu. A powinien być subtelną wątpliwością, robakiem, który stopniowo drąży myśli.

Mhm. Bywa różnie.

wrażenie, że to skały napierają zdaje się to tak autentyczne, że wypiera wiedzę

To się da dobrze zrobić.

 jeżeli ktoś przez cały czas liże skałę, zdziera z niej wszystko, aż do gołego

?

Po takim czasie braku pożywienia organizm zaczyna pożerać siebie, już nie wspomnę, że chudnie się gwałtownie, a skoro tak to pomiędzy skałami robi się na tyle miejsca, że można podpełznąć do przodu

Może i tak, ale (cytując mojego Dziadka) "jak umierałem z głodu, to tylko tak leżałem" (z pamięci – mówił o wojnie). Miejsce może by i miała, tylko czy miałaby energię?

możliwość wygięcia stawów w niemożliwym dla mężczyzny kątem

… miałam taką koleżankę, ale… yyy… chyba nie. Czy jest na sali lekarz?

Ludzki wzrok, jest w stanie przyzwyczaić się do absolutnej ciemności w ciągu dłuższego przebywania w niej. 

Przyzwyczaić, tak. Widzieć w niej, nie. To fizycznie niemożliwe – oczy działają na zasadzie reakcji fotochemicznej. Jeśli nie ma światła (o odpowiedniej długości fali), to nic nie widać. Hrabia Monte Christo jest fikcją literacką :D

Receptor musi otrzymać foton, żeby ten go wzbudził. Nie ma fotonu – nic nie widzisz.

O, właśnie. Foton odpowiedniej energii ^^

 Trzeba ją opisać w ten sposób, że rzeczywiście ją kopnął.Jeśli to była jego pasja, oboje są w kaskach, więc tylko poczuje, że coś ją uderzyło.

Dobra myśl. Albo mógłby trafić w ścianę, a ona usłyszałaby stuk.

 W ciągu 92 godzin nie nastąpi zauważalne chudnięcie. Pojawią się za to obrzęki, które utrudnią wyciągnięcie. 

Dzięki ^^ przyda się (albo nie, ale czasami mam wrażenie, że zbieram wiedzę jak smok błyskotki XD).

potrafię doskonale wyobrazić sobie, że w mroku widzę i to bardzo dużo

Wyobrazić sobie można wiele rzeczy, które niekoniecznie są możliwe. Poza tym – ludzie w ciemności mają fosfeny i inne takie ( https://en.wikipedia.org/wiki/Prisoner's_cinema )

Podchodzenie stuprocentowo naukowe to jedna rzecz, ale – podejście do danego opisu przy wyobrażeniu sobie, to całkiem inna sprawa. Tak uważam. :) 

Zupełnie nie o to chodzi – bohaterka mogłaby coś widzieć, ale to nie musiałoby mieć nic wspólnego z rzeczywistością, bo tam było ciemno :)

Brak naukowego dowodu niekoniecznie musi oznaczać, że danego zdarzenia nie było, lub – że nie mogło go być. :)

Pewnie. Ale nie o to chodzi :D

Nie trzeba bić się na modele SI, tylko napisać do TOPR (tam jest najwięcej akcji, bo jaskinie są długie i mają sporo zacisków), co polecam czynić. 

WŁAŚNIE.

Wracając do meritum: celem nie jest wytknięcie komuś błędów, tylko nie powielanie bullshitów.

Tak. Problem "jak bardzo realistyczny ma być tekst" omawialiśmy ostatnio szeroko na shoutboxie i nie doszli do żadnych konstruktywnych wniosków. A odpowiedź, no, zależy. Ten zapowiadał się raczej realistyczny – gdyby w pierwszym zdaniu wystąpił gadający kangur, nie oczekiwalibyśmy prawdziwej medycyny ani speleologii. Chodzi po pierwsze o spójność wewnętrzną. Zewnętrzna jest kroczek dalej.

 tylko no SI się uczy na danych którymi został zasilony

Tak, i co? Te dane nie mogą być błędne? Z tego, co czytałam, dane odbiegające od średniej "znikają", tak w ogóle. I tak dalej.

Wolałem zatem wziaść twoją tezę i badania i też spróbować zapytać ów SI by sprawdził czy twoja teza poparta badaniem ma sens

Gottlieb Frege patrzy na Ciebie z dezaprobatą.

Opowiadanie jest jak relacja z czytelnikiem. Wystarczy jedno fałszywe słowo, a staniesz się w jego oczach graczem, nie partnerem. Chcę widzieć w tym, co piszesz, czarodziejkę, nie iluzjonistkę.

Chyba muszę nosić bardzo różowe okulary, bo przez jakiś czas łudziłam się, że chłopak specjalnie wkurza dziewczynę, żeby ją wyrwać z apatii. Ale jeśli ona wtedy już go przeżuwała, to też miał prawo być wredny.

Siostro! :D Ale nie pomyślałam, że może go już przeżuwa :D

 to przecież by jej zasadził z pięty, nie? 

Niby zasadził… i niby był na nią zły o coś… ale jakoś za mało, jak na zżeranie…

Każdy ma inne doświadczenia, inaczej odbiera różne bodźce, więc co dla jednego jest nierealne inny uzna za prawdziwe. 

… nie. Czy może raczej – uzna, ale błędnie. Wyobraźnia też ma – i powinna mieć – ograniczenia. Tylko w świecie mułów nie ma regułów :)

Długotrwały stres, jak i odcięcie od bodźców oraz strach to silne czynniki, wywołujące głębokie zmiany w funkcjonowaniu układu nerwowego i psychiki człowieka. 

Ale nie nagle.

mianowicie dlaczego wszyscy uważają, że Bożenka żyje. Całe jej zachowanie w pierwszej części nie wydało się podejrzane?

? Kto to jest "Bożenka"? Jeśli chodzi o Beatę, to – na podstawie samego tekstu trudno orzec, co ją spotkało. Ale tematem konkursu było życie pośmiertne… więc w sumie powinna umrzeć. Nie mam tylko pojęcia, kiedy dokładnie i dlaczego jest w piekle (czy co to tam jest).

też zastanawiam się, jak ich znaleziono, skoro nigdzie nie zostawili wiadomości, dokąd się udają

Cudem? :D

premier Józef Pinkowski 6 września 1980 roku

XD