Nie idę spać, bo czekam na ciebie

Jestem jasnym punkcikiem. 

Sąsiedzi już dawno śpią. Moja córka śni. Mam nadzieję, że o jednorożcach lub wróżkach. Śmieje się przez sen. 

Nie gaszę jeszcze światła. Chcę, żebyś znowu mnie znalazła. Wczoraj tu byłaś. Wniosłaś światełko.

Gdy sama zostałam matką, bez przerwy myślałam o tobie. Zadawałam ci mnóstwo pytań, na które nie dostawałam odpowiedzi.

Mamo, a co robić, kiedy bolą piersi przy karmieniu?

Mamo, a co robić, gdy małej się ulewa?

Mamo, czy to normalne, że dziecko nie śpi w ciągu dnia?

Czekałam. Było warto.

Zawsze szkoda mi było spać. Bo przecież, gdy zamknę oczy, pozwolę, żeby dzień się skończył. A wtedy nie dam mu szansy na zostanie najlepszym dniem mojego życia. Więc zasypiałam, dopiero gdy oczy zamknęły mi się same. 

A wczoraj…

Wczoraj przyszłaś.

Najpierw poczułam zapach dymu papierosowego. Dochodził z kuchni. A przecież nie palę. Zapaliłam światło. Stałaś oparta o blat. Miałaś takie same falowane włosy jak dwadzieścia lat temu. Patrzyłaś na mnie tymi błękitnymi oczami, w których nie było już tej mgły, jak w momencie twojej śmierci. Wyciągnęłaś do mnie ręce. Wtuliłam się i poczułam ten zapach. Papierosy, proszek do prania, szampon pokrzywowy. Wyszeptałaś:

– Mam tylko pół godziny.

Chciałam zapytać o tyle rzeczy, ale nie mogłam. Słowa utknęły mi w gardle. Wtulona w ciebie, płakałam. Obejmowałaś mnie i mówiłaś, że wszystko jest już dobrze. Stałyśmy tak kilka minut, aż w końcu udało mi się zapytać:

– Chcesz zobaczyć swoją wnuczkę?

Stanęłyśmy przy jej łóżku. Pogłaskałaś ją delikatnie po policzku. Nie zbudziła się.

– To najpiękniejsza dziewczynka na świecie. Jestem z was taka dumna.

Położyłam się w łóżku i trzymałam cię za rękę. Opowiadałaś mi bajkę o Czerwonym Kapturku, jak dawniej. Zasnęłam. To był najpiękniejszy dzień w moim życiu.

Pojawiłaś się nagle. Usiadłaś przy stole. Powiedziałaś tylko:

– Opowiadaj.

Zaczęłam mówić. O tym, że zaraz wakacje i Misia jedzie na obóz. Że nie chce się uczyć tabliczki mnożenia. Że pięknie rysuje. Mówiłam o mojej pracy. O tym, że znalazłam twój zeszyt z przepisami i robię z niego sernik z brzoskwiniami. O ażurowej bluzce, którą kupiłaś mi w czasach liceum, a którą wciąż mam w szafie. Nagle zniknęłaś. Minęło pół godziny, a ja ten czas wykorzystałam na gadanie.

Wstałam, żeby zgasić światło. Na podłodze znalazłam popiół z papierosa.

Przyszłaś kolejnego wieczoru. Zaczęłaś mówić. O pustce, w której się znajdujesz. O otaczającej cię ciemności. O światełku, które z daleka dostrzegłaś. O drodze pod wiatr. O tysiącach kroków, które pokonałaś, by mnie znaleźć. I o tym, że nie będziesz mogła już przychodzić. Byłam załamana. Chciałam, żebyś ze mną została już na zawsze. Wytłumaczyłaś mi, że przynosisz ze sobą pustkę, a nie chcesz, by się rozgościła w moim życiu. Że złamałaś zasady, ale świeciłam tak jasno, że musiałaś spróbować. Wzięłaś mnie za rękę, opowiedziałaś bajkę. Zasnęłam.

Rano znalazłam w kuchni trzy kanapki z dżemem porzeczkowym. Jak w podstawówce. Misia przybiegła i szybko porwała jedną prosto z talerza. Nigdy nie widziałam, żeby wstała tak wcześnie i to sama. Zapytała, czy mogę jej codziennie robić takie śniadanie. 

Chcę jej robić kanapki i piec sernik z brzoskwiniami. Chcę maczać rabarbar w cukrze. Zjemy chleb w jajku. Będziemy żyć.