Pytanie do dziadka.

 – Dziadku, a powiedz mi, jakbyś miał ruszyć na taką wyprawę, taką z twoich książek, z potworami, smokami i w ogóle… Kogo byś ze sobą zabrał? – Chłopczyk pogrzebał patykiem w ognisku, a siwy staruszek patrzył na niego dobrotliwie.

– Na taką prawdziwą wyprawę, powiadasz… No to chyba tylko wiedźmina – odparł dziadek.

– Tego Gerwalda? A dlaczego on? A nie Gandalf na przykład? Albo ten, no… Oj, zapomniałem, jak się nazywa.

– Geralta, wnusiu. Nie Gerwalda. A dlaczego? Ano dlatego – napił się czegoś z blaszanego kubka – bo jest taki jak ja.

– Taki jak ty? – W oczach chłopca odbiły się płomienie.

– Dokładnie. Jest chyba takim introwertykiem trochę. To znaczy, nie przepada za ludźmi. Ceni spokój. Ciszę i samotność – wyjaśniał, widząc, że mały Jasio nie zrozumiał. – Zna się też na rzeczy, wiesz, sam mówiłeś, że tam mają być potwory.

– No i nie zostawił nilfgardczyka! Bo ceni sobie przyjaźń! – wykrzyczał Jasio.

– On nie był nilfgardczykiem – uśmiechnął się dziadek – ale tak, masz rację. Nie zostawiłby mnie na szlaku. Na szlaku…

Ostatnie słowa wymruczał bardziej do siebie.

– Miecze, znaki, eliksiry… Tak, od wiedźmina Geralta zacząłbym zbieranie drużyny. A teraz zmykaj. Babcia wołała cię już godzinę temu.

– Ja to bym wybrał Harry'ego Pottera – powiedział Jasio, zerwał się z ławeczki i pobiegł do domu.

Dziadek, ze łzą w oku, dopił własnej roboty eliksir i pomyślał, że właściwie to z chęcią wyruszyłby na taką wyprawę.

– Harry Potter… – prychnął jeszcze do siebie, nalewając do kubka kolejną porcję eliksiru.