Z szarością nam wszystkim do twarzy, czyli opowieść o bohaterstwie

Jak w życiu, po mło­do­ści na­stę­pu­je do­ro­słość, a po niej sta­rość, jak w dniu świt ustę­pu­je po­łu­dniu, a póź­niej zmierz­cho­wi, wresz­cie jak ogień, świę­ty ogień Do­brej Pani Amir Maedy, roz­po­czy­na się od iskry, prze­ra­dza się w pło­mień, aż ga­śnie i staje się po­pio­łem – tak całe dzie­je ludz­ko­ści toczą się w trój­dziel­nym po­rząd­ku.

Pierw­sze miało miejsce Za­ła­ma­nie, które, Amir Ma­edzie niech będą dzię­ki, już za nami, a w któ­rym prze­wa­ża­ły siły ciem­no­ści i ich hor­ren­da. Czło­wiek był wtedy pod­da­nym i za­baw­ką wam­pi­rów, nie­umar­łych i in­nych mon­strów. Potem, wraz z na­ro­dzi­na­mi pro­ro­ki­ni Za­ki­shy, roz­po­czę­ło się Roz­li­cze­nie, pod­czas któ­re­go wy­brań­cy pod­ję­li brze­mię walki ze złem.

Za­ła­ma­nie trwa­ło czter­dzie­ści dwa umę­czo­ne po­ko­le­nia jeń­ców mroku. Dzię­ki ob­ja­wie­niu Amir Maedy oraz wsta­wien­nic­twu Za­ki­shy uj­rza­łem, że koń­czy się także czas Roz­li­cze­nia, trwa­ją­cy wa­lecz­ne czter­dzie­ści dwa po­ko­le­nia. Nie bez przy­czyn pa­nu­je obec­nie pokój na każ­dej gra­ni­cy. Nie bez przy­czyn zgasł świę­ty ogień w świą­ty­ni Yaz, pło­ną­cy nie­prze­rwa­nie od pół­wie­cza. Nie bez przy­czyn usta­je plaga wam­pi­ry­zmu i in­nych spa­czeń.

Ła­god­ne ob­li­cze Amir Maedy od­wró­ci­ło się w stro­nę świa­ta. Na­sta­je świę­ty czas Rów­no­wa­gi, gdy lu­dzie zjed­no­czą się w do­bro­ci i osią­gną swą naj­wyż­szą formę po­przez cześć Do­brej Pani.

Dla­te­go gło­szę, a mój głos niech brzmi jak słowa Za­ki­shy ze­sła­ne z góry: Za­kończ­cie próż­ne spory! Po­rzuć­cie dawne na­wy­ki! Do­sko­nal­cie mo­dli­twy i hymny, nie mie­cze i pa­ła­sze! Niech znik­ną in­sty­tu­cje daw­ne­go po­rząd­ku, po­ra­nio­ne owoce do­brej walki ze złem. Walki wy­gra­nej, któ­rej krew zro­si­ła zie­mię. Niech­że uro­śnie z niej nowy, lep­szy czło­wiek!

 

“O trój­dziel­nym po­rząd­ku rze­czy oraz na­sta­niu Rów­no­wa­gi”

Jo­achim Foria Młod­szy

 

Po­chó­wek dla nie­umar­łe­go

– Kurwa, nie zro­zu­miem, dla­cze­go pie­przo­ny De­par­ta­ment Cen­zu­ry to pu­ścił! Prze­cież to jest na­wo­ły­wa­nie do buntu!

Pło­mień z pal­ni­ka słabo oświe­tlał pierw­szą stro­nę ga­ze­ty. In­grid splu­nę­ła na bruk, znie­sma­czo­na lek­tu­rą.

– W dal­szej czę­ści na­wo­łu­ją do roz­wią­za­nia Za­ko­nu Pi­ro­man­tów, le­ga­li­za­cji ce­ro­man­cji i kwe­stio­nu­ją wam­pi­ryzm. A prze­czy­ta­łem po­bież­nie – od­parł spo­koj­ny, męski głos.

– I może jesz­cze prawo do po­chów­ku dla nie­umar­łych? Bo tego wam­pi­ra z wczo­raj to wła­ści­wie po­cho­wa­łam.

To­wa­rzysz prych­nął cicho.

– Byłem w cen­zu­rze, In­grid. Do­sta­li bez­względ­ny zakaz wy­ci­na­nia cze­go­kol­wiek, co trak­tu­je o tym całym Jo­achi­mie i jego po­glą­dach. Także te bar­dziej ra­dy­kal­ne in­ter­pre­ta­cje.

In­grid unio­sła brwi, pa­trząc na to­wa­rzy­sza spod ronda ka­pe­lu­sza.

– Ponoć już pół Ce­sar­stwa jest świę­cie prze­ko­na­ne, że na­sta­je era Rów­no­wa­gi – wy­ja­śnił męż­czy­zna, rów­nież w ka­pe­lu­szu. W pół­mro­ku dało się zo­ba­czyć je­dy­nie krót­ką, srebr­ną brodę i bi­no­kle na nosie.

– I pew­nie obie­ca­li im prze­nie­sie­nie po za­mknię­ciu Try­bu­na­łu. Szuje pier­do­lo­ne.

– Zro­bi­łaś się strasz­nie wul­gar­na.

Za­pa­dła krót­ka cisza, po któ­rej oboje par­sk­nę­li śmie­chem.

– Zaj­mij­my się ro­bo­tą, Zyg, póki jesz­cze ją mamy.

 

Uczci­we nie­po­wo­dze­nie

„Po­nęt­na Tar­czow­nicz­ka” była ta­wer­ną, którą Zyg­munt Erfer zwykł na­zy­wać ob­le­śną. W środ­ku nie bra­ko­wa­ło roz­ne­gli­żo­wa­nych tan­ce­rek wy­ko­nu­ją­cych pląsy z wi­kli­no­wy­mi tar­cza­mi, które sta­no­wi­ły je­dy­ną osło­nę ich na­go­ści. Brzmia­ła eg­zo­tycz­na, zmy­sło­wa mu­zy­ka. Wino ko­rzen­ne i ale lały się stru­mie­nia­mi dzię­ki hoj­no­ści grupy do­bro­czyń­ców sie­dzą­cych przy okrą­głym stole na pod­wyż­sze­niu.

– Ach! Erfer! – za­wo­łał we­so­ło dłu­go­wło­sy blon­dyn o bla­dej, gład­kiej twa­rzy. – I to w to­wa­rzy­stwie Że­la­znej Blon­dy­necz­ki, In­grid Eise! Cóż za za­szczyt!

– Gdyby nie twój pi­skli­wy gło­sik, wzię­ła­bym cię za jedną z tych tań­czą­cych ździr – wark­nę­ła In­grid z taką nie­na­wi­ścią, jakby go­spo­darz do­ku­czał jej od przed­szko­la. Splu­nę­ła i szyb­kim ru­chem ze­pchnę­ła jed­ne­go z bie­siad­ni­ków ze stoł­ka, zaj­mu­jąc jego miej­sce.

– Och, Eise – mruk­nął za­lot­nie blon­dyn. – Prze­cież je­stem o wiele ład­niej­szy niż wszyst­kie moje ko­biet­ki.

– Nie­ste­ty, nie przy­szli­śmy po­dzi­wiać two­ich uro­ków, Pring – włą­czył się sta­now­czym tonem Zyg­munt.

Jeden z sie­dzą­cych ustą­pił mu miej­sca, z takim sza­cun­kiem, na jaki może po­zwo­lić sobie rze­zi­mie­szek wobec le­gen­dar­ne­go stró­ża prawa.

– Mnie to nie dziwi, Erfer! W twoim wieku to chyba można sobie da­ro­wać po­dzi­wia­nie uro­ków!

– Cóż, moje gusta nie muszą być tak sze­ro­ko znane jak twoje. Ale wiesz, że nie po­gar­dzę her­ba­tą. Nie z prze­my­tu, jeśli łaska.

Go­spo­darz ski­nął głową jed­ne­mu opry­cho­wi. Po chwi­li przed Zyg­mun­tem stał kubek pa­ru­ją­cy ko­rzen­nym za­pa­chem.

– Dobra, mo­że­my przejść do rze­czy, pro­szę? Nie mam całej nocy. – In­grid od dawna pra­co­wa­ła w du­ecie z Zyg­mun­tem, ale do pew­nych spraw, jak dziw­ne re­la­cje z pół­świat­kiem, nie po­tra­fi­ła się przy­zwy­cza­ić.

– Och, są­dząc po tym, co piszą, ry­chło bę­dzie­cie mieć bar­dzo dużo czasu. Chyba że bycie prze­no­szo­nym na po­mni­ki to praca na pełen etat! – ro­ze­śmiał się per­li­ście blon­dyn, a wraz z nim jego po­plecz­ni­cy.

– Po­wiedz nam, co wiesz o znik­nię­ciu Wiel­kie­go Pi­ro­man­ty, a odej­dzie­my do swo­ich spraw.

– Wasze spra­wy prze­waż­nie stoją w kontrze do moich, Erfer… Każdy musi sobie ra­dzić w na­szym schył­ku ery Roz­li­cze­nia, nie­praw­daż? Wiel­ki Pi­ro­man­ta naj­wy­raź­niej uznał tak samo, skoro jaw­nie na­wo­łu­je się do li­kwi­da­cji jego Za­ko­nu. W sumie mo­gli­by­ście po­łą­czyć z nim siły, masy są wa­szym wspól­nym wro­giem!

– Parę dni temu spa­lo­no wio­skę, część miesz­kań­ców za­gi­nę­ła, ni­g­dzie nie ma ciał, które zo­sta­wi­ły­by wam­pi­ry. – Zyg­munt zi­gno­ro­wał słowa go­spo­da­rza i po­wą­chał swój napar. – A nie bez po­wo­du tę wieś na­zy­wa się Cy­na­mon­ką.

– Fak­tycz­nie, mają tam te swoje drze­wa – mruk­nął nie­chęt­nie Pring, gło­sem dziec­ka, któ­re­mu ro­dzi­ce za­bra­li za­baw­kę.

Grupa ro­ze­śmia­nych rze­zi­miesz­ków nie­po­ko­ją­co się po­więk­sza­ła. Opry­chy, niby od nie­chce­nia, ota­cza­ły stół. Trzy­ma­li broń na wierz­chu. Błysz­cza­ły noże i pi­sto­le­ty.

– Gadaj, co wiesz, bo uzna­my, że ty za tym sto­isz i skoń­czy­my twój pie­przo­ny biz­nes! – In­grid wsta­ła z miej­sca i ru­szy­ła do go­spo­da­rza, trzy­ma­jąc dłoń na rę­ko­je­ści pa­ła­sza.

W krót­kiej ciszy siorb­nię­cie her­ba­ty za­brzmia­ło jak grzmot.

– Słod­ka Za­ki­sho, Pring, ile my się znamy? W swej mą­dro­ści, za­miast do­sy­pać mi ar­sze­ni­ku, po­sta­wi­łeś na cy­na­mon. Mó­wi­łem, że nie lubię to­wa­ru z prze­my­tu, ale z roz­bo­ju sma­ku­je jesz­cze go­rzej.

Dwóch ro­słych męż­czyzn sta­nę­ło za nim, ko­lej­ni za­szli In­grid od boku. Roz­le­gło się gło­śne klik­nię­cie zamka od pi­sto­le­tu skał­ko­we­go.

– Mu­si­my? – wes­tchnął roz­cza­ro­wa­ny Zyg­munt, cho­wa­jąc bi­no­kle do kie­szon­ki na pier­si.

– Tyle już razy pró­bo­wa­łem cię zabić. Wciąż marzy mi się suk­ces – od­parł z per­wer­syj­nym uśmie­chem Pring.

In­grid zro­bi­ła pierw­szy ruch. Ze zwin­no­ścią kotki i siłą tura dała w pysk jed­ne­mu ze zbi­rów, a na­stęp­nie kop­nię­ciem po­wa­li­ła dru­gie­go. Zyg­munt uła­mek se­kun­dy sie­dział w bez­ru­chu, ale gdy ktoś chciał mu przy­ło­żyć pałką w głowę, uchy­lił się i oblał prze­ciw­ni­ka go­rą­cą her­ba­tą. Roz­legł się huk, kula z pi­sto­le­tu tra­fi­ła w ramię łotra, któ­re­go In­grid użyła jako tar­czy, a potem pchnę­ła go na strzel­ca.

Łowcy do­by­li pa­ła­szy. Miały one wbu­do­wa­ne nie­wiel­kie lufy, wzdłuż jel­ców, co sta­no­wi­ło tylko jeden z wielu ukry­tych me­cha­ni­zmów. Były czasy, gdy Ce­sar­stwo hoj­nie ło­ży­ło na no­win­ki tech­nicz­ne dla Try­bu­na­łu.

Huk­nę­ły strza­ły, a na­stęp­nie szczęk­nął metal. Go­ście go­spo­dy wśród pa­nicz­nych krzy­ków za­czę­li prze­py­chać się do wyj­ścia, resz­ta ru­szy­ła przy­glą­dać się bójce. Nagie tan­cer­ki umknę­ły za ławę, za­sła­nia­jąc się tar­cza­mi. Mno­ży­ły się rany cięte wśród opry­chów, do­peł­nia­ne syk­nię­cia­mi lub wrza­ska­mi, w cięż­szych przy­pad­kach. Po­twier­dza­ła się le­gen­da, że łowcy wiedźm nie można ska­le­czyć, chyba że jest się nie­umar­łym.

Zyg­munt ciął po łuku, zmu­sza­jąc dwóch wro­gów do od­sko­cze­nia. Za­mar­ko­wał cios od dołu, płyn­nie zmie­nia­jąc go w pchnię­cie, które dra­snę­ło pierś prze­ciw­ni­ka. Drugi pró­bo­wał na­trzeć, ale chy­bił, zwie­dzio­ny uni­kiem i do­stał pła­zem w po­ty­li­cę. In­grid wo­la­ła okła­dać opry­chów pię­ścia­mi. Nie bez po­wo­du na rę­ka­wi­cach no­si­ła kol­cza­ste ka­ste­ty.

Szyb­ko po­dium zo­sta­ło ob­fi­cie zro­szo­ne krwią, choć łow­com udało się ni­ko­go nie zabić – źle wpły­wa­ło to na in­te­re­sy i re­pu­ta­cję Try­bu­na­łu i tak nad­szarp­nię­te w tych cza­sach.

– Zaj­mij się resz­tą – rzu­cił Zyg­munt, a In­grid od­po­wie­dzia­ła krzy­wym uśmie­chem. – A ja mam parę pytań, Pring!

Go­spo­darz rów­nież ob­da­rzył łowcę uśmie­chem. Ukło­nił się ele­ganc­ko, jak do tańca i na­tarł szyb­kim pchnię­ciem ra­pie­ru.

Broń co chwi­la wy­da­wa­ła krót­ki szczęk, gdy prze­ciw­ni­cy wy­mie­nia­li ko­lej­ne ciosy. Pring był nie­by­wa­le szyb­ki, stąd uwiel­biał ciąć od boku i zmie­niać po­zy­cję, Zyg­munt po­zo­sta­wał ra­czej w sta­tycz­nej de­fen­sy­wie, spo­ra­dycz­nie kontr­ując pchnię­cia­mi. Wy­star­czy­ła jed­nak nie­spo­dzie­wa­na finta, zwód z uni­kiem i za­mar­ko­wa­niem, by ude­rzyć ry­wa­la łok­ciem w twarz, roz­kr­wa­wia­jąc mu nos, a na­stęp­nie z ła­two­ścią wy­trą­cić ra­pier z jego dłoni.

– Trud­na z cie­bie sztu­ka, Erfer – syk­nął Pring.

Od­sko­czył i ob­li­zał krew z gór­nej wargi. Dobył krót­kie­go ta­sa­ka i kciu­kiem po­ru­szył wmon­to­wa­ny weń cyn­giel. Z nie­wiel­kiej rurki w rę­ko­je­ści po­la­ła się ole­ista ciecz, a z me­cha­ni­zmu broni za­czę­ła ciur­kiem le­cieć świsz­czą­ca para. Pring uśmiech­nął się, po­ka­zu­jąc krew na bia­łych zę­bach, a na­stęp­nie po­li­zał i za­ci­snął zęby na ostrzu, jak w ja­kichś per­wer­syj­nych za­lo­tach. Nie­mal z ta­sa­kiem w ustach rzu­cił się do nie­spo­dzie­wa­ne­go ataku, w ostat­niej chwi­li prze­cho­dząc do pchnię­cia w brzuch.

W sza­mo­ta­ni­nie upa­dli na pod­ło­gę. Zyg­munt za­ło­żył prze­ciw­ni­ko­wi bo­le­sną dźwi­gnię na łok­ciu, ale rywal wy­wi­nął się, trąc ostrzem ta­sa­ka po ubra­niu łowcy.

Sta­nę­li na­prze­ciw sie­bie, dy­sząc.

– Go­rą­ca głowa, hę? – mruk­nął Pring, po­ru­sza­jąc brwia­mi.

Zyg­munt zdał sobie spra­wę, że jest mu po­dej­rza­nie cie­pło. Zo­ba­czył, że choć prze­ciw­nik nawet nie prze­ciął płasz­cza, a je­dy­nie od­ciął ka­wa­łek ronda ka­pe­lu­sza, to, o dziwo, udało mu się pod­pa­lić oba. Strój łowcy pło­nął coraz bar­dziej, krwi­sto­czer­wo­nym ogniem.

Zyg­munt na chwi­lę za­po­mniał o wszyst­kim, co go ota­cza. Rzu­cił broń, strą­cił ka­pe­lusz z głowy i za­czął po­śpiesz­nie zdej­mo­wać płaszcz. To nie był zwy­kły ogień, wie­dział to i nie za­mie­rzał ry­zy­ko­wać ani se­kun­dy. Lep­iej już dostać stalą pod żebra.

Pring za­mie­rzał go zadać po­rzu­co­nym przez Zyg­mun­ta pa­ła­szem. Mię­dzy nimi sta­nę­ła jed­nak In­grid, sy­cząc gniew­nie. Jej dło­nie ocie­ka­ły krwią, lecz sama miała je­dy­nie drob­ne dra­śnię­cia. Nie wy­glą­da­ła jak ktoś, z kim chce się wal­czyć.

Blon­dyn zmie­rzył łow­ców po­błaż­li­wym spoj­rze­niem.

– Cóż, ja cię nie za­bi­łem, ty nie do­sta­niesz od­po­wie­dzi. Uczci­we nie­po­wo­dze­nie.

Pring rzu­cił się do uciecz­ki. In­grid chcia­ła ru­szyć za nim, ale Zyg­munt ją po­wstrzy­mał.

– Nie, wy­star­czy! Mamy wszyst­ko, czego chcie­li­śmy.

Wy­cią­gnął bi­no­kle oraz nie­wiel­ki, mo­sięż­ny kom­pas. Ska­li­bro­wał ży­ro­skop i po chwi­li igła po­ru­szy­ła się w kie­run­ku, w któ­rym uciekł Pring.

In­grid prych­nę­ła z po­dzi­wem.

– Jesz­cześ się nie ze­sta­rzał, dziad­ku.

Ro­zej­rze­li się po ta­wer­nie. Tan­cer­ki czmych­nę­ły, po­dob­nie jak wszy­scy go­ście. Na miej­scu zo­sta­li je­dy­nie mocno po­obi­ja­ni i za­krwa­wie­ni. Do­mi­no­wa­ły ciche jęki i za­pach krwi. Prze­wró­co­ny stół, po­roz­bi­ja­ne szkło, nie­do­koń­czo­ne trun­ki i po­sił­ki. Łowcy znów zo­sta­wia­li po sobie ba­ła­gan.

In­grid do­pi­ła czy­jeś ale jed­nym hau­stem i bek­nę­ła cicho.

– I niech ktoś mi jesz­cze raz powie, że czas bo­ha­te­rów prze­mi­ja.

 

Jak wszy­scy coś twier­dzą, to tak jest

– To był jad pi­ro­man­ty, bez wąt­pli­wo­ści.

Zyg­munt sie­dział pod ścia­ną i już dłuż­szą chwi­lę pró­bo­wał do­czy­ścić swój strój ze spa­le­ni­zny. Na razie bez­sku­tecz­nie, choć za­bru­dze­nia nie wy­bi­ja­ły się tak bar­dzo na tle do­tych­cza­so­we­go zu­ży­cia.

– W rę­ko­je­ści miał wmon­to­wa­ny prze­wód z ja­kimś oleum, ale do­pie­ro po po­li­za­niu metal od razu się na­grzał. Za­ka­za­ne i dość po­lo­we uży­cie jadu pi­ro­man­ty.

Znów od­po­wie­dzia­ła mu pełna za­my­śle­nia cisza.

– Po­win­ni­śmy wy­ru­szyć przed świ­tem, Ger­wi­no, Pring nie­wąt­pli­wie kręci z Wiel­kim Pi­ro­man­tą.

Po­pa­trzył zna­czą­cym wzro­kiem w stro­nę biur­ka po dru­giej stro­nie po­ko­ju. Sie­dzia­ła za nim po­nu­ra ko­bie­ta, o zmę­czo­nym spoj­rze­niu.

– Gdy­byś nie zre­zy­gno­wał z do­wo­dze­nia, to wy­dał­byś teraz roz­kaz, po­słał gońca do po­li­cji i ru­szy­li­by­śmy w po­ścig – stwier­dzi­ła kwa­śno i za­ci­snę­ła szczę­kę.

– Prze­cież to oczy­wi­ste, mamy ich na wy­cią­gnię­cie ręki.

– Tak – mruk­nę­ła Ger­wi­na i wsta­ła od biur­ka. – Oczy­wi­ste jest to, że mam na gło­wie zmniej­sze­nie bu­dże­tu ope­ra­cyj­ne­go o trzy czwar­te, nie stać mnie na nowy sprzęt ani kon­ser­wa­cję sta­re­go i do­sta­łam wy­raź­ny zakaz po­dej­mo­wa­nia dzia­łań poza ru­ty­no­wy­mi kon­tro­la­mi. Wszy­scy tylko cze­ka­ją na nasze po­tknię­cie. – Sta­ra­ła się mówić spo­koj­nie, ale emo­cje wzię­ły górę, gdy praw­da za­bo­la­ła za bar­dzo. – Za to mam burdę w karcz­mie wy­wo­ła­ną przez moich pod­wład­nych! Po­ło­wa ce­sar­skiej ad­mi­ni­stra­cji na to czeka!

Zyg­munt prze­stał szo­ro­wać i po­pa­trzył na nią uważ­niej. Za­ło­żył osmo­lo­ny płaszcz oraz ka­pe­lusz z przy­cię­tym ron­dem. Ger­wi­na spoj­rza­ła na niego wy­cze­ku­ją­co, nie­mal bła­ga­jąc wzro­kiem, by coś po­wie­dział.

– To lu­dzie Prin­ga wsz­czę­li bójkę – stwier­dził.

– Ni­ko­go to nie ob­cho­dzi – wes­tchnę­ła, ła­god­nie­jąc. – Pring dawał im cycki tan­ce­rek i na­pi­tek. Lu­dzie wolą cycki od spraw wagi pań­stwo­wej. Wiesz jak mówią na Prin­ga?

– Uśmiech­nię­ty Ksią­żę – wtrą­ci­ła się In­grid, o któ­rej obec­no­ści można było za­po­mnieć. Blon­dyn­ka tkwi­ła w ciem­nym kącie i dało się zobaczyć je­dy­nie długie, jasne włosy.

– Uśmiech­nię­ty Ksią­żę – po­twier­dzi­ła Ger­wi­na. – Ko­bie­ty do niego wzdy­cha­ją, a męż­czyź­ni chcą być jak on.

Zyg­munt po­pa­trzył na nią po­waż­niej wzro­kiem czło­wie­ka od­por­ne­go na wszyst­ko.

– Bzdu­ra. Schwy­taj­my Wiel­kie­go Pi­ro­man­tę, nim ju­trzej­sze ga­ze­ty na­pi­szą o bur­dzie, a znów bę­dzie­my bo­ha­te­ra­mi. Wy­peł­nij druk za­wia­do­mie­nia, In­grid za­nie­sie go na po­li­cję. Cze­kam na ze­wnątrz.

Wy­szedł. Ger­wi­na wes­tchnę­ła, jakby nawet chwi­la bez star­sze­go ko­le­gi była zbyt trud­na do znie­sie­nia. On jeden trzy­mał tar­czę osła­nia­ją­cą przed wszyst­ki­mi po­ci­ska­mi wąt­pli­wo­ści, ja­ki­mi mie­rzy­ła do niej obec­na sy­tu­acja.

– Ma rację, za­nie­siesz druk – mruk­nę­ła, się­ga­jąc do szu­fla­dy po kart­kę i pióro.

– Ty też masz rację – stwier­dzi­ła In­grid, wy­cho­dząc z mroku kąta. – A sta­wiam, że rów­nież Pring i Wiel­ki Pi­ro­man­ta mają rację. Wszy­scy pró­bu­je­my sobie jakoś ra­dzić w tym pod­łym świe­cie. Tylko Zyg nie musi, bo swoje już prze­żył. Py­ta­nie, czy chcesz wy­gi­nąć razem z nim? – Przy­sta­nę­ła przed biur­kiem, opie­ra­jąc dło­nie o blat, pa­trząc nie­po­ko­ją­co spod ka­pe­lu­sza.

– Pie­przysz. Zyg­munt… – Ger­wi­na zdała sobie spra­wę, że nie wie, co chce po­wie­dzieć. Stary łowca był dla niej oczy­wi­sto­ścią, jak sen, a nie za­sy­pia się świa­do­mie.

– Jest le­gen­dą i ko­cham go jak ojca, ale nie po­zwo­lę by cią­gnął nas w dół, bo dno wcale nie jest przy­jem­ne, Gerw. Złe rze­czy dzie­ją się tym, któ­rzy sprze­ci­wia­ją się prze­zna­cze­niu. Czas bo­ha­te­rów prze­mi­ja nie dla­te­go, że na­stał jakiś cho­ler­ny rok zmia­ny, ale dla­te­go, że wszy­scy tak twier­dzą. A jak wszy­scy coś twier­dzą, to tak jest.

In­grid nie cze­ka­ła na od­po­wiedź, wy­rwa­ła Ger­wi­nie uzu­peł­nio­ny for­mu­larz i wy­szła z biura.

 

Niech drżą ci, któ­rzy wiesz­czą jego ko­niec

Wiel­ki Pi­ro­man­ta ro­zej­rzał się po ja­snym za­gaj­ni­ku, po­prze­ci­na­nym wą­ski­mi kur­ty­na­mi ży­we­go ognia. Sank­tu­arium ukry­te na pro­win­cji, wy­peł­nio­ne je­dy­nie kul­ty­sta­mi zre­kru­to­wa­ny­mi z oko­licz­nej osady. Skrom­ny po­czą­tek.

Pło­mie­nie li­za­ły ob­na­żo­ne torsy wy­znaw­ców, nie czy­niąc im krzyw­dy, gdy spo­koj­nie nu­ci­li po­nu­rą man­trę i bu­ja­li się na boki w po­zy­cji klę­czą­cej. Ciała ocie­ka­ły potem i lśni­ły na­sma­ro­wa­ne oleum. Wy­glą­da­ły jak wy­ku­te z wy­po­le­ro­wa­ne­go mar­mu­ru. W po­wie­trzu uno­sił się słod­ki za­pach, który inni na­zwa­li­by swę­dem, ale dla Wiel­kie­go Pi­ro­man­ty była to woń ob­co­wa­nia z bó­stwem. Amir Maeda, stwór­czy­ni i nisz­czy­ciel­ka wszyst­kie­go, znaj­do­wa­ła się po­śród nich, w bo­jo­wej po­sta­ci, o któ­rej spa­czo­ny świat za­po­mniał.

Jeden z czci­cie­li wy­rwał się z transu i za­mru­gał. Wiel­ki Pi­ro­man­ta sku­pił na nim nie­przy­chyl­ne spoj­rze­nie. Nie­szczę­śnik jęk­nął, a po chwi­li za­czął krzy­czeć i wy­ma­chi­wać rę­ka­mi, gdy pło­mie­nie ogar­nę­ły jego ciało. Sko­nał w mę­czar­niach. Po­zo­sta­ła dwu­dziest­ka nie prze­sta­ła się mo­dlić.

Gdy skoń­czy­li, a ścia­ny ognia sa­mo­ist­nie wy­ga­sły, Wiel­ki Pi­ro­man­ta wydał roz­ka­zy. Wy­znaw­cy ro­ze­szli się, a dwój­ka przy­wle­kła spa­lo­ne ciało. Skóra była czar­na, po­pę­ka­na, pełna pę­che­rzy. Kul­ty­ści mil­cze­li, pa­trząc wy­cze­ku­ją­co na mi­strza, który pod­szedł do jed­ne­go z pło­ną­cych zni­czy olej­nych i zdjął go z łań­cu­cha.

– Po­le­gły nowej wiary – po­wie­dział char­czą­cym gło­sem. – Niech ogień, który nisz­czy, sta­nie się ogniem two­rzą­cym.

Dolał do zni­cza kilka kro­pel zie­lo­nej cie­czy. Pło­mień za­sy­czał i za­czął ro­snąć, zmie­nia­jąc kolor na sza­fi­ro­wy. Wiel­ki Pi­ro­man­ta pod­szedł do spa­lo­ne­go ciała i wylał za­war­tość na­czy­nia. W po­wie­trzu znów po­ja­wił się cięż­ki za­pach, gdy zie­lo­ny pło­mień objął mar­twe­go.

– Pokaż nam, Dobra Pani, moc życia, które two­rzysz i przy­wra­casz! – wy­krzy­czał, a dwój­ka wy­znaw­ców ślepo po­wtó­rzy­ła.

Wtedy, wciąż

pło­ną­ca ręka mar­twe­go drgnę­ła, ni­czym w przed­śmiert­nym spa­zmie. Wy­znaw­cy, choć na­le­że­li do naj­bar­dziej do­świad­czo­nych z grupy, otwo­rzy­li sze­ro­ko oczy i wes­tchnę­li. Wiel­ki Pi­ro­man­ta uniósł kącik ust w ni­kłym uśmie­chu.

– Wiel­kie jest wo­jen­ne ob­li­cze Amir Maedy. Niech drżą ci, któ­rzy wiesz­czą jego ko­niec.

 

Wła­ści­wie w imię czego?

– Nie­wie­le was przy­by­ło, co? Urok oso­bi­sty by się przy­dał!

Pring do per­fek­cji opa­no­wał kry­cie czuj­no­ści pod po­zo­ra­mi od­prę­żo­ne­go uśmie­chu i żar­to­bli­wych do­cin­ków. Tak, da­rzył sza­cun­kiem sie­dzą­cy na­prze­ciw szkie­let, na który ktoś na­cią­gnął szarą skórę, zwany Wiel­kim Pi­ro­man­tą. Dla­te­go wła­śnie Uśmiech­nię­ty Ksią­żę po­zo­sta­wał w go­to­wo­ści, mimo rąk za­ło­żo­nych za głowę i nóg trzy­ma­nych na bla­cie stołu, ro­bią­ce­go za oł­tarz w pro­wi­zo­rycz­nej ka­pli­cy w za­gaj­ni­ku.

Roz­mów­ca pod­szedł bli­żej i po­pa­trzył na niego kry­tycz­nie.

– Mia­łeś przy­pro­wa­dzić wię­cej wy­znaw­ców.

Głos mi­strza brzmiał jakby nie pił nic przez ostat­nią de­ka­dę, a dla Prin­ga, który uwiel­biał przy­jem­ne do­zna­nia, słu­cha­nie go sta­no­wi­ło po­dwój­nie przy­kre do­świad­cze­nie. Nie mó­wiąc o smro­dzie spa­le­ni­zny. Ale cze­góż się nie robi w imię… Wła­ści­wie w imię czego?

– I przy­pro­wa­dził­bym, gdyby nie na­szli mnie łowcy z py­ta­nia­mi o cie­bie. Nie są­dzisz, że te całe ścia­ny ognia i ogo­ło­ce­nie wio­ski mogły, wiesz… przy­cią­gnąć uwagę?

Wiel­ki Pi­ro­man­ta łyp­nął na niego groź­nie i wstał od stołu. Pring aż od­wró­cił wzrok, znie­sma­czo­ny cie­niut­ką skórą na­cią­gnię­tą na czasz­kę, wy­glą­da­ją­cą jak pu­sty­nia w porze su­chej.

Coś drgnę­ło w ciem­no­ści za Wiel­kim Pi­ro­man­tą. Roz­le­gło się ciche rzę­że­nie, gdy czar­ny cień wy­od­ręb­nił się z mroku lasu i sta­nął obok niego.

Pring uśmiech­nął się sze­ro­ko. Tylko tak po­tra­fił ukryć strach i obrzy­dze­nie. Za­mru­gał i ścią­gnął nogi z blatu, z tru­dem po­wstrzy­mu­jąc ocho­tę, by uciec.

Nie są­dził, że co­kol­wiek może się udać temu sta­re­mu sza­leń­co­wi. Nie do­ce­nił go.

– Pi­ro­ne­kro­man­tycz­nie? Czy temu eks­pe­ry­men­to­wi rów­nież będę mu­siał od­ciąć głowę? – głos mu za­drżał mi­mo­wol­nie.

– Ogień nie ma nic wspól­ne­go z ne­kro­man­cją. Moje dzie­ci będą w pełni od­por­ne na wszyst­ko, czym łowcy dys­po­nu­ją prze­ciw­ko wam­pi­ry­zmo­wi.

Wiel­ki Pi­ro­man­ta po­gła­dził czar­ny cień po chro­po­wa­tym ra­mie­niu.

– Wiesz, Zyg­munt to stary dziad, ale mądry – rzu­cił Pring, pod­świa­do­mie wie­rząc w to, co mówił. Wy­star­czy­ło po­pa­trzeć na „dziec­ko”, by nie mieć żad­nych za­strze­żeń do ist­nie­nia Try­bu­na­łu Łow­ców.

Su­mie­nie za­czę­ło go jesz­cze bar­dziej szczy­pać.

– Zyg­munt dalej jest star­cem w bi­no­klach, a Ger­wi­na wciąż ma czer­wo­ne włosy? – za­py­tał jak na prze­słu­cha­niu Wiel­ki Pi­ro­man­ta.

– Tak. Zyg­mun­to­wi przy­cią­łem i osma­li­łem ka­pe­lusz, a on nigdy nie zmie­nia stro­ju, więc pew­nie cho­dzi w takim. Po co py­tasz?

Mistrz czule objął czar­ną po­stać i za­mknął oczy w sku­pie­niu. Mi­nę­ła chwi­la, nim znów je otwo­rzył. Jego źre­ni­ce wy­glą­da­ły ni­czym dwa zie­lo­ne pło­mie­nie, które wy­pa­lą z roz­mów­cy wszyst­ko poza czy­stą praw­dą.

– Mój syn jest stwo­rzo­ny, by tępić zło, które mu wska­żę. Nie bę­dzie krzyw­dził nie­win­nych. Musi wie­dzieć, jak wy­glą­da­ją ci, któ­rych ma się po­zbyć.

Pring za­my­ślił się, pró­bu­jąc uło­żyć to wszyst­ko w gło­wie. Wi­dział w życiu parę wam­pi­rów, ale to coś prze­kra­cza­ło ja­ki­kol­wiek po­ziom spa­cze­nia nie­śmier­cią.

– Cóż, jeśli po­cze­kasz chwi­lę w wię­zie­niu, to Ce­sar­stwo usu­nie łow­ców za cie­bie…

Wiel­ki Pi­ro­man­ta zmarsz­czył czoło, po czym pod­szedł, tak że jego twarz zna­la­zła się zaraz przed pięk­nym ob­li­czem Uśmiech­nię­te­go Księ­cia. Z za­schłych ust wy­do­by­wał się cichy po­mruk, a od­dech cuch­nął spa­le­ni­zną.

– Zło­ży­łeś przy­się­gę, że bę­dziesz mnie bro­nić przed łow­ca­mi wiedźm, póki nie będę miał dość wy­znaw­ców. Spło­niesz, jeśli się jej sprze­nie­wie­rzysz – przy­po­mniał zło­wiesz­czo Wiel­ki Pi­ro­man­ta, ła­piąc ko­ści­sty­mi pal­ca­mi za nad­gar­stek Prin­ga.

Żyły na ręce Uśmiech­nię­te­go Księ­cia na­tych­miast na­pęcz­nia­ły i za­czę­ły pul­so­wać, jakby miały pęk­nąć. Wpro­wa­dzo­ny w krwio­obieg jad pi­ro­man­ty za­czął palić go od środ­ka.

– Wiem! – syk­nął prze­stra­szo­ny i wy­rwał się z uści­sku. – A łow­ca­mi nie mu­sisz się na razie przej­mo­wać, nic im nie po­wie­dzia­łem. Pa­mię­taj tylko o na­szej umo­wie. Nie każdy łowca to twój wróg – dodał, ma­su­jąc bo­lą­cą rękę.

– Mój syn już wie, jak wy­glą­da­ją ci, któ­rych ma usu­nąć. Wciąż jest młody i nie zna tego świa­ta, musi się go na­uczyć. Bę­dzie ćwi­czył po­lo­wa­nia na zwie­rzę­ta. A w pierw­szej ko­lej­no­ści masz mnie bro­nić ty – powiedział Wielki Piromanta, głosem nieznoszącym sprzeciwu.

Pring ski­nął głową i wstał, mając już szcze­rze dość roz­mo­wy. Znów za­czął roz­wa­żać, dla­cze­go się na to wszyst­ko zgo­dził. Ale skoro już tu był, po­wi­nien speł­nić cel.

– Na kil­ka­na­ście starć z Zyg­mun­tem udało mi się zre­mi­so­wać dwa. Mogę po­trze­bo­wać wię­cej two­je­go ra­ry­ta­su.

Wiel­ki Pi­ro­man­ta wy­mam­ro­tał coś pod nosem, na­stęp­nie po­trzą­snął ręką i z sze­ro­kie­go rę­ka­wa jego szaty, pro­sto w dłoń, wy­pa­dły trzy fiol­ki z zie­lon­ka­wym pły­nem.

– Łatwo się uza­leż­niasz, ksią­żę. Wiesz, że jad to naj­sil­niej uza­leż­nia­ją­ca sub­stan­cja na świe­cie? Już na za­wsze mu­sisz ją spo­ży­wać, a tylko ja albo mój były Zakon mo­że­my ci ją dać. A Zakon nigdy nie dał jej ni­ko­mu poza łow­ca­mi. Uza­leż­nie­nie wiąże cię moc­niej niż przy­się­ga.

Pring chwy­cił fiol­ki bez wa­ha­nia, czu­jąc przy­jem­ne mro­wie­nie eks­cy­ta­cji w ciele. Na chwi­lę za­mknął oczy, jakby za­sta­na­wia­jąc się nad do­tych­cza­so­wym ży­ciem. Gdy je otwo­rzył, wy­mu­szo­na pew­ność wró­ci­ła na jego ob­li­cze.

– To chyba będę zna­ko­mi­tym wier­nym, czyż nie?

 

Mamy po­twier­dze­nie, w któ­rym kie­run­ku zmie­rza­my

Igła drgnę­ła i zmie­ni­ła kie­ru­nek, a grupa skrę­ci­ła na wschód. Kom­pas nie był do­sko­na­ły, zwłasz­cza przy więk­szych od­le­gło­ściach.

Zyg­munt po­pu­kał me­cha­nizm i prze­krę­cił ka­pe­lusz, tak aby nie­na­ru­szo­na część ronda osło­ni­ła go przed po­łu­dnio­wym słoń­cem.

– Cho­ler­ni zbroj­mi­strze nie mogą do­brać po­rząd­nie ma­gne­tu – wark­nę­ła In­grid, ocie­ra­jąc chu­s­tecz­ką pot z czoła.

– Przez cię­cia bu­dże­to­we pła­ci­my tak mało, że to cud, iż ska­li­bro­wa­li co­kol­wiek – wes­tchnę­ła Ger­wi­na.

Błą­ka­li się po siel­skiej i ską­pa­nej w słoń­cu oko­li­cy już jakiś czas. Za­czę­li od opusz­czo­nej, spa­lo­nej wio­ski. Cy­na­mon­ka, mimo swej po­ciesz­nej nazwy i utrzy­mu­ją­ce­go się za­pa­chu przy­pra­wy w po­wie­trzu, sta­no­wi­ła smut­ny widok. Z domów zo­sta­ły je­dy­nie osma­lo­ne, czar­ne bale, wszyst­kie strze­chy po­szły z dymem. Naj­bar­dziej upior­ne było jed­nak to, że cała osada nie no­si­ła zna­ków ra­bun­ku. Wszyst­kie przed­mio­ty i sprzę­ty zo­sta­wio­no w ich na­tu­ral­nych miej­scach, dając złud­ne wra­że­nie nor­mal­no­ści. Z tym, że nie zastali w niej żad­nych miesz­kań­ców ani nawet zwie­rząt, choć­by pta­ków.

Igła znów ob­ró­ci­ła się w drugą stro­nę, a Zyg­munt po­słusz­nie i w mil­cze­niu ru­szył we wska­za­nym kie­run­ku.

– Zyg, to bez sensu, ła­zi­my w kółko – stwier­dzi­ła Ger­wi­na, przy­sia­da­jąc na słup­ku, wy­zna­cza­ją­cym gra­ni­cę czy­jejś ziemi.

– Od kilku do­brych lat – do­da­ła In­grid.

Zyg­munt nawet nie pod­niósł wzro­ku. Za­trzy­mał się, wpa­trzo­ny znad bi­no­kli w igłę, jak ka­płan w świę­te trak­ta­ty Za­ki­shy.

W od­da­li rósł las, a wokół cią­gnę­ły się pola doj­rze­wa­ją­ce­go zboża, ską­pa­ne w peł­nym słoń­cu, z któ­rych wy­bi­jał się je­dy­nie czar­ny strach na wró­ble.

– Zaraz nas prze­go­ni jakiś chłop z wi­dła­mi i tyle bę­dzie chwa­ły łow­ców wiedźm – wark­nę­ła In­grid, ko­piąc w zło­ści kamyk, który po­to­czył się z głu­chym dźwię­kiem po ziemi i wpadł mię­dzy źdźbła.

Za­czę­ła zło­rze­czyć pod nosem na Jo­achi­ma Foria Młod­sze­go, co ostat­nio sta­no­wi­ło jej ulu­bio­ne za­ję­cie. Zyg­munt nadal wpa­try­wał się w igłę, jakby wie­rzył, że jej drgnię­cie może zmie­nić całą sy­tu­ację.

Kra­jo­braz wy­da­wał się za­mrzeć w upale, nawet kłosy zboża ledwo po­ru­sza­ły się na wie­trze.

– Sły­sze­li­ście? – po­wie­dzia­ła nagle Ger­wi­na.

Na­bur­mu­szo­na In­grid po­ki­wa­ła prze­czą­co głową, Zyg­munt nawet nie ode­rwał się od kom­pa­su, mam­ro­cząc coś o pta­kach w zbożu.

– Spraw­dzę to – żach­nę­ła się do­wód­czy­ni, ura­żo­na bra­kiem po­słu­chu.

We­szła mię­dzy wy­so­kie zboże i po chwi­li było widać tylko jej głowę w ka­pe­lu­szu, wy­sta­ją­cą ponad złote morze.

Dobrą chwi­lę trwa­ło, nim ciszę prze­rwał Zyg­munt.

– Chyba się usta­bi­li­zo­wa­ła. Przez las i ko­pal­nię w po­bli­żu mogą być za­kłó­ce­nia.

– Tja – mruk­nę­ła In­grid. – Ger­wi­na!

Od­po­wie­dzia­ła jej cisza. Zboże ko­ły­sa­ło się ła­god­nie.

– Kurwa, Zyg, nie ma jej. I tego stra­cha na wró­ble też – wark­nę­ła In­grid.

Do­by­li pa­ła­szy i rzu­ci­li się w zboże. Prze­bie­gli ka­wa­łek, gdy do­tar­li do koła wy­dep­ta­nych kło­sów. Po­środ­ku, twa­rzą do ziemi, le­ża­ła Ger­wi­na. Czer­wo­ne włosy ukła­da­ły się wokół jej głowy jak krwi­sta au­re­ola. W po­wie­trzu uniósł się za­pach spa­le­ni­zny.

Zyg­munt przy­kuc­nął przy niej. Nie żyła, choć rana wcale nie była głę­bo­ka – po­dłuż­ne cię­cie prze­ora­ły pierś i ramię, zo­sta­wia­jąc ślad na na­ra­mien­ni­ku. Roz­cię­cia wy­glą­da­ły jak wy­pa­lo­ne – były czar­ne z obcym, szma­rag­do­wym śla­dem. Zyg­munt za­mknął po­wie­ki prze­ło­żo­nej i wyjął jej z dłoni pa­łasz.

– Co­kol­wiek to było, przy­szło z lasu – mruk­nę­ła In­grid, po­ka­zu­jąc ślady.

W re­ak­cji na jej słowa roz­le­gło się ryt­micz­ne rzę­że­nie, jakby ktoś roz­pacz­li­wie wal­czył o od­dech. Po chwi­li kłosy drgnę­ły, a czar­na po­stać wy­pa­dła pro­sto na Zyg­mun­ta.

Nie­na­tu­ral­na szyb­kość unie­moż­li­wi­ła unik. Na­past­nik zde­rzył się z łowcą, prze­wra­ca­jąc go.

Roz­legł się wrzask i ra­nią­cy uszy zgrzyt, gdy be­stia za­wy­ła. Wy­glą­da­ła jak czło­wiek, ale nie miała oczu ani uszu. Całe ciało było czar­ne, pełne pęk­nięć i bąbli. Dło­nie wień­czy­ły twar­de szpo­ny.

In­grid po­mo­gła wstać Zyg­mun­to­wi. Po­twór po­pa­trzył na nich zro­śnię­ty­mi oczo­do­ła­mi, przez które zda­wał się wi­dzieć.

– Nie­umar­ły – wark­nął Zyg­munt.

Be­stia za­ata­ko­wa­ła. Łowcy skon­tro­wa­li rów­no­cze­śnie, ale wróg zro­bił ekwi­li­bry­stycz­ny zwód i od­po­wie­dzia­ła sier­po­wym. Zyg­munt od­chy­lił się i ciął w ramię. Ostrze dra­snę­ło czar­ną skórę, czego po­twór zda­wał się nie od­czuć. W miej­scu rany za­pło­nął nikły, zie­lo­ny pło­myk.

Wróg kon­ty­nu­ował atak na Zyg­mun­ta.

– Cóż, wiemy, co na ta­kich się spraw­dza – wy­dy­sza­ła In­grid, ka­li­bru­jąc me­cha­nizm swo­je­go pa­ła­sza.

Zyg­munt wy­trwał jesz­cze kilka na­tarć, choć prze­ciw­nik nie­na­tu­ral­nie szyb­ki­mi ata­ka­mi ze­pchnął go do głę­bo­kiej obro­ny. Po­twór war­czał i rzę­ził z każ­dym ru­chem, ale wcale nie wy­da­wał się tra­cić wi­go­ru. Każde dra­śnię­cie pło­nę­ło na zie­lo­no, jakby za­miast krwi z ran wy­le­wał się ogień.

In­grid wy­mie­rzy­ła pa­łasz w kie­run­ku be­stii, na­ci­ska­jąc spust.

– Pło­mien­nych snów, umar­la­ku.

Stru­mień po­ma­rań­czo­we­go ognia wy­do­był się z otwo­rzo­ne­go pal­ni­ka, gdy łow­czy­ni ru­szy­ła do na­tar­cia. Wy­glą­da­ło to jakby ata­ko­wa­ła bro­nią o dwóch ostrzach – jed­nym pło­mien­nym, dru­gim sta­lo­wym. Po­twór otrzy­mał cios oboma, a jego plecy ogar­nął ogień. Be­stia za­chwia­ła się i sta­nę­ła nie­ru­cho­mo jak posąg.

Cze­ka­li na opę­tań­czy ta­niec pło­ną­ce­go i ry­chły zgon. Nic ta­kie­go nie miało jed­nak miej­sca.

– Yyy, Zyg? Ten nie­umar­ły… nie umie­ra…?

Po­twór zda­wał się nie za­uwa­żać pło­ną­cych ple­ców, a może nawet spra­wia­ło mu to przy­jem­ność. Prze­krzy­wił głowę, a bez­oka twarz wy­da­wa­ła się pa­trzeć na In­grid. Zie­lon­ka­wa po­świa­ta ro­ze­szła się wzdłuż żył po całym ciele, dzie­ląc czar­ną skórę jak gra­ni­ce na mapie.

– Słod­ka Za­ki­sho… Kurwa mać – sap­nę­ła In­grid, pa­trząc na po­two­ra, który wy­da­wał się już w pełni dojść do sie­bie.

Ogień wręcz wzmoc­nił mię­śnie jego ciała. Be­stia otwo­rzy­ła usta, z któ­rych wy­do­był się gul­go­czą­cy dźwięk, po czym sko­czy­ła po­mię­dzy łow­ców, z nie­na­tu­ral­ną szyb­ko­ścią. Zyg­munt zdą­żył ją dźgnąć, ale nic to nie dało – ucie­kła w stro­nę lasu.

– To mamy po­twier­dze­nie, w któ­rym kie­run­ku zmie­rza­my – wes­tchnął Zyg­munt, otrze­pu­jąc płaszcz.

In­grid po­pa­trzy­ła na niego, pierw­szy raz od dawna nie czu­jąc pew­no­ści.

 

Świat jest jak ogień

Pring stał opar­ty o drze­wo i ob­ser­wo­wał ki­wa­ją­cych się na boki wy­znaw­ców. Wiel­ki Pi­ro­man­ta znów od­czy­ty­wał gniew­nym gło­sem wersy z opa­słe­go apo­kry­fu, trak­tu­ją­ce­go o wo­jen­nej twa­rzy Amir Maedy. Trwał ko­lej­ny spraw­dzian wy­trzy­ma­ło­ści wiary, pod­czas któ­re­go Uśmiech­nię­ty Ksią­żę zo­bo­wią­za­ny był spra­wo­wać wartę.

Za każ­dym razem, gdy pa­trzył na Wiel­kie­go Pi­ro­man­tę, wstrzą­sał nim dreszcz. Tym bar­dziej, gdy przy­po­mi­nał sobie spa­lo­ne mon­strum, które teraz krą­ży­ło gdzieś po lesie.

Pal­ca­mi wy­ma­cał kie­szeń w ka­mi­zel­ce, gdzie trzy­mał fiol­ki. Wiel­ki Pi­ro­man­ta miał rację, mu­siał za­ży­wać nar­ko­tyk re­gu­lar­nie, by nie sto­czyć się w sza­leń­stwo. A spryt­ny sta­ruch nigdy nie two­rzył naraz wię­cej niż kilku fio­lek.

Z ner­wów się­gnął po jad, drżą­cy­mi pal­ca­mi od­kor­ko­wał bu­te­lecz­kę i wypił zie­lon­ka­wą ciecz. Gar­dło za­pie­kło okrut­nie i przez chwi­lę był bli­ski zwy­mio­to­wa­nia, ale gdy tylko sub­stan­cja spły­nę­ła do żo­łąd­ka, uczu­cie mi­nę­ło. Nie­dłu­go potem po­bu­dza­ją­ce cie­pło ro­ze­szło się po ciele, a Prin­giem znów wstrzą­snął dreszcz, tym razem przy­jem­no­ści.

Za­po­mniał o nie­bez­pie­czeń­stwach. Świat był jak ogień – jasny.

– Za­ki­sho, daj nam… – wy­szep­tał, nie do końca wie­dząc, co dalej chce po­wie­dzieć. – Pomóż nam… Wes­przyj mnie w… A zresz­tą! – zde­ner­wo­wał się na ten bez­sen­sow­ny dia­log z ja­kimś wy­ima­gi­no­wa­nym bytem.

Jedna z wy­znaw­czyń od­wró­ci­ła głowę i po­pa­trzy­ła na niego, nie prze­sta­jąc nucić. Od wczo­raj kul­ty­ści byli wy­ta­tu­owa­ni i wy­glą­da­li dość upior­nie z ciem­ny­mi kre­ska­mi pod ocza­mi oraz pa­ska­mi bie­gną­cy­mi przez łyse czasz­ki i nagie torsy. Tym bar­dziej że sma­gał ich żywy ogień, a oni cze­ka­li, kto tym razem okaże się naj­słab­szy.

Pring po­pra­wił ko­smyk wło­sów za uchem i pu­ścił oko do ko­bie­ty.

„Oby­ście mnie nie za­wie­dli, moi słod­cy łowcy”.

 

Za­śle­pie­ni wiarą

– Gdzie wróg, tam my, gdzie wróg, tam my – mam­ro­tał pod nosem Zyg­munt, uważ­nie kro­cząc przez ciem­ny las. Ściół­ka de­li­kat­nie chrzę­ści­ła pod bu­ta­mi, co w ci­chej nocy wy­da­wa­ło się po­dob­ne do wy­strza­łu z ar­ma­ty.

– Zyg, za­mknij się wresz­cie, bo zaraz wpa­ku­ję w cie­bie kulkę.

In­grid była bar­dziej ner­wo­wa niż prze­waż­nie, od­wra­ca­ła się na każdy sze­lest. Ze zło­ścią cięła krze­wy, któ­rych kolce szar­pa­ły jej ubra­nie. Cały czas zmie­rza­li w kie­run­ku, który wska­zy­wał kom­pas, z obawą ob­ser­wu­jąc oko­li­cę. Be­stia nie za­ata­ko­wa­ła po­now­nie, ale In­grid wi­dzia­ła ją w każ­dym cie­niu, który choć­by ledwo po­ru­szył się w pół­mro­ku.

Wresz­cie do­tar­li do czar­ne­go po­pie­li­ska, gdzie osta­ły się tylko osma­lo­ne pnie. Teren prze­ci­na­ło kilka wy­raź­nie wy­pa­lo­nych linii, jakby do tych miejsc ogra­ni­czył się pło­mień. Po dru­giej stro­nie po­go­rze­li­ska, spo­mię­dzy drzew, prze­bi­ja­ło się tań­czą­ce, po­ma­rań­czo­we świa­tło. Łowcy prze­kra­dli się bli­żej, wśród nie­zno­śne­go trzesz­cze­nia spa­lo­nych ga­łę­zi pod bu­ta­mi.

Im bli­żej świa­tła byli, tym wy­raź­niej sły­sze­li słowa oraz chó­ral­ny, mru­kli­wy śpiew kil­ku­na­stu gar­deł. Wresz­cie, przy­war­li do pni na gra­ni­cy linii drzew i ro­zej­rze­li się po oświe­tlo­nej po­la­nie.

Ścia­ny ognia ja­rzy­ły się krwi­stym, czer­wo­nym pło­mie­niem, liżąc ogo­ło­co­ne z ga­łę­zi pnie. Po­mię­dzy nimi sie­dzie­li ogo­le­ni na łyso lu­dzie z na­gi­mi tor­sa­mi, mam­ro­czą­cy jakąś man­trę. Na prze­dzie, za pro­wi­zo­rycz­nym oł­ta­rzem, w za­gaj­ni­ku peł­nym ole­istych zni­czy, stał ubra­ny w kar­mi­no­wą szatę czło­wiek, gniew­nie re­cy­tu­ją­cy wersy z opa­słej księ­gi.

Trzy­ma­jąc się cie­nia drzew, łowcy obe­szli po­la­nę, pod­cho­dząc w stro­nę oł­ta­rza. Ich kroki za­głu­szył po­mruk kul­ty­stów.

– A ten po­twór? – syk­nę­ła szep­tem In­grid, szar­piąc Zyg­mun­ta za ramię.

Łowca strą­cił jej dłoń.

– Za­pew­ne sko­nał od pło­mie­ni. Mu­si­my wy­ko­nać za­da­nie. Nic in­ne­go się nie licz…

Nie skoń­czył, bo­wiem bełt z kuszy wbił się w pień drze­wa obok niego. Teraz do­pie­ro zo­ba­czy­li, że nie­opo­dal Wiel­kie­go Pi­ro­man­ty ukry­ty był dzier­żą­cy kuszę Pring.

– Zajmę się nim. Weź­miesz na sie­bie wy­znaw­ców – syk­nął i nim In­grid za­re­ago­wa­ła, ru­szył do walki.

„Od­dzie­lić ziar­na od plew” przy­po­mnia­ła sobie wy­tycz­ne i po­stą­pi­ła zgod­nie z roz­ka­zem.

Ścia­ny ognia zga­sły z sy­kiem, gdy usta­ła mrocz­na man­tra.

Zyg­munt wy­padł na po­la­nę i bie­giem ru­szył na Uśmiech­nię­te­go Księ­cia, który nie zdą­żył prze­ła­do­wać kuszy i dobył ra­pie­ra, sta­jąc mię­dzy łowcą a Wiel­kim Pi­ro­man­tą.

In­grid sko­czy­ła do walki. Dwóch kul­ty­stów od razu się na nią rzu­ci­ło. Ko­bie­cie roz­cię­ła nagą pierś, a męż­czy­znę po­wa­li­ła cio­sem ka­ste­tem. Kątem oka ob­ser­wo­wa­ła, jak Zyg­munt wy­mie­nia ciosy z Prin­giem. Wiel­ki Pi­ro­man­ta stał nad nimi i za­miast ucie­kać, trwał jak posąg, w sku­pie­niu szep­cząc man­try. Jego oczy bły­snę­ły na zie­lo­no.

Ktoś ude­rzył z boku, więc In­grid go od­kop­nę­ła, a na­stęp­ne­go po­wa­li­ła po­przecz­nym cię­ciem. Kul­ty­ści wal­czy­li za­cie­kle mimo ran, lecz byli tylko wy­ta­tu­owa­ny­mi chło­pa­mi. In­grid ra­dzi­ła sobie z nimi bez trudu.

– Przej­mij Wiel­kie­go Pi­ro­man­tę! – wark­nął Zyg­munt, mię­dzy jedną, a drugą wy­mia­ną.

Pring wal­czył za­cie­kle, z za­ska­ku­ją­cą szyb­ko­ścią. Rzu­cił In­grid prze­lot­ne spoj­rze­nie, które wstrzy­ma­ło ją na chwi­lę w biegu.

Uśmiech­nię­ty Ksią­żę był… zmar­twio­ny.

Ucichł po­mruk Wiel­kie­go Pi­ro­man­ty. Roz­le­gło się za to ciche rzę­że­nie.

 

Prze­no­sze­nie na po­mnik

In­grid za­trzy­ma­ła się w pół kroku. Pod­nio­sła wzrok na Wiel­kie­go Pi­ro­man­tę, któ­re­go nie­na­wist­ne spoj­rze­nie prze­le­cia­ło po niej po­bież­nie i spo­czę­ło na Zyg­mun­cie.

– Pring, dość! – krzyk­nę­ła, wska­zu­jąc czar­ny cień, który sta­nął obok oł­ta­rza.

Uśmiech­nię­ty Ksią­żę, o dziwo, usłu­chał i zręcz­nie od­sko­czył, ki­wa­jąc In­grid głową. Zyg­munt zmie­rzył go nie­chęt­nym spoj­rze­niem, ale nie do­strze­ga­jąc wro­gich in­ten­cji, od­wró­cił się w stro­nę no­we­go za­gro­że­nia.

– Zło­ży­łeś przy­się­gę, by mnie przed nimi bro­nić, Pring – po­wie­dział sucho Wiel­ki Pi­ro­man­ta.

Potem wy­rzekł krót­kie nie­na­wist­ne słowo, które zro­zu­mieć mógł tylko czar­ny po­twór. Be­stia rzu­ci­ła się do ataku.

In­grid zdą­ży­ła je­dy­nie po­pa­trzeć na Zyg­mun­ta a potem na Prin­ga. Obaj wy­glą­da­li śmier­tel­nie po­waż­nie.

To mu­sia­ło wy­star­czyć za gwa­ran­cję.

In­grid zwar­ła dło­nie w pię­ści i za­ci­snę­ła oczy. Nic się nie wy­da­rzy­ło.

– In­grid! – krzyk Zyg­mun­ta wy­rwał ją z transu.

Po­twór na­tarł na sta­re­go łowcę, omi­ja­jąc In­grid, jakby była po­wie­trzem. Zwar­li się w walce. Zyg­munt blo­ko­wał ko­lej­ne ataki szpo­na­mi z coraz więk­szą trud­no­ścią. Po­twór sy­czał i ude­rzał coraz moc­niej. Wy­da­wa­ło się, że łowca zaraz po­dzie­li los Ger­wi­ny.

Był jed­nak Zyg­mun­tem Er­fe­rem. Le­gen­dą.

Finta, zwód z uni­kiem, pchnię­cie od boku, po któ­rym na­stą­pi­ło cię­cie po­przecz­ne, roz­ry­wa­ją­ce krtań. Po­twór wydał z sie­bie gul­go­czą­cy char­kot i po­wo­li upadł na zie­mię. Żył, ale zda­wał się stra­cić siły. Prze­bi­ty bok i prze­cię­te gar­dło, za­miast krwią, po­kry­ły się zie­lon­ka­wym pło­mie­niem.

Zyg­munt prze­niósł spoj­rze­nie na Wiel­kie­go Pi­ro­man­tę, który pierw­szy raz wy­glą­dał na za­sko­czo­ne­go – cof­nął się z ostroż­no­ścią, błą­dząc wzro­kiem.

I wtedy pierś Zyg­mun­ta prze­bił ra­pier.

Łowca wes­tchnął krót­ko i wy­pu­ścił pa­łasz z ręki. Upadł na ko­la­na.

Pring prze­szedł obok i sta­nął przy In­grid.

– Spi­sa­łeś się, Erfer. Przy­kro mi to mówić, ale je­steś zbyt dobry, by żyć.

W jedną, ostat­nią chwi­lę swo­je­go życia Zyg­munt pojął wszyst­ko, a do tego jesz­cze skar­cił się za śle­po­tę. Przed nim stały dwie różne wa­ria­cje tej samej osoby. Te same blond włosy i bły­sko­tli­we oczy, twa­rze na swój spo­sób po­dob­ne.

Że­la­zna Blon­dy­necz­ka i Uśmiech­nię­ty Ksią­żę.

– Wy­bacz, Zyg – szep­nę­ła smut­no In­grid.

Zyg­munt Erfer upadł twa­rzą do ziemi.

– Prze­no­sze­nie na po­mnik – mruk­nął kwa­śno Pring.

 

W swoim stylu

Wiel­ki Pi­ro­man­ta szcze­rzył szpi­cza­ste, brą­zo­we zęby, co wy­glą­da­ło jak za­po­wiedź ry­chłej śmier­ci. Zszedł z oł­ta­rza, roz­kła­da­jąc sze­ro­ko ręce.

– Szko­da, miał­bym w nim wspa­nia­łe dziec­ko – stwier­dził za­schnię­tym gło­sem. – Ale cie­szę się, że cho­ciaż ty do­łą­czy­łaś do na­szej spra­wy.

Pod­szedł do nich i ujął In­grid za dłoń. Za­drża­ła pod do­ty­kiem.

– Sta­wiam, że by­li­ście śle­dze­ni przez po­li­cję. Mu­si­my stąd odejść, gdy tylko pło­mień Do­brej Pani uzdro­wi mo­je­go syna. A potem czeka nas wiel­kość wo­jen­ne­go ob­li­cza Amir Maedy – po­wie­dział za­do­wo­lo­ny, ko­ści­stym pal­cem po­pra­wia­jąc In­grid ko­smyk wło­sów za uchem.

Z le­żą­ce­go po­two­ra do­by­wa­ło się ciche rzę­że­nie, gdy zie­lo­ne pło­mie­nie tra­wi­ły jego rany. Pring nie­chęt­nie prze­szedł obok niego.

– Wła­śnie – mruk­nął, pod­no­sząc z ziemi swoją kuszę. – Zyg­munt dał w kość temu two­je­mu sy­no­wi. Nie pod­nie­sie się szyb­ko, co?

– Zmie­rzy­ły się lata do­świad­cze­nia w zwal­cza­niu ano­ma­lii z le­d­wie na­ro­dzo­nym. A i tak prze­żył mój syn. Daj mu krót­ką chwi­lę – od­parł za­do­wo­lo­ny Wiel­ki Pi­ro­man­ta, pod­cho­dząc do oł­ta­rza i ścią­ga­jąc z niego księ­gę.

Pring po­ki­wał głową.

– Taa… Skoro mamy chwil­kę, nim się obu­dzi. Wła­ści­wie, to mia­łem cię chro­nić przed łow­ca­mi.

Roz­legł się zgrzyt ła­do­wa­nia kuszy.

– Nie przed samym sobą.

Wiel­ki Pi­ro­man­ta zdą­żył tylko pod­nieść wzrok. Roz­legł się świst. Bełt wbił się w szyję, po­wa­la­jąc go na oł­tarz. Księ­ga z hu­kiem upa­dła na zie­mię. Zie­lo­ne pło­mie­nie w oczach zga­sły, a z gar­dła wy­do­był się nie­zro­zu­mia­ły jęk. Ostat­ni raz spoj­rzał na swo­je­go śpią­ce­go syna, a potem trzy­ma­ją­ce­go kuszę Prin­ga, który teraz uśmie­chał się z sa­tys­fak­cją. Sko­nał z wy­ma­lo­wa­nym nie­zro­zu­mie­niem na twa­rzy.

Be­stia le­ża­ła nie­ru­cho­mo jak czar­na plama na ziemi, ale wy­do­by­wa­ła z sie­bie mam­ro­czą­ce dźwię­ki, na swój dziw­ny spo­sób po­dob­ne do ga­wo­rze­nia ma­łe­go dziec­ka. Spę­ka­na skóra lśni­ła w świe­tle po­chod­ni, a zie­lon­ka­we pło­mie­nie w miej­scu śmier­tel­nych ran po­wo­li do­ga­sa­ły. Ciało wy­da­wa­ło się nie­na­ru­szo­ne, jakby już zdą­ży­ło zre­ge­ne­ro­wać całe ob­ra­że­nia.

Gdy po­de­szli, po­twór po­ru­szył głową, a za­skle­pio­ne oczo­do­ły „po­pa­trzy­ły” pro­sto na nich. Be­stia za­czę­ła wę­szyć.

– Kurwa, mo­żesz się po­śpie­szyć? – wark­nę­ła In­grid.

– Wiesz, to be­stial­stwo za­bi­jać bez­bron­ne dziec­ko.

Pring za­chi­cho­tał z nutą sza­leń­stwa. Na­stęp­nie ze­brał w sobie wszyst­kie siły i za­mach­nął się w szyję po­two­ra. Ostrze nie od­cię­ło głowy, a be­stia po­ru­szy­ła się ner­wo­wo, jakby bu­dzi­ła się ze snu. Głę­bo­ka rana za­pło­nę­ła zie­lo­nym ogniem.

– Hmm… – mruk­nął Pring i znów się za­śmiał.

Rąb­nął jesz­cze raz. Mimo to po­twór spró­bo­wał wstać, a szpo­nia­ste ręce wy­cią­gnął przed sie­bie, jakby pró­bu­jąc się za­sło­nić.

Pring krzy­czał i coraz bar­dziej pa­nicz­nie walił na oślep. Ole­ista po­so­ka po­kry­wa­ła mu ręce i twarz, ale zie­lo­ny ogień w ranie wciąż pło­nął, a be­stia war­cza­ła, po­wo­li kie­ru­jąc ku niemu swe szpo­ny.

In­grid ode­pchnę­ła go na bok. Sta­nę­ła nad be­stią, wrza­snę­ła gło­śniej niż wszyst­kie okrzy­ki Prin­ga razem wzię­te i spu­ści­ła na szyję po­two­ra po­tęż­ne cię­cie. Roz­legł się gło­śny trzask, jakby ła­ma­ne­go drze­wa. Czar­ny łeb od­padł od ciała i fon­tan­na lep­kiej cie­czy za­la­ła ich oboje. Zwło­ki wciąż drga­ły, ale chwi­lę póź­niej uszło z nich życie, a pło­mie­nie zga­sły.

Ob­le­pie­ni czymś, co cuch­nę­ło jak skro­plo­na spa­le­ni­zna, stali nad po­bo­jo­wi­skiem, dy­sząc cięż­ko.

– Je­steś na­ćpa­ny tym syfem i tak ma­chasz bro­nią. Słod­ka Za­ki­sho, gdyby Zyg­munt nie po­wa­lił tego po­two­ra, to my byśmy tak le­że­li – wark­nę­ła In­grid.

– Tja – od­parł z prze­ką­sem Pring, kle­piąc ją po ple­cach. – Erfer mu­siał to zro­bić w swoim stylu. Nawet zdra­dza­jąc go, za­wdzię­cza­my mu życie.

 

Bo­ha­te­ro­wie sza­ro­ści

In­grid chyba nigdy nie wi­dzia­ła brata ubra­ne­go w coś, co przy­po­mi­na­ło mun­dur. Fal­ba­nia­sty koł­nierz kom­plet­nie nie pa­so­wał do pro­stych wło­sów, z któ­rych wciąż nie udało się zmyć krwi pi­ro­man­tycz­ne­go po­two­ra. A Pring pró­bo­wał wie­lo­krot­nie, bo jeśli o coś dbał na tym świe­cie, to o fry­zu­rę.

– Wszyst­ko prze­bie­gło zgod­nie z wy­tycz­ny­mi od ce­sa­rza, panie ko­mi­sa­rzu. – Zo­sta­wi­ła mó­wie­nie bratu, za­wsze był w tym lep­szy. – Zyg­munt Erfer, świeć Za­ki­sho nad jego duszą, jak przy­ka­za­no, do­stał chwa­leb­ną śmierć na polu walki, godną le­gen­dy. Tak czy ina­czej nie bę­dzie sta­no­wił pro­ble­mu w li­kwi­da­cji Try­bu­na­łu. Wiel­ki Pi­ro­man­ta prze­niósł się na łono Amir Maedy, gdzie jego miej­sce, a przy oka­zji zo­sta­wił nam w spad­ku tak zwany jad, z któ­re­go, jak ufam, ce­sar­scy la­bo­ran­ci będą w sta­nie opra­co­wać uni­wer­sal­ny wzór, co prze­ła­mie mo­no­pol Za­ko­nu i uczy­ni tę in­sty­tu­cję zby­tecz­ną, tak jak prze­ka­zał Ce­sarz. W tym miej­scu nad­mie­nię, że mam za­gwa­ran­to­wa­ny do­ży­wot­ni przy­dział tego spe­cy­fi­ku, jak rów­nież prawo do za­cho­wa­nia pięt­na­stu fio­lek zna­le­zio­nych przy Wiel­kim Pi­ro­man­cie, o tutaj z pie­czę­cią Na­czel­ni­ka Po­li­cji. – Pring pod­su­nął pod nos ko­mi­sa­rza jakiś świ­stek per­ga­mi­nu z ab­sur­dal­nie wiel­ką pie­czę­cią. – Wresz­cie, na tam­ten świat prze­nio­sła się także Pierw­sza Łow­czy­ni Ger­wi­na oraz bli­żej nie­na­zwa­ne mon­strum, przy któ­rym wam­pi­ry są jak ko­cię­ta i grupa opę­ta­nych wie­śnia­ków. Czy coś po­mi­ną­łem, słod­ka sio­stro?

– Jad.

– Ach, oczy­wi­ście! Pro­szę uprzej­mie, po­zo­sta­ły jad do wy­łą­czo­nych rąk che­mi­ków ce­sar­skich. – Pring po­ło­żył na bla­cie kilka fio­lek zie­lo­ne­go płynu.

Wą­sa­ty ko­men­dant po­li­cji po­pra­wił bi­no­kle i po­pa­trzył na ro­dzeń­stwo uważ­nie.

– Hm – po­wie­dział, co sta­no­wi­ło od­po­wiedź, ko­men­tarz i naj­wy­raź­niej rów­nież ak­cep­ta­cję ra­por­tu Prin­ga.

Bez dal­szych słów, przy­bił ko­lej­ną ma­syw­ną pie­częć na kar­cie ce­sar­skiej misji, z mocy usta­wy kwi­tu­jąc ją jako wy­ko­na­ną. Pring i In­grid wy­szli z ko­mi­sa­ria­tu zwol­nie­ni z całej swo­jej prze­szło­ści oraz ze zna­ko­mi­ty­mi re­fe­ren­cja­mi na przy­szłość, która miała mieć miej­sce w zu­peł­nie nowym świe­cie.

– Co teraz? – za­py­tał we­so­ło Pring.

In­grid wy­cią­gnę­ła zza pasa pa­łasz i spoj­rza­ła po­sęp­nie na ostrze.

– To na­le­ża­ło do Ger­wi­ny, potem wziął to Zyg­munt, a na końcu tym od­rą­ba­łam głowę po­two­ra. Tak jakby cały nasz od­dział go zabił.

– Ach, skąd ten sen­ty­ment! – Pring ude­rzył ją w ramię. – Jak zro­zu­mia­łem, nie chcia­łaś iść na dno, czyż nie?

– Tak. Prze­cież nie zro­bi­łam tego, bo wie­rzę w pie­przo­ną erę Rów­no­wa­gi. Ale co in­ne­go zło­rze­czyć na prze­sta­rza­łe le­gen­dy, a co in­ne­go pa­trzeć, jak od­cho­dzą na na­szych oczach – wes­tchnę­ła. – Tak to bę­dzie teraz wy­glą­dać? Wszy­scy mamy być zwy­czaj­ni, bez wy­bi­ja­nia się ponad sza­rość?

Pring uśmiech­nął się sze­ro­ko, od­po­wied­nio do swo­je­go przy­dom­ku.

– Wy­bi­jać się ponad sza­rość – prych­nął.

– Coś ty taki we­so­ły?

– Bo z sza­ro­ścią nam wszyst­kim do twa­rzy.