Mel (Wspomnienie Stanisława Lema)

Młody człowiek w szarym mundurze zastukał trzy razy do drzwi gabinetu szefa. Usłyszał krótkie i stanowcze: – Wejść!

Żołnierz bez wahania energicznie otworzył drzwi i wszedł do środka. Wzorowo wyprężył się w pozycji zasadniczej i nieomal pełnym głosem zaczął wygłaszać wyuczoną frazę – Panie majorze, melduję się…

Siedzący przy biurku łysiejący, niemłody już mężczyzna, ubrany był w podobny mundur, lecz jego uniform na pagonach przystrojony był błyszczącymi gwiazdkami. Do tego różnokolorowe baretki w okolicy lewej piersi świadczyły o dużym doświadczeniu, a zapewne również o jego licznych zasługach. Oficer z pewnym zniechęcenie machną ręką, aby w ten sposób  uciszyć młodego człowieka. Po krótkiej chwili prawą dłonią z wyższością skinął, by ten usiadł na krześle naprzeciw niego. Gdy młodszy stopniem żołnierz spoczął, oficer ostro i dosadnie rozpoczął tyradę: – Tyle razy ci mówiłem bar… – Najwidoczniej chciał użyć nieregulaminowego określenia, dlatego się powstrzymał, lecz bez zająknięcia kontynuował: – żeby nie pukać do drzwi. Masz wchodzić i już. Czy tu jest hotel albo jakiś burdel. Zawsze musicie pamiętać, że pracujecie w poważnej jednostce wywiadowczej. Starszy stopniem zakończył swój przydługi wywód. A potem zapytał: – To z czym przychodzisz Młody?

Niezrażony wcześniejszymi połajankami żołnierz regulaminowo odpowiedział: – Melduję, że w końcu mam rozwiązanie sprawy. To jest po prostu rewelacja. Na jego twarzy pojawiło się zadowolenie. Podekscytowany młody człowiek, w końcu mógł podzielić się wiadomościami, które napawały go dumą.

Spojrzenie przełożonego było jednoznaczne. Zdawał się on autorytatywnie twierdzić, że nie liczy, a tym bardziej nie wierzy w jakiekolwiek rewelacje odkryte przez Młodego. Zapewne jedynie dla spokoju sumienia i uzyskania całkowitej pewności, co do zgodności jego osądu z rzeczywistością, zapytał – No to gadaj, co to za rewelacje?

Młody żołnierz entuzjastycznie relacjonował: – W końcu mam, znaczy mamy rozwiązanie. Rozkodowaliśmy nagranie. No wie pan to, o kryptonimie XZ 1214. Nareszcie udało nam się w znacznej części je odczytać. Panie majorze, po tylu latach ślęczenia i starań różnych ekip. To nam się udało. Aby to osiągnąć zastosowałem to nowe oprogramowanie, a tak właściwie wykorzystałem sztuczną inteligencję. To są zupełnie inne możliwości. Pan rozumie. – spojrzał na niezbyt przyjazną twarz oficera. A potem dodał – Panie szefie proszę posłuchać – młody człowiek postawił na biurku miniaturowy japoński dyktafon, jednocześnie włączając go. Obaj siedzący bez słowa słuchali dźwięków płynących z urządzenia.

Po krótkiej chwili jako pierwszy wybrzmiał nieprzyjemnie zimny, a zarazem mechaniczny, głos. Nie można było mieć pewności do kogo należał. Równie dobrze mógł to być cieńszy głos mężczyzny lub trochę zbyt gruby głos kobiety. Lecz w tym momencie to nie było najważniejsze. Istotna była treść zarejestrowanej rozmowy. Z dyktafonu popłynęły słowa: – MEL 1253, odbieracie? No odezwijcie się wreszcie.

Po krótkiej chwili odezwał się o wiele bardziej przyjemny, a przy tym zdecydowanie męski głos. Odpowiadający był jakby wyraźnie zmęczony, a może bardziej zniechęcony. Powiedział: – Tak centrum, słucham.

Na te słowa pierwszy głos kontynuował: – To się odzywajcie, jak was wywołuję. Ile mam czekać? Przypominam, że ta transmisja zwrotna w ramach waszej misji M 1253 jest naszym ostatnim kontaktem.

Zaniepokojony mężczyzna zapytał, a jednocześnie zaoponował: – Jak to? Ostatnio umawialiśmy się inaczej. – A potem zrezygnowany spokojnie kontynuował: – To widzę, że nie zostało mi już wiele czasu. A ja nie zakończyłem jeszcze kilku bardzo ważnych projektów. Potrzebowałbym jeszcze rok, a najlepiej dwa. Po prostu się nie wyrobię.

Mechaniczny głos z irytacją zareagował: – Jak zwykle! Te wasze projekty! A czy choć trochę dotyczą one naszej misji?  Bo nie wydaje mi się. Od początku prawie wszystko co robicie MEL, znacznie wykraczało poza cele misji. Nie rzadko też nie miało one z nimi nic wspólnego. Wasze działania były z gruntu nieodpowiedzialne i samowolne. – Po chwilowej pauzie z niechęcią dodał: – Co prawda Wysoka Rada kilkakrotnie dała się wam przekonać, a właściwie zmanipulować, że to niby rodzaj kamuflażu. Ale ja wiem, że tak nie było i niestety nie jest. Po prostu robicie, co chcecie. Moim zdaniem za daleko się posuwacie MEL 1253. Ale jak Rada wam pozwoliła, to ich problem. My z pionu operacyjnego inaczej, można powiedzieć, bardziej trzeźwo, patrzymy na różne sprawy.

MEL przerwał nieprzyjemną tyradę, usiłował się bronić: – Jak to za daleko? Moim celem zawsze było, jest i będzie dobro misji. To, że przy okazji chciałem ich przygotować na to, co może przynieść im przyszłość, to zupełnie inna sprawa. Ale poniekąd czułem się w obowiązku, a Wysoka Rada mnie rozumie, a nawet poparła mój punkt widzenia.

Mechaniczny głos przerwał wywody mężczyzny i lekko podniesionym tonem ponownie przemówił, a właściwie zaatakował: – MEL uspokójcie się. Więcej słuchajcie, a mniej mówcie. Znam ja tę waszą metodę przekonywania. Mało, kto może dotrzymać wam kroku w tej kwestii. Ale nie ze mną takie zabawy. Znowu zaczynacie te wasze gierki. Jak zawsze zapominacie, kto tu wydaje rozkazy, a kto powinien je wykonywać. Nigdy nie chcecie pamiętać, że jesteście jedynie szeregowym Wysłannikiem na prawach Obserwatora. Tyle i aż tyle.

Niezrażony MEL nie oddawał pola: – Tak też działam i się zachowuję, a do tego… – umilkł, bo Mechaniczny Głos ponownie mu przerwał – MEL, do czarnej dziury! Powtarzam, Wysokiej Radzie możecie mydlić oczy, ale nie mnie. – A potem Głos beznamiętnie, lecz równie stanowczo stwierdził: – Wy MEL chyba czujecie się, a i czasami zachowujecie, jak człowiek. A nigdy nim nie będziecie. Musicie zawsze pamiętać, że jesteście z innego, naszego, i ma się rozumieć lepszego świata.

Lecz mężczyzna w dalszym ciągu nie dawał za wygraną: – To przesada i błędna interpretacja moich poczynań. Nie ma na to żadnych dowodów. A z resztą tłumaczyłem się przed Wysoką Radą i ta przyznała mi rację. – A potem ironicznie dodał – chyba, że to Rada się myli. – A na koniec zaakcentował: -Według was, oczywiście. Panie dowódco.

Słowa, które popłynęły z japońskiego urządzenia, a wypowiedziane przez Mechaniczny Głos jasno wskazywały, że ten się zagotował. Nieomal krzycząc wyrzucił z siebie z impetem: – No, no mówiłem, żebyście nie próbowali być mądrzejszym ode mnie, waszego dowódcy. Powiem wam coś jeszcze, MEL dla mnie, jesteście po prostu zdrajcą. Bo kto, jak nie zdrajca podaje obcym na tacy, tajemnice własnego świata. Zapominacie, że tu na Ziemi żyje obca, potencjalnie niebezpieczna dla nas cywilizacja.

Niestrudzony MEL odpierał ataki: – Jakie tajemnice? Jakie zdradza? Możliwe, że przybliżyłem im pewne fakty i procesy. To właśnie na tej podstawie mogłem poczynić interesujące obserwacje, co do ich prawdziwej natury, znaczy ludzi. Okazało się, że moje przypuszczenia były słuszne. Ludzie niczego nie zrozumieli. Wszystko potraktowali jako coś, co może jest interesujące, ale jedynie, jako rozrywka. Nie potraktowali niczego poważnie – ze smutkiem argumentował mężczyzna, a potem dodał – A to chyba jest najcenniejsza wiedza, jaką mogliśmy o nich zdobyć. Po prostu są tak zadufani w sobie, że nie potrafią właściwie interpretować oczywistych faktów, a nawet zagrożeń.

Mechaniczny głos stwierdził: – MEL wy niczego nie rozumiecie. Może kiedyś, gdy ludzie dotrą do naszego świata, to skorzystają z tych, jak to mówicie niepoważnie potraktowanych informacji. A wtedy to my możemy znaleźć się w niebezpieczeństwie. – A po chwili Głos kontynuował. – Niezależnie też, jeżeli kiedyś w przyszłości nasz świat będzie gotowy wykorzystać przeciwko nim zaimplementowane przez nas technologie, to ludzie mogą być w większym stopniu odporni na nasze działania. I to przez was MEL.

Mężczyzna się bronił: – Zaraz, zaraz. Wbrew pozorom wśród ludzi też od czasu do czasu trafiają się, co prawda bardzo rzadko, inteligentne jednostki. Przez minione wieki trwania ich przeróżnych cywilizacji, ludzie do wielu rozwiązań doszli sami.

Irytacja Mechanicznego głosu sięgnęła zenitu. Pewno, dlatego oznajmił: – MEL nie będę się z wami spierał. Tak jak powiedziałem wasza misja i tak się kończy i wracacie do Centrum przed oblicze Wysokiej Rady. Już oni was ocenią i rozliczą– a potem głos uspokoił się i dodał – Ale za zdradzenie ludziom nazwy planety Solaris, to mam do was prywatnie wielką pretensję….

W tym momencie urządzenie odtwarzające rozmowę zamilkło.

Zaniepokojony oficer spojrzał na Młodego i warknął: – Co jest do cholery?

Podwładny jakby ciągle oczarowany, tym co obaj panowie usłyszeli niespiesznie odpowiedział: – Spokojnie panie szefie. Tu niestety zmienili sekwencję kodowania przekazu. Musieli zastosować system, który, co pewien czas, dokonywał konwersji szyfrowania transmisji. Ale już nad tym pracujemy.

Przełożony z niesmakiem spojrzał na podwładnego. A potem wybuchnął: – No dobrze. Ale co to właściwie było? Jakieś dyrdymały skończone.

Zaskoczony podwładny nie usiłował się bronić, a raczej głośno się zastanawiał: – Ja wiem? Czy o tym można powiedzieć dyrdymały? Z tego, co ustaliłem, był to zarejestrowany kontakt pomiędzy przedstawicielami obcej cywilizacji. Jeden z rozmówców był gdzieś na statku kosmicznym, prawdopodobnie zacumowanym w okolicach drugiej strony Księżyca. Drugi natomiast, to agent, przebywający tu na Ziemi.

Przełożony przez chwilę nie odzywał się. Jakby nad czymś się zastanawiał., dlatego zachęcony tym faktem Młody kontynuował: – Po precyzyjnym rozpracowaniu podejrzewamy, że agentem mógł być podający się za człowieka mężczyzna, który posługiwał się dokumentami wystawionymi na nazwisko Stanisława Lema. Nota bene to znany polski pisarz SF. To ci dopiero idealny kamuflaż – zaakcentował Młody i mówił dalej – Niestety nie możemy go zapytać, o co w tym wszystkim chodzi i z kim rozmawiał, bo od pewnego czasu został uznany za nieżyjącego. Chociaż w tym kontekście i okolicznościach, należałoby to nazwać zupełnie inaczej. Dlatego obecnie najintensywniej pracujemy nad precyzyjnym zlokalizowaniem miejsca, z którego emitowany był sygnał z tym mechanicznym głosem.  Nie wykluczone,

że Obcy mają bazę na ciemnej stronie Księżyca. – Z wyraźną ekscytacją zakończył młody żołnierz.

Natomiast żołnierz starszy stopniem oraz wiekiem i doświadczeniem, zmarszczył czoło i poczerwieniał. Była obawa, że ze złości lada chwila wybuchnie. A mówiąc po wojskowemu, eksploduje. Na szczęście dla wszystkich, to się nie wydarzyło. Za to niezwykle grubiańskim głosem oficer wykrzyczał do Młodego: – Ja wam dam pisarza SF. Tyle czasu pracujecie nad tą sprawą, żeby teraz przedstawić mi takie bzdury. Na kilometr widać, że ta rozmowa została przez was sfabrykowana. Jak się dowiem, że poszliście z tymi głupotami do mediów, to marny wasz los. A z ciepłą posadką, którą teraz zajmujecie, szybko się pożegnacie. Odmaszerować i weście się w końcu do roboty.

Młody żołnierz jak rażony piorunem wstał, wyprężył się i wyszedł z pokoju. Oficer opadł na swój fotel, a stopy oparł na biurku. Lecz nie było mu dane długo odpoczywać i rozmyślać. Po krótkiej chwili na jego biurku odezwał się brzęczek telefonu. Major niespiesznie opuścił nogi na podłogę, a potem sięgnął po słuchawkę, podniósł ją i stanowczym, ciągle jeszcze podnieconym głosem wychrypiał do niej – Halo?!

Gdy oficer usłyszał w słuchawce znany, Mechaniczny Głos, dalsze słowa ugrzęzły w jego wojskowej krtani. Głos stanowczo dopytywał się: – MK 1313, co tam do czarnej dziury się u was dzieje?

Na chwilę zapanowała nieprzyjemna cisza. Oficer nie potrafił wykrztusić słowa, dlatego nie czekając dłużej Głos przeszedł do nieprzyjemnej tyrady oskarżeń i gróźb – Zapewnialiście, że wszystko macie pod kontrolą. Coś nam się widzi MK 1313, że nie radzicie sobie na tej wysuniętej, najbardziej newralgicznej placówce wywiadowczej. Nie wiem co z wami zrobić. Będziemy musieli o wszystkim powiadomić Wysoką Radę. Niech Ona zadecyduje. Oszołomiony oficer dalej milczał. Głos z niewielką empatią dodał – Może to już czas, aby was wygasić.

Zasłużony oficer, a może raczej Wysłannik obcej cywilizacji, posłusznie słuchał i ciągle nie potrafił wydusić z siebie słowa. Natomiast Głos kończąc połączenie zrezygnowany powiedział do siebie: – Co ja mam z tym personelem na tej cholernej Ziemi. To chyba przez tą dziwną i najbardziej niestabilną w okolicy planetę. Wszyscy tam po krótkim czasie służby po prostu głupieją.

Żołnierz w mundurze przystrojonym licznymi gwiazdkami i baretkami, jeszcze długo stał z słuchawką przy uchu. Wyglądał jakby się zapowietrzył. Gdy w końcu spróbował się odezwać, połączenie już dawno zostało zerwane.