Weryfikacja proceduralna

Prawie każdy od czasu do czasu, zastanawia się nad swoim życiem. On też to robił. Zawsze dochodził do wniosku, że co jak co, ale z życia może być zadowolony. Kwatera MCL1216, którą oddano mu do dyspozycji w zupełności mu wystarczała. W pracy się nie przemęczał. Co prawda to co robił w żaden sposób go nie ekscytowało. Przez dziesięć godzin składał cztery elementy w jedną całość. Nikt mu nie powiedział po co to robił lub czemu miało służyć to co wykonał, lecz on nie musiał tego wiedzieć. Ważne, że wykonywał obowiązującą w danym dniu normę. Więcej od niego nie wymagano. A on zawsze starał się być w porządku.

Nigdy nie odczuwał głodu. Posiłki były znośne i wystarczające. Rano kubek białej, glutowatej, lekko słodkawej brei. Co prawda, gdy ją wciągał odczuwał coś w rodzaju mdłości, lecz mimo to pochłaniał całą zawartość naczynia. Czasami słyszał podszepty innych, że kiedyś smak tego posiłku był orzeźwiający. Ale on nawet nie zastanawiał się nad tym, co to właściwie znaczyło. W ciągu dnia, podczas przerwy w pracy, dostarczali mu kubek z rzadkim kisielem oraz drugi z żółtą, gęstawą cieczą. Smak pierwszego płynu był słonawy, a żółta breja miała posmak goryczy. Za to razem te smaki komponowały się wyśmienicie. A wieczorem w kwaterze, zawsze czekał na niego ten sam duży pojemnik nieomal czarnego płynu. Smak tej potrawy był ostrawy, lecz gdy przed snem wypełnił nią swój żołądek, czuł się nieomal błogo. Tak właściwie nie pamiętał, czy kiedykolwiek jadał coś innego. Lecz nie miało to żadnego znaczenia.

Sypiał wyśmienicie. Zapewne również dlatego, że nie przywiązywał wagi do drobiazgów. Za to zawsze cieszył się pozytywnymi zmianami.  Gdy tak czasami nad tym co go spotyka zastanawiał się, mógłby przysiąc, że komfort życia, nieustannie się poprawiał. Dlatego też z nadzieją patrzył w przyszłość. Tylko czasami na kilka sekund przed przebudzeniem odczuwał dziwny, niezrozumiały niepokój. Gdy o tym rozmyślał, to winił za ten stan brak jakichkolwiek wspomnień. Nie pamiętał skąd i dlaczego znalazł się w Wieży. Bardziej było to przeczucie niż wiedza, że raczej był tu od niedawna. Lecz w sumie nie stanowiło to większego problemu. Może rzeczywiście nie znał odpowiedzi na tak postawione pytanie, lecz ważniejsze było to, że byli tacy, którzy rozwiewali wszystkie jego wątpliwości. Dlatego za każdym razem, gdy poczuł zbędny niepokój, przyrzekał sobie, że więcej nie będzie podejmować takich rozważań.

Już dawno, chociaż nie pamiętał od kiedy, postanowił myśleć jedynie pozytywnie. Coś na kształt szczęścia dawało mu cieszenie się każdym drobiazgiem.  A powody do optymizmu znajdował na każdym kroku. Chociażby fakt, że obecnie przy identyfikacji przez Przezroczystych, zniesiono obowiązek podawania całego indywidualnego identyfikacyjnego numeru. Wystarczyło znać jedynie zasadniczą jego część, czyli w jego przypadku zaledwie MCLM236. Nie tak jak jeszcze niedawno, gdy było to siedem liter i dwanaście cyfr. A należało wyrecytować je bez zająknięcia. Pomyłka, mogła się wiązać z dotkliwymi sankcjami. A wykupienie się od Przezroczystych podobno sporo kosztowało. Jego nigdy nie dotknęła tak drastyczna sankcja. On zawsze był w porządku, to też nigdy nie miał potrzeby, aby się wykupić. Chociaż o Przezroczystych mówili różnie, czasami nawet źle, lecz na szczęście nad wszystkim czuwali Zbawcy.

To oni w ostatnim Nakazie „Twoje prawa”, potocznie nazywanym „kagańcem”, wprowadzili te korzystne uproszczenia. Wszyscy, a on w szczególności był za to wdzięczny Zbawcom. Bo to Oni najlepiej wiedzieli, co potrzebują mieszkańcy Wieży. Zbawcy powtarzali, że „Twoje prawa pomagają wszystkim”, a chociaż niektórym obowiązujące lub nowowprowadzane regulacje mogły wydawać się trudne, dopóki nie zostały zniesione to obowiązywały. Zbawcy wszystko wiedzieli najlepiej. Gdy było to zasadne, niepotrzebne prawo było przez nich znoszone lub zmieniane. Dla zwykłych Numerów ten proces mógł wydawać się niejasny i skomplikowany. Chociażby dlatego, że na dobrą sprawę nikt nie był pewny, który Nakaz obowiązuje, a którą Zasadę w między czasie zniesiono. Zbawcy w swej mądrości zawsze tłumaczyli – nie rób innym kłopotu, stosuj prawo. On to rozumiał, a nawet dziwił się Numerom, które okazywały jakieś szemrane niezadowolenie. Zbawcy najlepiej wiedzieli, co i kiedy jest dla wszystkich najlepsze. Zwykłe Numery nie musiały zaprzątać sobie głowy trudnymi sprawami. Za nich myśleli Zbawcy. A jemu to pasowało

A co do warunków życia, to miał je całkiem wygodne. Kwadrat, który został mu przydzielony, był wyposażony w łóżko, stolik, krzesło, wieszak. W ścianie po lewej stronie znajdowały się dwa półokrągłe otwory. W pierwszym, tym mniejszym rano i wieczorem pojawiały się posiłki. Drugi otwór służył do odbierania czystych ubrań oraz oddawania zużytych okryć do utylizacji. W centralnym miejscu największej ściany wbudowany był ekran. Na środku pomieszczenia stała podstawa, na której spoczywał osobisty kontraktor ze Zbawcami. Przy jego pomocy mógł przekazać do Zbawców swoje uwagi lub informacje. Dla sprawności działania systemu, połączenie było jednokierunkowe. Czyli bez problemów przekazywane były informacje jedynie do Zbawców. Przebieg takiego kontaktu precyzyjnie opisywał stosowny Nakaz. Dla wygody kontraktor służył również do wybierania pożądanego w danym momencie kanału w TV. Telewizja była najlepszą formą relaksu. Dla wygody, a zarazem bezpieczeństwa mieszkańców Wieży, programy informacyjne ze znakiem Q, nadawane były równocześnie na wszystkich kanałach. Mało tego, gdy nadawano wiadomości ze znakiem Q, ekran TV uaktywniał się samoistnie. Tym sposobem ważne informacje docierały jednocześnie do wszystkich.  

Poza wiadomościami największą popularność miała piłka próżniowa. Była to bardzo emocjonująca i barwna gra, której zasady wymyślili Zbawcy. Znali je wszyscy. Rywalizacja odbywała się w pomieszczeniu, w którym obniżona była grawitacja, a tam dwa piętnastoosobowe zespoły, przynajmniej w momencie rozpoczęcia meczu, ubrane w stroje ochronne dążyły do umieszczenia stalowej kuli w otworze w kształcie litery Q. Kula miała średnicę 25 cm, a tzw. Złota Dziura Q, około 100 na 60 cm. Uczestnicy, a tym bardziej kula, dzięki zredukowanej grawitacji poruszali się ze zwielokrotnioną prędkością. Zawodnicy rozpędzali siebie lub partnera, co przy zastosowaniu różnych technicznych układów umożliwiało wystrzeliwanie kuli z dużą siłą i prędkością w kierunku Złotej Dziury. Zdarzało się, że kula celowo wystrzeliwana była w kierunku zawodnika drużyny przeciwnej, co w efekcie czasami powodowało jego eliminację z gry. Wszystko było bardzo widowiskowe i ekscytujące. Najciekawszy moment był wtedy, gdy kula z brzękiem lądowała w Złotej Dziurze. Nie mniej emocjonujące było upolowanie kulą gracza drużyny przeciwnej. Nie było to łatwe, lecz zdarzało się, że ten czy ów nie zdążył zastosować odpowiedniego uniku albo nie zakrył się tarczą ochronną. Gdy dochodziło do przejęcia przez gracza znacznej energii uderzenia, zdarzało się, że taki gracz tracił przytomność. Nie raz na kombinezonie pojawiały się również czerwone plamy. Czasami dochodziło do pęknięcia maski lub hełmu, co mogło doprowadzić do krwawych urazów twarzy lub głowy. Takie były twarde reguły gry. Próżniacy, bo tak wszyscy nazywali dzielnych zawodników, byli powszechnie uwielbiani. Mieszkali na poziomie Q3, w sąsiedztwie poziomu Q. A właśnie tam żyli Zbawcy.  

Szczególne miejsce wśród nadawanych w TV programów zajmowała Transmisja. Znaczna część Numerów uważała, że właśnie Transmisja była najważniejsza. Co prawda statystyki mówiły, co innego, bo jej oglądalność wynosiła zaledwie 89%, podczas gdy Próżniaków oglądało aż 95% Numerów. To nie zmieniało faktu, że Transmisja była programem z głębokim przesłaniem. Prowadził ją jeden ze Zbawców, którego tytułowano Ten Wyznaczony. To właśnie On wygłaszał uduchowionym głosem zapewnienia i deklaracje o lojalności mieszkańców Wieży dla Zaświatów. Najważniejszym momentem Transmisji było telepatyczne łączenie się Wyznaczonego z Zaświatami. Tą drogą uzyskiwał on odpowiedzi na dręczące mieszkańców Wieży pytania. Każdy Numer mógł przesłać do Wyznaczonego własne pytanie. Do tego między innymi służył indywidualny kontraktor. Transmisje odbywały się każdego wieczoru. Dlatego wszyscy mogli być spokojni, że kiedyś doczekają się odpowiedzi na przekazane przez nich pytanie. Podobno nie wszyscy wierzyli w Zaświaty, lecz oglądanie Transmisji w zasadzie było obowiązkowe.

Nie mniejszą popularnością cieszył się program o życiu Zbawców. Ci niesamowicie mądrzy, skromni i przyzwoici ludzie, często przez mieszkańców Wieży postrzegani, jako nadludzie, opowiadali o bieżących trudach i problemach z życia wszystkich Numerów. Często też obrazowo snuli wizje dotyczące przyszłości. Wieża, a dokładniej pobyt w niej, to stan przejściowy. Chociaż Numery prawdopodobnie przebywały tu od zawsze, wszyscy wiedzieli, że kiedyś ją opuszczą. Jak mieszkańcy innych Wież, na tak zwanym całym świecie. Zbawcy twierdzili, że naturalnym stanem dla ludzi było życie na wolnej przestrzeni, pod gołym niebem. Poza Zbawcami, którzy wiedzieli wszystko, pozostałe Numery, w tym on, nie wiedzieli, co znaczyło, żyć poza Wieżą. Tym bardziej pod gołym niebem. Nikt nigdy nie widział tak zwanego nieba. Lecz z tym, co mówili Zbawcy nie dyskutowano. Jeżeli Zbawcy tak mówili, to zapewne mieli rację. On był o tym przekonany.

Gdy któregoś wieczoru odpoczywał po pracy i oczekiwał na pojawienie się na ekranie wiadomości Q, nagle jakby zapadł się w czarną dziurę. Nie rozumiał tego. Stracił orientację, tak właściwie w tym momencie nie istniał. Jedyne, co gdzieś w oddali majaczyło, to przekonanie, że nie był to sen. Był przekonany, że gdy człowiek śni, to zdaje sobie z tego sprawę. W tym dziwnym momencie było inaczej. Z pewnym żalem, a nawet trwogą pomyślał, że niestety czasami wątpił w istnienie Zaświatów. Wszystko wskazywało na to, że jednak się mylił.

Po trudnym do sprecyzowania czasie, mógł wreszcie otworzyć oczy. Gdy to zrobił oślepiło go nieprzyjemne w swej ostrości światło. Przez jego umysł przemknęła myśl, że taka jasność może istnieć jedynie w Zaświatach. Gdy jego oczy w końcu zdołały przystosować się do wszechobecnej światłości powoli zaczął dostrzegać krzątające się wokół niego dziwne postacie. W pierwszej chwili skojarzyły mu się one z robotami, a potem w większym stopniu z żołnierzami. Ich ruchy były krótkie, precyzyjne, a do tego do przesady oszczędne. Gdy zdjęto mu z głowy masywny hełm, zrozumiał, że żyje i zapewne miejsce, gdzie się znalazł, nie były Zaświatami. Po chwili usłyszał pytanie: – Jak się pan nazywa? A potem kolejne kwestie skierowane w jego kierunku: – No, wreszcie. Witamy. Gdzie tak długo pan błądził. Proszę już wracać, za pół godziny ma pan spotkanie z panem Docentem. Nie rozumiał, o co chodzi, gdzie się znalazł, a nawet kto i co do niego mówi. Gorączkowo zastanawiał się kim właściwie jest, a może nawet czy w ogóle jest. Lecz jednocześnie jedna po drugiej, kiełkowały nieuporządkowane myśli. Na moment przeraził się, że zapomniał swojego numeru.  Lecz zaraz też uświadomił sobie, że nie ma potrzeby przywoływać w pamięci numeru. Przecież kiedyś miałem imię i nazwisko. Tak. Chyba nazywam się Jan Popendowski?  Właśnie Jan Popendowski, a nie MCL…. Nie był pewny, czy przekonanie co do swojej tożsamości ucieszyło go. Lecz opanował się, a potem pewnym, chrapliwym głosem, krótko odpowiedział pytającym: – Jan Popendowski.

– Dobrze panie Janie – usłyszał potwierdzenie, które go uspokoiło. Teraz już bez stresu mógł obserwować, co działo się wokół niego. Kilka osób w szarych uniformach odpinało zatrzaski na jego tułowiu, rękach i nogach. Był w pozycji półsiedzącej. Jeszcze przez chwilę tkwił w twardej kapsule. Po wyswobodzeniu z pancerza, personel odpinał z jego ciała setki czujników. Poczuł ból, gdy usuwano z ramion i dłoni wkłucia do żył oraz zapach potu, a także innych substancji chemicznych. Przy pomocy dwóch podpierających go osób trafił do kabiny, a tam z każdej strony delikatne strumienie ciepłej wody przywracały go do pełni życia. Potem zaprowadzono go do obszernego i eleganckiego gabinetu. Ciągle jeszcze oszołomiony zajął miejsce na skórzanym, bardzo wygodnym fotelu. Jego zmysły odnotowały zapach konserwowanej skóry, a zaraz potem przyjemny aromat kawy. Właśnie w tym momencie zbliżała się do niego efektowna blondynka, która spoglądając na niego ciepło się uśmiechała, a jednocześnie postawiła przed nim filiżankę z czarnym płynem. Piękna kobieta – właśnie w taki sposób pomyślał o niej powiedziała do niego: – Jak pamiętam, pije pan czarną. Bez wahania potwierdził: – Tak. Czarna kawa to esencja życia.

Gdy delektował się podanym mu napojem, zastanawiał się jak też wyszło to całe badanie. W tej chwili wszystko co wiązało się z sytuacją, w której Jan się znalazł, przypomniało mu się. Dwa tygodnie wcześniej stawił się w Instytucie badającym przydatność kandydatów do objęcia wysokich stanowisk w administracji państwowej. Badanie było dobrowolne, lecz brak pozytywnego certyfikatu dokumentującego przejście badań, praktycznie eliminował z procesu rekrutacji. Po chwili do gabinetu energicznie wszedł elegancko ubrany, a przy tym uśmiechnięty mężczyzna. Jego sposób poruszania się, a tym bardziej aparycja wzbudzała zaufanie.

– Jak pan się czuje? – spytał, jednocześnie potrząsając jego dłonią. Jan syknął z bólu, ponieważ uścisk Docenta uraził jego rany. Mimo tego bez zwłoki odpowiedział równie dziarsko – bardzo dobrze.

– O przepraszam – Docent zreflektował się i dodał – jestem bardzo zadowolony z pana wyników. Zaadoptował się pan do zupełnie skrajnych warunków i to z pełną wewnętrzną akceptacją. Może pan liczyć na wysoką notę. Takich ludzi w państwowej administracji potrzebują.  Na pewno zrobi pan niezłą karierę.

– Dziękuję panie Docencie – powiedział z przekonaniem, a potem zapytał – ale właściwie, to gdzie ja byłem?

– Już wszystko panu opowiem – odpowiedział Docent – nasi VR-owcy wygenerowali taką złożoną i niekonwencjonalną rzeczywistość – mężczyzna opowiadał z zadowoleniem – gdyby pan przykładowo, był kandydatem na dowódcę misji kosmicznej, to znalazłby się pan w Polis na Marsie, po totalnej katastrofie na Ziemi. Ale w tym przypadku najważniejsze było sprawdzenie pana lojalności i akceptacji wszelkich, nawet niezbyt korzystnych uwarunkowań. To, dlatego trafił pan do Wieży. Wykreowaliśmy kilkanaście podstawowych i kilkaset pochodnych VR-rzeczywistości. W ten sposób otrzymaliśmy super twardą procedurę HR.

– To ciekawe. – Jan potwierdził i dodał– Gdy wyraziłem zgodę na poddanie się tej procedurze powiedziano mi, że na chwilę znajdę się w innym świecie. Jednak nie przypuszczałem, że tak właściwie, poza tym innym światem niczego innego nie będzie – odpowiedział refleksyjnie.

– No i właśnie, o to nam chodziło– ucieszył się Docent i uzupełnił – zbudowaliśmy te różne wirtualne światy, żeby badany był całkowicie przekonany o realności tego, co odbierają jego zmysły.

– Fascynujące – Jan zachwycił się, a potem dodał – nie ruszając się z miejsca człowiek, a właściwie jego świadomość zostaje przeniesiona, do innego świata. To prawie jak magia.

– Rzeczywiście, kiedyś może ktoś użyłby takiego określenia – zgodził się Docent – a to jedynie najzwyklejsza totalna biostymulacja. Po prostu w hełmie i na całym ciele Stymulanta znajdują się liczone w dziesiątki tysięcy mikro elektrody i przekaźniki, ale nie będę wchodził w techniczne szczegóły procesu. Tym nie mniej, to one pozwalają na formatowanie i programowanie pracy całego układu nerwowego Stymulanta. W trakcie tego procesu wszystkie przeżycia, a jednocześnie odczucia organizmu Stymulanta wydają mu się całkowicie realne, autentyczne i prawdziwe.

– To niesamowite – Jan odpowiedział z emocją w głosie, a po zastanowieniu dodał – aż strach pomyśleć, jak można by to wykorzystać, gdyby proces mógł być zaimplementowany do konkretnej osoby albo i wielu osób jednocześnie w sposób zdalny, bez kapsuły, hełmu i tych wszystkich elektrod.

– Proszę pana, czy ma mnie pan za kogoś bez wyobraźni – z dumą odpowiedział naukowiec, a potem z nieskrywaną wyższością dodał – od dłuższego czasu już nad tym pracujemy – uśmiechną się i kontynuował – może niezbyt prędko to się stanie, ale tak czy inaczej, to jedynie kwestia czasu. Wie pan – z pewną rezerwą w głosie powiedział Docent – tak się zastanawiam, a może chciałby pan wejść w nasz projekt. Potrzebuję ludzi o pana predyspozycjach. Niezbędną wiedzę szybko pan nabędzie, dam panu wszystko, co będzie do tego potrzebne. Analizując pana osobowość, niezależnie dokonaliśmy też oceny potencjału w obszarze chłonności umysłu i gotowości na zmiany. Nie bez znaczenia jest również pańska nieskrępowana wyobraźnia. Bo żadne dotychczasowe standardy nie przystają do naszego wybitnego projektu.

– Pan Docent mnie zaskakuje. Ja naiwny myślałem, że są jakieś granice magii – powiedział ciągle jeszcze oszołomiony Jan, a może i trochę przerażony zaprezentowaną mu nie wprost, wizją przyszłości.

– Ciekawy jest ten pana sposób myślenia. Widzę, że nie myliłem się, co do pana – Docent ponownie uśmiechnął się i protekcjonalnie dodał – porównywanie naszych działań do magii, to taki zabawny, nieskrępowany anachronizm. Jak pan zauważył nadprzyrodzona rzeczywistość miała pewne, z góry ustalone granice. Natomiast dla nas tak naprawdę ograniczenia mogą wynikać jedynie ze złożoności zlecenia. Lecz nasza kreatywność nie ma granic – Docent znowu chwile się zastanowił, a potem jakoś tak refleksyjnie powiedział – chociaż może również ta niegdysiejsza magia ograniczona była jedynie przez wyobraźnię jej animatorów lub, co bardziej prawdopodobne sponsorów. Bo jakby nie patrzeć, wszystko sprowadza się do władzy i pieniędzy. Do Jana dotarło, że Docent był człowiekiem nietuzinkowym, a tak właściwie nie do końca normalnym. Ta myśl przeraziła go. Jeszcze bardziej przestraszyły słowa jakby od niechcenia, wypowiedziane po chwili przez Docenta.

– Wie pan to wszystko jest względne – stwierdził Docent, a widząc brak zrozumienia w oczach rozmówcy, dodał – no to, kto jest normalny. Bo ważniejsze są inne sprawy, a przede wszystkim nieskrępowana kreatywność.

– Ale ja o sobie wolę myśleć tak standardowo – Jan odpowiedział z naciskiem.

– Panie Janie – usłyszał i uświadomił sobie, że Docent po raz pierwszy użył jego imienia – To niechże pan tak o sobie myśli, któż tego panu broni – naukowiec jakoś dziwnie nerwowo kontynuował – wszyscy będą tak o sobie myśleć. Ale tylko wtedy, gdy ja tak zechcę i na to pozwolę. Już niedługo będę mógł zapanować nad waszymi myślami.

Wyglądało jakby na moment docent stracił nad sobą kontrolę. Jego ciało zaczęło dygotać, twarz wykrzywiał dziwny grymas, a z ust popłynęło lekkie rzężenie. Wszystko trwało krótką chwilę. Mężczyzna opanował się, a Jan zupełnie nie wiedział, jak interpretować to, co w tej krótkiej chwili działo się z Docentem. Dlatego zaniemówił.

Opanowany już naukowiec znowu przemówił: – Nic się nie stało. – a potem beznamiętnie wyjaśnił – To tylko te stresy i nieustanne napięcie. Dziękuję panu, panie Janie. – Docent już opanowany wstał i podał Janowi rękę. W tej chwili całkowicie przypominał już tego człowieka, którego Jan poznał jakiś czas wcześniej. Na koniec naukowiec powiedział – jeszcze raz gratuluję. Wyniki pana „Weryfikacji proceduralnej” prześlemy bezpośrednio do pracodawcy.

Jan Popendowski, dobrze zapowiadający się młody człowiek, wstał odczuwając wyraźną ulgę, że ta dziwna rozmowa dobiegła końca. Gdy wyszedł z budynku, postanowił więcej nie myśleć o tym, co tam widział i słyszał. Zdecydował również, że nikomu o tym nie opowie. Ostatecznie miał zamiar zrobić karierę, a gdy zacznie rozwodzić się nad tym wszystkim, to może być uznany za mitomana lub wariata. Niespodziewanie przez jego świadomość przemknęła nieoczywista myśl, że w Wieży wszystko było prostsze i poukładane. Pomyślał też, że Docent zapewne zrobi większą karierę od niego. Tak się dziwnie składa, że na świecie 99% ludzi jest normalnych, a niestety rządzących nami ludzi, których najczęściej powinno się zaliczyć do wariatów.