Stary las

– Pani Agniesz­ko, no niech­że pani nie bę­dzie taka upar­ta, to nie ma naj­mniej­sze­go sensu. Mają prze­cież wszyst­kie po­zwo­le­nia, stem­ple, pa­pie­ry…  – tłu­ma­czył po­jed­naw­czo le­śni­czy.

Przy­brał ton sta­re­go zna­jo­me­go, choć wi­dzie­li się w życiu może ze trzy razy, i to za­zwy­czaj prze­lo­tem, przy je­dy­nym we wsi skle­pie. Agniesz­ka za­ci­snę­ła dłoń na kra­wę­dzi ko­szy­ka. Miała po­twor­ną ocho­tę trza­snąć go w tę na­la­ną, czer­wo­ną mordę albo przy­naj­mniej roz­ma­zać na niej ko­lej­ne­go zbuka. Nie­ste­ty, zapas „po­ci­sków” malał w za­stra­sza­ją­cym tem­pie. Czuła, że nie­dłu­go bę­dzie mu­sia­ła się­gnąć po środ­ki per­swa­zji o zu­peł­nie innym ka­li­brze. Męż­czy­zna nie opusz­czał kry­jów­ki. Wy­czu­wał nie­bez­pie­czeń­stwo, in­stynk­tow­nie kuląc się za oka­za­łym pniem sosny. Co jakiś czas wy­chy­lał tylko spo­co­ną gębę, by kon­ty­nu­ować „ne­go­cja­cje”, które za­le­d­wie go­dzi­nę temu zle­cił mu te­le­fo­nicz­nie dy­rek­tor. Rola roz­jem­cy wy­jąt­ko­wo mu nie le­ża­ła. Wo­lał­by teraz sie­dzieć z pi­la­rza­mi na zwa­lo­nym pniu i ra­czyć się bim­brem Wa­len­cia­ka, jak to miał w zwy­cza­ju robić nie­mal co­dzien­nie.

Upar­ta sztu­ka – my­ślał.

Sy­tu­acja wy­glą­da­ła znacz­nie go­rzej, niż za­kła­dał. Jadąc tutaj, był pe­wien, że uwi­nie się z babą w try miga. Po­dob­no bry­ga­dzi­sta za­dzwo­nił do nad­le­śnic­twa już o świ­cie.

– Prze­rwa w ro­bo­cie, sze­fie – oznaj­mił wtedy Wa­len­ciak, a w jego gło­sie po­brzmie­wa­ła roz­ba­wio­na nuta.

Dy­rek­tor, jak to miał w zwy­cza­ju, od razu prze­szedł w tryb ry­cze­nia.

– Jak to, kurwa, prze­rwa?! – wrza­snął do słu­chaw­ki, aż za­trzesz­cza­ło w mem­bra­nie. – Za­miast chlać, bierz­cie się do ro­bo­ty! Macie ty­dzień na ten zrąb, ani dnia dłu­żej!

– Ale spra­wa jest, że tak po­wiem, ja­jecz­na, sze­fie – wy­ce­dził bry­ga­dzi­sta.

– Nie pie­prz­cie mi tu głu­pot! Wy­le­ci­cie dys­cy­pli­nar­nie, wy za­pi­ja­czo­ne mordy!

– Dy­rek­to­rze, mamy tu babę z ko­szem zbu­ków! – bro­nił się Wa­len­ciak. – Bom­bar­du­je nas, jakby na woj­nie była! Pod piły włazi, drzew nie daje tknąć! Drze się, że las stary, że żal, że każde drze­wo na wagę złota i inne takie far­ma­zo­ny. Wa­riat­ka, panie dy­rek­to­rze, czy­ste sza­leń­stwo w oczach!

Dy­rek­tor zro­bił więc to, co za­wsze – wy­słał le­śni­cze­go, swo­je­go czło­wie­ka od brud­nej ro­bo­ty. Sam rzad­ko bru­dził la­kier­ki w te­re­nie. Miało to swoje plusy. Nikt w oko­li­cy nie miał mu za złe, że sie­dzi w gar­ni­tu­rze za dę­bo­wym biur­kiem i pod­pi­su­je ko­lej­ne kon­trak­ty na wy­wóz­kę drew­na. Na tych trans­por­tach ko­rzy­sta­li wszy­scy. Le­śni­cze­mu też za­wsze coś skap­nę­ło z pań­skie­go stołu. Nie na­rze­kał. Wy­bu­do­wał dom, po­sta­wił nowe, kute ogro­dze­nie, sy­no­wi po­mógł przy kup­nie miesz­ka­nia. Uczci­wą pracą, z samej pań­stwo­wej pen­sji, w życiu by się tego nie do­ro­bił. A teraz ta baba mogła wszyst­ko ze­psuć. Na­ro­bi­ła więk­sze­go ra­ba­nu niż on przez trzy­dzie­ści lat ma­ta­cze­nia na po­sa­dzie. Choć świę­ty nigdy nie był i za koł­nierz nie wy­le­wał, teraz czuł re­al­ny strach. Po wa­len­cia­ko­wym sa­mo­go­nie cza­sem mie­sza­ło mu się w gło­wie, wi­dział rze­czy, któ­rych być nie po­win­no, ale to… to było praw­dzi­we. Praw­dzi­wy pro­blem. Jeśli ta baba pój­dzie do me­diów, jeśli zjadą się dzien­ni­ka­rze i za­czną wę­szyć w pa­pie­rach, to bę­dzie ko­niec. Za­sra­na obroń­czy­ni przy­ro­dy. Mu­siał ją prze­ko­nać – po do­bro­ci albo gro­szem. Ta druga me­to­da za­zwy­czaj dzia­ła­ła cuda.

– Pani Agniesz­ko – wy­chy­lił się nieco bar­dziej, zni­ża­jąc głos do po­uf­ne­go szep­tu, by pi­la­rze nie do­sły­sze­li. – Prze­cież oboje wiemy, jak jest… Pani na for­sie nie śpi, a ja dzie­lić się z bliź­nim po­tra­fię. Ta renta po świę­tej pa­mię­ci Zdzi­chu to pew­nie ledwo na wa­ci­ki star­cza, a có­recz­ka ro­śnie, po­trze­by ma… Do­ga­dać się trze­ba, pani Agniesz­ko. Po ludz­ku…

Nagle urwał. Od­niósł bo­wiem wra­że­nie, że coś otar­ło się o jego łydki. Usły­szał rów­nież dziw­ny od­głos, który zda­wał się wy­do­by­wać spod ziemi. To nie był dźwięk pę­ka­ją­cej ga­łę­zi ani sze­lest liści, a ra­czej głę­bo­ki, gar­dło­wy po­mruk, jakby ogrom­ne, uśpio­ne ciel­sko wła­śnie ob­ra­ca­ło się na drugi bok głę­bo­ko pod ściół­ką. Le­śni­czy za­marł, wbi­ja­jąc wzrok w leśne runo, lecz ni­cze­go nie do­strzegł.

– Co do cho­le­ry… – wy­chry­piał, czu­jąc, jak pot na karku nagle lo­do­wa­cie­je.

Od­po­wiedź przy­szła na­tych­miast. Naj­pierw po­czuł mokre mla­śnię­cie na czole. Mdły, siar­czy­sty smród zbuka zalał mu oczy i noz­drza, wy­wo­łu­jąc od­ruch wy­miot­ny. Chwi­lę póź­niej coś z nie­ludz­ką siłą ude­rzy­ło go pro­sto w kro­cze. Prze­szy­wa­ją­cy, elek­trycz­ny ból zwa­lił go z nóg. Upadł na ko­la­na, dła­wiąc się wła­snym krzy­kiem. Zdą­żył jesz­cze raz spoj­rzeć w dół i wy­szep­tać z nie­do­wie­rza­niem:

– Pani Agniesz­ko…

U jego stóp wiły się grube, po­kry­te ślu­zem i zie­mią ko­rze­nie. Ko­lej­ne pędy wy­peł­za­ły zaś spod ziemi i su­nę­ły po ściół­ce w jego kie­run­ku. Z ła­two­ścią prze­bi­ja­ły ma­te­riał spodni i wni­ka­ły pod skórę w głąb ciała. Krew try­snę­ła ob­fi­cie. Zdą­żył jesz­cze usły­szeć gło­śny, gar­dło­wy chi­chot i obłą­kań­cze krzy­ki pi­la­rzy, a potem jego świat osta­tecz­nie zgasł.