Domek w lesie

Trud­no było się jej skon­cen­tro­wać na pracy. Myśli same ucie­ka­ły od rów­nych ko­lumn liczb. Od go­dzi­ny sie­dzia­ła przy biur­ku, pró­bu­jąc zro­zu­mieć, co jest przy­czy­ną nie­ty­po­we­go za­cho­wa­nia Ka­ro­la. Może po­win­na go po pro­stu za­py­tać. Czuła jed­nak, że naj­lep­szym roz­wią­za­niem bę­dzie cier­pli­we ocze­ki­wa­nie na roz­wój wy­pad­ków, nawet jeśli mia­ło­by to trwać kilka dni. Mąż nie na­le­żał do ga­tun­ku ludzi, któ­rzy da­rem­nie strzę­pią sobie język. By­wa­ło, że nie roz­ma­wia­li przez całe po­po­łu­dnie, bo prze­cież ab­sur­dem by­ło­by na­zwać roz­mo­wą te kilka wy­ra­zów, które wy­mie­nia­li pod­czas ką­pie­li albo wspól­ne­go przy­rzą­dza­nia ko­la­cji. Nika uwiel­bia­ła te ciche wie­czo­ry. Wy­obra­ża­ła sobie, że spę­dza­ją je nie w cia­snym miesz­ka­niu w ob­skur­nej ka­mie­ni­cy w cen­trum mia­sta, ale w przy­tul­nym domku na wsi.

Karol nie po­dzie­lał jej ma­rzeń. Odkąd bab­cia Fran­cisz­ka zmar­ła pięć lat temu, coś w nim się zmie­ni­ło. Nika za­uwa­ży­ła, że czę­sto prze­glą­dał do­ku­men­ty spad­ko­we, choć prze­cież sta­rusz­ka nie po­sia­da­ła ni­cze­go, co można by­ło­by uznać za cenne. Tak przy­naj­mniej się jej wy­da­wa­ło. Nie­wiel­kie miesz­ka­nie w sta­rej ka­mie­ni­cy, jesz­cze bar­dziej ob­skur­nej niż ta, w któ­rej miesz­ka­li, a w nim mnó­stwo ru­pie­ci i dość po­kaź­ny księ­go­zbiór.

– Bab­cia chcia­ła, żebyś ty wszyst­ko po niej prze­ję­ła – po­wta­rzał Karol. – Tylko ty się nią opie­ko­wa­łaś.

To była praw­da, ale jego na­tar­czy­wość w tej kwe­stii za­czy­na­ła nie­po­ko­ić.

W miesz­ka­niu pa­no­wa­ła cisza. Je­dy­nie zza ścia­ny do­bie­ga­ły stłu­mio­ne roz­mo­wy są­sia­dów, któ­rzy mieli zwy­czaj wie­czo­rem urzą­dzać ro­dzin­ne na­ra­dy, czę­sto prze­cią­ga­ją­ce się aż do świtu. To­a­stom, pi­jac­kim śpie­wom i prze­ko­ma­rza­niom nie było końca. Wy­czer­py­wa­ła się za to cier­pli­wość Niki. Od­gło­sy bie­sia­dy prze­ni­ka­ły przez cien­kie ścia­ny, spę­dza­jąc jej sen z oczu. Była zmę­czo­na i wście­kła. Zde­cy­do­wa­nie miała dość tego miej­sca i da­ła­by wiele, by wy­rwać się stąd raz na za­wsze. Nie­ste­ty, wciąż nie było ich stać na wła­sny dom.

Urlop, spę­dza­ny za­zwy­czaj w ja­kiejś za­bi­tej de­ska­mi wsi, przy­no­sił jej ra­dość i coraz więk­sze pra­gnie­nie wy­pro­wa­dze­nia się z za­tę­chłej po­nie­miec­kiej ka­mie­ni­cy sto­ją­cej na rogu dwóch naj­bar­dziej ru­chli­wych ulic mia­sta. Co­ty­go­dnio­wa ana­li­za przy­cho­dów i wy­dat­ków nie na­pa­wa­ła jed­nak opty­mi­zmem. W tym tem­pie na nowy dom bę­dzie ich stać za dwa­dzie­ścia, trzy­dzie­ści lat, może nigdy. Nawet nie ma sensu ślę­czeć nad tymi ko­lum­na­mi, nic z tego do­bre­go nie wy­nik­nie, oprócz ner­wów i cią­głe­go za­ci­ska­nia pasa, któ­re­go Nika miała już ser­decz­nie dość.

Karol ostat­nio prze­stał na­rze­kać na pie­nią­dze. Wy­da­wał się dziw­nie pewny sie­bie, jakby wie­dział coś, czego ona nie wie­dzia­ła.

– Wkrót­ce wszyst­ko się zmie­ni – po­wie­dział kie­dyś, uśmie­cha­jąc się ta­jem­ni­czo.

Nie chcia­ła do­py­ty­wać. Bała się od­po­wie­dzi.

Wście­kle zmię­ła kart­kę i rzu­ci­ła pa­pie­ro­wą kulę w sto­ją­cą na­prze­ciw­ko szaf­kę z książ­ka­mi. Mała fi­gu­ra wilka wy­ko­na­na z bursz­ty­nu trą­co­na po­ci­skiem spa­dła z półki na pod­ło­gę, z trza­skiem ude­rzy­ła o twar­de płyt­ki i po­to­czy­ła się pod biur­ko.

– Cho­le­ra! Tylko nie wil­czek babci Fran­cisz­ki! – za­klę­ła wi­no­waj­czy­ni i z im­pe­tem ze­rwa­ła się na równe nogi, po czym za­nur­ko­wa­ła pod blat, chcąc oce­nić stra­ty bez­tro­skie­go rzutu do­mo­wą księ­gą ra­chun­ków.

Na szczę­ście pa­miąt­ka po uko­cha­nej sta­rusz­ce le­ża­ła cała pod biur­kiem. Nika chwy­ci­ła dro­go­cen­ny przed­miot i za­czę­ła mu się uważ­nie przy­glą­dać. Nie za­uwa­ży­ła ani jed­nej rysy. Wtedy wła­śnie stało się coś nie­zwy­kłe­go. Bursz­tyn na uła­mek se­kun­dy za­lśnił na nie­bie­sko i zgasł. Nika onie­mia­ła. Przez chwi­lę pa­trzy­ła na bursz­tyn, potem jak opa­rzo­na rzu­ci­ła go z po­wro­tem na pod­ło­gę i wrzesz­cząc, za­czę­ła gra­mo­lić się spod biur­ka.

***

– Ostat­nio za dużo pra­cu­jesz. Ślę­czysz w re­dak­cji do późna, jak­byś była je­dy­ną ko­rek­tor­ką w fir­mie. Nie do­sy­piasz, no i pro­szę… mamy tego skut­ki! Świe­cą­cy na nie­bie­sko bursz­tyn! – grzmiał nad nią Karol, pod­czas gdy ona trzy­ma­ła przy gło­wie ze świe­żo na­bi­tym guzem za­mro­żo­ne udko kur­cza­ka.

Nie miała siły po raz ko­lej­ny tłu­ma­czyć, co się stało. Jed­ne­go była pewna, trze­ba ko­niecz­nie po­zbyć się fi­gur­ki. Uśmiech­nę­ła się po­jed­naw­czo do męża i za­pro­po­no­wa­ła:

– Z przy­jem­no­ścią po­pro­szę szefa o kilka dni urlo­pu. Wcze­śniej jed­nak udamy się na imie­ni­ny do two­jej ma­mu­si i speł­ni­my jej ma­rze­nie…

Przy tych sło­wach zer­k­nę­ła wy­mow­nie na sto­ją­cą na biur­ku bursz­ty­no­wą fi­gur­kę wilcz­ka. Karol skrzy­wił się, jakby za­le­d­wie przed se­kun­dą wypił sok z cy­try­ny, po czym po­krę­cił prze­czą­co głową:

– Nie, nie, to nie naj­lep­szy po­mysł! Ta figu…

– Ow­szem, to wspa­nia­ły po­mysł! Pierw­szo­rzęd­ny! – prze­rwa­ła mu i nie od­ry­wa­jąc mro­żon­ki od głowy, po­mknę­ła do biur­ka, za­czę­ła ner­wo­wo prze­szu­ki­wać szu­fla­dę. – Mam tu gdzieś ide­al­ną to­reb­kę na taki imie­ni­no­wy skarb…

– Nika! – pró­bo­wał ją po­wstrzy­mać. – Nika, po­słu­chaj! Czy za­po­mnia­łaś, co przy­rze­kłaś babci Fran­cisz­ce?

Pa­mię­ta­ła, ale woli teraz o tym nie my­śleć. Po­dob­no fi­gur­ka bursz­ty­no­we­go wilka była w ro­dzi­nie od po­ko­leń i sta­no­wi­ła coś w ro­dza­ju ta­li­zma­nu ochra­nia­ją­ce­go przed złem.

– Chro­ni przed chci­wo­ścią i zdra­dą – ma­wia­ła bab­cia, pa­trząc zna­czą­co na Ka­ro­la.

Wtedy Nika uzna­ła to za ob­ja­wy cho­ro­by. 

– Bo do tej pory była to zwy­czaj­na ro­dzin­na pa­miąt­ka, a dzi­siaj… – urwa­ła i wes­tchnę­ła cięż­ko. – Dzi­siaj to cho­ler­stwo za­świe­ci­ło na nie­bie­sko. Nie chcę spać z tym czymś pod jed­nym da­chem!

"Nie chcia­ła" to za mało po­wie­dzia­ne, była prze­ra­żo­na per­spek­ty­wą dal­sze­go po­sia­da­nia tego przed­mio­tu. Nie ulega wąt­pli­wo­ści, fi­gur­ka kryła w sobie jakąś ta­jem­ni­cę, któ­rej Nika nie miała ocho­ty po­znać. Mając przed ocza­mi świe­ży obraz błę­kit­nej po­świa­ty ema­nu­ją­cej z bursz­ty­nu, drża­ła na myśl o tym, co może jesz­cze się zda­rzyć. Po­mi­mo obiet­ni­cy danej świę­tej pa­mię­ci babce, pra­gnę­ła za wszel­ką cenę po­zbyć się ro­dzin­ne­go skar­bu.

– A to się Fran­cisz­ka w gro­bie prze­wró­ci na wieść o po­stęp­ku wnucz­ki! – za­śmiał się Karol, po czym dodał szep­tem: – Ale zanim to się sta­nie, nas już tutaj nie bę…

Urwał nagle, po­dra­pał się z za­kło­po­ta­niem w głowę i rzu­cił z uda­wa­ną tro­ską:

– Boli jesz­cze?

Za późno, Nika swym dzien­ni­kar­skim wę­chem już zwie­trzy­ła in­try­gu­ją­cy temat:

– Jak to nas tutaj nie bę­dzie? Ka­ro­ool, co masz na myśli? Coś przede mną ukry­wasz…

– Oj, to jesz­cze nic pew­ne­go! – wy­krę­cał się lekko zde­ner­wo­wa­ny. – Chcia­łem po pro­stu, aby­śmy w week­end obej­rze­li pewne miej­sce. Nikuś, jest pe­wien dom, wła­ści­wie to taki, o jakim ma­rzy­my, o jakim ty ma­rzysz, z dala od cy­wi­li­za­cji, w lesie, dosyć stary, z bo­ga­tą hi­sto­rią, cichą ma­low­ni­czą oko­li­cą i co naj­waż­niej­sze, nie­dro­gi. Pra­wie za darmo. Sta­szek, ko­le­ga z pracy, dał mi cynk. Mówi, że to oka­zja stu­le­cia.

– Jedź­my tam! – za­wo­ła­ła, upusz­cza­jąc na po­sadz­kę za­mro­żo­ne­go kur­cza­ka. – Jedź­my na­tych­miast! Jesz­cze dziś chcę obej­rzeć to miej­sce!

– Je­stem umó­wio­ny na so­bo­tę. Ru­szy­my z sa­me­go rana, a na razie pokaż, co zdzia­łał okład z mro­żon­ki. Na nic mi się zda żona z guzem na gło­wie – po­wie­dział Karol i przy­gar­nął ją do sie­bie.

Nika nie pro­te­sto­wa­ła, choć była tak pod­eks­cy­to­wa­na, że naj­chęt­niej jesz­cze tego wie­czo­ru wsko­czy­ła­by do roz­kle­ko­ta­ne­go forda i ru­szy­ła w teren. Domek w lesie! Czyż­by ma­rze­nia miały się wkrót­ce speł­nić?

Nie rób sobie zbyt wiel­kiej na­dziei, idiot­ko – po­my­śla­ła, jed­no­cze­śnie czu­jąc na ple­cach dotyk chłod­nych pal­ców Ka­ro­la, które gim­na­sty­ko­wa­ły się przy za­pin­ce biu­sto­no­sza.

***

– Z wła­ści­cie­lem spo­tka­my się na miej­scu – po­wie­dział Karol, pa­ku­jąc do auta wy­pcha­ną po brze­gi torbę z je­dze­niem. – Na razie mapa i na­wi­ga­cja!

– A Sta­szek? – za­py­ta­ła Nika. – My­śla­łam, że po­je­dzie z nami.

– Zmia­na pla­nów. Po­je­chał wczo­raj wie­czo­rem. Przy­go­tu­je wszyst­ko. Spo­tka­my się na miej­scu.

Pla­no­wa­li zo­stać dłu­żej i urzą­dzić coś w ro­dza­ju pik­ni­ku. Nika uwiel­bia­ła gril­lo­wać, nie obe­szło się więc bez spe­cjal­ne­go oprzy­rzą­do­wa­nia, które za­ku­pi­li po oka­zyj­nej cenie w mar­ke­cie wła­śnie na tego typu wy­ciecz­ki w ple­ner, on zaś wci­snął na tylne sie­dze­nie wia­trów­kę w po­krow­cu i sprzęt do węd­ko­wa­nia.

– Zlecą się wszyst­kie lisy z oko­li­cy, a może wilki… – rzekł Karol, wsia­da­jąc do forda wy­peł­nio­ne­go aro­ma­tem mocno czosn­ko­wej kieł­ba­sy. – Wia­trów­ka dla po­stra­chu!

Nika spoj­rza­ła na broń. To nie była wia­trów­ka, którą znała. Inny po­kro­wiec.

– Ku­pi­łeś nową? – za­py­ta­ła.

– Po­ży­czy­łem od Stasz­ka – od­parł szyb­ko Karol, nie pa­trząc na nią.

Kiedy wy­je­cha­li z mia­sta, ruch na szo­sie zma­lał. Więk­szość week­en­do­wi­czów uda­wa­ła się o tej porze roku w zu­peł­nie innym kie­run­ku. Z rzad­ka tylko do­ga­niał ich war­kot ja­kie­goś auta. Jak to bywa wio­sną, ranek tęt­nił ży­ciem. Po prze­je­cha­niu paru ki­lo­me­trów za­trzy­ma­li się w przy­droż­nej za­tocz­ce, by do­kład­nie prze­stu­dio­wać mapę i usta­wić na­wi­ga­cję. Nika wy­sia­dła z sa­mo­cho­du i z nie­po­ko­jem spoj­rza­ła na pół­noc. Przez te kil­ka­na­ście minut po­dró­ży miała wra­że­nie, że tego dnia wy­da­rzy się coś nie­zwy­kłe­go. Trud­no jej było za­po­mnieć, co wy­da­rzy­ło się tego wie­czo­ru, gdy fi­gur­ka bursz­ty­no­we­go wilcz­ka spa­dła pod biur­ko. Szosa za nimi była pusta. Mia­sta na szczę­ście nie było już widać, zni­kły nawet wieże ka­te­dry. Ode­tchnę­ła z ulgą.

Stra­chy ja­kieś, a tu taki pięk­ny, świe­ży po­ra­nek – po­my­śla­ła, na­bie­ra­jąc po­wie­trza w płuca.

Świer­got pta­ków mie­szał się z szu­mem drzew, two­rząc miłą dla ucha me­lo­dię. Za­mknę­ła oczy i wsłu­cha­ła się w ten nie­zwy­kły kon­cert, tak rzad­ki w jej szyb­kim, peł­nym ha­ła­su, życiu.

– A jed­nak go za­bra­łaś! – usły­sza­ła tu­bal­ny głos męża do­bie­ga­ją­cy z auta. – I zro­zum tu ko­bie­ty…

Otwo­rzy­ła oczy. Ka­ro­la wy­raź­nie coś roz­ba­wi­ło. Coś? A może… Boże, tylko nie to! Po­czu­ła nagły ucisk w brzu­chu. Prze­czu­cie? Nie, teraz była pewna. Szyb­ko po­de­szła do sa­mo­cho­du, po­chy­li­ła się i zaj­rza­ła przez opusz­czo­ną szybę do wnę­trza. A więc miała rację! Mimo to widok przed­mio­tu le­żą­ce­go na przed­nim sie­dze­niu zmro­ził jej krew w ży­łach. W pro­mie­niach słoń­ca po­ły­ski­wa­ła bursz­ty­no­wa fi­gur­ka. Nika była tak pod­eks­cy­to­wa­na wy­jaz­dem, że cał­kiem za­po­mnia­ła o ro­dzin­nej pa­miąt­ce, tym­cza­sem nie­zwy­kły amu­let babci Fran­cisz­ki po­sta­no­wił je­chać z nimi na gapę.

– Kto się czubi, ten się lubi – po­wie­dział Karol, eks­po­nu­jąc rząd rów­niut­kich zębów. – Witaj z po­wro­tem w ro­dzi­nie, wilcz­ku!

Mil­cza­ła przez chwi­lę, potem wes­tchnąw­szy, osu­nę­ła się na zie­mię. Nie ze­mdla­ła, nadal była wszyst­kie­go świa­do­ma, po pro­stu nogi od­mó­wi­ły jej po­słu­szeń­stwa. Usia­dła na wil­got­nej ziemi i za­czę­ła się śmiać.

– Do­brze się czu­jesz? – za­py­tał Karol, wy­chy­la­jąc głowę przez okno. – Dziw­nie się za­cho­wu­jesz…

– Dziw­nie? Zwa­żyw­szy na oko­licz­no­ści trzy­mam się świet­nie, wspa­nia­le, bom­ba­stycz­nie! – skan­do­wa­ła, pró­bu­jąc po­wstrzy­mać śmiech. – Ja do­pie­ro teraz za­czy­nam ro­zu­mieć ostat­nie słowa babki: "Nikuś, za­ufaj wilcz­ko­wi, a on cię nie opu­ści". Wtedy wy­da­wa­ły mi się głu­pie, nie­do­rzecz­ne, na­iw­ne, jak z pie­przo­nej bajki o ga­da­ją­cych ka­my­kach, a teraz… Karol, ja tej fi­gur­ki nie przy­nio­słam do sa­mo­cho­du.

– Ja też nie – szep­nął, a potem dodał gło­śniej – ale na pewno da się to jakoś wy­tłu­ma­czyć. Któ­reś z nas zro­bi­ło to au­to­ma­tycz­nie, bez udzia­łu świa­do­mo­ści, to się zda­rza, szcze­gól­nie lu­dziom czymś mocno za­afe­ro­wa­nym. A my wła­śnie tacy je­ste­śmy! Mocno za­afe­ro­wa­ni.

– Karol, po­słu­chaj… – prze­rwa­ła mu, ocie­ra­jąc twarz rę­ka­wem bluzy. – Z tym bursz­ty­nem coś jest nie tak. Nie wiem co, ale na samą myśl o nim do­sta­ję gę­siej skór­ki i po­mie­sza­nia zmy­słów. Boję się tego cho­ler­stwa jak dia­bli, z dru­giej stro­ny in­tu­icja pod­po­wia­da mi, że nic nam nie grozi. Za­sta­na­wiam się tylko nad jed­nym… fi­gur­ka jest w mojej ro­dzi­nie od wie­ków, dla­cze­go aku­rat teraz się uak­tyw­ni­ła. Po­wiedz, co ta­kie­go nie­zwy­kłe­go się dzie­je?

– Je­steś pewna, że w ogóle coś się dzie­je? Może po pro­stu zgar­nę­łaś bursz­tyn z biur­ka wraz z mapą? – prze­ko­ny­wał tonem scep­ty­ka, ob­ra­ca­jąc w pal­cach fi­gur­kę. – Twoja babka nie żyje od pię­ciu lat, przez dzie­sięć cho­ro­wa­ła na schi­zo­fre­nię, przez ostat­ni rok nie po­zna­wa­ła ani cie­bie, ani ni­ko­go z ro­dzi­ny, miała ha­lu­cy­na­cje, plo­tła od rze­czy, a ty przej­mu­jesz się jej sło­wa­mi?

Przej­mo­wa­ła się i to bar­dzo, aż ści­ska­ło mocno w pier­si, a nogi i ręce drża­ły, jakby ktoś pod­łą­czył je do prądu. Strach spa­ra­li­żo­wał ją zu­peł­nie, do tego po­ja­wił się ner­wo­wy śmiech. Za­wsze tak re­ago­wa­ła pod wpły­wem stre­su. Karol znał ją wy­star­cza­ją­co do­brze i wie­dział do­sko­na­le, że sy­tu­acja jest po­waż­na, mimo to pró­bo­wał po­cie­szyć żonę, po­zor­nie ba­ga­te­li­zu­jąc pro­blem. Była to jego naj­częst­sza stra­te­gia, za­zwy­czaj sku­tecz­na, tym razem Nika nie dała się zwieść.

– Wło­ży­my bursz­tyn do schow­ka i na czas po­dró­ży za­po­mni­my o nim – po­wie­dzia­ła cicho. – Bę­dzie­my do­brze się bawić, a potem… kto wie, może ku­pi­my ten domek.

– To mi się po­do­ba, Nikuś! Ru­sza­my na spo­tka­nie przy­go­dy – tonem do­bro­dusz­ne­go dziad­ka chwa­lą­ce­go wnucz­kę Karol za­mknął temat, wrzu­ca­jąc bursz­tyn na półkę przy kie­row­ni­cy.

Usia­dła na sie­dze­niu pa­sa­że­ra i po­pa­trzy­ła na mapę. Mimo że plan był dosyć szcze­gó­ło­wy, nie­ła­two było od­na­leźć drogę do­jaz­do­wą do miej­sca, gdzie stał domek. Karol kie­ro­wał się wska­zów­ka­mi zna­jo­me­go, ale i tak miał pro­blem z usta­wie­niem na­wi­ga­cji. Ner­wo­wo na­ci­skał gu­zi­ki, pa­trzył na ekra­n urzą­dze­nia, aż w końcu zre­zy­gno­wał, za­klął i rzu­cił bez­u­ży­tecz­ny sprzęt na tylne sie­dze­nie. Byli zdani na mapę. Nika wi­dzia­ła przed sobą dużą plamę ja­snej zie­le­ni.

To pusz­cza… Gdzieś tam jest nasz nowy dom – my­śla­ła z eks­cy­ta­cją.

Prze­czu­wa­ła nad­cho­dzą­ce zmia­ny. Nie mogła po­wstrzy­mać ra­do­ści, jed­no­cze­śnie czuj­nie zer­ka­ła w stro­nę schow­ka.

– Ko­mór­ka Stasz­ka mil­czy. Pew­nie tam nie ma za­się­gu – oznaj­mił Karol. – Mu­si­my tra­fić do celu sami.

Wkrót­ce ru­szy­li dalej na po­łu­dnie. Szosa wiła się wśród pól po­kry­tych o tej porze de­li­kat­ną zie­le­nią. Mi­ja­li wio­ski bądź po­je­dyn­cze domki, brzo­zo­we za­gaj­ni­ki i so­sno­we bory. Gdy zjeż­dża­li z głów­nej trasy na leśną drogę, za­wie­sze­nie forda po­dej­rza­nie za­skrzy­pia­ło. Nika obej­rza­ła się. Pa­trzy­ła na nik­ną­cy skra­wek świa­tła z nie­ja­snym uczu­ciem lęku. Po­wo­li po­grą­ża­li się w mrok pusz­czy.

Je­cha­li przez dłuż­szy czas w mil­cze­niu. Nika z uwagą stu­dio­wa­ła mapę i za­pi­ski Stasz­ka, które oka­za­ły się bez­cen­ne. W plą­ta­ni­nie dróg nie­ła­two było zna­leźć wła­ści­wą. Wszyst­kie, bliź­nia­czo po­dob­ne, nikły wśród drzew. Je­dy­nie wpraw­ne oko ob­ser­wa­to­ra mogło wy­pa­trzeć strzał­ki na­ma­lo­wa­ne białą farbą na ol­brzy­mich pniach. Wska­zy­wa­ły kie­ru­nek jazdy.

– Ten twój zna­jo­my zadał sobie wiele trudu, aby nas tutaj ścią­gnąć – stwier­dzi­ła Nika. – A swoją drogą, dziw­ny czło­wiek, za­miast je­chać z nami autem, ozna­ko­wał trasę jak pie­przo­ny har­ce­rzyk ba­wią­cy się w pod­cho­dy.

– Po­je­chał wcze­śniej, żeby przy­go­to­wać wszyst­ko na nasze przy­by­cie – tłu­ma­czył Karol. – Wy­pa­truj le­piej strza­łek, bo jeśli któ­rąś prze­ga­pi­my, to ko­niec z nami!

– Do­brze, do­brze… A wła­ści­wie co ty wiesz o tym Stasz­ku? – wni­ka­ła dalej, a po­nie­waż zbli­ża­li się do skrzy­żo­wa­nia, zmru­ży­ła oczy w po­szu­ki­wa­niu ko­lej­ne­go znaku. – Gdy tak się za­sta­na­wiam teraz, hm… Nigdy go nie spo­tka­łam. Nigdy o nim nie wspo­mi­na­łeś. Nagle po­ja­wia się z ofer­tą wy­ma­rzo­ne­go domu za bez­cen? Nieee, to nie­do­rzecz­ne, ale ta spra­wa z dom­kiem wy­da­je mi się po­dej­rza­na.

– Oj, ten twój dzien­ni­kar­ski nosek! – za­wo­łał Karol i się ro­ze­śmiał, ale śmiech za­brzmiał sztucz­nie. – Fakt, nie znam Stasz­ka zbyt do­brze. Pra­cu­je w fir­mie nie­dłu­go. Za­pro­po­no­wał mi obej­rze­nie domku po tym, gdy do­wie­dział się, że po­przed­nia ro­dzi­na zre­zy­gno­wa­ła. Byli za­in­te­re­so­wa­ni na bank, ale w ostat­niej chwi­li tra­fi­ło im się co in­ne­go i wy­je­cha­li.

– Po­przed­nia ro­dzi­na zre­zy­gno­wa­ła? – po­wtó­rzy­ła po­wo­li Nika. – Dla­cze­go?

– Nie wiem. Może dom im się nie spodo­bał. Może zna­leź­li coś lep­sze­go.

– A może coś było nie tak z tym domem?

Karol mil­czał.

– Po pro­stu lubię sobie po­ga­dać – do­da­ła, wy­pa­tru­jąc ko­lej­nej wska­zów­ki. – Ta pusz­cza jest nie­sa­mo­wi­ta! Gdyby nie strzał­ki, mapa oka­za­ła­by się także bez­u­ży­tecz­na. Gość do­brze zna teren.

– Zna, zna, bo jest my­śli­wym i czę­sto tutaj po­lu­je, ale mówię ci, czło­wiek dusza! Po­dob­ny tro­chę do tego tra­pe­ra z "Kro­ko­dy­la Dun­dee". Zresz­tą wkrót­ce się prze­ko­nasz! Wy­pa­truj strza…

Nie do­koń­czył. Gwał­tow­nie na­ci­snął pedał ha­mul­ca, ford zarył ko­ła­mi w wil­got­nym le­śnym pod­ło­żu i sta­nął jak wryty, a nie­przy­pię­ta pa­sa­mi Nika po­le­cia­ła do przo­du.

– Jezu, co ta stara tutaj robi! – krzyk­nął. – Ko­cha­nie, nic ci nie jest?

– Chyba nie… – po­wie­dzia­ła drżą­cym gło­sem. – Jaka stara?

Spoj­rze­li na ko­bie­tę sto­ją­cą po­środ­ku le­śnej drogi. Za­mar­li. Bab­cia Fran­cisz­ka we wła­snej oso­bie, mi­li­gra­mo­wa, chuda i po­marsz­czo­na jak su­szo­na śliw­ka. Stara chu­s­ta w szkoc­ką kratę okry­wa­ła wątłe ra­mio­na. Włosy spię­te w kok bie­li­ły się na tle ciem­nej ścia­ny lasu. Sta­rusz­ka wpa­trzo­na w Nikę, zna­czą­co ki­wa­ła głową.

Za życia za­wsze tak ro­bi­ła, gdy chcia­ła mnie przed czymś prze­strzec – prze­mknę­ło przez myśl dziew­czy­nie.

Była tak prze­ra­żo­na, że nie zwró­ci­ła uwagi na struż­kę krwi spły­wa­ją­cą po po­licz­ku z roz­cię­tej na czole skóry. Sta­ru­cha zmarsz­czy­ła brwi wy­raź­nie z cze­goś nie­za­do­wo­lo­na, jesz­cze raz kiw­nę­ła prze­czą­co głową i po­wo­li ru­szy­ła w gąszcz. Wkrót­ce zni­kła w mroku lasu. Sie­dzie­li jak spa­ra­li­żo­wa­ni, bojąc się wy­mó­wić ja­kie­kol­wiek słowo. Pierw­sza ode­zwa­ła się Nika:

– Po­wiedz, że to nie była bab­cia Fran­cisz­ka. Nie­moż­li­we, żeby to była ona! Prze­wi­dzia­ło mi się! Karol, po­wiedz tak…

Był blady. Pa­trzył przed sie­bie jak za­hip­no­ty­zo­wa­ny, a usta mu drża­ły.

– Ktoś po­dob­ny do niej… – wy­krztu­sił wresz­cie. – Sły­sza­łaś prze­cież, że każdy ma gdzieś so­bo­wtó­ra. Ja też się na­bra­łem, ale…

– A chu­s­ta? – za­py­ta­ła. – Chu­s­ta w szkoc­ką kratę?

– Co druga sta­rusz­ka ma taką chu­s­tę – po­wie­dział nieco już pew­niej­szym gło­sem. – Nikuś, ule­gli­śmy su­ge­stii. Przez szmat czasu nie ga­da­li­śmy o babci Fran­cisz­ce i nagle w ciągu dwóch, trzech dni awan­so­wa­ła, jest bo­ha­ter­ką wła­ści­wie każ­dej na­szej roz­mo­wy.

Po babce ani śladu, zni­kła w mroku rów­nie ta­jem­ni­czo, jak się po­ja­wi­ła. Karol szyb­ko od­zy­skał rów­no­wa­gę psy­chicz­ną, ochło­nął z szoku, a chwi­lę póź­niej był pe­wien swo­ich słów na sto pro­cent, wprost dałby sobie rękę uciąć, że spo­tka­na ko­bie­ta to tylko spa­ce­ru­ją­ca po lesie miesz­kan­ka ja­kiejś po­bli­skiej wio­ski.

– Wy­obraź­nia płata figle – orzekł i wy­siadł z sa­mo­cho­du.

Fakty prze­czy­ły tej teo­rii. Nika wie­dzia­ła o tym do­brze. Na mapie nie ozna­czo­no żad­nej osady, a poza tym, która osiem­dzie­się­cio­let­nia, nie­mra­wa sta­rusz­ka włó­czy­ła­by się o tak wcze­snej porze po lesie, chyba tylko jakaś wa­riat­ka. Po­dej­rza­na spra­wa, po co jed­nak za­drę­czać męża oba­wa­mi? Na pewno nie zmie­ni­ło­by to ich obec­ne­go po­ło­że­nia. Na dro­dze do celu wy­ro­sła bo­wiem nowa prze­szko­da. Ford po gwał­tow­nym ha­mo­wa­niu za­ko­pał się w grzą­skim pod­ło­żu. Jak­kol­wiek nie­sa­mo­wi­te było wtar­gnię­cie na drogę ko­bie­ty po­dob­nej do babci Fran­cisz­ki, na­tych­miast trze­ba wziąć się w garść i po­my­śleć o ra­tun­ku. Brak za­się­gu ozna­czał jedno, muszą li­czyć tylko na sie­bie, ina­czej utkną na noc w środ­ku pusz­czy. Wtedy wła­śnie na mapę skap­nę­ła pierw­sza kro­pla krwi. Nika wrza­snę­ła.

 – To tylko mała ranka, wła­ści­wie za­dra­pa­nie – uspo­ka­jał Karol. – Mu­sia­łaś ude­rzyć się o bocz­ny słu­pek pod­czas ha­mo­wa­nia. Oba­wiam się, że to jesz­cze nie ko­niec wra­żeń. Utknę­li­śmy.

– Jak to? – za­py­ta­ła lekko zde­ner­wo­wa­na. – Nawet nie spró­bo­wa­łeś ru­szyć!

– W ten spo­sób za­ko­pie­my się jesz­cze bar­dziej – do­wo­dził. – Dalej pój­dzie­my pie­szo, to prze­cież już nie­da­le­ko, dwa, trzy, naj­wy­żej czte­ry ki­lo­me­try. Póź­niej Sta­szek wy­cią­gnie nas land ro­ve­rem, póki co weź naj­po­trzeb­niej­sze rze­czy, do­ku­men­ty, tro­chę picia…

– W po­rząd­ku – po­wie­dzia­ła i za­czę­ła roz­glą­dać się po aucie za ple­ca­kiem, potem ukrad­kiem wy­cią­gnę­ła ze schow­ka bursz­tyn.

Na wszel­ki wy­pa­dek – po­my­śla­ła i wsu­nę­ła fi­gur­kę do kie­sze­ni dżin­sów.

Nie była prze­sąd­na, ostat­nie wy­da­rze­nia dały jej jed­nak do my­śle­nia. Nie za­szko­dzi ubez­pie­czyć się przed po­dob­ny­mi in­cy­den­ta­mi.

Duchy zmar­łych po­wra­ca­ją na zie­mię nie bez przy­czy­ny, naj­czę­ściej chcą nam o czymś przy­po­mnieć albo ostrzec przed gro­żą­cym nie­bez­pie­czeń­stwem – lu­bi­ła ma­wiać bab­cia Fran­cisz­ka.

Nika pa­mię­ta­ła te wszyst­kie mro­żą­ce krew w ży­łach opo­wie­ści o zmo­rach drę­czą­cych ludzi. Z cza­sem zro­zu­mia­ła, że były wy­two­rem cho­re­go umy­słu sta­rusz­ki, jed­nak jako dziec­ko wie­rzy­ła w ich au­ten­tycz­ność. Bab­cia Fran­cisz­ka wró­ci­ła, sta­nę­ła na środ­ku drogi, by ich za­trzy­mać. Może nie po­win­ni iść dalej? Jesz­cze nie jest za późno na po­wrót. Po­cząt­ko­wa ra­dość pry­sła jak bańka my­dla­na, a w jej miej­sce po­ja­wi­ły się wąt­pli­wo­ści i nie­okre­ślo­ny lęk.

Wkrót­ce jed­nak dzien­ni­kar­ska do­cie­kli­wość wzię­ła górę, a poza tym domek w lesie to wy­ma­rzo­ne miej­sce na letni wy­po­czy­nek, kto wie, może kie­dyś za­miesz­ka­ją tutaj na stałe. Ta pusz­cza prze­ra­ża, a jed­no­cze­śnie fa­scy­nu­je róż­no­rod­no­ścią, któ­rej trud­no się oprzeć. Nika spoj­rza­ła w górę, w ga­łę­ziach ol­brzy­mich drzew za­wo­dził wiatr. Na skraw­ku błę­kit­ne­go nieba do­strze­gła klucz dzi­kich gęsi. Le­cia­ły na pół­noc z krzy­kiem.

Nie czas na po­że­gna­nie – prze­mknę­ło jej przez myśl, kiedy ptaki zni­kły.

– Go­to­wa? – usły­sza­ła.

Za­czę­ła z uwagą przy­glą­dać się przed­nim kołom forda za­ko­pa­nym w bło­cie. My­ślała nad czymś in­ten­syw­nie, aż w końcu rze­kła:

– Dziw­ne. Spójrz sam… Cała droga ubita, za­pew­ne przez sa­mo­cho­dy wy­wo­żą­ce w zimie drew­nia­ne bale z wy­rę­bu, a je­dy­nie tutaj dwa głę­bo­kie ko­ry­ta wy­peł­nio­ne błot­ni­stą breją. Skąd tutaj się wzię­ły? Wy­glą­da na to, że ktoś je wy­ko­pał i wy­peł­nił. Pu­łap­ka? To nie­moż­li­we! Gdy­byś wcze­śniej za­ha­mo­wał… Karol, nie po­do­ba mi się to wszyst­ko. Za­wróć­my le­piej… – szep­nę­ła głu­cho, roz­glą­da­jąc się nie­spo­koj­nie po lesie.

– No coś ty, prze­je­cha­li­śmy kawał drogi! Wra­cać pie­szo? Nieee… Pój­dzie­my do chaty i Sta­szek po­mo­że land­kiem! Taka bryka na pewno da radę!

Była już dzie­wią­ta, gdy do­tar­li do ko­lej­ne­go roz­wi­dle­nia dróg. Do pnia wiel­kie­go dębu przy­twier­dzo­no drew­nia­ną ka­plicz­kę z wi­ze­run­kiem Matki Bo­skiej z Dzie­ciąt­kiem Jezus.

– Uwiel­biam takie miej­sca – po­wie­dzia­ła z en­tu­zja­zmem Nika. – A czy wiesz, że ka­plicz­ki wie­sza­no na roz­sta­jach, by od­stra­szyć dia­bły czy­ha­ją­ce na po­dróż­nych? Ta musi być bar­dzo stara…

Nie wie­dzieć czemu umil­kła, a Karol spo­strzegł, że twarz żony w oka­mgnie­niu stała się śmier­tel­nie blada. Coś mu­sia­ło ją wy­stra­szyć. Pa­trzy­ła w jeden punkt, nie mogąc po­wstrzy­mać drże­nia pod­bród­ka. Po­wę­dro­wał wzro­kiem w tym samym kie­run­ku. Na gru­bym po­wro­zie przy­wią­za­nym do ga­łę­zi wi­sia­ła ludz­ka czasz­ka.

– Wy­glą­da na praw­dzi­wą – rze­kła zmie­nio­nym gło­sem. – Karol, to ludz­ka czasz­ka!

– Prze­cież widzę – od­po­wie­dział cicho, wy­cią­ga­jąc z kie­sze­ni ko­mór­kę. – Nadal brak za­się­gu.

– Wy­da­je mi się, że ktoś pró­bu­je nas na­stra­szyć. Chyba nawet wiem kto. Jest tylko jedna osoba, która wie­dzia­ła o na­szej wy­ciecz­ce, Sta­szek, ten pie­przo­ny har­ce­rzyk! Naj­pierw strzał­ki, pu­łap­ka na dro­dze, teraz ta czasz­ka, a co potem? To jakiś psy­chol! Może sie­dzi w krza­kach i nas ob­ser­wu­je. Karol, wra­caj­my! – mó­wi­ła szyb­ko, gło­śno i nie­wy­raź­nie, mocno przy tym ge­sty­ku­lu­jąc.

Jakby w od­po­wie­dzi, usły­sze­li od­da­la­ją­ce się trza­ski ła­ma­nych ga­łę­zi. Ja­kieś ogrom­ne zwie­rzę, naj­wi­docz­niej spło­szo­ne ha­ła­sem, prze­dzie­ra­ło się przez gąszcz lesz­czy­ny. Zdą­ży­li do­strzec je­dy­nie ol­brzy­mi łeb i ło­pa­cia­ste po­ro­że.

– Łoś… – wes­tchnę­ła z ulgą, a na jej twa­rzy po­ja­wił się cień uśmie­chu. – Ile­kroć go spo­ty­kam, mam wra­że­nie, że do­świad­czam cze­goś nie­sa­mo­wi­te­go, jakby cała siła i spo­kój drze­mią­ce w tym po­tęż­nym zwie­rzu prze­cho­dzi­ły na mnie.

Wy­raź­nie od­prę­żo­na spoj­rza­ła na ze­ga­rek. Dzie­wią­ta dwa­dzie­ścia. Pora ru­szać, tylko dokąd. Słoń­ce było już wy­so­ko nad ho­ry­zon­tem. De­li­kat­ne pro­mie­nie prze­ni­ka­ły przez ko­ro­ny drzew, zna­cząc drogę pla­ma­mi świa­tła. Karol mil­czał. Nie mogła od­gad­nąć, o czym myśli, ale była pewna, że się de­ner­wu­je. Znała go do­brze. Sto­ic­ki spo­kój był tylko przy­kryw­ką dla głę­bo­ko skry­wa­nych lęków i obaw. Zde­cy­do­wa­nie za dużo wra­żeń jak na jeden dzień.

– Chodź­my z tego pa­skud­ne­go miej­sca – rzekł wresz­cie. – Sta­szek wspo­mi­nał, że gdzieś tu w oko­li­cy jest cmen­tarz ra­dziec­kich żoł­nie­rzy. Pew­nie jakiś głu­pek dla za­ba­wy wy­grze­bał szkie­let…

– Kto robi takie rze­czy? Boże, prze­cież ży­je­my w dwu­dzie­stym pierw­szym wieku, w cy­wi­li­zo­wa­nym kraju! – po­wie­dzia­ła, uno­sząc ręce w ge­ście roz­pa­czy. – Karol, cie­bie to nie prze­ra­ża?

Pra­gnę­ła, aby ją przy­tu­lił, po­cie­szył. On tym­cza­sem nawet nie uśmiech­nął się, tylko spoj­rzał spod przy­mru­żo­nych po­wiek. Znów po­czu­ła nie­po­kój, ale tym razem miał zwią­zek z Ka­ro­lem. W jego oczach do­strze­gła coś, co się jej nie spodo­ba­ło, coś ob­ce­go, dzi­kie­go, nie­do­stęp­ne­go, jakby dwie zło­wro­gie iskier­ki. Na uła­mek se­kun­dy szy­der­czy gry­mas znie­kształ­cił jego twarz.

– Ko­cha­nie? – za­py­ta­ła nie­pew­nym gło­sem.

– Chodź­my wresz­cie! – po­wie­dział szorst­ko i ru­szył w prawe roz­wi­dle­nie drogi. – To już nie­da­le­ko!

Nie za­wa­hał się, prze­cież gdzieś tutaj po­win­na być ko­lej­na wska­zów­ka Stasz­ka – po­my­śla­ła, bacz­nie lu­stru­jąc oto­cze­nie.

Nic. Pusto. Przyj­rza­ła się uważ­nie dro­dze, żad­nych zna­ków. Zaraz… Są ślady! Obok zwie­rzę­cych wy­raź­ny od­cisk ludz­kiej stopy! Nie jeden, lecz kilka, trop bie­gnie od drze­wa z ka­plicz­ką w prawą stro­nę. Obu­wie spor­to­we z cha­rak­te­ry­stycz­ną wa­flo­wą po­de­szwą marki Nike.

– Mamy mi­ło­śni­ka ludz­kich cza­szek – po­wie­dzia­ła cicho.

Jesz­cze jedno spoj­rze­nie, tym razem na ślady, które po­zo­sta­wił w pia­sku Karol, były iden­tycz­ne.

Ale to prze­cież jesz­cze o ni­czym nie świad­czy – my­śla­ła go­rącz­ko­wo, czu­jąc jed­no­cze­śnie zimny dreszcz prze­szy­wa­ją­cy ją od we­wnątrz.

Karol… Te ślady zo­sta­wił on. Był tutaj wcze­śniej. Okła­mał ją, ale po co miał­by to robić?

Nie, to ab­surd. Musi być ja­kieś wy­tłu­ma­cze­nie.

Szu­ka­ła go­rącz­ko­wo cze­goś, co oczy­ści­ło­by męża z po­dej­rzeń. To tylko ślady, każdy mógł je zo­sta­wić, każdy, kto ma takie same buty, taki sam roz­miar stopy. Nike to naj­po­pu­lar­niej­sza marka na świe­cie, prze­cież po­ło­wa ludzi nosi takie buty!

Ale skąd Karol wie­dział, że prawe roz­wi­dle­nie drogi jest wła­ści­we? Nie było tam żad­nej strzał­ki, żad­ne­go znaku. A jed­nak ru­szył bez wa­ha­nia, jakby… jakby znał drogę.

Nie. To nie­moż­li­we.

Za­po­mniał się, prze­stał kon­tro­lo­wać sy­tu­ację, coś wy­trą­ci­ło go z roli tro­skli­we­go męża. Ale to jesz­cze nic nie zna­czy! Może po pro­stu zgadł? Może miał szczę­ście?

To nie­moż­li­we! Myli się, na pewno się myli. Karol nigdy nie zro­bił­by cze­goś tak po­twor­ne­go, nie oszu­kał­by jej. Znają się od dzie­się­ciu lat, są mał­żeń­stwem od pię­ciu. Zna go. Zna każdy jego gest, każde spoj­rze­nie. To jej mąż, czło­wiek, któ­re­mu ufa bez­gra­nicz­nie.

A jed­nak… dla­cze­go nie pró­bo­wał wy­je­chać z tego cho­ler­ne­go ba­jo­ra? Prze­cież wy­star­czy­ło wci­snąć wstecz­ny, rzu­cić kilka ga­łę­zi pod koła. Karol za­wsze był prak­tycz­ny, za­rad­ny. A tym razem nawet nie spró­bo­wał.

Serce za­czę­ło jej walić coraz szyb­ciej.

Nie, nie, nie. To tylko zbieg oko­licz­no­ści. Musi być ja­kieś lo­gicz­ne wy­tłu­ma­cze­nie. Musi być.

Od­po­wiedź przy­szła sama, bo­le­sna, mro­żą­ca krew w ży­łach, ale tłu­ma­czą­ca wszyst­ko. Nie chcia­ła w nią uwie­rzyć, bro­ni­ła się przed nią całą sobą, a jed­nak… Wy­star­czy­ło spoj­rzeć przed sie­bie.

Kilka me­trów przed nią stał Karol. Od­wró­co­ny tyłem, sztyw­ny, z bro­nią prze­wie­szo­ną przez ramię.

– Mia­łaś zgi­nąć w nocy od kuli kłu­sow­ni­ków, któ­rych wię­cej w tych la­sach niż zwie­rząt, ale ty oczy­wi­ście za­wsze wszyst­ko mu­sisz ze­psuć! Ta twoja dzien­ni­kar­ska do­cie­kli­wość – usły­sza­ła suchy, po­zba­wio­ny emo­cji głos.

To nie był głos Ka­ro­la. To zna­czy… był, ale jakiś inny. Obcy. Zimny.

– Na pewno za­da­jesz sobie py­ta­nie "dla­cze­go"? No cóż, nie będę ory­gi­nal­ny, po­wo­dem jest księ­go­zbiór świę­tej pa­mię­ci babci Fran­cisz­ki. To cenne książ­ki… Nie­by­wa­le cenne. Mam na nie klien­ta. Naj­pierw ona, teraz ty jako je­dy­na jej spad­ko­bier­czy­ni… Nie wie­dzia­łaś? Ale ja wie­dzia­łem. Od po­cząt­ku. Cze­ka­łem tylko na od­po­wied­ni mo­ment.

– Jak to? – wy­du­si­ła spa­ra­li­żo­wa­na prze­ra­że­niem. Głos jej się za­ła­mał. – Jak to… naj­pierw ona?

To nie może być praw­da. Nie Karol. Nie jej Karol.

– Nor­mal­nie, wzię­ła za dużą dawkę leków uspo­ka­ja­ją­cych! Nikt nie wni­kał, czemu stara wy­cią­gnę­ła ko­py­ta. Pa­mię­tasz, co po­wie­dział le­karz, gdy przy­je­cha­li­śmy po trupa? "Pani bab­cia umar­ła we śnie, tylko każ­de­mu ży­czyć ta­kiej śmier­ci". Pro­ste. Sku­tecz­ne.

– A Sta­szek? – za­py­ta­ła, choć już znała od­po­wiedź.

Karol ro­ze­śmiał się gło­śno, szcze­rze roz­ba­wio­ny.

– Sta­szek? – po­wtó­rzył, krę­cąc głową. – Nie ma żad­ne­go Stasz­ka. To ja na­ma­lo­wa­łem te strzał­ki, wy­ko­pa­łem dziu­rę w dro­dze, po­wie­si­łem tę czasz­kę. Wszyst­ko sam. Nie po­do­ba ci się? Źle się ba­wisz? "Ko­le­ga z pracy", "my­śli­wy", "dusza czło­wiek"… – prze­drzeź­niał wła­sne słowa. – Ty na­praw­dę w to uwie­rzy­łaś? Nie za­py­ta­łaś nawet o na­zwi­sko, numer te­le­fo­nu, nic. Tak łatwo było cię oszu­kać.

Nika po­czu­ła, jak żo­łą­dek pod­cho­dzi jej do gar­dła. Oczy­wi­ście. Nigdy nie wi­dzia­ła Stasz­ka. Nigdy nie roz­ma­wia­ła z nim przez te­le­fon. 

– To ja to wszyst­ko przy­go­to­wa­łem na twoje przy­by­cie, ko­cha­nie. – Uśmiech­nął się sze­ro­ko, po­ka­zu­jąc zęby. – Mu­sia­łem mieć pew­ność, że wszyst­ko pój­dzie gład­ko.

Chi­cho­cząc, zdjął z ra­mie­nia po­kro­wiec z bro­nią.

To nie była wia­trów­ka, lecz strzel­ba my­śliw­ska, dwu­rur­ka. Karol pew­nym ru­chem prze­ła­do­wał broń i wy­ce­lo­wał w Nikę.

Jej umysł wciąż nie mógł tego pojąć. Karol. Jej mąż. Czło­wiek, z któ­rym dzie­li­ła łóżko, po­sił­ki, ma­rze­nia. Czło­wiek, któ­re­go ko­cha­ła. Stoi przed nią z bro­nią i mówi, że za­mor­do­wał bab­cię Fran­cisz­kę, że za­mie­rza zabić ją.

– Pora obej­rzeć wy­ma­rzo­ny domek, ko­cha­nie – po­wie­dział szy­der­czo i znów za­chi­cho­tał.

To nie był już ten sam czło­wiek, któ­re­go znała i ko­cha­ła. W jed­nej chwi­li z sym­pa­tycz­ne­go, czu­łe­go męż­czy­zny prze­obra­ził się w po­two­ra go­to­we­go zabić. 

– To jakiś głupi żart? – za­py­ta­ła, nie mogąc za­pa­no­wać nad drże­niem rąk. – Karol, to żart, praw­da? Prze­stań, to nie jest śmiesz­ne!

De­spe­rac­ko szu­ka­ła w jego oczach cze­goś zna­jo­me­go, cze­goś, co po­twier­dzi­ło­by, że to po­mył­ka, że zaraz się ro­ze­śmie­je i powie, że to tylko głupi kawał. Ale jego oczy były puste. Obce.

Bała się bar­dziej niż kie­dy­kol­wiek. Jakaś cząst­ka umy­słu bro­ni­ła się jesz­cze przed świa­do­mo­ścią, że stoi przed nią bez­względ­ny psy­cho­pa­ta, który przez tak długi czas ją zwo­dził. Dzie­sięć lat. Dzie­sięć lat kłam­stwa. Nie ma co, per­fek­cyj­nie ode­grał swoją rolę. Dała się oszu­kać jak na­iw­na idiot­ka.

Tym­cza­sem Karol – nie, to już nie był Karol – stał obok i przy­sta­wia­jąc jej lufę do głowy, wy­ce­dził przez zęby:

– Dobra, suko, idzie­my!

To słowo… Nigdy wcze­śniej tak do niej nie mówił. Nigdy.

Pierw­szy krok był naj­trud­niej­szy. Oszo­ło­mio­na, sztyw­na z prze­ra­że­nia stra­ci­ła kon­tro­lę nad wła­snym cia­łem. Do­pie­ro, gdy po­czu­ła zimny metal przy skro­ni, otrzą­snę­ła się i po­wo­li ru­szy­ła we wska­za­nym kie­run­ku. Las roz­brzmie­wał ka­ko­fo­nią dźwię­ków. Za­zwy­czaj wsłu­chi­wa­ła się w nie z przy­jem­no­ścią, tym razem każdy od­głos niósł zło­wróżb­ną nutę.

Karol szedł za nią, cięż­ko dy­sząc. Od czasu do czasu po­ka­sły­wał. Wkrót­ce do uszu Niki do­bie­gło cha­rak­te­ry­stycz­ne po­świ­sty­wa­nie. Za­czy­nał się atak astmy.

Znowu za­po­mniał wziąć leków – po­my­śla­ła, uświa­do­miw­szy sobie, że in­ha­la­tor wło­ży­ła do ple­ca­ka, ma go teraz ze sobą.

W in­nych oko­licz­no­ściach od razu się­gnę­ła­by po nie­za­wod­ny śro­dek, jed­nak tym razem po­sta­no­wi­ła mil­czeć i cze­kać na roz­wój wy­pad­ków. 

Prze­szła kilka me­trów. Na końcu drogi uj­rza­ła nie­wiel­ką po­la­nę po­ro­śnię­tą trawą i pę­da­mi dzi­kich jeżyn. Miej­sce, oto­czo­ne drze­wa­mi, tęt­ni­ło ży­ciem, śpie­wa­ły ptaki, brzę­cza­ły owady, gdzieś w po­bli­żu szem­ra­ła rzeka. Spoj­rza­ła w prawo. Mię­dzy drze­wa­mi do­strze­gła zruj­no­wa­ną chatę z za­pad­nię­tym da­chem, po­wy­krzy­wia­ny­mi okien­ni­ca­mi zwi­sa­ją­cy­mi na jed­nym za­wia­sie. Ścia­ny po­kry­te mchem i grzy­bem, część dachu cał­ko­wi­cie za­wa­li­ła się do środ­ka. Wokół po­roz­rzu­ca­ne prze­próch­nia­łe deski, za­rdze­wia­łe na­rzę­dzia, po­ła­ma­ne meble. Wszyst­ko po­ro­śnię­te mchem, dzi­ki­mi je­ży­na­mi i trawą. Miej­sce wy­glą­da­ło, jakby nikt nie miesz­kał tu od lat. To miał być ich nowy dom? To miała być "oka­zja stu­le­cia"?

Par­sk­nę­ła gorz­kim śmie­chem. Strach nagle od­pły­nął, a w jego miej­sce po­ja­wi­ło się zu­peł­nie inne uczu­cie, o wiele sil­niej­sze.

– Wymarzony domek w lesie – wy­du­si­ła przez ści­śnię­te gar­dło.

Za­pra­gnę­ła spoj­rzeć Karolowi w oczy, na­pluć mu w twarz, po­ka­zać, jak bar­dzo nim gar­dzi. Czy to nie wszyst­ko jedno, kiedy ją za­strze­li? Spro­wo­ku­je go teraz. Za­trzy­ma­ła się i obej­rza­ła.

***

Karol klę­czał, a nad nim po­chy­la­ła się fi­li­gra­no­wa po­stać, którą po­zna­ła od razu.

– Bab­cia Fran­cisz­ka? – za­py­ta­ła z nie­do­wie­rza­niem.

– Ty tutaj? – wy­ję­czał Karol, łap­czy­wie chwy­ta­jąc po­wie­trze. – Jak to? Prze­cież nie ży­jesz…

Wy­raź­nie się dusił. Jego od­dech stał się płyt­ki i prze­ry­wa­ny. Pró­bo­wał jesz­cze coś po­wie­dzieć, z gar­dła wy­do­by­wał się jed­nak tylko beł­kot. Naj­bar­dziej prze­ra­ża­ły sine, nie­mal­że nie­bie­skie, usta.

Po­win­na mu pomóc… Jesz­cze przed go­dzi­ną go­to­wa była umrzeć za niego, teraz pra­gnę­ła jego śmierci. Wszyst­ko się zmie­ni­ło. Podle ją oszu­kał, zdra­dził.

Pod­nio­sła z ziemi strzel­bę.

– Ty su­kin­sy­nu – wy­ce­dzi­ła.

***

Nika upu­ści­ła broń. Serce wa­li­ło jej jak osza­la­łe. Spoj­rza­ła na Ka­ro­la. Leżał nie­ru­cho­mo. Oczy miał sze­ro­ko otwar­te. Obok, na tra­wie, wid­nia­ła ciem­na plama.

Krew. Nie, to nie­moż­li­we. Prze­cież to nie ona po­cią­gnę­ła za spust… Dla­cze­go nie pa­mię­ta tego mo­men­tu?

Ręce jej drża­ły. W kie­sze­ni dżin­sów, do któ­rej scho­wa­ła bursz­ty­no­wą ­figurkę wilcz­ka, czu­ła pul­su­ją­ce cie­pło. 

Bab­cia Fran­cisz­ka stała obok, pa­trząc na nią z wy­ro­zu­mia­ło­ścią. Na ko­niec ski­nę­ła głową, tym samym ge­stem, któ­rym za­wsze wy­ra­ża­ła apro­ba­tę, od­wró­ci­ła się i ru­szy­ła w stro­nę le­śnej gę­stwi­ny. Po chwi­li zni­kła.

Nika stała jak spa­ra­li­żo­wa­na. Nie wie­dzia­ła, ile czasu mi­nę­ło… Se­kun­dy? Mi­nu­ty?

***

Wró­ci­ła do forda około osiem­na­stej, wcze­śniej grze­biąc zwło­ki męża. Sa­mo­chód nadal tkwił w bło­cie. Usia­dła za kie­row­ni­cą i prze­krę­ci­ła klu­czyk. Sil­nik za­kasz­lał, potem za­war­czał. Wrzu­ci­ła wstecz­ny bieg i de­li­kat­nie do­da­ła gazu. Koła za­wi­ro­wa­ły, zła­pa­ły przy­czep­ność. 

Do­je­cha­ła do głów­nej szosy, kie­ru­jąc się strzał­ka­mi. Na chwi­lę za­trzy­ma­ła się na po­bo­czu i wy­cią­gnę­ła z kie­sze­ni bursz­ty­no­wą fi­gur­kę, która na uła­mek se­kun­dy po­now­nie za­lśniła nie­bie­ska­wym świa­tłem. 

– Za­ufaj wilcz­ko­wi, a on cię nie opu­ści – wy­szep­ta­ła z uśmie­chem.