Zdrada

Kiedyś byłem piękny. Istotą czystości, nienaruszalnym kryształem, uosobieniem ideału. Ale przytrafiło się życie, a życie to czas. Jest on torturą wiecznych doświadczeń. To dobrze, że wszystkie te bóle przychodzą jeden za drugim, bo gdyby zwaliły się na mnie za jednym razem, pewnie z miejsca skruszyłby mnie na proch. Ale ponoć w proch się obrócę. Wszystko obróci się w proch, tak mówią. Nawet gówno.

Kiedyś byłem pięknym monolitem, ale te czasy dawno minęły. Skóra na mnie stwardniała, rosła zacierając pierwotne kształty, maskując wszelkie piękno. Z czasem, stałem się już tylko tym osadem. Owszem, w środku wciąż mam kryształ, lecz z zewnątrz jestem już tylko skorupą. Historia okrywa piękno warstwą niemożliwą do przeniknięcia.

Kiedyś byłem delikatny, ale to już minęło. Teraz jestem twardy. Takie są wymogi świata. Wszystkie rany i pęknięcia bliźnią się, przekształcając w zbroję. Przeżyłem burze, susze i powodzie. Wszystko to odciskało swe piętno, rysowało, aż w końcu doznałem oderwania. Zdrada ta była fizycznym naruszeniem mojej integralności. Porzucony, zraniony tak bardzo, że mogę myśleć już tylko o rozpadzie. Czy może być coś gorszego, od utraty połówki samego siebie? Patrzałem, jak odeszła, widziałem, co się z nią dzieje.

Co gorszego może mnie jeszcze spotkać?

Mężczyzna zdjął kask i podrapał się po spoconych, czarnych kudłach. Ręką otarł słone krople z oczu. Westchnął.

– O ja jebię – powiedział do siebie, chociaż był otoczony kolegami.

Rozejrzał się, po czym ubrał okrycie głowy.

– Lont jest? – spytał.

– Lont jest, tak jest!

– No i dobra. Pomóż mi z tą wiertnicą i odpalamy! Trzeba się pozbyć tego kloca.

– Może najpierw lunch, John?

– Nie! Coś czuję, że tym razem znajdziemy fortunę! Tuż pod tym brudnym skurwysyństwem!