Zostawcie Titanica

Schodzili powoli, odliczali metry w głębinach oceanu. Stockton Rush mówił dużo – o odwadze, o przełamywaniu granic, o tym, że przygoda należy do tych, którzy nie znają strachu. Czwórka pasażerów słuchała chętnie. Za takie pieniądze nie kupuje się przecież ostrożności, tylko unikatowość.

Jeszcze kilkadziesiąt minut i mieli być na miejscu.

– Już niedługo to będzie niezapomniana chwila! – krzyknął Rush, chcąc uspokoić ludzi, od których właśnie zebrał setki tysięcy dolarów.

Wtedy coś poruszyło wodę, łódź się zatrzęsła, a kontrolki zaczęły świecić w różnych barwach.

Rush wyjątkowo zapalił reflektory. Coś ciemnego, wielkiego zmierzało ku piątce milionerów. Najpierw ledwo zauważalnie. Potem cień przesunął się wzdłuż kadłuba. 

Z ciemności zaczęły wyłaniać się sylwetki. Rozmyte, blade, pozbawione twarzy. Było ich zbyt wiele, by liczyć. Otoczyły łódź powoli, bez pośpiechu. Niektóre ubrane w drogie garnitury, inne w łachmany. Tysiące martwych postaci było już przy nich. 

W świetle reflektora widzieli jak sylwetki zapierają się, splatają ręce i zaciskają się na metalu.

Kadłub zadrżał. Najpierw lekko. Potem mocniej, jakby coś napierało z zewnątrz. Zgniatało.

– Zostawcie nas w spokoju – powiedział jeden z topielców ściskających łódź.

Konstrukcja jęknęła. Ściany skrzypnęły, wgięły się do środka.

Śmierć trwała ułamek sekundy.

A potem wszystko zniknęło.

Na dnie znów panowała cisza, jakiej nie powinno się zakłócać.

(Fragment rufy „Titana” na dnie Oceanu Atlantyckiego – Wikipedia.org)