Mam dzisiaj taką potrzebę

Mam dzisiaj taką potrzebę i nie mam jej komu powiedzieć.

Potrzebę nagłą acz pilną, żeby coś zrobić innego

lub inną.

Wziąć tramwaj i gdzieś pojechać, na nieznanej pętli się znaleźć

i w jakiejś piekarni malutkiej, drożdżówkę kupić z lukrem.

Lub serem.

Albo z dżemem i z drożdżówką iść dalej,

do parku pod nieznanym konarem, usiąść i zajadać.

Z kalorii się nie spowiadać.

Albo pójść na koncert zespołu amatorskiego,

co w logo mają bobra i piekło Dantego albo coś równie obrzydliwego.

I posłuchać jak grają, jak rzępolą, jak ludzie narzekają, że głowy ich bolą

i wybuchną im chyba jak się zaraz ta diatryba

nie skończy. A potem bić brawo i gwizdać

i odejść, artystów nazwiska nie zapamiętując.

Albo gdzieś tam na plaży, na zimnym gruncie nad rzeką,

tańczyć boso na piasku i cieszyć się muzyką,

co gra w głowie, bo na głośnik pieniędzy nie starczyło.

No, póki jakiś kamień się nie ozwie albo fragment szkła tłuczonego,

chuligana bezmyślnego, co pije siódme piwo dnia pańskiego

i szklanej butelki nie odda do monopolowego choć kaucyjna.

Bo jak się ma taką potrzebę, to wszystko się jawi jak w niebie,

a ja siedzę w domu i myślę, gdzie z tą potrzebą mi najrychlej trafić.

Pod czyją strzechę czy pod czyj nawis, pod jakie niebo i pod jakie atłasy.

Czy raczej do pałacu mam iść czy gdzieś gdzie zwisają potężne

bzu gałęzie.

Chyba więc wezmę i pójdę, jak najdalej, byle na zewnątrz.

Kierunek sam siebie znajdzie, jak wiosna jaskółkę, na pewno.

Byle wyjść, zacząć i szukać, a reszta też wyjdzie, wspaniale.

Bo mam dzisiaj taką potrzebę i chyba już ją powiedziałem.

Koniec

Witaj. :)

Swoim humorystycznym utworem przypomniałeś mi wiersz na ten sam temat, czytany w dzieciństwie, autorstwa Danuty Wawiłow:

“Od samego dzisiaj rana

czegoś mi się chce…

Nie cukierka, nie banana -

może piasku, może siana

albo nawet – nie wiem sama

muchy tse-tse-tse?

Może zgadnie ktoś przypadkiem,

na co ja mam chęć?

Uszyć krowie suknię w kwiatki?

Wsypać pieprzu do herbatki?

Albo złapać – ciach! – do klatki

krokodyli pięć?

Co w kłopocie mi pomoże?

Jeśli ktoś to wie,

niech mi zaraz liścik kropnie,

bo nie mogę – tak okropnie,

tak okropnie, tak okropnie

czegoś mi się chce!”. :))

Pozdrawiam serdecznie. ;)

Pecunia non olet

Poczułeś potrzebę, to napisałeś. Czasami człowiek musi, inaczej się udusi.

A co z tego zrobiłeś?

Babska logika rządzi!

Hej Bruce, udało Ci się poruszyć jakąś dawno zaśniedziałą strunę mojego własnego dzieciństwa, bo skądś znam ten wiersz. I choć nie moge sobie przypomnieć konkretów, to z pewnością miło mi się kojarzy.

Hej Finkla, ostatecznie poszedłem do cukierni i bohatersko uratowałem 3 kawałki ciasta przed wyginięciem przez apkę Too Good To Go. Teraz mieszkają w mojej lodówce, choć nie na długo.

Pozdrawiam,

Zapraszam na mój kanał YouTube

I ja nie potrafiłam przypomnieć sobie konkretów, a jedynie tytuł. Net pomógł. :)

Pozdrawiam, Nikodemie.

Pecunia non olet

Cześć Nikodemie!

Może rytm czasami i szwankuje, ale język jest ładny.

Pozdrawiam!

Cześć:)

Wiersze to nie moja bajka, ale timing masz idealny :D

Taką miałam wczoraj potrzebę, żeby zrobić coś z dawnych lat. Siedziałam więc na balkonie, opychałam się kanapkami z pasztetem i keczupem i miałam w nosie, że białe pieczywo, że chemia, MOM itd. Z uśmiechniętą mordką wspominałam czasy liceum, internatu i było mi w cholerę dobrze. Czasem człowiek tak musi :)

Nie wiem, czemu, ale jak to czytałam, to sobie podśpiewywałam :)

Pozdrawiam :))))