Placówka

PLA­CÓW­KA

 

 

Stra­ci­li oni życie,

A zna­leź­li ist­nie­nie

 Mistrz Ec­khart

 

 

1.

To nie do wiary, że mija już dwu­dzie­sty dzień na Tan­ta­lu. A dnie są tutaj dłu­gie, bar­dzo dłu­gie. Ka­pi­tan Wiggs czuł, jak jego roz­przę­żo­ny zegar bio­lo­gicz­ny wy­wi­ja harce i ła­mań­ce. Raz zda­wa­ło mu się, że wła­śnie na­stał po­ra­nek, gdy tym­cza­sem miało się ku wie­czo­ro­wi, a kiedy in­dziej od­no­sił wra­że­nie, iż po­wo­li nad­cią­ga noc, choć słoń­ce aku­rat stało w ze­ni­cie, tyle że prze­sło­nię­te tar­czą Anu­bi­sa.

Dnie na Tan­ta­lu wo­dzi­ły za nos nawet ko­smicz­nych wy­ja­da­czy. I nic dziw­ne­go – jego dwa­dzie­ścia sześć księ­ży­ców, ko­lo­ro­wych tu­ła­czy roz­ra­bia­ków spra­wia­ło, że tu­tej­szy ka­len­darz ogar­nia­ły je­dy­nie za­awan­so­wa­ne al­gor­tyt­my kom­pu­te­ro­we. Czas na tej pla­ne­cie był jakiś nie­rze­czy­wi­sty, po­my­ślał Wiggs; nie­wy­klu­czo­ne, że winę za to po­no­si­ła naj­zwy­klej­sza no­stal­gia. Wszak tura jego jed­nost­ki miała trwać nie­wy­obra­żal­ne czte­ry mie­sią­ce, czyli pra­wie ziem­ski rok. Jed­nak przy­czy­na kiep­skie­go sa­mo­po­czu­cia ka­pi­ta­na le­ża­ła zgoła gdzie in­dziej.

Uwa­żał, że nic tu po nim. Pod­le­ga­ło mu szes­na­stu żoł­nie­rzy, bę­dą­cych za­ło­gą nie­wiel­kiej re­du­ty, po­ło­żo­nej nie­opo­dal wio­ski tu­byl­ców. Al­bo­wiem sztab Szó­stej Floty Im­pe­rium po­sta­no­wił za­ło­żyć pla­ców­kę na skra­ju nie­omal bez­lud­ne­go su­per­kon­ty­nen­tu. Tan­tal od­kry­to przy­pad­kiem. Ot, nie­cie­ka­wa pla­ne­ta na pe­ry­fe­riach Ga­lak­ty­ki, gdzie ru­ty­no­we misje ba­daw­cze od­bęb­nia­ły tylko swą po­win­ność. Żad­nych cen­nych złóż su­row­ców. Nie­licz­na po­pu­la­cja kilku ras ludz­kich na wcze­snym eta­pie roz­wo­ju zaj­mo­wa­ła się ho­dow­lą bydła, upra­wami zbóż oraz rzad­kimi od­mia­na­mi lnu. I wła­śnie ta ostat­nia ro­śli­na naj­bar­dziej za­in­te­re­so­wa­ła spe­ców od han­dlu i wy­mia­ny kul­tu­ro­wej. Len na Tan­ta­lu od­zna­czał się pew­ny­mi wła­ści­wo­ścia­mi, od­róż­nia­ją­cy­mi go od in­nych ga­tun­ków, i to spra­wi­ło, iż wy­lą­do­wa­ła tu eks­pe­dy­cja Gil­dii Ku­piec­kiej w asy­ście kil­ku­set im­pe­rial­nych żoł­nie­rzy. Ci – jak się oka­za­ło – nie byli do ni­cze­go po­trzeb­ni – po­ko­jo­wo na­sta­wie­ni tu­ziem­cy po­wi­ta­li przy­by­szów z nieba chle­bem i solą. Bez żad­nych prze­szkód przy­sta­li też na han­del wy­mien­ny, no­ta­be­ne mało dla nich ko­rzyst­ny.

Gil­dia za­ło­ży­ła bazę na je­dy­nym kon­ty­nen­cie pla­ne­ty. Była to wła­ści­wie fak­to­ria, po­łą­czo­na z małym gar­ni­zo­nem, sta­cją łącz­no­ści i lą­do­wi­skiem. Po­tocz­nie na­zy­wa­no ją for­tem Ten­hart, od na­zwi­ska do­wód­cy krą­żow­ni­ka, który wów­czas pa­tro­lo­wał ten rejon Ga­lak­ty­ki. Do­wódz­two po­my­śla­ło jed­nak, że do­brze by­ło­by mieć w pew­nym od­da­le­niu od bazy nie­wiel­ką pla­ców­kę woj­sko­wą, peł­nią­cą rolę…wła­śnie, jaką? Prze­cież nikt nie mu­siał pil­no­wać tu­byl­ców, gdyż ci byli po­tul­ni jak ba­ran­ki. Po­cząt­ko­wo za­kła­da­no, że z pla­ców­ki będą wy­ru­szać eks­pe­dy­cje na­uko­we, ale osta­tecz­nie nie do­tar­ła tu żadna ekipa ja­jo­gło­wych. Po­zo­stał tylko wymóg stra­te­gicz­ny. Utra­ta fak­to­rii i gar­ni­zo­nu nio­sła­by po­waż­ne kon­se­kwen­cje. W takim przy­pad­ku cała pla­ne­ta wy­pa­dła­by spod kon­tro­li Im­pe­rium. Nie­wiel­ka pla­ców­ka miała być pew­ne­go ro­dza­ju wen­ty­lem bez­pie­czeń­stwa, do­my­kać sys­tem obron­ny, za­pew­niać awa­ryj­ną łącz­ność z Szó­stą Flotą i sta­no­wić punkt ewa­ku­acyj­ny.

Na­ukow­ców de­pry­mo­wa­ła jesz­cze jedna kwe­stia. Eko­sys­tem pla­ne­ty stwa­rzał ide­al­ne wa­run­ki dla licz­nych form życia, jed­nak­że wy­stę­po­wa­ła na niej nad­zwy­czaj skrom­na bio­róż­no­rod­ność i do tego zni­ko­ma wręcz po­pu­la­cja ludzi. Ob­li­czo­no ich licz­bę na około pięć mi­lio­nów, tym­cza­sem gi­gan­tycz­ny ob­szar na­da­ją­cy się do za­sie­dle­nia mógł­by wy­ży­wić nawet sto mi­liar­dów osob­ni­ków. A prze­cież nie za­ob­ser­wo­wa­no tutaj żad­nych waśni, za­bój­czych epi­de­mii czy na­tu­ral­nych ka­ta­kli­zmów, które by ha­mo­wa­ły roz­wój lo­kal­nych spo­łecz­no­ści.

Cóż, na­ukow­cy od­le­cie­li z roz­ka­zu do­wódz­twa ze wzglę­du na "nie­ren­tow­ność pla­ne­ty", po­zo­sta­wia­jąc za­gad­kę nie­roz­wią­za­ną.

 

 

2.

Na ho­ry­zon­cie prze­su­wał się punk­cik. To łazik roz­po­znaw­czy sier­żan­ta Ta­cho­vskie­go zbli­żał się do pla­ców­ki, pod­ska­ku­jąc na nie­rów­nej, szu­tro­wej dro­dze. W od­da­li ma­ja­czy­ła ścia­na pra­daw­nej pusz­czy. Po­jazd zda­wał się umy­kać przed nią, nie­zdar­nie po­ko­nu­jąc drogę pełną ole­istych kałuż. Sier­żant znów za­ba­wił sta­now­czo zbyt długo w wio­sce tu­byl­ców. Choć Wig­g­sa iry­to­wał ten brak dys­cy­pli­ny, przy­my­kał na to oko. Ro­zu­miał do­brze, że jego lu­dzie muszą mieć mar­gi­nes swo­bo­dy. Jed­nak­że fra­ter­ni­zo­wa­nie się z rdzen­ną lud­no­ścią nie było naj­lep­szym po­my­słem. Zwy­kle wy­ni­ka­ły z tego kło­po­ty, na razie co praw­da tylko na­tu­ry lin­gwi­stycz­nej. Po­wie­dzieć, że język au­to­chto­nów na­le­żał do trud­nych, to nic nie po­wie­dzieć. Trud­ność ta jed­nak nie po­le­ga­ła na lek­sy­ce, co się naj­czę­ściej zda­rza­ło na in­nych za­miesz­ka­nych pla­ne­tach, a na po­kręt­nej se­man­ty­ce, lo­gi­ce i dzi­wacz­nej, od­je­cha­nej fi­lo­zo­fii. W prak­ty­ce nigdy nie można było mieć pew­no­ści, czy trans­la­tor wła­ści­wie prze­tłu­ma­czył dane słowo, czy zu­peł­nie na opak.

O czym więc sier­żant Ta­cho­vski tak ga­wę­dził z tu­byl­ca­mi, Wiggs wolał nawet nie wie­dzieć. Tak samo jak wolał nie wie­dzieć o tu­tej­szej "wy­mia­nie kul­tu­ro­wej" z płcią nie­wie­ścią, a nie chciał ni­cze­go za­bra­niać znu­dzo­nym żoł­nie­rzom. Tym bar­dziej, że i sam ka­pi­tan miał już w tej kwe­stii pewne do­świad­cze­nia. Po­znał miłą i atrak­cyj­ną tu­ziem­kę o imie­niu Anea-nu. Przy­no­si­ła mu tu­tej­sze spe­cja­ły w za­mian za drob­ne im­pe­rial­ne to­wa­ry, ale tak na­praw­dę mogło wy­nik­nąć z tego prze­cież coś wię­cej…

Za­my­ślo­ny wy­glą­dał przez owal­ne okno bloc­khau­su. Z dołu do­biegł go szorst­ki głos sier­żan­ta i po chwi­li uj­rzał jego ma­syw­ną syl­wet­kę w drzwiach swego ga­bi­ne­tu.

 – Nie zna­leź­li­śmy tego, panie ka­pi­ta­nie – za­mel­do­wał pod­ofi­cer.

 – Czego? – Roz­ko­ja­rzo­ny Wiggs nie od razu mógł sobie przy­po­mnieć, jakie wła­ści­wie za­da­nie zle­cił Ta­cho­vskie­mu.

 – No, tych pod­ze­spo­łów. Nie ma ich ni­g­dzie. Na bank gwizd­nął je ktoś z miej­sco­wych.

 – Ale po dia­bła im one? No dobra, miej oczy sze­ro­ko otwar­te i każ żoł­nie­rzom jesz­cze raz prze­szu­kać teren.

– Tak jest, panie ka­pi­ta­nie.

Sier­żant od­szedł bez za­sa­lu­to­wa­nia. Cóż, nie­wąt­pli­wie dys­cy­pli­na się nieco po­sy­pa­ła. Do­wo­dze­nie ma­leń­ką jed­nost­ką w gnu­śnej at­mos­fe­rze, na krań­cu ga­lak­ty­ki wcale nie oka­za­ło się ła­twym za­da­niem. Wiggs czuł się jak roz­bi­tek, wy­rzu­co­ny wraz z mało roz­gar­nię­ty­mi kom­pa­na­mi na brzeg nie­zna­nej wyspy. Je­dy­nym szczę­ściem w nie­szczę­ściu było wła­śnie to, że tra­fił mu się taki wojak swo­jak, jak sier­żant Ta­cho­vski, który jakoś ogar­niał spe­cy­fi­kę tego miej­sca.

 

Ka­pi­tan za­sta­na­wiał się póź­niej, co mogło być pierw­szym zna­kiem ostrze­gaw­czym. Osta­tecz­nie uznał, że wła­śnie kra­dzież pod­ze­spo­łów w ma­ga­zy­nie. Tyle że to nie miało żad­ne­go sensu. Ni­ko­go nie zła­pa­no za rękę, nikt się też nie przy­znał. A wąt­pił, by to byli tu­tej­si. Na co im za­awan­so­wa­na tech­no­lo­gia, któ­rej nie ro­zu­mie­li? Nie­mniej coś się dzia­ło. Ostat­nio jeden z żoł­nie­rzy spo­strzegł dziw­ne za­cho­wa­nie miesz­kań­ców są­sia­du­ją­cej z nimi wio­ski. Opo­wia­dał z prze­ję­ciem, jak wszy­scy tu­byl­cy wy­szli ze swych stoż­ko­wa­tych domów i sta­nę­li nie­ru­cho­mo, ob­ró­ce­ni w stro­nę nie­od­le­głej, ma­syw­nej ścia­ny drzew. Po kilku go­dzi­nach ock­nę­li się i jak gdyby nigdy nic wró­ci­li do swo­ich zajęć. Gdy spy­ta­no ich o te nie­ty­po­we za­cho­wa­nie, na­bra­li wody w usta, choć za­zwy­czaj wcale nie stro­ni­li od roz­mów.

Nie­wy­klu­czo­ne, że za­szła tylko po­mył­ka w in­wen­ta­ry­za­cji. Ktoś źle po­li­czył i tyle. Wiggs chciał już mach­nąć na to ręką, ale ta­jem­ni­cze za­cho­wa­nie au­to­chto­nów spra­wi­ło, że kazał tro­chę pod­krę­cić tempo śledz­twa. Nawet jeśli był to jakiś ezo­te­rycz­ny folk­lor. A nie­zwy­kłe przy­pad­ki za­czę­ły się mno­żyć. Naj­czę­ściej coś gi­nę­ło. Coś od­naj­dy­wa­no w innym miej­scu, nie­kie­dy w sta­nie nie na­da­ją­cym się do dal­sze­go użyt­ko­wa­nia. I pew­nie na takie dro­bia­zgi nikt by nie zwró­cił uwagi, gdyby nie to, że w końcu za­gi­nął żoł­nierz. Po pro­stu roz­pły­nął się w po­wie­trzu. Wiggs na­tych­miast wy­słał czte­ro­oso­bo­wy od­dział, aby spe­ne­tro­wał obrze­ża lasu. Ka­pi­tan czuł, że to stam­tąd nad­cho­dzi za­gro­że­nie. Nie są­dził, by spraw­ca­mi znik­nię­cia sze­re­gow­ca byli pa­cy­fi­stycz­nie na­sta­wie­ni miesz­kań­cy wio­ski. Acz­kol­wiek moż­li­we, że coś wie­dzie­li. Znali każdą piędź tu­tej­szej ziemi. I także to, co po niej stą­pa­ło.

Język oka­zał się pewną ba­rie­rą. Wpraw­dzie mowa au­to­chto­nów była dość nie­skom­pli­ko­wa­na, ale an­tro­po­lo­gom i lin­gwi­stom coś się tu nie zga­dza­ło. Ba­da­czom ko­rzy­sta­ją­cym z uni­wer­sal­nych trans­la­to­rów umy­ka­ły koń­ców­ki flek­syj­ne, cho­ciaż naj­prost­sze słowa prze­kła­da­no bez pro­ble­mu. Jed­nak­że sens co po­nie­któ­rych wy­ra­zów gu­bi­ły nawet naj­bar­dziej za­awan­so­wa­ne pro­ce­so­ry. Wten­czas trans­la­tor wpa­dał w "szał". Wy­rzu­cał z sie­bie nie­zro­zu­mia­ły beł­kot, nie­mo­żeb­nie iry­tu­jąc tym bez­rad­ne­go ope­ra­to­ra urzą­dze­nia.

Na­za­jutrz po za­gi­nię­ciu żoł­nie­rza Wiggs zwo­łał na­ra­dę. Trud­no by­ło­by ją uznać za burzę mó­zgów. Prócz ka­pi­ta­na sta­wi­li się sier­żant, łącz­no­ścio­wiec Keiso oraz ka­pral Karl Win­ter.

 – To na pewno spraw­ka tych su­kin­sy­nów! – sro­żył się Ta­cho­vski. Miał rzecz jasna na myśli tu­byl­ców.

 – Sier­żan­cie, na to po­trze­ba do­wo­dów – po­wie­dział nie­prze­ko­na­ny Wiggs

 – Do­wo­dy, do­wo­dy… – Stary trep ro­ze­źlił się, ner­wo­wo sku­biąc oka­za­łe­go wąsa. – Prze­ja­dę się tam Cen­tau­rem, to ręczę, że do­wo­dy po­da­dzą nam jak na tacy.

 – Panie ka­pi­ta­nie… – ode­zwał się z wa­ha­niem Keiso. – Mamy krót­kie na­gra­nie z od­po­wie­dzią wie­śnia­ka, któ­re­go na­ga­by­wa­li­śmy o za­gi­nię­ciu Lu­the­ra. Po­wta­rzał w kółko jedno słowo, które brzmia­ło jak "tsagi -ga". I wie­cie, co ono zna­czy?

 – Myślę, że nas oświe­cisz – rzekł na to zwy­kle ma­ło­mów­ny ka­pral Win­ter.

 – Zna­czy ab­so­lut­nie nic – trium­fal­nie od­parł Keiso. – Albo wszyst­ko i nic. To po pro­stu ciąg przy­pad­ko­wych słów. A przy­naj­mniej tako rze­cze trans­la­tor.

 – Jed­nak­że trans­la­tor za­wsze po­da­je pierw­sze w ko­lej­no­ści do­mnie­ma­ne tłu­ma­cze­nie – za­opo­no­wał Wiggs.

 – No niby zga­dza się – od­po­wie­d­ział z lekka za­fra­po­wa­ny łącz­no­ścio­wiec. – Za­wsze jest, jak to się mówi, ja­kieś pierw­sze słowo.

 – No więc? Jakie to słowo? – za­py­tał Win­ter.

Po krót­kiej chwi­li ciszy Keiso od­rzekł:

 – Be­stia. – I szyb­ko dodał – na­stęp­nie idą po­świę­ce­nie, na­bo­żeń­stwo, od­ro­dze­nie, szpieg, to­wa­rzysz, i tak dalej. Czyli kom­plet­nie bez sensu.

 – No i co co to ma kurwa zna­czyć? – Sier­żant jak zwy­kle nie prze­bie­rał w sło­wach. Nikt nie za­re­ago­wał. Ka­pi­tan po­sta­no­wił za­koń­czyć dys­ku­sję.

 – Trze­ba tam jesz­cze raz po­je­chać.

 – Tak jest! – Tym razem Ta­cho­vski re­gu­la­mi­no­wo za­sa­lu­to­wał i wy­szedł wraz z Win­te­rem, zanim Wiggs zdą­żył podać mu szcze­gó­ło­we wy­tycz­ne. Cała ta cho­ler­na za­gad­ka przy­pra­wia­ła go o ból głowy. Naj­chęt­niej na­pił­by się kawy i po­ło­żył do łóżka z książ­ką w ręce, tym sta­ro­świec­kim no­śni­kiem, przy­wo­łu­ją­cym urok daw­no mi­nio­nej epoki. Za­wsze są­dził, ze co jak co, ale tutaj bę­dzie miał dość dość czasu na tego ro­dza­ju roz­ryw­ki. Mylił się.

 – Panie ka­pi­ta­nie, jest pro­blem – ode­zwał się nagle Keiso, cią­gle wpa­trzo­ny w ta­blet jak sroka w gnat.

 – Co się stało?

 – Nie mamy za­się­gu. Stra­ci­li­śmy też sy­gnał trans­ga­lak­tycz­ny – od­parł tech­nik i dodał kwa­śno – Je­ste­śmy teraz ślepi i głusi. Jeśli w for­cie Tiggs jest tak samo, to nikt ze szta­bu Floty o ni­czym się nie dowie.

 – A niech to dia­bli – za­klął Wiggs. Sy­tu­acja po­wo­li wy­my­ka­ła się spod kon­tro­li. Po­ryw­czy sier­żant naj­pew­niej od­je­chał już Cen­tau­rem wraz z po­ło­wą żoł­nie­rzy. W tej chwi­li pla­ców­ka była nie­mal bez­bron­na. A Ta­cho­vski mógł robić wszyst­ko we­dług wła­sne­go wi­dzi­mi­się, mając do wy­łącz­nej dys­po­zy­cji po­tęż­ny po­jazd bo­jo­wy. Nie wró­ży­ło to nic do­bre­go. Ka­pi­tan wy­szedł na ze­wnątrz. Mu­siał za­czerp­nąć świe­że­go po­wie­trza. Spoj­rzał na kloc­ko­wa­ty bu­dy­nek z pre­fa­bry­ka­tów. W razie za­gro­że­nia nikt by im nie po­mógł.

Ranek przy­niósł po­wiew bryzy z wiel­kie­go, nie na­zwa­ne­go oce­anu, od­le­głe­go stąd o dwa­dzie­ścia ki­lo­me­trów.. Wiggs wstał odrę­twia­ły, prze­czu­wa­jąc, że wy­da­rzy­ło się coś złego. Skon­tak­to­wał się z Keiso. Ten fak­tycz­nie nie miał do­brych wie­ści. Po­wie­dział, że Ta­cho­vski nie wró­cił. Ka­pi­tan po­czuł ucisk w żo­łąd­ku, a w sercu coś mu pik­nę­ło. Wziął po­ło­wę swo­ich ludzi i po­je­chał do wio­ski. Mu­siał spraw­dzić, co też po­ra­bia pan sier­żant. Wszak ten, w razie nie­bez­pie­czeń­stwa, nie miał żad­ne­go wspar­cia. Cho­ciaż co też mogło stać się Cen­tau­ro­wi? Te prak­tycz­nie nie­znisz­czal­ne po­jaz­dy były zło­wiesz­czy­mi wi­zy­tów­ka­mi Im­pe­rium. Ale Ta­cho­vski po­je­chał na wa­ria­ta, a to za­wsze stwa­rzało ry­zy­ko. W świe­cie, któ­re­go nikt tak na­praw­dę do­brze nie po­znał ani nie ro­zu­miał.

 

4.

Wio­ska roz­ło­ży­ła się w za­ko­lu nie­wiel­kiej rzecz­ki, która na­wad­nia­ła sta­ran­nie pie­lę­gno­wa­ne pola lnu. Do­je­cha­li do pierw­szych nie­kształt­nych, przy­po­mi­na­ją­cych smar­dze dom­ków. Wokół nich ani żywej duszy. Od razu też zo­ba­czy­li Cen­tau­ra. Ośmio­ko­ło­wiec stał na po­bo­czu drogi lekko przy­chy­lo­ny. Wiggs wy­siadł z ła­zi­ka i przyj­rzał się po­jaz­do­wi uważ­niej. Do­pie­ro z bli­ska za­uwa­żył nie­znacz­nie po­gię­te wa­chla­rzo­wa­to płyty kom­po­zy­to­we­go pan­ce­rza.

 – To nie­moż­li­we – pod­cho­dząc, po­wie­dział jeden z żoł­nie­rzy. Po­zo­sta­li też wy­sie­dli i spo­glą­da­li na wrak onie­mia­li, mi­mo­wol­nie po­szu­ku­jąc wzro­kiem ko­le­gów z za­ło­gi, ży­wych bądź mar­twych. Jed­nak­że ni­g­dzie nie było widać ciał.

 – Wra­ca­my na­tych­miast – po krót­kim prze­cze­sa­niu te­re­nu wydał roz­kaz ka­pi­tan. Wró­ci­li na po­ste­ru­nek, nie wy­ma­wia­jąc ani jed­ne­go słowa. Wiggs po­now­nie jako pierw­szy wy­siadł z ła­zi­ka i skie­ro­wał się od razu do punk­tu ra­dio­lo­ka­cyj­ne­go, gdzie urzę­do­wał Keiso.

 – Słu­chaj, jeśli się da, prze­łącz na mię­dzy­gwiezd­ną i nadaj SOS do krą­żow­ni­ka "Can­ber­ra" – bez wstę­pów rzekł do niego do­wód­ca.

 – Jest pan pewny, ka­pi­ta­nie?

 – Tak. Wy­ko­nać.

 – Ode­bra­li – po chwi­li po­wie­dział łącz­no­ścio­wiec. – Będą za czte­ry dni.

 – Dzię­ku­ję.

Teraz nie było od­wro­tu. Zbyt po­chop­ne ścią­gnię­cie jed­ne­go z wiel­kich krążow­ni­ków Floty wią­za­ło­by się z ra­czej nie­bła­hy­mi kon­se­kwen­cja­mi. Wiggs po­sta­wił wszyst­ko na jedną kartę, ale uwa­żał, że pod­jął słusz­ną de­cy­zję.

Ranek na­stał niby uwer­tu­ra do mrocz­nej sym­fo­nii bu­dzą­ce­go się, nie­zna­ne­go świa­ta.

 – Panie ka­pi­ta­nie! – wrzask star­sze­go sze­re­go­we­go Ta­na­ki roz­darł ciszę.

 – Co się stało?

 – Przy­szedł jeden z nich.

 – To zna­czy kto? – Znie­cier­pli­wio­ny do­wód­ca spoj­rzał na swego tym­cza­so­we­go za­stęp­cę.

 – No, ktoś z wio­ski. I coś ma naj­pew­niej do prze­ka­za­nia. – od­parł żoł­nierz.

 – Poślij­cie po Keiso – roz­ka­zał Wiggs. – I dawać mi tu tego tu­byl­ca.

 – Ee, Keiso już się tym zajął.

 – I cóż?

 – To – Za­miast Ta­na­ki od­parł łącz­no­ścio­wiec, który wła­śnie wszedł, trzy­ma­jąc w wy­su­nię­tej dłoni za­pi­sa­ną kart­kę. Podał ją do­wód­cy. Ten szyb­ko po­to­czył po niej wzro­kiem. W końcu od­czy­tał ją na głos.

 – Be­stia znika. Las prze­bu­dzić. Drze­wa głod­ne. Ofia­ra cze­kać.

 – Oto co miał do prze­ka­za­nia nasz tu­by­lec – rzekł Keiso.

 – To ja­kieś bred­nie! – wy­krzyk­nął Wiggs.

 – Ow­szem. Wy­glą­da mi to na sza­mań­skie gusła.

 – No dobra, jest ja­kieś wy­ja­śnie­nie? – za­py­tał ka­pi­tan.

 – Przy­pusz­czal­nie gdzieś tutaj gra­su­je jakiś en­de­micz­ny zwierz. I żeby go udo­bru­chać, na­le­ży zło­żyć mu ofia­rę albo po pro­stu na­kar­mić. – Keiso wzru­szył ra­mio­na­mi, chcąc za­zna­czyć, ze to nie jego wy­my­sły, tylko naj­bar­dziej praw­do­po­dob­ne roz­wią­za­nie za­gad­ki.

 – A cze­muż nasi et­no­bio­lo­dzy go nie od­na­leź­li? – za­py­tał Ta­na­ka. Nikt mu nie od­po­wie­dział.

 

Las był gęsty, ciem­ny. Ze smu­kłych, łu­sko­wa­tych drzew zwi­sa­ły czer­wo­ne, na­brzmia­łe pąkle. Inne drze­wa ob­rósł gąszcz pa­łą­ko­wa­tych ciem­no­brą­zo­wych epi­ti­fów. Wszę­dzie wiel­kie kłu­ją­ce li­ście. I wiecz­ny cień, nie­kie­dy za­bar­wio­ny upior­nym, księ­ży­co­wym świa­tłem. Wiggs nie wi­dział sensu, aby dalej prze­dzie­rać się przez ten splą­ta­ny bu­szo­bór, jak go na­zy­wał w my­ślach. Za­rzą­dził od­wrót. Nawet znacz­nie licz­niej­sza eks­pe­dy­cja niż jego czte­ro­oso­bo­wy od­dział nie zdo­ła­ła­by ni­cze­go od­na­leźć w tym dzi­kim, zło­wiesz­czym lesie.

Ka­pi­tan czuł bez­sil­ność. Bę­dzie mu­siał teraz za­mie­nić pla­ców­kę w ba­stion. Gdy wró­ci­li, za­sta­no­wił się, co po­cząć z prze­trzy­my­wa­nym tu­byl­cem. We­zwał Keiso. Gdy ten się sta­wił, Wiggs po­wie­dział:

 – Mu­si­my go przy­ci­snąć.

 – Nie­ste­ty jest jak nie­mo­wa. Albo to głupi wie­śniak, albo nie chce pu­ścić pary z ust – od­parł łącz­no­ścio­wiec.

 – Hmm, w takim razie je­ste­śmy udu­pie­ni. Stra­ci­li­śmy po­ło­wę ludzi. I nie mamy po­ję­cia, co tu jest grane.

 – Spo­koj­nie, sze­fie – Keiso pod­szedł do ka­pi­ta­na. – Przy­rze­kam, że wy­du­szę z tego su­kin­ko­ta wszyst­ko, co wie.

Po peł­nej ocze­ki­wa­nia chwi­li wró­cił nie­za­wod­ny tech­nicz­ny. Podał za­pi­sa­ną kart­kę ka­pi­ta­no­wi, mó­wiąc:

 – No i wszyst­ko wy­ja­wił jak na spo­wie­dzi. Tyle że to Mil­ton.

 – Że kto?

 – Wy­bit­ny poeta an­giel­ski z daw­nych eonów. Na­pi­sał wie­lkie dzie­ło "Raj Utra­co­ny".

Wiggs po­wiódł oczy­ma po kilku li­nij­kach tek­stu.

 

A jeśli gwiaz­da wie­czor­na i mie­siąc

Przy­bie­gną, by móc wy­słu­chać cie­bie

Noc z sobą ciszę przy­wie­dzie, sen bę­dzie

Słu­chał czu­wa­jąc, lub go upro­si­my

By od­szedł, póki nie ukoń­czę pie­śni.

 

 – I to po­wie­dział dziki, nie­pi­śmien­ny tu­by­lec?

 – Tak. I nie – Keiso za­wa­hał się chwi­lę. – Se­kwen­cja słów była nieco inna, ale prze­pu­ści­łem to przez syn­chro­ni­za­tor AI. Nie są­dzi­łem, by sztucz­na in­te­li­gen­cja coś wskó­ra­ła, jed­nak taki jest wła­śnie re­zul­tat. Choć ma pan rację, ka­pi­ta­nie. Na pewno nikt z tu­tej­szych au­to­chto­nów nie czy­tał "Raju utra­co­ne­go". Przy­pusz­czam, że nasz tu­zie­miec sym­bo­licz­nie chciał nam coś po­dob­ne­go prze­ka­zać, zaś nasz trans­la­tor wy­brał au­to­no­micz­nie ustęp z Mil­to­na.

 – Może i tak – Wiggs po­ki­wał głową. – Ale co­kol­wiek się tu wy­pra­wia, jedno nie ulega kwe­stii. Nasi mą­dra­liń­scy po­przed­ni­cy z re­no­mo­wa­nych ga­lak­tycz­nych uni­wer­sy­te­tów po­kpi­li spra­wę – stwier­dził.

Na­stęp­ny dzień wstał szary, nie­przy­jem­ny. Gdy Wiggs prze­bu­dził się, nie zo­ba­czył za oknem nawet mgli­ste­go cie­nia żad­ne­go z księ­ży­ców. Po­bli­ska pusz­cza skry­ta była w mroku, przy­cza­jo­na, groź­na, ta­jem­ni­cza.

Przed bu­dyn­kiem roz­sta­wio­no warty, każdy miał broń go­to­wą do strza­łu. Ale ka­pi­tan zda­wał sobie spra­wę, że to nie wy­star­czy. Dla­cze­go "Raj Utra­co­ny", ten za­by­tek li­te­rac­ki z ich ma­cie­rzy­stej Zie­mi? Może na­le­ża­ło od­dzie­lić te dwa słowa – raj i utra­co­ny, uzmy­sło­wił sobie. Naj­pierw się coś traci, a potem od­zy­sku­je. Czy oni, oby­wa­te­le Im­pe­rium, utra­ci­li coś, co do­pie­ro na tej pla­ne­cie będą mogli od­zy­skać? Gubił się w do­my­słach. We­zwaw­szy jesz­cze raz Keiso, po­le­cił z de­spe­ra­cją w gło­sie:

 – Zadaj temu tu­byl­co­wi dwa py­ta­nia. Pierw­sze, czy ist­nie­je Bóg. Dru­gie, czy tym Bo­giem jest be­stia, czy tam ich tsa­gi-ga.

 – Robi się, sze­fie – od­rzekł Keiso. Wró­cił po go­dzi­nie. Stał przez chwi­lę, nic nie mó­wiąc.

 – I co? – za­py­tał zniecierpliwiony do­wód­ca.

 – Nic. Mil­czał jak za­klę­ty.

 – Okey. Za­pro­wadź mnie w takim razie do niego.

Po­szli do izby, słu­żą­cej za areszt. Tu­by­lec był jej pierw­szym lo­ka­to­rem. Śnia­dy, nie­po­zor­ny, o ry­sach mon­go­idal­nych nie spra­wiał wra­że­nia nad­mier­nie in­te­li­gent­ne­go. Nikt by go nie po­są­dził o roz­ko­szo­wa­nie się za­byt­ka­mi ziem­skiej po­ezji. Ka­pi­tan wpa­try­wał się w niego in­ten­syw­nie. W końcu tknię­ty nie­zro­zu­mia­łym im­pul­sem zadał py­ta­nie:

 – Gdzie jest Ta­cho­vski?

Tu­by­lec coś za­bul­go­tał, coś dziw­nie zna­jo­me­go, na gra­ni­cy zro­zu­mie­nia. ale do­pie­ro trans­la­tor dał kla­row­ną od­po­wiedź.

 – To ja je­stem Ta­cho­vski.

 

5.

Czas zwi­nął się w kłę­bek. Tak to od­czu­wał Wiggs, cze­ka­jąc na przy­by­cie krą­żow­ni­ka oraz za­sta­na­wia­jąc się nad losem sier­żan­ta. Z tu­byl­ca nie dało się nic wię­cej wy­ci­snąć. To wszyst­ko nie miało sensu. Ka­pi­tan roz­ka­zał za­bun­kro­wać pla­ców­kę. Choć i tak je­dy­na na­dzie­ja w od­sie­czy Im­pe­rium. Byle tylko wy­rwać się z tej prze­klę­tej pla­ne­ty. Zo­sta­ły dwa dni. Na razie zdani na sie­bie, ner­wo­wo ści­ska­li broń w rę­kach.

Noc była ko­lo­ro­wa. Kilka księ­ży­ców od­bi­ja­ło świa­tło sło­necz­ne, które spek­tral­nym bla­skiem pa­da­ło na Tan­ta­la. Ze swo­je­go po­ste­run­ku za­du­ma­ny Wiggs spo­glą­dał na barw­ne lica ta­jem­ni­czych sa­te­li­tów, gdy wtem do­biegł go krzyk jed­ne­go z żoł­nie­rzy.

 – Ktoś idzie!

Z błę­kit­no­si­nej mgły wy­ło­ni­ła się smu­kła ko­bie­ca syl­wet­ka. Kiedy po­de­szła bli­żej, ka­pi­tan wy­glą­da­jący przez wy­kusz okien­ny, roz­po­znał w niej Anea-nuu. Po­czuł ulgę. I strach.

 – Wpu­ście ją! – za­wo­łał.

Tu­byl­ka, zu­peł­nie nie zwa­ża­jąc na wy­ce­lo­wa­ne w nią lufy giwer, prze­szła przez bramę re­du­ty. Wiggs dał ręką znak, by opu­ści­li broń. Za­pro­sił ko­bie­tę do środ­ka. We­szli do jego ga­bi­ne­tu.

Znali się co nieco. Wła­ści­wie od razu wpa­dła mu w oko, kiedy tylko objął do­wódz­two pla­ców­ki. Za­mie­rzał jak naj­le­piej ją po­znać. Anea-nu samą mową ciała spra­wia­ła, że ka­pi­tan nie mógł prze­stać o niej my­śleć. Jak gdyby zwią­za­ła ich nić prze­zna­cze­nia. Ale teraz au­to­chton­ka znów była obcą miesz­kan­ką innej pla­ne­ty.

 – Po­wiedz, co tu się dzie­je? Co się stało z moimi żoł­nie­rza­mi? – za­py­tał nie­cier­pli­wie, wie­dząc, że w miarę do­brze na­uczy­ła się uni­wer­sal­ne­go ję­zy­ka.

 – Przy­kro mi, ale już ich tu nie ma – od­par­ła. – Wszy­scy są teraz tsa­gi-gaa.

 – Co to zna­czy? – Wiggs wpa­try­wał się zdez­o­rien­to­wa­ny w tu­ziem­kę, którą nie­omal uwa­żał za swoją przy­ja­ciół­kę.

 – Tsa­gi-gaa w wa­szym ubo­gim ję­zy­ku ozna­cza be­stię – od­rze­kła ła­god­nie, pa­trząc mu w oczy. – Ale to nie­zu­pełnie tak. My ro­zu­mie­my to ina­czej. Be­stia czai się wszę­dzie, w każ­dej chwi­li może wy­ło­nić się z mroku. Nigdy nie prze­sta­nie cię ści­gać, sta­ra­jąc się do­paść swą ofia­rę w naj­bar­dziej nie­spo­dzie­wa­nym mo­men­cie. Za­wsze bę­dzie ci dy­szeć w kark. Nie można przed nią uciec. Jed­nak­że za­wsze można sta­wić jej czoło.

 – Ale jak? Jak można sie jej prze­ciw­sta­wić? I kim lub czym jest wła­ści­wie ta be­stia?

Anea-nu po­de­szła do sie­dzą­ce­go na szez­lon­gu Wig­g­sa. Smu­kły­mi dłoń­mi do­tknę­ła jego twa­rzy. Po­wie­dzia­ła współ­czu­ją­co.

 – Twoi to­wa­rzy­sze, któ­rych uwa­żasz za za­gi­nio­nych, do­zna­li naa-on. Czyli w wa­szym ję­zy­ku isto­ty rze­czy. Nad naa-on pie­czę spra­wu­je tsa­gi-gaa. Jeśli się go po­ko­na…sam ro­zu­miesz. Twoi przy­ja­cie­le sta­nę­li z nim twa­rzą w twarz. Sta­wi­li mu czoło. I do­zna­li łaski. Łaski tej pla­ne­ty. Wciąż są tutaj. Pa­trzą na cie­bie. Mu­sisz więc wy­brać. Zo­stać lub wró­cić tam, skąd przy­by­łeś.

Gdy tu­ziem­ka ode­szła, ka­pi­tan za­rzą­dził ze­bra­nie. Nie miał wiele do po­wie­dze­nia.

 – Cóż, mam złe wie­ści. Oba­wiam się, że je­ste­śmy w Raju.

 – Pro­szę nie żar­to­wać, panie ka­pi­ta­nie – rzekł Keiso.

Zgro­ma­dze­ni żoł­nie­rze ro­ze­szli się w mil­cze­niu.

 

6.

Ra­port Ko­man­do­ra Ce­ci­la Won­dwor­tha, do­wód­cy krą­żow­ni­ka "Can­ber­ra".

Po otrzy­ma­niu sy­gna­łu od pla­ców­ki na Tan­ta­lu na­tych­miast skie­ro­wa­łem okręt w tamtą stro­nę. Pró­bo­wa­li­śmy się też po­łą­czyć z głów­ną bazą na tej pla­ne­cie, ale nada­rem­nie. Nie wie­dzie­li­śmy, co tam się stało. Po trzech dniach by­li­śmy na miej­scu. Opu­ści­li­śmy lą­dow­nik nie­opo­dal pla­ców­ki, która nie miała nawet osob­nej nazwy, a tylko sy­gna­tu­rę woj­sko­wą. We­szli­śmy do umoc­nio­ne­go bu­dyn­ku, ale nie zna­leź­li­śmy w nim ni­ko­go. Na pod­jeź­dzie nie było rów­nież żad­nych ma­szyn ani po­zo­sta­wio­nej broni. Ni­g­dzie nie za­uwa­ży­li­śmy też Cen­tau­ra, je­dy­ną zna­czą­ca jed­nost­kę bo­jo­wą per­so­ne­lu pla­ców­ki. Ażeby usta­lić, co się wy­da­rzy­ło, po­le­cie­li­śmy do Ten­hart, głów­nej bazy na Tan­ta­lu. Za­sta­li­śmy tam po­dob­ną sy­tu­ację. Wszyst­kie za­bu­do­wa­nia oka­za­ły się opusz­czo­ne. Za­ło­ga gar­ni­zo­nu także wy­pa­ro­wa­ła. W sumie z całej pla­ne­ty ubyło kil­ka­set osób, żoł­nie­rzy i cy­wi­lów. Nie wie­dząc, co o tym są­dzić, na­tych­miast przy­bi­li­śmy z po­wro­tem do krą­żow­ni­ka "Can­ber­ra". Po­ziom za­gro­że­nia uzna­łem za zbyt wy­so­ki, byśmy sa­mo­dziel­nie po­dej­mo­wa­li śledz­two i wy­sy­ła­li ekipy ra­tun­ko­we. Krą­żow­nik "Can­ber­ra" wszedł zatem na or­bi­tę Tan­ta­la i czeka na dys­po­zy­cje z Na­czel­ne­go Do­wódz­twa Im­pe­rium.

 

*"Raj utra­co­ny" John Mil­ton

prze­kład Ma­ciej Słom­czyń­ski