Życie stało się żartem

Hej, najpierw gramatyka. W tekście jest bardzo dużo zaimków, czasem powtarzających się w jednej linijce – Miała mnie w garści. W końcu mnie dopadła. Odburknąć znaczy odpowiedzieć, w tekście mówi tu po sobie, więc użyłbym innego sformuowania. Kłania się i mówi, że jest Amigos – to 'jest' brzmi dziwnie, trochę slangowo, raczej nikt by nie powiedział "Kłania się i mówi, że jest Tomek" raczej przedstawił się jako Amigos. Zastanawia mnie też język, nie wiem do końca czy oddaje koncept starszego pana-narratora, wydaje się trochę zbyt współczesno-młodzieżowy, spróbowałbym może wejść w większy mindset starszego człowieka, rzucić kilka bardziej staroświeckich określeń (niekoniecznie archaizmów, dziadkowie mają często swoje powiedzonka, których młodsi nie używają) bo trochę mi tego brakuje do odpowiedniego wczucia się. Sam koncept myślę ciekawy, oniryczny strach przed rozstaniem w starym małżeństwie, myślę trochę nad nim popracować i byłby naprawdę fajny short Oczywiście to tylko sugestie, ostatecznie to twój tekst i koncept, zrób z nim co uważasz za słuszne. Cześć!

@StaryScislaka dziękuję za komentarz, to ‘jest’ miało oddać opis chwili obecnej, nie wiem, na ten moment, jak inaczej to wyrazić, ale rozumiem, że coś tu zgrzyta. Na moją obronę, człowiek, choć starszy, czasami zaskakuje. Zastanowię się jak to inaczej ubrać w słowa, póki co dla mnie to jak wchodzenie na górę, wczoraj zachwycałam się widokami, dzisiaj widzę, że w sumie nie za wysoko u mnie:)

Efektowny, ale i efekciarski tekst. Zabawy słowami są ekstra, ale najlepiej wychodzą kiedy dodatkowo wyrażają treść, a tej jest tutaj raczej niewiele. Sama koncepcja opisania ambiwalentnych odczuć związanych z byciem porzuconym przez wieloletnią partnerkę jest ciekawa i ładnie wypadła w absurdalnym wydaniu, ale przydałaby się puenta lepsza od “to tylko sen” (o ile dobrze ją odczytałem).

Hej,

Po pierwsze, wszystko co napiszę jest subiektywne! Będę pisać w trybie oznajmującym, bo tak wygodniej, ale to tylko spekulacja :p

Jest w tekście parę zgrzytów, które mi się rzuciły w oczy jako laikowi, np.:

Patrzy się, jakby chciał coś powiedzieć.

 

– Mów do cholery! – krzyczę w bezsilności.

– Pomachaj jej – odpowiada.

Przy pierwszym czytaniu nie zauważyłem, że to pająk jednak odpowiada, skoro tylko się patrzył.

Jest jakieś wspomnienie o nożu, który może być metaforą dalszej kartki rzuconej na ziemię, która może być papierami rozwodowymi, albo paktem z diabłem, albo czymś, ale to wszystko umyka. Jeżeli to celowy zabieg, to bardzo konfundujący, bo masz i unikalny styl tekstu (językowo) i wielopoziomowe metafory rozsiane na wiele linijek.

Miała mnie w garści. W końcu mnie dopadła.

Tu chyba wypadałoby więcej kontekstu, rozbudowania, co, jak, dlaczego, kiedy go wcześniej próbowała dopaść?

Trochę bardziej technicznie, narrator mdleje, umiera, ma pianę na ustach, dogorywa a potem spokojnie relacjonuje dalsze wydarzenia, jak wygląda ziomek schodzący z obrazu i co się dalej dzieje. Raczej z pierwszej osoby nie możesz mieć wiarygodnej narracji (w sumie w żadnej sytuacji, a zwłaszcza takiej)

I jeszcze jedno techniczne, mieszasz czasy, przeszły i teraźniejszy:

 

– Że co? – zapytałem zdumiony, udając przesłyszenie.

a parę linijek niżej 

– Ukochana, jakże to? – pytam szeptem. – Po tylu latach? Co cię opętało?

zapytałem = czas przeszły, pytam = teraźniejszy, znaczenie to samo, więc gdzieś po drodze przeszliśmy z przeszłości na teraźniejszość i nie wiem gdzie (to nie jedyne przykłady, ale najwyraźniejszy).

Prestidigitator ukłonił się w pas, rzucił coś drobnego na ziemię i w kłębach dymu zniknął. W powietrzu zostało tylko wibrujące lekko uczucie: wdzięczność. Podziękowanie, że mógł tu być z Tobą.

Cześć,

Ciśnie we mnie kartką jak jakimś zgniłym jajkiem

W sensie, że dopiero to zrobi?

to pierwszy Twój tekst na forum, jaki czytam, chociaż kilka już wrzuciłaś. Całkiem przyjemna, zabawna miniatura, warsztatowo też raczej bez większych zgrzytów. Podobało mi się. 

Przy okazji, na forum w dobrym tonie jest też zaglądać do innych. Wiadomo, fajnie jest dostawać komentarze, ale warto je też samemu zostawiać ;)

Those who don't believe in magic will never find it

Bardzo dziękuję Wam za komentarze:)

@jerry_gainer coś w tym stylu, życie stało się snem albo na odwrót, dałam sie ponieść zabawie słowami, ale treści mało, faktycznie

@Prestidigitator dzięki, nie zauważyłam tego pomieszania, dzisiaj wezmę się za poprawki, sporo tego, fajnie, że mam listę i wiem co, gdzie i jak, dzieki za Twoją pracę 

@OldGuard prawda to, choć mam obawy, bo w mojej głowie komentarze dla innych powinny być merytoryczne, a nie wiem czy potrafię sprostać… czytam publikacje ale nie komentuję, czas to zmienić, najwyżej będą to proste zdania złożone:) Cieszę się, że podoba się

Ślę pozdrowienia

@Prestidigitator nie wiem czy podołam, wizja mnie opuściła… ale czas poprawiłam

Hej, 

intrygujące, abstrakcyjne. Właściwie to nie wiem, czy je dobrze zrozumiałam, ale zostałam świadkiem małżeńskiej kłótni i była to scenka, którą bardzo łatwo było mi sobie wyobrazić. Zgrabnie mi to pokazałaś. 

Powodzenia w dalszym pisaniu! 

Pozdrawiam :) 

Podążaj za białym królikiem.

@Marszawa bardzo, bardzo Ci dziękuję za komentarz:) zasłyszana rozmowa starego, dobrego małżeństwa, uciekają, ale tylko w świat fantazji, trzyma ich siła przyzwyczajenia… Pozdrawiam:)

Małżeństwa z długim stażem też się rozstają i chyba chciałaś opowiedzieć to w zabawny sposób, ale cóż, wyszło jak wyszło, czyli zaledwie tak sobie.

Wykonanie, niestety, nie jest najlepsze. Nadużywasz enterów – źle się czyta taki poszatkowany tekst.

Żona pod­sia­dła mi fotel i gło­śno wzdych­nę­ła. → Żona pod­sia­dła mi fotel i gło­śno westchnęła.

– Całe życie bu­jasz się na moich ple­cach! – od­pa­li­ła nie­spo­dzie­wa­nie. → Raczej: – Całe życie bu­jasz się na moich ple­cach! – wypaliła nie­spo­dzie­wa­nie.

Pa­dłem jak długi na zie­mię. → Rzecz ma miejsce w mieszkaniu, więc: Pa­dłem jak długi na podłogę.

Ci­śnie we mnie kart­ką jak ja­kimś zgni­łym jaj­kiem. → Czy tu aby nie miało być: Ci­ska we mnie kart­ką jak ja­kimś zgni­łym jaj­kiem.

Pa­trzy się, jakby chciał coś po­wie­dzieć. → Pa­trzy, jakby chciał coś po­wie­dzieć.

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

@regulatorzy Dzięki za poprawki, wzdychnąć i odpalić istnieje więc zostawiam:) Pozdrawiam

MarnośćMarność42, może i istnieją takie potocyzmy, ale wyglądają i czytają się fatalnie. 

W SJP PWN „wzdychnięcia” nie znajdziesz.

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Trudno… i tak ponoć ciężko się czyta więc jeden w tą czy w drugą nie robi różnicy

Mylisz się, MarnoscMarnosc42. Każdy poprawiona usterka jest krokiem w dobrą stronę. Jednakowoż to jest Twój tekst i wyłącznie od Ciebie zależy, jakimi słowami będzie napisany.

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Dla jednego w dobrą dla drugiego w złą, niech sobie chodzi, gdzie chce, a ja ciągle uczę się polskiego, jak się okazuje. Dziękuję za pomoc

Bardzo proszę. 

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Nie przekonało mnie. Opis rozstania, jedna scenka, wypchana dość dużą liczbą dziwności.

@zygfryd89 dzięki za komentarz, zgadzam się, dziwne to i tylko jedna scenka, prawdę piszesz, wręcz nienormalne to wszystko. Pozdrawiam:)