Pomornik III

Używasz za dużo słów. O wiele za dużo. Skróciłbym go o połowę. Nie chodzi nawet o to, że nie wszystko wymaga określenia i opisu, ale o to, że cała dynamika opowieści grzęźnie. Dajmy na to takie zdanie:

 

“Smród jaki go otaczał był nie do opisania, gnijące odpadki, kał, duchota ziemistego odoru”.

 

Piszesz, ze smród był nie do opisania, a potem go opisujesz. Wspominasz, że otaczał protagonistę, ale to wiemy, bo narracja podąża za protagonistą od początku. Tworzysz kuriozalny zbitek “duchota ziemistego odoru”, który nie ma sensu, bo odór to przecież smród.

Cześć, Czarna2

Pierwsze, co rzuciło mi się w oczy to: cieplejsza temperatura. 

Temperatura może być niższa lub wyższa. Jest tutaj trochę do poprawy, przecinki, budowa zdań, ale zaciekawiła mnie historia. Jako scenka wprowadzająca, bardzo dobrze. W takim razie czekam na rozwinięcie.

Pozdrawiam

Witaj. :)

 

Sprawy techniczne i moje sugestie oraz wątpliwości (zawsze jedynie do przemyślenia):

Stare (przecinek?) paskudne zamczysko stało na klifie nad wiecznie rozbujanym przez sztorm, (zbędny przecinek?) morzem. Bezduszny wiatr chciałby zedrzeć skórę do kości temu (przecinek?) kto bezczelnie wszedłby na skraj urwiska i ośmielił się kroczyć wyłożoną białym kamieniem drogą wzdłuż morza. – powtórzenie?

Huragan uderzył (przecinek?) rozbijając fale o skały, z impetem opluwając kropelkami, (zbędny przecinek?) ciężki wóz toczący się ścieżką.

Woły ryknęły w proteście, a postać na koźle smagnęła je batem (tu przecinek, jeśli chciałaś napisać, że „bez przekonania ponaglała”, albo….) bez przekonania (… albo tu przecinek, jeśli chciałaś napisać, że „smagnęła batem bez przekonania” – wybór należy do Ciebie, bo nie wiem, jaki był Twój zamysł :) )ponaglając do dalszej drogi.

Tempo marszu nie zmieniło się (przecinek?) bo zwierzęta niechętnie stawiały krok za krokiem.

Siedliszcze było niemal na wyciągnięcie ręki. Mężczyzna cieszył się, że wreszcie będzie mógł spokojnie przespać noc. – powtórzenie?

Potrząsnął głową (przecinek?) kiedy solidna, rzeźbiona brama otworzyła się z głuchym łoskotem.

Zostawił przed nią wóz (i tu?) wyprzęgając i puszczając zwierzęta.

Zabrał mahoniowy kostur ozdobiony różnego rodzaju koralikami, misternie opleciony czarną dratwą z przeplecionymi metalowymi drobiazgami i kruczymi piórami. – styl/powtórzenie?

Zabrał mahoniowy kostur ozdobiony różnego rodzaju koralikami, misternie opleciony czarną dratwą z przeplecionymi metalowymi drobiazgami i kruczymi piórami. Powoli przeszedł pod kamiennym łukiem, gdzie wyryte w nim znaki świeciły łagodnym złotym blaskiem.– czy aliteracja (ta i inne) celowa?

Powoli przeszedł pod kamiennym łukiem, gdzie wyryte w nim znaki świeciły łagodnym (przecinek?) złotym blaskiem.

Co chwilę zerkał do tylu na pozostawiony wóz, przypominając sobie swoją ucieczkę z lochów (przecinek?) gdzie przebywał bardzo długo.

Powoli przeszedł pod kamiennym łukiem, gdzie wyryte w nim znaki świeciły łagodnym złotym blaskiem. Co chwilę zerkał do tylu na pozostawiony wóz, przypominając sobie swoją ucieczkę z lochów gdzie przebywał bardzo długo. – powtórzenie?

Co chwilę zerkał do tylu na pozostawiony wóz, przypominając sobie swoją ucieczkę z lochów gdzie przebywał bardzo długo. – tu do przemyślenia, czy nie lepiej zabrzmi (?): Co chwilę zerkał do tylu na pozostawiony wóz, przypominając własną ucieczkę z lochów gdzie przebywał bardzo długo.

Czuł (przecinek?) jak moc penetruje ciało w tej powolnej wędrówce niskim przejściem.

Na pustym dziedzińcu temperatura było nieco cieplejsza niż na zewnątrz. – nieco wyższa/ było cieplej?

Twarz o mnóstwie drobnych blizn (przecinek?) świecących delikatnym (i tu?) złotym blaskiem (i tu?) wyglądała na sczerniałą i przypominała z wyrazu sępa.

Miał wrażenie, że witany jest z miłością w domu i bardzo chętnie uwierzyłby w to (i tutaj?) gdyby nie narastający ból głowy. Powoli odwrócił się w kierunku olbrzymiego (i tu?) białego obelisku, celującego w niebo.

Mężczyzna przez moment patrzył na wirujące wokół kamienia krople wody, oświetlane lekko przez ostatnie promienie słońca, skrzyły się blaskiem. – składniowy?, może tak zmienić kolejność (?): Mężczyzna przez moment patrzył na wirujące wokół kamienia krople wody – oświetlane lekko przez ostatnie promienie słońca, skrzyły się blaskiem/Mężczyzna przez moment patrzył na wirujące wokół kamienia krople wody; skrzyły się blaskiem, oświetlane lekko przez ostatnie promienie słońca.

Czuł (przecinek?) jak ślepa moc przewala się przez niego (i tu?) obejmując mackami.

Miał wrażenie, że znowu upadnie (i tu też?) ale moc go podtrzymała.

Popchnęła w kierunku ukazujących się kolejnych drzwi, rozświetlonych złotym blaskiem.

Przekroczył próg.

Przytulne wnętrze rozświetlone było przez duże palenisko, dookoła którego ustawione były ławy (przecinek?) kiedyś zajęte przez pomorników (i tu?) dziś puste. Zatęsknił nagle za głośnym towarzystwem braci i hałaśliwymi chłopcami (i tu?) których przygarnęli, bezdomnymi i porzuconymi. Namiastka domu, który tu dostali (i tu?) wydawała się wtedy dobrym pomysłem. – powtórzenia?

Kto i jak je przygotowywał (przecinek?) nigdy nie dane było mu się dowiedzieć, zresztą chyba nawet nie interesował się tym. Zazwyczaj na stole pojawiało się wszystko (i tu?) czego potrzebowali.

Późno w nocy Galsal piął się po schodach wąskim, ciemnym korytarzem (i tu?) dotykając zimnych ścian poprzecinanych złotymi (i tu?) świetlistymi żyłkami, nieco rozjaśniającymi mrok.

Tam gdzieś, w którymś z pokoi (i tu?) był Koshim.

Moc milczała (i tu?) kiedy otwierał po kolei pomieszczenia pełne długich (i tu?) przeźroczystych pudeł, w których spali pomornicy.

Było ich tak wiele (i tu?) ustawionych rzędami na metalowych regałach.

Przemknęło mu przez myśl, że teraz twierdza stała się przechowalnią zużytych i niepotrzebnych rzeczy, że moc (i tu?) która dawniej była tak dobra, sama stała się wypatrzona.

W którym momencie to się stało (i tu?) nie mógł powiedzieć. – powtórzenia?

Przemknęło mu przez myśl, że teraz twierdza stała się przechowalnią zużytych i niepotrzebnych rzeczy, że moc (i tu?) która dawniej była tak dobra, sama stała się wypatrzona. – ort. ? – tu nie miało być: „wypaczona”?

Przyglądał się każdemu pudłu (przecinek?) czytając czerwone nalepki z nazwiskami i datami (i tu?) żadnego z mężczyzn nie rozpoznając. Mieli dziwne ubrania (i tu?) nie pasujące do żadnej epoki (i tu?) jaką znał.

Mieli dziwne ubrania nie pasujące do żadnej epoki jaką znał. – ort.? – razem?

„Co (przecinek?) jeśli Adela miała rację, co jeśli jest ostatni. Jeśli na nim kończy się świat”. – czy to nie zdania pytające?

Dotarło do niego, że musi wybudzić nie tylko Koshima (przecinek?) ale i całą resztę.

Podszedł do niego powoli, chociaż wszystko krzyczało w nim (i tu?) żeby zawrócić.

Nachylił się (i tu?) nie dowierzając.

Smród (i tu?) jaki go otaczał (i tu?) był nie do opisania, gnijące odpadki, kał, duchota ziemistego odoru, a pod bosymi stopami miał lepką maź.

Przez moment zastanawiał się (i tu?) kiedy ściągnął buty i gdzie w ogóle jest.

Ostatnim (i tu?) co pamiętał była twierdza, do której wrócił. Całkiem opuszczona i zimna, więc skąd się tu wziął. – czy to nie pytanie?

Próbował krzyknąć (przecinek?) ale głos uwiązł mu w gardle i wydobył się z niego jedynie skrzek.

Gdzieś z oddali rozległo się szuranie, a krata nad nim rozjaśniała się słabym blaskiem ognia z pochodni. – mocno mi tu zgrzyta styl (?)

Ktoś sapał (przecinek?) taszcząc coś, krzyknął niewyraźnie i wiadro z gnijącymi resztkami wlało się do studni.

Z góry dobiegł go śmiech i ujrzał nalaną (i tu?) tłustą twarz, którą miał wrażenie, że widział już. – końcówka nieco zgrzyta składniowo, może dać tam (?): Z góry dobiegł go śmiech i ujrzał nalaną tłustą twarz, którą miał wrażenie, że już kiedyś widział.

 

Szort wydaje mi się być swego rodzaju środkową częścią/rozdziałem/fragmentem większej powieści. Opisywane zdarzenia – niesamowicie realistyczne, wręcz czuje się, co tam spotkało bohatera. ;)

Pozdrawiam serdecznie. ;)

Pecunia non olet

Bardzo dziękuję za komentarze, które dały sporo do myślenia.

Przede wszystkim, dziękuję bruce za jej wnikliwą analizę i wytknięcie przecinków, które są dla mnie prawdziwym utrapieniem.

Hesket bardzo się cieszę, że zainteresowałeś się pomornikiem, to dla mnie zaszczyt.

jerry piszesz, że użyłam za dużo słów. Moim zdaniem słowa budują atmosferę i klimat, a niektóre to po prostu kwestia stylu. Zdanie, które wskazałeś faktycznie jest, jak na moje pisanie nieco niezręczne. 

Moim zdaniem słowa budują atmosferę i klimat, a niektóre to po prostu kwestia stylu.

Każda sugestia jest tylko propozycją, mogę się mylić. :)

I ja dziękuję, pozdro! :)

Pecunia non olet

@CZARNA2

Jeżeli mnożysz słowa świadomie, to nie ma problemu, a cała moja krytyka jest o kant kuli rozbić. Wspomniałem o tym, że używasz zbyt wielu słów nie tylko z wrodzonej złośliwości. Przede wszystkim dlatego, że początkujący autorzy często nawet nie wiedzą, że ich utwory cierpią na przymiotnikozę, dopóki ktoś im tego nie wytknie.

 

Powodzenia z kolejnymi tekstami!

Cześć,

Miło czytać kolejną część „Pomornika”, bo to ciekawy pomysł i intrygujący bohater. Jest tu potencjał na fajny, oryginalny świat i postać.

Podobnie jak Bruce mam wrażenie, że to jakiś fragment, bo niewiele się tu zadziało. Może się mylę, ale wygląda to jak opis pewnego zdarzenia wyrwany z kontekstu (nawet w nawiązaniu do poprzednich części nie widzę ciągłości).

Nie wiem, czy trafiłem na wersję przed, czy po korekcie (albo w trakcie), ale wpadły mi w oczy pewne niedociągnięcia. Zaznaczam jednak, że mogę się mylić, więc podchodź do tego z dystansem.

 

Huragan uderzył, rozbijając fale o klify, z impetem smagając słonymi rozbryzgami, [bez przecinka] ciężki wóz, [bez przecinka] toczący się ścieżką

 

Kto i jak je przygotowywał [przecinek] nigdy nie dane było mu się dowiedzieć, zresztą chyba nawet nie interesował się tym.

 

Zazwyczaj na blacie pojawiało się wszystko [przecinek] czego potrzebowali.

 

Tam gdzieś, w którymś z pokoi [przecinek] był Koshim. – ew. bez żadnych przecinków, też chyba będzie OK

 

Przyglądał się każdemu pudłu [przecinek] czytając czerwone nalepki z nazwiskami i datami [przecinek] żadnego z mężczyzn nie rozpoznając.

 

Mieli dziwne ubrania nie pasujące do żadnej znanej mu epoki. – hmm, w tym przypadku chyba bym zapisał niepasujące razem.

 

Przez moment zastanawiał się [przecinek] kiedy ściągnął buty i gdzie w ogóle jest.

 

Próbował krzyknąć [przecinek] ale głos uwiązł mu w gardle i wydobył się z niego jedynie skrzek.

 

pozdrawiam

rr

 

Edit:

jerry_gainer „…utwory cierpią na przymiotnikozę…” – „To prawda, ale mam wrażenie, że jest to choroba nie tylko nas, początkujących, lecz czasem dotyka także „prawdziwych” książek.

Kilka pierwszych akapitów daje poczucie, jakbym oglądał obraz, dostrzegając powoli coraz więcej szczegółów. Bardzo lubię takie opisy, zwłaszcza, kiedy się nie przedłużają, a tu jest w sam raz.

 

Mocny, ciężki klimat kojarzący mi się trochę z Karlem E Wagnerem. W pozytywnym sensie. 

 

Jedna uwaga techniczna:

Smród, jaki wdarł się do jego nozdrzy, był nie do opisania. Czuł gnijące odpadki, kał, duchota ziemistego odoru, a pod bosymi stopami miał lepką maź.

Nie powinno być duchotę?

Podobnie jak Bruce mam wrażenie, że to jakiś fragment, bo niewiele się tu zadziało. Może się mylę, ale wygląda to jak opis pewnego zdarzenia wyrwany z kontekstu (nawet w nawiązaniu do poprzednich części nie widzę ciągłości).

No to największy zarzut. Trochę się pośpieszyłaś co już mówiłem.

 

Nie mniej mimo wszystkich błędów itp – podoba mi się, że nie tracisz w żadnych tekstach tego co jest twoją siłą – plastyczne opisy i kreatywnie tworzenie tego świata Pomornika :) Karla Wegnera nie znam. Ale może czas, żeby zacząc czytać?:)

 

Kliknę. Na zachętę – za konsekwetne światłotwórstwo i plastyczne opisy.

Koenrad zmruczył oczy. → Co zrobił??? Wiem, że miał kocie oczy, ale chyba nimi nie mruczał. :)

Jeszcze raz dziękuję za komentarze. Poprawki już naniosłam ale znając życie jeszcze coś by się znalazło.

 

Robert Raks dzięki za zajrzenie i komentarz, oczywiście dostosowałam się do uwag.

 

Żmija Teutońska, właśnie zapoznaje się z Kainem i powiem, że zachwycił mnie. z przykrością muszę zaznaczyć, że w życiu nie osiągnę takiego mistrzostwa w opisach.

 

melendur88 wielkie dzięki za komentarz i kliczek. Twoje uwagi zawsze są warte przyjrzenia się.

 

Drogi jerry_gainger, naprawdę nie nie wiem czego nie zrozumiałeś w poprzednim komentarzu. Więc wyjaśnię jeszcze raz. Tak, miało tak być. Jeżeli nadmiar słów jest dla ciebie problemem, to zapraszam na wattpad. Tam dziewczyny mają rozdziały po 100 słów.

I nie, nie jestem początkującą autorką.

 

 

@CZARNA2

 

Zrozumiałem wszystko! Nawet wprost napisałem, że moja krytyka jest zupełnie do niczego! Owszem, nadmiar słów jest dla mnie problemem, ale teraz widzę wyraźnie, że w przypadku twojej twórczości to tylko i wyłącznie mój problem. Nie znam się i tyle. Z całą pewnością nie chciałem kwestionować twojego literackiego doświadczenia (nie to żeby w byciu początkującą autorką było coś nie tak).

Cześć,

 

na początek garść uwag – raz czy dwa (a może i więcej) zabrakło przecinka. Czasami to może umknąć, dlatego jak nie czujesz się mocno w przecinkach to sprawdzaj sobie z narzędziami takimi jak to lub choćby z AI

 

z charakternym nosem.

Nie charakterystycznym?

 

Późno w nocy Galsal piął się po schodach w wąskim, ciemnym korytarzu, dotykając zimnych ścian poprzecinanych złotymi świetlistymi żyłkami, nieco rozpraszały mrok.

Tu chyba czegoś zabrakło

 

ujrzał nalaną. tłustą twarz

kropka się tu wdarła

 

Już w opowiadaniu konkursowym podobały mi się opisy, są plastyczne, łatwo sobie wyobrazić to, co chcesz przekazać. Zgadzam się też z niektórymi komentarzami, że jesteśmy tu wrzuceni w środek jakiejś historii. Podejrzałam i widzę, że jest i Pomornik i Pomornik II – warto dać odnośniki w przedmowie, a nuż ktoś zajrzy tam, aby poznać całą historię. Ja tak zrobię na dniach :)

 

Klikam :)

 

OldGuard dzięki za odwiedziny i faktycznie chyba powinnam wstawić link do poprzednich historii. Jakoś nie przyszło mi to do głowy. Dzięki za kliczka.

 

jerry, po co te wykrzykniki. Masz specyficzny styl pisania komentarzy, a ja mam bardzo krótki lont. Wyszło jak wyszło i każdy napisał to co myślał.

Cześć, ja mam teraz chyba odwrotny problem co Ty, bo wszędzie bym wstawiał przecinki.

 

Przykładowo:

Stare, paskudne zamczysko(tu) stało na klifie nad morzem(tu) wiecznie rozkołysanym przez sztormy.

Woły ryknęły w proteście(tu) gdy postać na koźle smagnęła…

 

ujrzał nalaną. tłustą twarz, – Wkradła się kropka zamiast przecinka.

 

Sam jestem ciekaw tych przecinków. Pamiętam, że wszędzie tam, gdzie się zatrzymuję na wdech, zdaje się.

 

Naprawdę fajnie opisujesz krajobrazy. Pod koniec trochę się pogubiłem z fabułą. Nie wiem czy to nie przez szukanie błędów, ale musiałem powtórzyć czytanie :) Jest coś pociągającego w tych średniowiecznych klimatach.

tlok303, bardzo się cieszę, że zajrzałeś. Opisy bardzo lubię tworzyć, chociaż nie zawsze wychodzi mi to najlepiej, a średniowieczne klimaty, to faktycznie coś co lubie.