Piekielne Zawody

 

 

 

Las był gęsty, a wąska ścież­ka po­zwa­la­ła je­chać tylko gę­sie­go. Suche, cięż­kie po­wie­trze mę­czy­ło płuca i pa­so­wa­ło tu jak ulał okre­śle­nie Digo: „wsa­dzić głowę do roz­grza­ne­go pieca”. Z tą róż­ni­cą, że sie­dzie­li w nim cali.

Czte­rech męż­czyzn pro­wa­dzi­ło konie za uzdy, oglą­da­jąc drzewa nie tyle z nie­po­ko­jem ile z na­ra­sta­ją­cą iry­ta­cją. Żaden nie przy­znał­by się, nawet pod groź­bą prę­gie­rza, że za­błą­dzi­li.

Na czele tej czwór­ki szedł blon­dy­nek, bar­dzo krót­ko ob­cię­ty, tuż za nim po­dą­żał ma­syw­ny czar­no­wło­sy mło­dzie­nia­szek, a trze­cim był mod­nie ostrzy­żo­ny chło­pa­czek z de­li­kat­nym jesz­cze wąsem ukry­wa­ją­cym za­ję­czą wargę. Po­chód za­my­kał naj­star­szy z nich, Digo ze śla­da­mi po ospie. Wszy­scy mieli kocie oczy.

– Ko­ma­ry wiel­ko­ści słoni – po­wie­dział blon­dy­nek, omi­ja­jąc co więk­sze ka­mie­nie i dołki.

– Bez prze­sa­dy, Sken, za­bi­łeś bruxę, a ko­ma­rów się boisz? Zresz­tą, gdzie tu masz ko­ma­ry?

Za­py­ta­ny zer­k­nął w kie­run­ku idą­ce­go za nim czar­no­wło­se­go, rów­nie mło­de­go jak on i wzru­szył ra­mio­na­mi. Ko­ma­ry czy nie, upo­rczy­wie gry­zły.

– To naj­strasz­liw­sze z po­two­rów. Ata­ku­ją nie­zau­wa­że­nie, wy­sy­sa­ją krew, roz­no­szą cho­ro­by.

Idący za nimi nie zwra­cał na nich naj­mniej­szej uwagi. Bar­dziej po­chła­niał go widok kar­ło­wa­cie­ją­cych aka­cji i waw­rzy­no­po­dob­nych drze­wek, których nie wi­dział do tej pory. Może dla­te­go za­wo­dy za­wsze od­by­wa­ły się w od­lud­nym miej­scu, aby wy­rów­nać szan­se star­tu­ją­cym, albo istniał inny powód, któ­re­go nie był w sta­nie za­uwa­żyć.

Z gó­rzy­stych zie­lo­nych te­re­nów po­wo­li wkra­cza­li na pół­pu­styn­ne ni­zi­ny, ob­fi­tu­ją­ce w stepy z twar­do­list­ny­mi tra­wa­mi, sło­no­ro­śla­mi, ka­zu­ary­na­mi i inną florą, nie­zna­ną wiedź­mi­nom z ro­dzin­nej Szko­cji.

Da­le­ka była droga do domu.

Kilka mie­się­cy stat­kiem tylko po to, żeby do­stać się do ja­kiejś dziu­ry zwa­nej Port Jack­son. Po dro­dze mi­nę­li małą wyspę, na któ­rej prze­by­wa­li chłop­cy, młodzi tak jak oni, i Port Ar­thur, który z obozu drwal­skie­go prze­isto­czo­no w naj­więk­szą ko­lo­nię karną. Głów­nym celem było „zmie­nić ło­trów w uczci­wych ludzi”.

Roz­my­śla­nia wą­sa­cza prze­rwa­ły słowa idą­ce­go na po­cząt­ku nie­wiel­kiej dru­ży­ny.

– My­śli­cie, że któ­ryś z nas wygra?

– Tak, Sken – ode­zwał się naj­star­szy z po­dróż­ni­ków, Digo. – Ty na pewno. Jak będą za­wo­dy w mie­le­niu ozo­rem.

Młody męż­czy­zna na­piął się i naj­wy­raź­niej miał coś po­wie­dzieć, ale prze­mil­czał. Nie było sensu drzeć kotów z opie­ku­nem Digo.

Gru­bo­ko­ści­sty i czar­no­wło­sy chło­pak, zrów­nał się ze Ske­nem i klep­nął go przy­jaź­nie w ramię.

Nie od dziś wia­do­mo, że ospo­wa­ty to naj­gor­szy z opie­ku­nów, któ­re­go chcia­no się po­zbyć z Kaer Mor­hen. Naj­le­piej na za­wsze. Ide­al­ną oka­zją było wy­sła­nie go z mło­dy­mi na tur­niej, gdzie raz na kilka lat zjeż­dża­li wiedź­mi­ni, aby wal­czyć o honor i chwa­łę dla swo­jej szko­ły. Roz­gryw­ki były krwa­we i bez­względ­ne, a ry­wa­li­za­cja okrut­na. Wielu naj­lep­szych, z dwóch lub trzech ostat­nich rocz­ni­ków, miało już nie wró­cić.

Pie­kiel­ne za­wo­dy, jak je po­pu­lar­nie zwano, były ostat­nim i naj­waż­niej­szym wy­zwa­niem, które prze­cho­dzi­li mło­dzi wiedź­mi­ni, przed fak­tycz­nym wy­ru­sze­niem na szlak.

– Kruki za­wsze wy­gry­wa­ją – oświad­czył ja­dą­cy teraz na przy­dzia­ło­wej ko­był­ce wą­sacz.

Gęsty las w końcu się skoń­czył i mogli do­siąść koni, gru­bo­ko­ści­sty wiedź­min w któ­rymś mo­men­cie po­czuł, że są ob­ser­wo­wa­ni. Ko­bie­ca po­stać w tiu­lo­wej sukni, z czar­ny­mi war­ko­cza­mi i grubą księ­gą, znik­nę­ła szyb­ko, jakby była tylko złu­dze­niem.

– Fet, ty to po­tra­fisz pod­nieść na duchu – ode­zwał się czar­no­wło­sy Ruben, prze­no­sząc uwagę z ta­jem­ni­czej ko­bie­ty na przy­ja­cie­la.

– Mówię, jak jest. Kruki wy­gra­ły dzie­sią­ty raz z rzędu. Odkąd ich stwo­rzo­no, nikt z nimi nie ma szans.

– Znamy sta­ty­sty­ki – po­wie­dział po­nu­ro Sken, który miał wra­że­nie, jakby jego wa­łach szedł krok do przo­du, a dwa w tył. – Ale dzię­ki, stary, że nam to uświa­do­mi­łeś.

– Je­stem star­szy tylko o rok – ob­ru­szył się wiedź­min.

– Prze­stań­cie w końcu kła­pać dzio­ba­mi – prze­rwał im Digo, wy­prze­dza­jąc mło­dych.

Przez dłuż­szą chwi­lę je­cha­li w mil­cze­niu.

Cisza, prze­ry­wa­na z rzadka je­dy­nie głosami pta­ków, była mę­czą­ca i cięż­ka jak kra­jo­braz roz­po­ście­ra­ją­cy się przed nimi. Każdy z wiedź­mi­nów miał ocho­tę ode­zwać się, ale żaden nie chciał wyjść na ga­du­łę i pró­bo­wał prze­cze­kać to­wa­rzy­szy.

Ruben się­gnął do sakwy po pasek su­szo­ne­go mięsa. Po­wą­chał i w ca­ło­ści wci­snął w usta. Przez chwi­lę prze­żu­wał twar­dy jak po­de­szwa ochłap.

Fet po­szedł w ślady to­wa­rzy­sza, a po­nie­waż nigdy nie prze­pa­dał za tego typu prze­twa­rza­niem żyw­no­ści, wy­cią­gnął pusz­kę i za­czął się mo­co­wać z wiecz­kiem.

Odkąd Du­rand wpadł na po­mysł za­my­ka­nia żyw­no­ści w bla­sza­nych po­jem­ni­kach, życie Feta na­bra­ło więk­sze­go smaku, przy­naj­mniej w po­dró­ży. W ty­siąc osiem­set trzy­dzie­stym kon­ser­wy można było kupić już w skle­pach i wą­sa­ty chło­pak za­opa­trzył się w nie mimo wy­so­kiej ceny. Sken po­pa­trzył na nich z dez­apro­ba­tą, stwier­dza­jąc, iż ma przed sobą dwie pa­pu­gi, albo małpy. Co robi jeden, to zaraz i drugi. Po chwi­li sam się­gnął do juków po je­dze­nie.

– My­śli­cie, że będą tam ja­kieś cza­ro­dziej­ki? – za­py­tał Ruben, prze­ły­ka­jąc ka­wa­łek mięsa.

– Miej­że li­tość – mruk­nął Fet.

– Po two­jej ostat­niej akcji z cza­ro­dziej­ką mie­li­śmy karę. Mie­sięcz­ną, muszę dodać, ale jak widać ni­cze­go się od tam­tej pory nie na­uczy­łeś – po­wie­dział Sken, grze­biąc łyżką w sło­iku, który ja­kimś cudem prze­trwał długą po­dróż, wli­cza­jąc w to sztorm i galop po ła­god­nych sze­ro­kich prze­łę­czach.

– Poza tym to nie była cza­ro­dziej­ka… No do­brze, kie­dyś była – spro­sto­wał Fet pod spoj­rze­niem ma­syw­ne­go wiedź­mi­na. – Cza­ro­dziej­ka, która po śmier­ci za­mie­ni­ła się w upio­ra.

– A ta upio­rzy­ca rzu­ci­ła na cie­bie czar i od­pa­dła jej dolna szczę­ka, jak ją ca­ło­wa­łeś – za­re­cho­tał Sken.

– Ja jem – po­wie­dział Fet z peł­ny­mi usta­mi, zer­ka­jąc na Ru­be­na, który dłu­bał pa­znok­ciem za ka­wał­kiem ścię­gna tkwią­cym mię­dzy zę­ba­mi.

– To była cza­ro­dziej­ka – upie­rał się.

– Nie zda­li­śmy przez cie­bie eg­za­mi­nu – przy­po­mniał uczyn­nie Sken. – Mie­li­śmy po­praw­kę, jako pierw­si w hi­sto­rii szko­ły, o czym wie­dzieć nie mo­głeś, bo przez mie­siąc prze­le­ża­łeś w szpi­ta­lu.

Ruben wzru­szył ra­mio­na­mi, mając wra­że­nie, że ka­wa­łek je­dze­nia nadal tkwi w zębie. Czas było się­gnąć po dra­stycz­niej­sze środ­ki.

– Czy wy po­tra­fi­cie roz­ma­wiać o czymś innym niż o du­pach i je­dze­niu? – ode­zwał się z przo­du zi­ry­to­wa­ny Digo.

– Taki wiek – od­parł czar­no­wło­sy nie­wy­raź­nie, grze­biąc za­pał­ką w ustach. – Mo­że­my jesz­cze gadać o ro­bo­cie, na przy­kład. Sken, dla­cze­go ka­za­łeś sikać wie­śnia­ko­wi na utop­ce?

– Dość. Nie mo­że­my wtrą­cać się w życie za­mknię­tej spo­łecz­no­ści w taki spo­sób. – Opie­kun Digo miał tej wy­pra­wy ser­decz­nie dość. Dano mu nie­zbyt kon­kret­ne in­for­ma­cje co do miej­sca zwa­ne­go jesz­cze kil­ka­dzie­siąt lat temu Nowa Ho­lan­dia, a że sam nigdy tu nie był, to mu­siał kie­ro­wać się nie­do­kład­ny­mi wska­zów­ka­mi, typu: wy­jedź z lasu i po­dą­żaj na po­łu­dnie dwa dni. Koło skały w kształ­cie zde­chłe­go muła skręć w lewo i jedź czte­ry go­dzi­ny, a bę­dziesz na miej­scu.

Tak czy ina­czej, ze ską­pych wia­do­mo­ści, wy­ni­ka­ło, że mieli przed sobą jesz­cze ka­mie­ni­ste pu­sty­nie, słone je­zio­ra, bagna, a celem ich wę­drów­ki były góry na środ­ku pu­sty­ni. Po pro­stu, żyć nie umie­rać.

W tak zmien­nych wa­run­kach nie­umie­jęt­ne i lek­ko­myśl­ne po­stę­po­wa­nie może mieć fa­tal­ne skut­ki.

Digo wes­tchnął w duchu. Za­miast kon­serw mógł wziąć do­dat­ko­we prze­wod­ni­ki, cho­ciaż z tych, które miał, ko­rzy­stał ukrad­ko­wo, aby go nie przy­ła­pa­no.

Wiedź­mi­ni przez chwi­lę przy­glą­da­li się fa­lu­ją­ce­mu kra­jo­bra­zo­wi, roz­po­ście­ra­ją­ce­mu się przed nimi ni­czym morze błę­kit­na­wych traw. Wy­so­kie i ostre źdźbła się­ga­ły koń­skim brzu­chom, a sam mo­no­ton­ny widok mę­czył oczy, tak jak i słoń­ce świe­cą­ce wprost w zwę­żo­ne źre­ni­ce. Za­trzy­ma­li się jesz­cze przed zmro­kiem, wy­dep­ta­li spory krąg wśród traw, roz­pa­li­li wątłe ogni­sko z ba­dy­li, któ­rych nawet ogień nie chciał po­żreć, a co do­pie­ro zwie­rzę­ta.

Ruben spę­tał konie, wró­cił szyb­ko do ogien­ka i przy­siadł obok Feta, kuląc się z zimna. Tem­pe­ra­tu­ra spa­da­ła bar­dzo szyb­ko i wiedź­min po­dej­rze­wał, że w nocy może być przy­mro­zek.

– Wi­dzia­łem damę w tiu­lach – szep­nął kon­spi­ra­cyj­nie, pra­wie nie otwie­ra­jąc ust.

– Ty też? Wy­da­wa­ło mi się, że to złu­dze­nie, ale kilka razy też ją za­uwa­ży­łem. Choć nie mam pew­no­ści, że to ta sama po­stać – od­parł rów­nie cicho wą­sacz.

– Gdzie?

– Naj­pierw w Port Jack­son, skąd wy­jeż­dża­li­śmy. Drugi raz, nie­da­le­ko wio­ski Abo­ry­ge­nów i teraz, koło po­łu­dnia, w lesie.

– Hm, cie­ka­we, nie­moż­li­we…

– Cie­ka­we, in­te­re­su­ją­ce, nie­sa­mo­wi­te, jak­byś mógł ja­śniej, Ruben – wtrą­cił się w ich roz­mo­wę Sken, pod­cho­dząc z tyłu. – Sie­dli­ście i szep­cze­cie jak para za­ko­cha­nych go­łą­bków. Nic nie można zro­zu­mieć.

Ruben od­cze­kał, aż Digo znik­nie mię­dzy tra­wa­mi i szep­nął.

– Idzie za nami dama.

– W tiu­lach? – za­py­tał blon­dy­nek, a to­wa­rzy­sze po­twier­dzi­li. – To ani upiór, ani alp, a tym bar­dziej mula, to nie ich kli­mat. Na wam­pi­ry jest tu po pro­stu za go­rą­co, za mało ży­wi­cie­li. To musi być coś in­ne­go. Oso­bi­ście pro­po­nu­ję, za­py­tać ją – po­wie­dział, zer­ka­jąc przed sie­bie ponad trawy. Ruben i Fet po­dą­ży­li za jego wzro­kiem. W nad­cią­ga­ją­cym zmro­ku nie­wy­raź­na, ko­bie­ca syl­wet­ka była nie­da­le­ko, nie­mal wcho­dząc w wy­dep­ta­ny przez wiedź­mi­nów krąg. Czar­ne war­ko­cze opa­da­ły na ra­mio­na.

Ma­syw­ny wiedź­min wstał po­wo­li.

– Po­dejdź no tu, mamy parę pytań! – za­wo­łał.

Pa­nien­ka uśmiech­nę­ła się i roz­pły­nę­ła w po­wie­trzu.

– Po­dejdź no tu? – Fet po­pa­trzył do góry, na przy­ja­cie­la, po­wąt­pie­wa­ją­cym wzro­kiem. – Po­waż­nie?

Czar­no­wło­sy wzru­szył ra­mio­na­mi zer­ka­jąc na chi­cho­czą­ce­go Skena.

– Po­trze­bu­je­my przy­nę­ty – mruk­nął, na po­wrót ku­ca­jąc.

– Nasza przy­nę­ta po­szła za po­trze­bą – uśmiech­nął się pa­skud­nie blon­dy­nek.

Zanim jed­nak co­kol­wiek zro­bi­li, Digo wy­to­czył się z traw, cięż­ko dy­sząc. Mło­dzi wiedź­mi­ni, wi­dząc u opie­ku­na nie­na­tu­ral­ną tru­pią bla­dość, rzu­ci­li się na pomoc. Za późno. Digo grzmot­nął o zie­mię jak długi i wił się po niej ni­czym robak na­bi­ty na ha­czyk, to­cząc przy tym pianę z ust.

– Ugryzł mnie – wy­dy­szał nie mogąc po­wie­dzieć nic wię­cej.

Chwi­lo­we za­sko­cze­nie ustą­pi­ło miej­sca chłod­nej, wiedź­miń­skiej kal­ku­la­cji.

Fet padł na na­uczy­cie­la, unie­ru­cha­mia­jąc go cię­ża­rem ciała i wła­sną siłą. Ruben roz­warł szczę­ki po­szko­do­wa­ne­go, nie­mal je wy­ła­mu­jąc, a Sken wlał Ja­skół­kę. Efek­tu widać nie było.

– Na­stęp­na – wy­sy­czał Fet, czu­jąc jak ciało pod nim wiot­cze­je. – Szyb­ciej.

Digo wił się jesz­cze chwi­lę, coraz sła­biej, a potem znie­ru­cho­miał.

Na chwi­lę mło­dzi wiedź­mi­ni za­mar­li, a potem po­pa­trzy­li na sie­bie nie­pew­nie. Wła­śnie zo­sta­li po­zba­wie­ni opie­ku­na i prze­wod­ni­ka oraz wspar­cia na za­wo­dach.

Wiedźmini byli od­por­ni na tru­ci­zny, a to, co się stało za­sko­czy­ło ich.

Każdy miał swoje po­dej­rze­nia. Teraz mogli je­dy­nie upew­nić się w sy­tu­acji i przy­go­to­wać na nie­uchron­ne.

Sken i Fet spraw­dza­li teren, a Ruben w tym cza­sie robił oglę­dzi­ny trupa.

 

 

 

Po kilku go­dzi­nach, w cza­sie któ­rych księ­życ zdą­żył prze­wę­dro­wać już po­ło­wę nieba, oka­za­ło się, że mają na­praw­dę nie­wie­le, a wła­ści­wie to nic.

– I co? – za­py­tał Ruben, wi­dząc wra­ca­ją­ce­go Skena, za któ­rym po­dą­żał Fet. – A nasza ta­jem­ni­cza dama?

– Ani śladu – od­parł wą­sacz, ku­ca­jąc obok na­uczy­cie­la. Digo nie wy­glą­dał na mniej mar­twe­go niż przed pa­ro­ma go­dzi­na­mi. Był na­to­miast bar­dziej ro­ze­bra­ny. Wła­ści­wie był cał­kiem goły, bo młody wiedź­min nie oszczę­dził mu nawet bie­li­zny, prze­pro­wa­dza­jąc szcze­gó­ło­we oglę­dzi­ny. – Naj­praw­do­po­dob­niej to jakiś tu­tej­szy ro­dzaj ducha.

Jakby na po­twier­dze­nie jego słów gdzieś w od­da­li za­hu­ka­ła sowa i po­wiał zimny wiatr, sze­lesz­cząc tra­wa­mi.

– Żad­nych no­wych ran albo ugry­zień u Digo. Oprócz jed­ne­go. – Wska­zał nie­wiel­kie uką­sze­nie w oko­li­cy łydki.

– Żar­tu­jesz? Praw­da? – Ruben po­krę­cił głową. – To wy­glą­da na ugry­zie­nie węża, a my je­ste­śmy od­por­ni na tok­sy­ny, poza tym wla­łem w niego dwie Ja­skół­ki. To nie­moż­li­we, żeby zabił go wąż. Bo… to wąż. Ro­zu­miesz? Nie man­ti­ko­ra czy ba­zy­li­szek, ale zwy­kły, zie­lo­ny wąż. Wiedź­mi­ni nie umie­ra­ją od węży.

– Wiedź­mi­ni… nie pa­ni­ku­ją, Sken – od­po­wie­dział Fet chłod­no. – Poza tym, skąd mo­żesz wie­dzieć, że był zie­lo­ny?

– Tak tylko po­wie­dzia­łem. Rów­nie do­brze mógł być prze­źro­czy­sty.

– Nie­wi­docz­ny – za­sta­no­wił się Ruben, który jak do tej pory, je­dy­nie przy­glą­dał się z uwagą to­wa­rzy­szom. – Jak ka­me­le­on.

Wą­sa­ty wiedź­min po­de­rwał się z kucek i pal­nął dło­nią w czoło.

– Czego że­ście się na­ćpa­li? Prze­źro­czy­sty wąż ka­me­le­on? Serio?! Czy wy w ogóle się sły­szy­cie?!

– Cie­bie na pewno wszy­scy – od­gryzł się Sken.

– Trze­ba go spa­lić – po­wie­dział spo­koj­nie i bez­na­mięt­nie ma­syw­ny wiedź­min.

– Węża?

– Trupa – po­wie­dział po­wo­li Ruben, spo­glą­da­jąc na Skena. – Potem ru­sza­my dalej, na te cho­ler­ne, pie­kiel­ne za­wo­dy.

– A wiesz, gdzie i któ­rę­dy? – za­py­tał scep­tycz­nie blon­dyn. – Bo mnie się zdaje, że je­ste­śmy w rzyci.

Ruben wy­cią­gnął z sakwy Digo pro­wi­zo­rycz­ną mapę oraz wska­zów­ki spi­sa­ne na niej po­chy­łym pi­smem i po­wie­dział:

– Damy radę.

– Ta… O ile nie za­ata­ku­ją nas prze­źro­czy­ste węże ka­me­le­ony.

– Żeś się ucze­pił tych węży, Fet – sark­nął Sken. – To była ich tu­tej­sza man­ti­ko­ra. – Wi­dząc zdzi­wio­ne spoj­rze­nia to­wa­rzy­szy, dodał. – Głu­pio tak umie­rać od węża. Nie?

– I man­ti­ko­ry się trzy­maj­my. – Zgo­dzi­li się ze sobą wszy­scy trzej.

Na za­pa­le­nie pro­wi­zo­rycz­ne­go stosu nie było naj­mniej­szych szans, na za­ko­pa­nie ciała w wy­schnię­tej ziemi rów­nież. Nawet ka­mie­ni na uło­że­nie kopca nie mieli za wiele. Mu­sie­li wziąć to­wa­rzy­sza ze sobą, z na­dzie­ją, że szyb­ko znaj­dą od­po­wied­nie miej­sce i wa­run­ki, al­bo­wiem cie­pło nie po­zwa­la­ły, go wozić.

– Wie­cie, co mnie za­sta­na­wia? – ode­zwał się Fet, wraz z Ru­be­nem za­wi­ja­jąc szczel­nie zwło­ki.

– Zaraz się do­wie­my. Tak czy ina­czej. – Ruben po­pa­trzył na Skena, przy­go­to­wu­ją­ce­go konie do dal­szej po­dró­ży.

– Nie za­uwa­ży­łem, plam opa­do­wych – po­wie­dział po­wo­li, wra­ca­jąc do za­czę­te­go te­ma­tu.

– Czego nie za­uwa­ży­łeś?

Fet po­pa­trzył na Skena jak na idio­tę.

– Plam opa­do­wych. Po­wsta­ją one w mo­men­cie, kiedy usta­je krą­że­nie, a krew…

– Wiem, co to jest – wark­nął blon­dyn zi­ry­to­wa­ny. – Tyle, że u wiedź­mi­nów jest tro­chę ina­czej z krą­że­niem. Na karcz­ku nie wyjdą ci ru­mie­nie, na uszkach zresz­tą też – dodał cy­nicz­nie.

– Każ­de­mu wy­cho­dzą. Nasz sta­ru­szek może mieć rację.

– Odwal się, Ruben, je­stem star­szy tylko o mie­siąc – po­wie­dział wą­sa­ty.

Ma­syw­ny wiedź­min uniósł ręce w obron­nym ge­ście i po­wie­dział:

– Sprawdź­my? – Wszy­scy w ciszy przy­glą­da­li się, jak wy­cią­ga krót­ki nóż i na­ci­na żyły na nad­garst­ku, pra­wie tnąc po kości. Nic się nie dzia­ło. Z rany nie wy­pły­nę­ła nawet struż­ka krwi, nie po­ja­wi­ła się ani jedna kro­pel­ka. – Hm.

– Hm? To chcesz po­wie­dzieć? Prze­cież jest mar­twy, więc ra­czej krew nie po­pły­nie.

– Sken, ty chyba w ogóle nie uwa­ża­łeś w szko­le, na za­ję­ciach Ru­fu­sa – mruk­nął Ruben, na­chy­la­jąc się do rany, pra­wie do­ty­ka­jąc jej nosem. – Po­świeć mi.

Naj­star­szy z wiedź­mi­nów po­słusz­nie dał świa­tło, trzy­ma­jąc w ręce wy­cią­gnię­tą lampę i kuc­nął obok.

– To wy­glą­da jak skrzep – po­wie­dział, spo­glą­da­jąc na miej­sce, które wska­zy­wał ma­syw­ny męż­czy­zna. – Ro­ze­tnij.

Ru­be­no­wi nie trze­ba było po­wta­rzać, roz­chla­stał rękę zmar­łe­go aż do łok­cia, co nie było za­da­niem ła­twym. Roz­chy­lił na­cię­cie i przez chwi­lę przy­glą­da­li się mię­śniom, ścię­gnom oraz żyłom ro­ze­pchnię­tym przez za­sty­głą krew.

– Dla­te­go ja­skół­ka nie dzia­ła­ła. – Sken za­sło­nił cał­ko­wi­cie świa­tło głową, ale i tak nie było ono już istot­ne. – Prze­źro­czy­sty wąż ka­me­le­on, któ­re­go jad po­wo­du­je tę­że­nie krwi… Dla mnie bomba. Po­my­śl­cie, jakie tru­ci­zny można by z tego zro­bić…

– Jaką wła­dzę można by mieć.

– Prze­stań­cie, obaj – po­wie­dział Fet. – Zgi­nął nasz na­uczy­ciel, a wy o prze­ję­ciu wła­dzy nad świa­tem ga­da­cie i ma­so­wych mor­der­stwach.

– Tylko tak czy­sto hi­po­te­tycz­nie – burk­nął Sken.

W sza­rym przed­świ­cie dnia przy­wią­za­li mar­twe­go Digo do konia i ru­szy­li w drogę. Po­ra­nek, był chłod­ny i rześ­ki. Przy­naj­mniej na razie. Po po­łu­dniu zna­leź­li miej­sce, w któ­rym mogli po­cho­wać to­wa­rzy­sza po­dró­ży na spo­sób wiedź­miń­ski.

 

 

Po­mię­dzy opa­ra­mi dymu Ruben za­uwa­żył nie­wy­raź­ną syl­wet­kę ko­bie­ty. Trą­cił Feta łok­ciem i wska­zał głową.

– Wi­dzia­łem – mruk­nął wą­sa­ty wiedź­min. – Gdyby chcia­ła nam coś zro­bić, już dawno by zro­bi­ła.

– Nie nie­po­koi cię, że za nami idzie?

– Nie­po­koi, Ruben – od­po­wie­dział przy­ja­cie­lo­wi, mru­żąc oczy od dymu – ale na razie, jest poza na­szym za­się­giem.

Blon­dyn prze­su­nął się bli­żej i z uwagą słu­chał, o czym roz­ma­wia­ją to­wa­rzy­sze.

Ogień trza­skał i strze­lał wy­so­ko wprost w słoń­ce, które już nie było naj­ni­żej. Tem­pe­ra­tu­ra da­wa­ła się we znaki wiedź­mi­nom.

Kiedy ogień wy­gasł, nie zo­sta­ło już nic do zro­bie­nia.

Wska­zów­ki, które zo­sta­wił Digo, do­pro­wa­dzi­ły ich i z mniej­szy­mi lub więk­szy­mi pro­ble­ma­mi, do­tar­li na za­wo­dy.

Pu­sty­nia w sercu kon­ty­nen­tu za­chwy­ca­ła czer­wo­nym pust­ko­wiem. U pod­nó­ża gór stały na­mio­ty wszyst­kich wiedź­miń­skich szkół. W cie­płym wie­trze, pro­por­ce po­ru­sza­ły się nie­znacz­nie. Do­oko­ła pa­no­wał ruch, a dia­lek­ty mie­sza­ły się ze sobą two­rząc nie­zno­śny hałas.

– Je­ste­śmy obok Kru­ków – po­wie­dział Fet, zsia­da­jąc z konia i za­uwa­ża­jąc cha­rak­te­ry­stycz­ny znak Kruka z roz­dzia­wio­nym dzio­bem.

Ruben wzru­szył ra­mio­na­mi. W od­da­li wi­dział na­mio­ty Szko­ły Kota, a dalej krę­cą­cych się obok swo­je­go miej­sca w obo­zo­wi­sku wiedź­mi­nów ze Szko­ły Żmii.

– Są już chyba wszy­scy – mruk­nął Sken, przy­glą­da­jąc się, w ja­kiej ilo­ści przy­by­ły Koty. Mała, trzy­oso­bo­wa dru­ży­na wiedź­mi­nów ze Szko­ły Wilka, pre­zen­to­wa­ła się ra­czej kiep­sko na tle in­nych Szkół i nie cho­dzi­ło tu tylko o skład i ilość za­wod­ni­ków, ale rów­nież o wy­po­sa­że­nie.

– Nie ma jesz­cze Gry­fów i Niedź­wie­dzi – ode­zwał się ktoś za nimi. Wiedź­mi­ni od­wró­ci­li się gwał­tow­nie i spoj­rze­li na przy­by­sza.

Męż­czy­zna był ra­czej drob­ny i ko­ści­sty. W ni­czym nie przy­po­mi­nał łowcy po­two­rów. Nie miał nawet pio­no­wych źre­nic.

– Prze­pra­szam – po­wie­dział czło­wie­czek. – Nie przed­sta­wi­łem się. Na­zy­wam się Urlich, ze Szko­ły Kruka.

– Ruben, Sken i Fet ze Szko­ły Wilka – przed­sta­wił to­wa­rzy­szy i sie­bie wą­sa­ty wiedź­min.

– Sły­sza­łem o wa­szej szko­le wiele do­bre­go – szep­nął Kruk, przy­glą­da­jąc się po kolei wiedź­mi­nom i wy­cią­ga­jąc do nich dłoń, którą Wilki zi­gno­ro­wa­ły.

Sken i Ruben od­da­li­li się z końmi, wi­dząc, że przy­ja­ciel stre­ści im prze­bieg roz­mo­wy. Poza tym nie mieli ocho­ty bra­tać się z Kru­ka­mi ani in­ny­mi wiedź­mi­na­mi.

– My rów­nież co nieco o was sły­sze­li­śmy. Jed­nak były to same pa­skud­ne hi­sto­rie – od­parł Fet, z uwagą przy­glą­da­jąc się bla­dym tę­czów­kom Kruka.

– Na­praw­dę? Na przy­kład jakie?

Nie­zbyt przy­chyl­ną od­po­wiedź Feta za­głu­szy­ły krzy­ki i na teren obo­zo­wi­ska z wiel­ką pompą wje­cha­li mło­dzi wiedź­mi­ni ze szko­ły Gryfa miesz­czą­cej się w Ame­ry­ce Pół­noc­nej.

Fet splu­nął na zie­mię.

– Na­dę­te bubki – mruk­nął ledwo sły­szal­nie.

– Cóż, nie spo­sób się nie zgo­dzić – od­parł jego roz­mów­ca. – W ja­kich kon­ku­ren­cjach star­tu­je­cie?

Fet wzru­szył ra­mio­na­mi. Mało po­do­ba­ło mu się wy­py­ty­wa­nie Kruka, dla­te­go też nie za­mie­rzał od­po­wia­dać.

– Jest dwa­na­ście kon­ku­ren­cji – po­wie­dział blon­dyn z uśmie­chem. – Jedną już za­li­czy­li­ście. Do­tar­li­ście tu.

Fet za­ci­snął zęby, nie­mal do­sta­jąc szczę­ko­ści­sku.

– Każdy ma swo­je­go tak jakby sę­dzie­go–opie­ku­na, który spi­su­je wszyst­ko, co zro­bi­cie…

– Co? – prze­rwał wywód Kruka lekko po­iry­to­wa­ny Wilk – Kto taki?

– Fi­lip­pa Ein­hart. Cza­ro­dziej­ka. Taka z czar­ny­mi war­ko­cza­mi.

 

 

 

– Nasza ta­jem­ni­cza dama jest cza­ro­dziej­ką – po­wie­dział Sken, kiedy we trzech sie­dzie­li przy wą­tłym ogni­sku przed na­mio­tem, a Fet stre­ścił po­krót­ce prze­bieg roz­mo­wy, oświad­cza­jąc przy oka­zji, że ma dość zo­sta­wia­nia go sa­me­go w ta­kich sy­tu­acjach.

– Nie uśmie­chaj się tak głup­ko­wa­to – wtrą­cił po­waż­nie Fet, pa­trząc na Ru­be­na. – Nie mo­że­my na­wią­zy­wać kon­tak­tów z sę­dzia­mi.

– Za późno – mruk­nął Sken. – Znasz Ru­be­na.

– Nie wie­rzę – sap­nął zre­zy­gno­wa­ny, wą­sa­ty wiedź­min. – Czy za­czniesz kie­dyś my­śleć, Ruben?

– Daj spo­kój, cały czas myślę, taki sku­tek ubocz­ny bycia czło­wie­kiem.

– Jak prze­gra­my przez cie­bie za­wo­dy, to cię za­tłu­kę.