Odwaga

Kolejny cios smolistej klingi kreślił ślad w stalowym stylisku dwuręcznego młota. Odziana w czarne, gorejące żelazo sylwetka popielnego rycerza, wyższa o stopę od rosłego człowieka, emanuje budzącą grozę aurą.

Hanar nie czuł strachu. Mówi się, że lęk chroni przed głupotą. Problem w tym, że granica między głupotą a odwagą jest nadzwyczaj cienka.

Młody wojownik lubił myśleć o sobie w kategoriach odwagi. Twierdził, że Kowal, jeden z bliźniaczych bogów, wykuł jego duszę z najtwardszego, Aldermarskiego metalu, tak by sprostała najbardziej przerażającemu wyzwaniu.

Odepchnął miecz przeciwnika i uderzeniem obucha wypracował kilka kroków luzu, by zaczerpnąć haust gorącego, suchego powietrza.

Tylko dla kogo toczył tę walkę? Fort został otoczony. Nie było odwrotu. Zapasy skończą się wcześniej niż później.

Gdy wrogi czempion pojawił się przed główną bramą, rzucając nieme wyzwanie, nikt nie był w stanie odpowiedzieć. Tylko on – Hanar, „Nieulękły” – stał gotów.

Tytuł mu się podobał. Powtarzał go w myślach, spoglądając we własne odbicie w tafli wody czy powłoce szkła. Inni woleli nazywać go inaczej.

Każde kolejne uderzenie młota rozbijało gardę przeciwnika, wyrzucając tumany żarzącego się popiołu. W pyłowej chmurze Hanar dostrzegał własne wspomnienia: twarze ludzi mijanych przed walką, teraz złamanych i pełnych strachu, wtedy zadufanych i pogardliwych. Wszyscy nazywali go Hanarem głupkiem, kretynem, durniem.

Hans powiedział kiedyś, że nie odważy się wyciągnąć gorącego węgla z ogniska. Elma, że nie odważy się wejść nocą do piwniczki przy winnicy. Gunther szepnął, że nie ma w wiosce nikogo tak odważnego, by powiedział wielebnemu, iż cuchnie jak stara, wypchana rybimi flakami onuca.

Hanar pamiętał każdą scenę. I zawsze w każdej był odważny.

Ostatni cios w furii miażdżył hełm buchający ogniem. Ciało przeciwnika waliło się na ziemię, wzbijając kolejne tumany iskier.

Czy to dla nich walczył? Czy dla ich oczu miał wyjść poza mury i zmierzyć się sam z wrogiem? Czy to dla nich zmiażdżył rywala, który samym spojrzeniem rzucił ich na kolana?

Nie.

Z wściekłością ruszył naprzód, wdychając kolejne porcje gorącego, suchego powietrza. Zrobił to dla siebie. Udowodnił, że zawsze był, jest i będzie Hanarem „Nieulękłym”. Nie głupcem. Nie kretynem. Nie durniem. Wykutym ze stali wojownikiem.

Miejsce takich ludzi nie jest wśród skąpanych w smrodzie strachu tchórzy. Idąc w kierunku szeregu nieumarłych, gorący pył topił i ciosał skórę, wdzierał się w usta i nozdrza, palił tors i płuca – a jednak umacniał odwagę, której Kowal nie poskąpił jego nowej, rodzącej się właśnie popielnej duszy.