Rozdarcie

Entropia ma rację –

porządek to złudzenie.

Każdy ład jest chwilą,

chaos przeznaczeniem.

Ale właśnie w tej walce,

w wiecznym próbowaniu,

jest coś piękniejszego

niż w spokojnym trwaniu.

Entropio, ty kolebko moja…

Za te rymowanki wlałbym po pół szklanki…

Dum spiro spero. Albo coś koło tego...

Witaj, Misiu. :)

W ten oto ładny sposób można wytłumaczyć każdy nieład. :) I dobrze. Nadmiernie uporządkowane życie jest nudne. 

Wymowę Twojego wiersza jakoś tak od razu skojarzyłam z komedią “Małolaty u taty” i ich “Tatusiowym przedszkolem” (kadr poniżej) – tytułowa placówka, założona przez zwolnionych nagle z pracy ojców, jest przeciwstawiona idealnemu przedszkolu, prowadzonemu nieopodal przez apodyktyczną dyrektorkę. ;) Nietrudno sobie wyobrazić, które miejsce szybko zyska rozgłos i będzie cieszyć się większą sympatią oraz poparciem. :) 

Pozdrawiam serdecznie. :) 

Pecunia non olet

Zastanawiające – czytając, rapowałem to w myślach, chociaż ja nie słucham raczej hip-hopu :D

Pozdrawiam :P

Kto z entropią walczy,

ten od czasu ginie,

jego jest władczynią,

starczy, że nań skinie.

Lecz w walce z entką

jest pociecha tycia,

bo bez tych starań

nie byłoby życia!

Dziękuję wszystkim Wam! :)

Widzę, że mam

Wasze poparcie

W moim rozdarciu.

Nie jestem poetą

Ani wierszokletą.

Moje rymowanie

to reakcja na sprzątanie.

Entropię lubię,

Chętnie chołubię,

Lecz sprzątnąć muszę,

Bo się uduszę,

Gdy w brudne okna

Zapuka wiosna.

Ja tam wolę ład. Nawet w wyrazie “ładny” można go odnaleźć.

Misiu, jak dla mnie, to jesteś prawdziwym artystą-humanistą. :)