364 dni Belzebuba - Dzień 34

Bel­ze­bub pod­niósł głowę z po­dusz­ki sły­sząc szczęk klu­cza w zamku. W chwi­lę póź­niej do domu we­szła Ha­li­na.

– Mam dla cie­bie nie­spo­dzian­kę – za­wo­ła­ła, kiedy kot się nie po­ja­wił. – Przy­pro­wa­dzi­łam ci ko­le­żan­kę.

Kocur prze­cią­gnął się, ziew­nął i ze­sko­czył z ka­na­py.

– No wresz­cie jakaś la­secz­ka. – Wy­szedł na przed­po­kój i za­marł. – Co to jest?!

– Bal­bi­na.

Bel­ze­bub wy­trzesz­czył oczy, przy­glą­da­jąc się krót­kim, krzy­wym łap­kom, wiel­kim uszom wle­ką­cym się po ziemi i za­łza­wio­nym oczom.

– Ha­ly­na, ja nie pytam jak ta pod­rób­ka zwie­rzę­cia się na­zy­wa.

Ko­bie­ta wy­wró­ci­ła ocza­mi i od­pię­ła smycz, od ró­żo­wej ob­ro­ży. Pies zro­bił kilka kro­ków, nie­mra­wo mer­da­jąc ogo­nem przy czym przy­dep­tał sobie uszy.

– Bub, twier­dzisz, że je­steś księ­ciem pie­kieł, więc chyba wiesz co to za zwie­rze.

– Nie na­zy­waj mnie Bub. To obrzy­dli­we – od­parł znie­chę­co­ny. – I nie mo­żesz spro­wa­dzać do domu ob­cych i byle kogo.

Drep­tał za nią do kuch­ni. Przy­glą­dał się jak wy­mie­nia wodę w misce i woła psa.

– Zwa­rio­wa­łaś! Ona nie może pić z mojej miski…To ha­nieb­ne – mruk­nął ob­ra­żo­nym tonem

Okrą­żył psa, szyb­ko wsa­dza­jąc całą mord­kę do mi­secz­ki, uda­jąc, że pije.

Usły­szał je­dy­nie mla­śnię­cie i wiel­ki jęzor za­sło­nił mu oczy na­cią­ga­jąc po­wie­ki do czoła i mierz­wiąc czar­ne fu­ter­ko. Usiadł w szoku i szyb­ko za­czął się po­pra­wiać łapką.

– Nie myśl sobie, że to ko­niec, ty wy­glą­da­ją­ca jak skład to­wa­ro­wy, cią­gną­cy się z War­sza­wy do Ka­to­wic, suko – prych­nął.

Bal­bi­na za­mer­da­ła nie prze­ry­wa­jąc picia i roz­le­wa­jąc wodę do­oko­ła.

– Ha­ly­na, ona nawet nie ro­zu­mie, że ją ob­ra­żam – po­skar­żył się ko­bie­cie, która tylko wzru­szy­ła ra­mio­na­mi.

Bel­ze­bub od­wró­cił się zde­gu­sto­wa­ny i po­szedł na swoje miej­sce na ka­na­pie. Co chwi­lę zer­ka­jąc na dłu­gie­go i ni­skie­go psa, który teraz zbli­żał się nie­bez­piecz­nie do łóżka. Bal­bi­na po­ło­ży­ła łeb obok niego i wes­tchnę­ła długo i prze­cią­gle.

– Śmier­dzi ci z pyska – za­uwa­żył kocur po­ru­sza­jąc wą­sa­mi. Łyp­nął w wiel­kie za­łza­wio­ne oczy. Me­lan­cho­lij­ne spoj­rze­nie było nie do znie­sie­nia. – Wali, że tak de­li­kat­nie to ujmę.

Od­wró­cił się tyłem do psa i zwi­nął w kłę­bek, wciąż czu­jąc go­rą­cy od­dech na ple­cach.

W chwi­lę póź­niej mokry ozor zmierz­wił futro.

– No to jest szczyt wszyst­kie­go – burk­nął prze­no­sząc się na wyż­sze miej­sce. Zer­k­nął z sa­tys­fak­cją na psa, który w żaden spo­sób nie mógł go do­się­gnąć. Zmru­żył oczy za­do­wo­lo­ny, sły­sząc jak Bal­bi­na czła­pie, od­cho­dząc.

Prze­ra­ża­ją­cy pisk po­sta­wił go na równe nogi, jeżąc sierść na karku.

– Hej! To moje! – Ze­sko­czył z opar­cia i po­gnał w kie­run­ku roz­pacz­li­wych dźwię­ków. – Zo­staw mo­je­go gu­mo­we­go kur­cza­ka!

Wsko­czył mię­dzy psa, a za­baw­kę. Bal­bi­na po­pa­trzy­ła na niego ol­brzy­mi­mi za­łza­wio­ny­mi ocza­mi. Miał wra­że­nie, jesz­cze więk­szy­mi niż po­przed­nio. Bez­li­to­śnie wy­szar­pał spod jej łapy kur­cza­ka i uno­sząc wy­zy­wa­ją­co ogon, po­szedł na ka­na­pę, skąd ob­ser­wo­wał cięż­ko wzdy­cha­ją­ce­go psa. Zmar­twio­na Bal­bi­na uło­ży­ła się w za małym po­sła­niu. Nogi i łeb wy­pły­wa­ły na pod­ło­gę, a uszy spra­wia­ły wra­że­nie brą­zo­wych kałuż.

Bel­ze­bub wes­tchnął zde­gu­sto­wa­ny my­śląc, gdzie musi po­cho­wać swoje skar­by przed tym czymś.