Ameagari

 „Widzę cię”.

Stał przy oknie od godziny.

Strugi Deszczu wciąż obmywały szyby, zniekształcając obraz. Miał coś do zrobienia, ale nie czekał, aż przestanie padać – na wyspie padało zawsze. Myślał. Nie patrzył na ogród otoczony niskim, kamiennym murkiem. Nie patrzył na drogę, która wiła się między wzgórzami, wznosząc ku górze. Ku Górze. Nie patrzył nawet na Górę jako całość.

„Widzę Cię”.

Patrzył na jej szczyt tonący w Chmurach, gdzie rozmazana Jasność przedzierała się przez ciemną, grafitową, nabrzmiałą powłokę, rozlewając w niej świetlistą plamą. To z tego miejsca patrzył Bóg swoim wszystkowidzącym wzrokiem. To stąd roztaczał swoje wszechwiedzące panowanie na cały Ocean i całą Wyspę. Na całe Chmury.

„Widzę Cię”.

Rebil spojrzał za siebie, zawieszając wzrok na włóczni stojącej obok kominka. Sam wykonał ją dwadzieścia lat temu z Drzewa. Na Wyspie nie było innych drzew, ale to jedno, zawsze zielone, zawsze potężne Drzewo, odrzucało czasami gałęzie. To z nich czerpał drewno na opał. Z nich łatał dach i to z nich wykonał oręż, mający mu teraz posłużyć najlepiej, jak tylko zdoła. Albo spadnie z Góry, a jego ciało, obmywane odwiecznym Deszczem, leżeć tam będzie w nieskończonej samotności, w towarzystwie wody, mchów, nielicznych krzewów oraz pisków mew – jedynych gości, niekiedy rozbijających się o strome brzegi, których ciała dawały mu pożywienie.

Podszedł do ognia, wyciągając ku niemu ręce. Patrzył głęboko w tańczący leniwie płomień, widząc żar oraz ciepło wypełniające go; on zaś gromadził je tak, aby starczyło na całą drogę.

Gdy nie mógł przyjąć już więcej gorąca, ujął włócznię w prawą rękę i odwrócił się, wychodząc z domu, gdzie ogień przygasał po raz pierwszy, odkąd Rebil pamiętał.

„Widzę cię”.

Najpierw ognia pilnował jego ojciec. Potem matka. Tak jak ojciec, ona również rzuciła się w końcu z klifu w potężne fale, gdy była już niska, przygarbiona, a jej skóra przypominała wyżłobione strumieniami zbocza Góry. Wtedy to ich syn, on, Rebil, zajął się dorzucaniem drewna.

Teraz nie miało to już znaczenia – wyszedł i zaczął podróż. Wyszedł. Deszcz obmywał jego skąpo odziane ciało, a wiatr targał długimi, białymi włosami. Niekiedy przyklejały się do twarzy, zasłaniały oczy, oplatały szyję, ale on nie odgarniał ich. Szedł, patrząc pod nogi, co chwilę podnosząc coraz bardziej głowę, by zobaczyć Jasność – nabierał pewności.

Wypełniała go, jak wcześniej ciepło ognia. Sunęła od torsu, w górę, w dół, wypełniała trzewia i kończyny czystością przekonania, że m u s i .

„Widzę cię”.

Kiedy zbocza Góry stały się zbyt strome, aby iść wyprostowanym, pochylił się. Opierał ciężar bardziej na dłoniach i trzonie włóczni, a gdy zaczął się wspinać, również twarzą przywierał do zimnych, ociekających wodą ścian.

Blask rzucał coraz bardziej wyraźny cień, sunący wraz z jego ciałem w górę. Włócznię wbijał w szczeliny, unosił się na niej, podciągał, a potem wyjmował i wbijał wyżej. Nieraz zawisł oderwany od zbocza, polegając tylko na wytrzymałości drewna pochodzącego z Drzewa i hartowanego przez lata przy płomieniach dobywających się z kominka w jego opuszczonej już chacie.

Obraz wspomnienia nie wywołał tęsknoty.

Dookoła działo się coś, czego jeszcze nigdy nie widział: krople wody materializowały się w gęstej, jasnej od światła mgle, a następnie opadały w dół, niknąc po chwili.

„Widzę cię”.

Po raz pierwszy od Zawsze aż po Teraz, będąc poza swoim domem, Rebil wysychał smagany silnym wiatrem. Gdy Blask przestał rozlewać się wśród Chmur, niemal odpadł od zbocza, uderzony tym, co ujrzał.

Wielki Trójkąt. Kamienny i wyciosany przez wodę oraz powietrze w szczycie – czubku Góry – zdawał się być niemal biały w oślepiającym ogromie świetlistości. Wszedł na skraj płaskiego przy brzegach szczytu i zmrużył mocniej oczy. Powoli unosił powieki, gdy Jasność przestała go oślepiać.

„Widzę cię”.

Wewnątrz Trójkąta, większego od Rebila, znajdowało się Oko. Jasne, świecące, z niewielką, czarną źrenicą ledwie dostrzegalną w jego blasku.

„Widzę cię”.

– Teraz i ja cię widzę – odparł.

Podszedł pewnym krokiem do Oka. Opuścił i cofnął prawą rękę za plecy. Ruszył nią do przodu oraz ku górze, z impetem. Zostawił włócznię w źrenicy, wyglądającej teraz jak tarcza, w którą trafił, a oko zaczęło się zamykać, zarastać kamiennymi ścianami trójkąta, czerwienieć. Blask niknął.

Rebil popatrzył w dół: na zbocze, wzgórza i drogę, na maleńki punkt chaty i wielkie drzewo nieopodal niej. Popatrzył i zobaczył to wszystko, bo chmury się rozchodziły na boki, odlatywały, pierzchały gnane wiatrem. Nad Rebilem wraz ze znikającą jasnością, zapalać zaczęły się białe, maleńkie punkty. I jeden duży, okrągły, przez kontrast z ciemnym tłem rażący go w oczy. A daleko, na jednym z krańców horyzontu, dojrzał, jak Niebo i Ocean nabierają bladej, a potem pomarańczowej barwy.

„Nie widzę nic”.

– Więc jestem Wolny!