ZAGROŻENIE ZLIKWIDOWANE

In­ży­nier Gło­wac­ki wraz z tech­ni­ka­mi koń­czył pakowanie drew­nia­nej skrzy­ni w ła­dow­ni Ar­te­mi­sa-3, lek­kie­go frach­tow­ca, na sta­cji Au­ro­ra w ukła­dzie Pa­toz-3 w trze­cim sek­to­rze ga­lak­ty­ki. W doku obok kil­ku­dzie­się­ciu prze­mę­czo­nych gór­ni­ków z czwar­te­go sek­to­ra wła­śnie wy­sia­da­ło z trans­por­tow­ca. Gło­wac­ki po­my­ślał o tym, jakim jest szczę­ścia­rzem, że miesz­ka w pierw­szym sek­to­rze i że nie musi co­dzien­nie ry­zy­ko­wać swo­je­go życia, aby za­ro­bić. 

– Ostroż­nie z tym to­wa­rem! – krzyk­nął na­uko­wiec do in­ży­nie­ra. – Za­wie­ra wraż­li­we ele­men­ty pół­prze­wod­ni­ko­we! 

– Ach… pół­prze­wod­ni­ko­we, tak? – za­py­tał z nie­chę­cią Gło­wac­ki. – A co do­kład­niej? 

– Ła­du­nek plom­bo­wa­ny. Czym­kol­wiek by to nie było, ma zo­stać do­star­czo­ne w nie­na­ru­szo­nym sta­nie. 

Gło­wac­ki nie był pe­wien, czy chce w ogóle wie­dzieć, jaki towar znaj­du­je się na po­kła­dzie. Ła­du­nek był za­plom­bo­wa­ny, co ozna­cza­ło, że miał ja­kieś zna­cze­nie dla Syn­dy­ka­tu, a za­zwy­czaj ozna­cza­ło to kło­po­ty, któ­rych wolał unik­nąć. 

– Wszyst­ko go­to­we – po­wie­dział in­ży­nier, sia­da­jąc do sta­no­wi­ska na­wi­ga­cyj­ne­go. 

– Okej, star­tu­je­my – oznaj­mił ka­pi­tan Wi­śniew­ski. – Rut­kow­ska, od­pa­laj sil­ni­ki, Gło­wac­ki, kurs na Kal-Zo, pla­ne­ta trze­cia – roz­ka­zał ka­pi­tan, zer­ka­jąc na swoje no­tat­ki. 

– Re­gion woj­sko­wy? – zdzi­wił się in­ży­nier. 

– Kon­trakt rzą­do­wy – od­parł ka­pi­tan. 

Gło­wac­ki od­pa­la­jąc sprzęt, usły­szał cha­rak­te­ry­stycz­ny, wy­so­ki pisk, który za­dzwo­nił w uszach. Wska­zów­ki na pa­ne­lu za­czę­ły wa­rio­wać, a ekran ki­ne­sko­po­wy po­wo­li się roz­świe­tlał. In­ży­nier mu­siał chwi­lę od­cze­kać, zanim sprzęt się uspo­ko­ił, po czym od razu wziął się do wy­ta­cza­nie trasy. Usta­wił od­po­wied­nio po­krę­tła i su­wa­ki, aby wy­zna­czyć kurs. Następnie, na­grał go na ka­se­tę au­to­pi­lo­ta, a na­stęp­nie prze­ka­zał ka­pi­ta­no­wi, aby umie­ścił ją w czyt­ni­ku. Sta­tek wy­star­to­wał, a po wyj­ściu z at­mos­fe­ry prze­szedł w lot trans­kwan­to­wy. 

Frach­to­wiec sunął w prze­strze­ni mię­dzy­kwan­to­wej od trzech go­dzin. Gło­wac­ki, sie­dząc w fo­te­lu na­wi­ga­to­ra, pil­no­wał przy­rzą­dów, kiedy nagle na pa­ne­lu na­wi­ga­cyj­nym za­pa­li­ła się czer­wo­na ża­rów­ka ostrze­gaw­cza. 

– Ka­pi­ta­nie… mamy… mamy jakiś pro­blem – za­alar­mo­wał Gło­wac­ki. 

– Co się dzie­je? – za­py­tał za­nie­po­ko­jo­ny ka­pi­tan. 

– Zdaje mi się, że… – Na­wi­ga­tor bacz­nie przy­glą­dał się pa­ne­lo­wi. – Tak… zba­cza­my z kursu. 

– Czemu? 

– Naj­praw­do­po­dob­niej coś za­kłó­ca sys­tem na­wi­ga­cyj­ny – od­parł Gło­wac­ki, wsta­jąc ze sta­no­wi­ska. – Je­że­li tego nie na­pra­wi­my, jest duże ry­zy­ko, że zbo­czy­my z kursu na tyle, że wpad­nie­my w pole gra­wi­ta­cyj­ne ja­kie­goś ciała nie­bie­skie­go. 

– Za­krzew­ski, zaj­mij miej­sce na­wi­ga­to­ra – wydał roz­kaz ka­pi­tan. – Rut­kow­ska, idź z Gło­wac­kim spraw­dzić pro­blem. 

Gło­wac­ki wy­cią­gnął z szaf­ki la­tar­kę i ma­syw­ny ana­li­za­tor widma. Idąc ko­ry­ta­rzem, wpa­try­wał się w zie­lo­ne linie na wy­pu­kłym ekra­nie, pró­bu­jąc zna­leźć źró­dło za­kłó­ce­nia. Nie­ste­ty speł­ni­ła się jego naj­więk­sza obawa - sy­gnał po­cho­dził z ła­dow­ni. 

– Co teraz? – za­py­ta­ła Rut­kow­ska, wcho­dząc do ła­dow­ni. 

– Zo­ba­czy­my, może te za­kłó­ce­nia nie są takie złe – wes­tchnął Gło­wac­ki. Pod­szedł do te­le­fo­nu wi­szą­ce­go na ścia­nie i wy­krę­cił numer do swo­je­go sta­no­wi­ska. 

– Halo? Jakie mamy od­chy­le­nie kursu? 

– Ponad trzy dziesiąte stop­nia. 

– Szlag… – prze­klął gło­śno in­ży­nier. – Coś wy­kom­bi­nu­ję – po­wie­dział, od­kła­da­jąc słu­chaw­kę. 

– Nie można wziąć po­praw­ki na te za­kłó­ce­nia? 

– Nie… są nie­li­nio­we. 

Nagle cały sta­tek za­drżał i zga­sło świa­tło. Po chwi­li w ła­dow­ni roz­bły­sły czer­wo­ne lampy awa­ryj­ne. 

– Cho­le­ra, pew­nie prze­le­cie­li­śmy przez pole gra­wi­ta­cyj­ne ja­kiejś aste­ro­idy – za­nie­po­ko­ił się Gło­wac­ki. – Miej­my na­dzie­ję, że żaden duży obiekt nie sta­nie stat­ko­wi na dro­dze… 

– Może po­win­ni­śmy ją otwo­rzyć? – za­pro­po­no­wa­ła Rut­kow­ska. 

– Osza­la­łaś? – zde­ner­wo­wał się in­ży­nier. – Prze­cież za ze­rwa­nie plomb grozi od dziesięciu lat cięż­kich robót w sek­to­rze czwar­tym. 

– A jest ja­kieś inne wyj­ście? 

– Nie wiem, ale wolę umrzeć niż gnić w tej… 

Nagle w skrzy­ni roz­legł się huk. Obaj tech­ni­cy za­drże­li. Po chwi­li nie­po­ko­ju Gło­wac­ki zbli­żył się ostroż­nie do ła­dun­ku. Po­chy­lił się nad nim, kiedy nagle wy­brzmiał drugi, gło­śniej­szy trzask, przez który pudło za­drża­ło. Gło­wac­ki gwał­tow­nie pod­sko­czył i raptownie się od niego od­su­nął. 

– Mu­si­my ją otwo­rzyć! – pod­nio­sła głos Rut­kow­ska – Jak ty tego nie zro­bisz, ja to zro­bię! 

– Mó­wi­łem ci już, wolę umrzeć… 

– Jak tego nie otwo­rzy­my i tak naj­pew­niej wpad­nie­my w ja­kieś pole aste­ro­id! – krzyk­nę­ła Rut­kow­ska, wy­cią­ga­jąc łom z po­bli­skiej szaf­ki. Zbli­ży­ła się do kon­te­ne­ra. Ze środ­ka do­biegł trze­ci, naj­gło­śniej­szy ło­skot. Po­jem­nik pod­sko­czył, a plom­by na jego wieku się ze­rwa­ły. Rut­kow­ska upu­ści­ła na­rzę­dzie. Wieko skrzy­ni nagle się pod­nio­sło. Ze środ­ka wy­ło­ni­ła się człekokształtna syl­wet­ka, ale nie był to czło­wiek. Całe ciało po­kry­te było me­ta­licz­nym ma­te­ria­łem, a za­miast twa­rzy miał czar­ną, szkla­ną po­wierzch­nię. W ła­dow­ni za­pa­dła cisza. 

– Co to do cho­le­ry jest? – wy­szep­ta­ła prze­ra­żo­na Rut­kow­ska. 

Głowa urzą­dze­nia po­wo­li ob­ró­ci­ła się w ich stro­nę. 

– Czego od nas chcesz? – wy­krzyk­nął Gło­wac­ki. 

– R. P. SIER­RA. PAUZA. ZERO. TRZY. – wy­do­by­ły się skrze­czą­ce słowa z ma­szy­ny. – ZLI­KWI­DO­WAĆ. ZA­GRO­ŻE­NIE. 

Me­ta­licz­ne słowa ma­szy­ny od­bi­ły się echem w ła­dow­ni. 

– Co masz na myśli? – za­py­ta­ła nie­pew­nie Rut­kow­ska – “Zli­kwi­do­wać za­gro­że­nie”? 

– ZLI­KWI­DO­WAĆ. ZA­GRO­ŻE­NIE. – od­par­ło urzą­dze­nie 

Gło­wac­ki pod­szedł szyb­ko do te­le­fo­nu. Wy­krę­cił numer na mo­stek, ale sły­szał tylko szum. Czuł, że coś jest nie tak. 

– Jakie mamy opcje? 

– Cho­le­ra… – wy­mam­ro­tał in­ży­nier. – Idź na mo­stek i po­wiedz ka­pi­ta­no­wi o zaj­ściu. Ja tego po­pil­nu­ję. 

Podwładna Gło­wac­kie­go wy­szła kilka chwil wcze­śniej. In­ży­nier bacz­nie, ale z od­le­gło­ści wpa­try­wał się w ma­szy­nę. Nigdy w życiu nie wi­dział cze­goś po­dob­ne­go. Urzą­dze­nie miało ręce, głowę, nogi, a do tego mó­wi­ło. Ale ta mowa nie brzmia­ła jak na­gra­nie. Wy­da­wa­ła się być praw­dzi­wa, ludz­ka, ge­ne­ro­wa­na w cza­sie rze­czy­wi­stym, ale brzmią­ca ostro, nie­na­tu­ral­nie. 

– ANA­LI­ZA. KOM­PLET­NA. ZA­GRO­ŻE­NIE. ZLO­KA­LI­ZO­WA­NE. – wy­brzmiał ko­mu­ni­kat urządzenia. Urzą­dze­nie wysunęło się ze skrzy­ni i udało się w stro­nę wyj­ścia z han­ga­ru. Gło­wac­ki bacz­nie po­dą­żał za obiek­tem, ale za­cho­wy­wał dy­stans. Każdy krok wy­da­wał gło­śne, me­ta­lo­we stuk­nię­cie. ”Cho­le­ra, gdzie ta Rut­kow­ska…” – po­my­ślał za­nie­po­ko­jo­ny. Gdy urzą­dze­nie na­po­tka­ło skrzy­żo­wa­nie dróg, za­trzy­ma­ło się na środ­ku i jed­nym, me­cha­nicz­nym ru­chem skrę­ci­ło w prawo i po­szło dalej pro­sto. Gło­wac­ki na pa­mięć znał układ stat­ku i wie­dział, że ta droga pro­wa­dzi do ste­row­ni. Ma­szy­na po­de­szła do drzwi i ener­gicz­nym ru­chem je otwo­rzy­ła. Ste­row­nia była pełna elek­tro­nicz­nych ma­szyn, umiesz­czo­nych w me­ta­lo­wych sza­fach, każda od­po­wie­dzial­na za inną rzecz. Przy jed­nej z nich ka­pi­tan cze­muś się przy­glą­dał, a po usły­sze­niu, że ktoś wcho­dzi od­wró­cił się. 

– Gło­wac­ki, co to kurwa jest?! – za­py­tał drżą­cy ka­pi­tan. 

– Nie mam po­ję­cia. Może być nie­bez­piecz­ne – od­po­wie­dział nie­pew­nie Gło­wac­ki. 

Ma­szy­na zmie­rza­ła w stro­nę ka­pi­ta­na, sta­wia­jąc cięż­kie kroki. 

– ZA­GRO­ŻE­NIE. OD­NA­LE­ZIO­NE. CEL: ZLI­KWI­DO­WAĆ ZA­GRO­ŻE­NIE. – Roz­niósł się echem głos ma­szy­ny. Z pra­wej ręki ma­szy­ny wy­su­nął się roz­grza­ny me­ta­lo­wy pręt. In­ży­nier i ka­pi­tan za­mar­li. Urzą­dze­nie po­wo­li ru­szy­ło w stro­nę szafy. Ka­pi­tan pró­bo­wał nie­udol­nie za­sło­nić się jej drzwia­mi. 

– Gło­wac­ki, zrób coś do cho­le­ry! – krzyk­nął ka­pi­tan. 

In­ży­nier rozejrzał się po ste­row­ni, ale nie do­strzegł ni­cze­go, co mo­gło­by pomóc. Rzu­cił się na ma­szy­nę ła­piąc ją od tyłu za szyję, ale ta ani drgnę­ła. Dalej szła pew­nym kro­kiem. Gło­wac­ki za­czął szar­pać ją za głowę, kiedy nagle ma­szy­na się za­trzy­ma­ła. 

– NIE. PRZE­SZKA­DZAĆ. CEL: ZLI­KWI­DO­WAĆ. ZA­GRO­ŻE­NIE. – po­in­for­mo­wa­ło urzą­dze­nie, po czym zro­bi­ło mocny za­mach całym cia­łem, co spo­wo­do­wa­ło od­rzu­ce­nie in­ży­nie­ra do drzwi ste­row­ni. Gło­wac­ki pró­bo­wał wstać z podłogi, ale ból spo­wo­do­wa­ny upad­kiem go unie­ru­cho­mił. Ma­szy­na nie­ubła­ga­nie zbli­ża­ła się do prze­ra­żo­ne­go ka­pi­ta­na. Za­mknął oczy i był przy­go­to­wa­ny na naj­gor­sze. Urzą­dze­nie otwo­rzy­ło lewą ręką drzwi szafy, za któ­ry­mi cho­wał się drżą­cy ka­pi­tan. Czuł cha­rak­te­ry­stycz­ny za­pach roz­grza­ne­go me­ta­lu. Był na tyle bli­sko pręta, że mógł po­czuć jego pro­mie­niu­ją­ce cie­pło.

– NIE. PRZE­SZKA­DZAĆ. CEL: ZLI­KWI­DO­WAĆ. ZA­GRO­ŻE­NIE. – po­wtó­rzy­ła ma­szy­na. Zdzi­wio­ny ka­pi­tan otwo­rzył oczy i spoj­rzał nie­pew­nie na urzą­dze­nie. Ma­szy­na prze­su­nę­ła go lewą ręką, a na­stęp­nie za­czę­ła ma­ni­pu­lo­wać w elek­tro­nicz­nym ob­wo­dzie. Gło­wac­ki otrzą­snął się i pod­szedł do ka­pi­ta­na. 

– Więc… damy mu skoń­czyć? – za­py­tał in­ży­nier. 

– Mamy ja­kieś inne wyj­ście? Pra­wie wy­ki­to­wa­łeś jak pró­bo­wa­łeś to za­trzy­mać! – od­po­wie­dział ka­pi­tan. 

Więk­szość per­so­ne­lu tech­nicz­ne­go ze­bra­ła się wokół pra­cu­ją­cej ma­szy­ny. Tech­ni­cy szep­ta­li mię­dzy sobą przy­pa­tru­jąc się dziw­nej isto­cie. Ma­szy­na pew­nie wy­ko­ny­wa­ła swój cel. Co jakiś czas pod­cho­dzi­ła do szaf­ki z czę­ścia­mi i brała po jed­nej czę­ści, wy­mie­nia­ła ją, i wy­rzu­ca­ła starą do kosza. Nagle, po kilku cy­klach swo­jej pracy, ma­szy­na za­trzy­ma­ła się. Po­de­szła do głów­ne­go prze­łącz­ni­ka za­si­la­nia, wy­łą­czy­ła go i włą­czy­ła z po­wro­tem. Po chwi­li ciszy nagle świa­tło głów­ne po­now­nie roz­bły­sło. 

– ZA­GRO­ŻE­NIE. ZLI­KWI­DO­WA­NE. – wy­brzmia­ły słowa ma­szy­ny. Ru­szy­ła w stro­nę drzwi, gro­ma­dząc za sobą tłum za­cie­ka­wio­nych tech­ni­ków. 

– Za­krzew­ski, sprawdź zmia­ny w tam­tym ukła­dzie – roz­ka­zał ka­pi­tan. 

– Tak jest… – roz­cza­ro­wał się tech­nik. 

Urzą­dze­nie kro­czy­ło ko­ry­ta­rzem stat­ku, sta­wia­jąc pewne, wy­kal­ku­lo­wa­ne kroki. Po tym jak do­tar­ło do ła­dow­ni z jego brzu­cha wy­su­nę­ły się ja­kieś czte­ry, po­dłuż­ne, bor­do­we, ka­wał­ki ma­te­ria­łu, które spa­dły na zie­mię. Ma­szy­na po­ło­ży­ła się w skrzy­ni a na­stęp­nie za­mknę­ła za sobą wieko. Gło­wac­ki pod­szedł do obiek­tów po­zo­sta­wio­nych na podłodze i oka­za­ło się, że zo­sta­wił plom­by Syn­dy­ka­tu. In­ży­nier po­pa­trzył na ka­pi­ta­na, po­ka­zu­jąc zna­le­zi­sko, a ten kiw­nął tylko głową w stro­nę kon­te­ne­ra. Tech­ni­cy po­mo­gli przy­bić wieko z po­wro­tem, a in­ży­nier usu­nął po­zo­sta­ło­ści sta­rych plomb i sta­ran­nie przy­kle­ił nowe. 

Trzy dni póź­niej, lot do­bie­gał końca. Wśród za­ło­gi wciąż krą­ży­ły plot­ki i nie­po­kój na temat prze­wo­żo­ne­go ła­dun­ku. Więk­szość trzy­ma­ła się od ła­dow­ni z da­le­ka, a nie­któ­rzy cie­kaw­scy spo­glą­da­li tylko na ta­jem­ni­czy ła­du­nek. Na most­ku pa­no­wa­ła na­pię­ta at­mos­fe­ra. Przed przy­lo­tem do portu ka­pi­tan za­rzą­dził spo­tka­nie naj­waż­niej­sze­go per­so­ne­lu tech­nicz­ne­go w swoim biu­rze. Ka­pi­tan cho­dził w kółko, spo­glą­da­jąc co jakiś czas przez okno. Gło­wac­ki za­pu­kał i wszedł do po­miesz­cze­nia. Chwi­lę póź­niej przy­by­ła Rut­kow­ska. Ka­pi­tan wes­tchnął. 

– Gło­wac­ki, na­pi­sa­łeś ra­port z in­cy­den­tu? – za­py­tał ka­pi­tan.

– Tak jak pan kazał, ka­pi­ta­nie – od­parł prze­ka­zu­jąc do­wód­cy kart­kę. 

– ”W wy­ni­ku prze­grza­nia kom­po­nen­tów do­szło do awa­rii sys­te­mów au­to­pi­lo­ta” … – czy­tał cicho ka­pi­tan – “Jed­nak dzię­ki szyb­kiej re­ak­cji po­rucz­ni­ka in­ży­nie­ra Gło­wac­kie­go i cho­rą­ży Rut­kow­skiej udało się wy­kryć awa­rię i na­pra­wić wa­dli­wy sys­tem”… 

– Jest pan pewny, że nie po­win­ni­śmy tego zgło­sić? – za­pro­te­sto­wał Gło­wac­ki, marsz­cząc brwi. 

– Ab­so­lut­nie! – sprze­ci­wi­ła się gło­śno Rut­kow­ska. 

Ka­pi­tan wyj­rzał przez okno prze­dłu­ża­jąc czas od­po­wie­dzi. 

– Marzą ci się wa­ka­cje w czwar­tym sek­to­rze? – zi­ro­ni­zo­wał ka­pi­tan. 

Gło­wac­ki od­wró­cił wzrok od ka­pi­ta­na i za­milkł. Po do­kład­niej­szym przej­rze­niu ra­por­tu ka­pi­tan od­pra­wił pod­wład­nych. Udał się na mo­stek, aby przy­go­to­wać się do po­dej­ścia do celu. 

– Wy­cho­dzi­my z mię­dzy­kwan­to­wej za trzy…dwa…jeden… – od­li­czy­ła Rut­kow­ska, po czym przez sta­tek prze­szła mocna fala ude­rze­nio­wa. Przez okno widać było or­bi­tu­ją­cą wokół pla­ne­ty ogrom­ną sta­cję z le­gio­nem my­śliw­ców i stat­ków woj­sko­wych.

– Iden­ty­fi­ka­cja – roz­legł się na most­ku głos nada­wa­ny ze sta­cji. 

– Ar­te­mis-3, ze­zwo­le­nie 4A57O – od­po­wie­dział ofi­cer ko­mu­ni­ka­cji. 

– Mo­że­cie lą­do­wać w doku siód­mym – po­in­for­mo­wał głos ze sta­cji. 

Po wy­lą­do­wa­niu ka­pi­tan oka­zał woj­sko­wym ze­zwo­le­nie i list prze­wo­zo­wy, a tech­ni­cy z Gło­wac­kim na czele po­szli roz­ła­do­wać towar. 

– Czy lot prze­biegł zgod­nie z pla­nem? – za­py­tał woj­sko­wy oglą­da­jąc do­ku­men­ty. 

– Tak – skła­mał ka­pi­tan. 

– Czy ła­du­nek nie zo­stał uszko­dzo­ny? 

– Nie – od­parł ka­pi­tan po krót­kiej chwi­li mil­cze­nia. 

– Świet­nie… – Woj­sko­wy coś za­pi­sał. – Po roz­ła­dun­ku mo­że­cie od­la­ty­wać. 

Ka­pi­tan udał się na mo­stek i wkrótce po tym sta­tek wy­star­to­wał. 

– Dok­to­rze, oby­wa­te­le nie zgło­si­li za­strze­żeń do­ty­czą­cych pań­skie­go ła­dun­ku. – za­ra­por­to­wał woj­sko­wy na­ukow­co­wi. – Jed­nak plom­by na skrzy­ni nie są ory­gi­nal­ne. 

– Nie­do­brze… – po­wie­dział ba­dacz spo­glą­da­jąc przez okno na od­da­la­ją­cy się sta­tek. – Ale fakt, że frach­to­wiec tu do­tarł, świad­czy o tym, że jed­nost­ka spi­sa­ła się do­brze. Za do­brze. Sama wy­bu­dzi­ła się z uśpie­nia. Trze­ba bę­dzie to po­pra­wić… – wy­mam­ro­tał na­uko­wiec za­pi­su­jąc coś w no­tat­ni­ku. 

– Dok­to­rze, pro­szę nie za­po­mi­nać, że pro­jekt jest ści­śle tajny. 

– Do­sko­na­le o tym wiem – od­parł oschle ba­dacz. – Nie mo­że­my zo­sta­wić żad­nych świad­ków. Zro­zu­mia­no? 

Żoł­nierz kiw­nął twier­dzą­co głową. Pod­niósł te­le­fon, wy­krę­cił jakiś numer i wydał roz­kaz. 

– Ka­pi­ta­nie… na ra­da­rze widać dwie jed­nost­ki zbli­ża­ją­ce się w naszą stro­nę – po­in­for­mo­wał Gło­wac­ki. 

– To nie może ozna­czać nic do­bre­go. Pełna moc na… – Nie zdą­żył do­koń­czyć ka­pi­tan, kiedy ośle­pia­ją­ca wiąz­ka prze­bi­ła sta­tek na wylot, a ciała za­ło­gi zo­sta­ły we­ssa­ne przez próż­nię.

– Cel zli­kwi­do­wa­ny. Wra­ca­my do bazy – po­in­for­mo­wał przez radio jeden z pi­lo­tów.