Fandango z Kostuchą

 

 

Intro

Śmierć nas prze­ra­ża. Mo­dli­my się do na­szych bogów, ry­glu­je­my drzwi, sta­wia­my mury, prze­pła­ca­my me­dy­ków, uzdro­wi­cie­li i szep­tun­ki. Pa­li­my świe­ce i ka­dzi­deł­ka, czy­ni­my znaki, wy­ma­wia­my za­klę­cia. Wszyst­ko, aby jej nie pro­wo­ko­wać… Ukryć się w tłu­mie. Złud­na na­dzie­ja, to tak nie dzia­ła. Jed­nak cza­sa­mi…

Ko­stu­cha, wia­do­mo kto zacz, ale dla­cze­go fan­dan­go? Słowo to po hisz­pań­sku zna­czy bła­host­ka. Tak na­zy­wa się po­pu­lar­ny na Pół­wy­spie Ibe­ryj­skim ta­niec lu­do­wy, w któ­rym part­ne­rzy krążą wokół sie­bie bez kon­tak­tu fi­zycz­ne­go. To ta­niec zna­czeń, nie­pew­no­ści, wy­czu­cia i emo­cji. Wia­do­mo, dotyk Ko­stu­chy za­bi­ja…

 

 

 

Fatum

Czasy to były dziw­ne, po nadal znie­wo­lo­nym kraju prze­miesz­cza­ły się swo­bod­nie

ko­lo­ro­we, roz­tań­czo­ne cy­gań­skie ta­bo­ry, w któ­rych by­wa­ły praw­dzi­we znaw­czy­nie

ludz­kiej duszy i losu…

Taki wła­śnie tabor za­wi­tał późną wio­sną do uro­czej, spo­koj­nej i nie­bied­nej wsi,

ofe­ru­jąc wszyst­ko to, co zwy­kle mieli na zby­ciu. Głów­nie garn­ki, pa­tel­nie wy­ro­by

z drew­na, po­ły­ka­nie ognia i inne cuda na kiju.

 Se­nior­ka rodu – si­wiu­teń­ka, ciem­no­oka Cy­gan­ka – upar­ła się, że po­wró­ży

 pew­ne­mu ślicz­ne­mu, trzy­let­nie­mu chłop­czy­ko­wi. Bez kart ta­ro­ta, szkla­nej kuli

czy pod­sta­wo­we­go za­klę­cia:

–  Połóż tu, pa­niu­siu, bank­no­cik, to każda wróż­ba się speł­ni…

To były setki (a może i ty­sią­ce) lat wie­dzy prak­tycz­nej z fi­zjo­no­mi­ki, chi­ro­lo­gii,

iry­do­lo­gii, etc. Oczy­wi­ście w wer­sji cy­gań­skiej. A może i coś, co nie­wie­le osób po­tra­fi

do­strzec, czyli ana­li­za aury.

Wróż­bą – jak to wróż­bą – nikt się spe­cjal­nie nie prze­jął mimo tego, że brzmia­ła

groź­nie: życie bę­dzie cie­ka­we, ale pełne śmier­tel­nych za­gro­żeń i n­ie­bez­pie­czeń­stwa.

Wia­do­mo, na dwoje babka wró­ży­ła. Nie wda­jąc się w szcze­gó­ły – za­wsze

„pod górkę”. Żad­nych spad­ków (trzy ciot­ki w Ame­ry­ce!), wy­gra­nych w lotto

czy in­nych ko­ko­sów – tylko praca, praca, praca… W za­mian otrzy­ma bar­dzo

dłu­gie życie (dys­kret­nie po­mi­ja­jąc kon­dy­cję fi­zycz­ną).

Wróż­ba była taka sobie, a może nawet tro­chę gor­sza, więc za­pła­ta w po­sta­ci

chu­dej kury (drugą, tłust­szą, upro­wa­dzi­ły cich­cem wszę­do­byl­skie cy­ga­niąt­ka)

też nie była re­we­la­cyj­na…

 

 

 

Ara­be­sque

Wkrót­ce po od­jeź­dzie ta­bo­ru, w środ­ku lata, brat łata (dalej dla uprosz­cze­nia

bę­dzie BŁ) pod­ku­szo­ny za­pew­ne przez ja­kie­goś wę­drow­ne­go dia­beł­ka, po­sta­no­wił

wy­brać się na spa­ce­rek i po­pa­trzeć z na­praw­dę bli­ska na swoją fa­scy­na­cję.

Cich­cem z domu do ogro­du, pół ki­lo­me­tra łąki i był na sta­lo­wej dro­dze dla

uko­cha­ne­go, czar­ne­go smoka… Ogrom­ny, go­rą­cy, bu­cha­ją­cy kłę­ba­mi pary,

pełen huku i dymu, pędu i ka­pią­cej oliwy – cu­deń­ko po pro­stu… Cze­kał dość długo.

 Nóżki zmę­czo­ne wę­drów­ką przy­siadł więc sobie na szy­nie. Cze­kał cier­pli­wie.

Na­resz­cie… Czar­ny po­twór coraz bli­żej… coraz gło­śniej­szy stu­kot… ma­szy­ni­sta

nie widzi… dwie­ście me­trów… sto… Ro­ze­dr­ga­ne serce matki było na szczę­ście

szyb­sze. Lanie, płacz, obiet­ni­ce – wia­do­mo, do na­stęp­nej oka­zji.

Ko­stu­cha jest jak ot­chłań u Mi­ło­sza:

 …nie je, nie pije i nie daje mleka

 co robi ot­chłań? Ot­chłań czeka…

Cze­ka­ła na pewno, za­czy­na­jąc swój ta­niec.

 

 

 

Croisé

Czas pły­nął wolno, lecz nie­ubła­ga­nie – to­piąc w ak­tu­al­nych za­wi­ro­wa­niach

wszel­kie sko­ja­rze­nia i na­wią­za­nia do cy­gań­skiej prze­po­wied­ni. In­cy­dent na to­rach

wy­da­wał się wszyst­kim przy­pad­ko­wy i nikt już o nim nie pa­mię­tał…

Parki przę­dą nici losu nie­ustan­nie, więc wkrót­ce i BŁ mu­siał po­rzu­cić

siel­skie-aniel­skie oko­li­ce na rzecz wiel­kie­go mia­sta. Było rów­nie duże, co i mocno

zruj­no­wa­ne – słyn­ny wów­czas „Dziki Za­chód”.

Wjeż­dża­li do mia­sta wcze­sną nocą. Ciem­ność, z którą nie­sku­tecz­nie wal­czy­ły

nie­licz­ne jesz­cze la­tar­nie, świa­tła portu od­bi­ja­ją­ce się w rzece i ka­na­łach, dźwięk

syren stat­ków ma­new­ru­ją­cych na akwe­nie – to było lep­sze niż „czar­ne smoki”…

 Po­god­no – oko­li­ca w któ­rej za­miesz­ka­li – to była przed wojną w więk­szo­ści wil­lo­wa

dziel­ni­ca dla nie­miec­kiej klasy śred­niej. Cicha, spo­koj­na, pełna zie­le­ni i da­le­ko

od portu. W po­bli­żu funk­cjo­no­wa­ła już cu­kier­nia z lo­da­mi a także jeź­dził tram­waj

w kie­run­ku stocz­ni, portu i nad­rzecz­nych bul­wa­rów. Kiedy więc BŁ do­stał

w nie­dzie­lę po obiad­ku na du­że­go loda, ten sam być może wę­drow­ny dia­be­łek

co po­przed­nio, za­re­ko­men­do­wał mu ma­łe­go, a resz­ta bę­dzie aku­rat na bilet

w stro­nę tych nad­wod­nych cu­de­niek… Jak po­my­ślał– tak zro­bił.

 Pra­wie sie­dem ki­lo­me­trów (plus dużo drep­ta­nia na miej­scu), dla pra­wie

sied­mio­lat­ka to nie jest wy­pra­wa życia, ale pod wa­run­kiem, że je­dzie tram­wa­jem.

Nie­ste­ty, na po­wrót nie było już pie­niąż­ków, a w każ­dym wa­go­nie tram­wa­ju sie­dział

bez­względ­ny cer­ber-kon­duk­tor… Więc cóż, na pie­chot­kę. Przez nie­zna­ne mia­sto.

Me­to­dą, jaką dużo póź­niej za­sto­so­wał (z nie­wiel­ką mo­dy­fi­ka­cją) B.Ła­zu­ka

w „Nie lubię po­nie­dział­ku” – wzdłuż biegu torów tram­wa­jo­wych. Kiedy do­tarł na

miej­sce była go­dzi­na dwu­dzie­sta trze­cia. Była też mi­li­cja, la­ment, lanie,

obie­can­ki… Wia­do­mo.

 Gdzie tu miej­sce na Ko­stu­chę? Nie wia­do­mo, ale…

Cał­kiem nie­da­le­ko gra­so­wałw owym cza­sie pe­wien Nie­miec, ka­ni­bal,

który mor­do­wał ludzi, mie­lił i do­da­wał do bi­go­su ser­wo­wa­ne­go na jed­nym

z ryn­ków. Po zła­pa­niu zo­stał szyb­ciut­ko i bez roz­gło­su – w ciągu ty­go­dnia – osą­dzo­ny

i po­wie­szo­ny. Wszyst­ko to, aby unik­nąć moż­li­wych na­pięć spo­łecz­nych.

Cał­kiem więc praw­do­po­dob­ne, że gdzieś tam się szwen­da­ła bli­ziut­ko… Heh.

 

 

 

As­semblé

Prze­sta­ło boleć sie­dze­nie, bo­wiem na­stał czas cze­re­śni i in­nych sma­ko­ły­ków

na dział­ce. Aku­rat te die Schre­bergärten były pięk­nie utrzy­ma­ne i wy­po­sa­żo­ne.

Rów­niut­kie, żwi­ro­wa­ne alej­ki, pięk­ne al­tan­ki, plac zabaw dla dzie­ci…

Na­praw­dę uro­cze miej­sce.

Ale ileż można zjeść cze­re­śni, albo jak długo krę­cić się na ka­ru­ze­li? Więc

ame­ry­kań­ska pół­cię­ża­rów­ka z de­mo­bi­lu, która po­ja­wi­ła się na placu zabaw

z pia­skiem, była jak dar nie­bios. Sa­mo­cho­dy były wciąż rzad­kim zja­wi­skiem.

Po roz­ła­do­wa­niu kie­row­ca ru­szył w kurs po­wrot­ny. Długa i pro­sta aleja, przed

po­łu­dniem bez­lud­ne pra­wie dział­ki, więc gaz do dechy…

Nie wie­dział, że na tyl­nym zde­rza­ku wisi trzech ama­to­rów

dar­mo­wej prze­jażdż­ki. Kiedy już było za szyb­ko i za da­le­ko, dwaj star­si

chłop­cy zdą­ży­li bez­piecz­nie się pu­ścić – BŁ bał się… Trzy­mał się kur­czo­wo,

do­pó­ki rącz­ki nie omdla­ły z wy­sił­ku – wtedy od­padł i po­je­chał twa­rzą i resz­tą

ciała po ostrym żwi­rze, za­trzy­mu­jąc się głową na be­to­no­wym słu­pie la­tar­ni.

Na szczę­ście do­ty­kał słupa tylko wło­sa­mi.

 Ponad pół­to­rej go­dzi­ny na po­go­to­wiu wy­cią­ga­li ka­wa­łecz­ki żwiru i

de­zyn­fe­ko­wa­li zdar­tą skórę. Lania nie było, bo i tak ból był nie­sa­mo­wi­ty.

Nie mó­wiąc o stre­sie.

 Dłuż­szy czas nie był już tak ślicz­nym chłop­cem jak po­przed­nio…

 Tu była na pewno. Sie­dzia­ła sobie na słu­pie, pla­nu­jąc ko­lej­ne pas de deux.

 

 

 

 

 

Jeté

Na­sta­ły czasy spo­ko­ju i gnu­śno­ści. Przy­naj­mniej tak to wy­glą­da­ło. Ale nic nie

trwa wiecz­nie. Po za­koń­cze­niu edu­ka­cji trze­ba do­stać wy­cisk na tzw. stażu. A jak się

ma pecha…

Stocz­nia. Je­sien­ny deszcz upo­rczy­wie zra­sza ty­sią­ce ton stali na po­chyl­ni.

Moczy też kom­bi­ne­zo­ny, buty i rę­ka­wi­ce pra­cow­ni­ków. Spa­wa­nie to jedna

z pod­sta­wo­wych czyn­no­ści, nawet w ta­kich wa­run­kach. Prąd uwiel­bia wtedy

robić psi­ku­sy a także gor­sze rze­czy.

Zwy­kłe „bucz­ki” mon­ter­skie „kopią” nie­mi­ło­sier­nie przy zmia­nie elek­tro­dy, ale da

się to zwy­kle obejść. Na­to­miast pro­fe­sjo­nal­ne spa­war­ki wi­ro­we, na­sta­wio­ne

w do­dat­ku na maksa, to już gor­sza spra­wa… Za­zwy­czaj było to 400A, lub nieco

mniej, bo bla­chy ka­dłu­ba są grube.

To był ty­po­wy sche­mat, jak na szko­le­niach BHP – spa­wacz po­wie­sił uchwyt na

rurce rusz­to­wa­nia, na wy­so­ko­ści głowy, i po­szedł sobie…

Na­to­miast BŁ w tym samym miej­scu mon­to­wał od rana duże i cięż­kie,

sta­lo­we ele­men­ty. Cią­gnąc tyłem (ina­czej się nie dało) jeden z nich, do­tknął uchem

nie­for­tun­ne­go uchwy­tu… Ucho też było mokre od upar­cie sią­pią­ce­go desz­czu –

po pro­stu ra­do­cha dla kłę­bią­cej się w kablu spa­wal­ni­czym ener­gii…

Na­tych­mia­sto­wy szok! Pa­ra­liż wszyst­kich mię­śni. Tylko mózg – bę­dą­cy poza

głów­ną ki­pie­lą ener­ge­tycz­ną – pra­co­wał w try­bie awa­ryj­nym… Na nic jed­nak

naj­bar­dziej nawet ka­te­go­rycz­ne po­le­ce­nia dla mię­śni

koń­czyn, jeśli te nie po­tra­fią ich wy­ko­nać… Roz­pacz­li­wy krzyk:

 – Ra­tun­ku!…

Nie­wy­ko­nal­ny . Stru­ny gło­so­we ani drgną, spa­ra­li­żo­wa­ne i po­zba­wio­ne

po­wie­trza… A cał­kiem nie­da­le­ko pra­cu­ją i prze­cho­dzą inni lu­dzie, nie zwra­ca­jąc

zu­peł­nie uwagi na – zda­wa­ło by się – sto­ją­ce­go sobie swo­bod­nie w chwi­li prze­rwy,

ko­le­gę.

 I wtedy po­ja­wia się do­mi­nu­ją­ca kon­sta­ta­cja – to już ko­niec… Nie­uchron­na

śmierć.

 Nie wia­do­mo skąd po­ja­wia się mgli­sta chmu­ra obez­wład­nia­ją­ce­go spo­ko­ju,

przed ocza­mi na­to­miast prze­wi­jał się ko­lo­ro­wy film… Brat łata po­rów­nał to do 

sądu osta­tecz­ne­go. Coś, co było jed­no­cze­śnie per­fek­cyj­nie do­kład­nym

za­pi­sem życia i jed­no­cze­sne­go au­to­osą­du po­szcze­gól­nych zda­rzeń.

Po­zy­tyw­ne – prze­mi­ja­ły bez re­ak­cji, na­to­miast ne­ga­tyw­ne wy­wo­ły­wa­ły wy­raź­nie

od­czu­wal­ny (!) ru­mie­niec na twa­rzy… Takie „zwar­cie” we freu­dow­skim su­per­ego?…

Nie wia­do­mo. W każ­dym razie jest to dość czę­sto wy­mie­nia­ne we wspo­mnie­niach

„z po­gra­ni­cza” zja­wi­sko.

Nie do­koń­czył oceny do chwi­li bie­żą­cej – spa­wacz w mię­dzy­cza­sie wy­łą­czył

agre­gat, film znik­nął a BŁ bar­dziej padł niż usiadł na ster­tę sta­lo­wych pro­fi­li

i dwie go­dzi­ny do­cho­dził do sie­bie. A póź­niej oczy­wi­ście do ro­bo­ty…

Do­pie­ro po tym zda­rze­niu za­czę­ły się do­cie­ka­nia, co tam wła­ści­wie – ćwierć

wieku temu – Cy­gan­ka miała na myśli, snu­jąc swoje prze­wi­dy­wa­nia. I dla­cze­go.

 Dwa metry ksiąg prze­róż­nych na pół­kach i czas tra­co­ny na bez­po­śred­nie re­la­cje

przy­no­szą wię­cej pytań niż od­po­wie­dzi. W do­dat­ku wy­ma­ga to żmud­ne­go

i nie­pew­ne­go od­sie­wa­nia cze­goś, co jest praw­do­po­dob­ne od ewi­dent­ne­go oszu­stwa.

Jed­nak po tym zda­rze­niu nic już nie jest takie samo jak było. Na­praw­dę so­lid­ne

i wi­docz­ne przewartościowanie poglądów. Zna­jo­mi do dziś za­sko­cze­ni są

ewo­lu­cja­mi, jakie wy­ko­nu­je na spa­ce­rze, omi­ja­jąc wszel­kie na­po­tka­ne żucz­ki

i mró­wecz­ki.

 Ko­stu­cha, jak to ona, sie­dzia­ła sobie za­pew­ne na kra­wę­dzi luku ła­dow­ni

i maj­ta­ła pisz­cze­la­mi…

 

 

 

 

At­ti­tu­de croisée

Na­stęp­na oka­zja do tańca po­ja­wi­ła się wkrót­ce i nie­da­le­ko od stron

ro­dzin­nych. Była to po­nad­pla­no­wa wi­zy­ta JP II w Gnieź­nie.

Mimo nad­go­dzi­no­we­go – jak zwy­kle – ty­go­dnia (…”tylko praca, praca, praca”…)

za­pa­dła de­cy­zja: je­chać!

Ko­lej­ne nad­go­dzi­ny do dwu­dzie­stej, szyb­ka ko­la­cja, kawa w ter­mos i po dwóch

 go­dzi­nach ru­sza­my.

 „Ma­lu­szek” to nie fer­ra­ri, po­trze­bu­je czasu na po­ko­na­nie trzy­stu ki­lo­me­trów.

Tym bar­dziej w nocy, po krę­tych dro­gach po­śród lasów.

Mę­czą­cy ty­dzień i nocna jazda to bar­dzo nie­kom­for­to­we po­łą­cze­nie.

Im bli­żej celu – tym bar­dziej kręte, wą­skie drogi. A po­wie­ki robią się coraz cięż­sze.

Oczy widzą już tylko ciem­ność… Nagle – jakiś czer­wo­ny błysk!

Ktoś zde­cy­do­wa­nie wy­ma­chu­je in­ten­syw­nie czer­wo­nym bla­skiem. Ha­mo­wa­nie!

Spóź­nio­ne, trze­ba na wstecz­nym biegu cof­nąć kil­ka­na­ście me­trów…

 – Dzień dobry… Do­ku­men­ty pro­szę… Dokąd pan je­dzie?

 – Do Ko­sza­li­na…

 – Tędy?

 – Noo… tak.

 Ha­ha­ha, i tak za­pi­sa­li. Drogi były ob­sta­wio­ne i mi­li­cja re­je­stro­wa­ła wszyst­kich,

któ­rzy je­cha­li „na pa­pie­ża”.

 Nie, to nie był zde­cy­do­wa­ny akt od­wa­gi i oporu wobec re­żi­mu. Do­pie­ro

dobrą chwi­lę po ru­sze­niu w dal­szą drogę do­tarł do niego sens tego ca­łe­go

wy­da­rze­nia. Może z pięć­dzie­siąt me­trów dalej był ostry za­kręt i na­praw­dę

so­lid­ne sosny bli­sko drogi.

Gdyby nie po­ma­cha­li…

 Sie­dzia­ła sobie gdzieś, na so­śnie?…

 

 

 

 

Fo­uetté

Kto­kol­wiek pra­co­wał w tzw. sys­te­mie 4-bry­ga­do­wym wie, że czę­sto po­wrót

z pracy sa­mo­cho­dem, to ru­let­ka. Szcze­gól­nie po 2-3-4 nocce. „Pu­ka­nie” od czasu

do czasu pra­wym przed­nim kołem w kra­węż­nik to stan­dard, kiedy zmę­cze­nie

i sen­ność prze­ła­mu­ją przy­tom­ność umy­słu i te wszyst­kie sztucz­ki z gło­śną mu­zy­ką,

żu­ciem gumy czy uchy­lo­ną szybą nie po­ma­ga­ją. Oczy nie chcą współ­pra­co­wać.

Kiedy pra­wie wszyst­ko jest na kart­ki, i w do­dat­ku od sa­me­go rana trze­ba

to od­stać w ko­lej­kach –  nie ma mowy o spa­niu…  Dwie-trzy go­dzi­ny drzem­ki, nieco

nor­mal­ne­go życia  ro­dzin­ne­go i znów do pracy.

Zmę­cze­nie się ku­mu­lu­je, a takie pu­ka­nie co praw­da sku­tecz­nie do­bu­dza

na chwi­lę – ale może za­koń­czyć się da­cho­wa­niem.

Tym razem prze­si­le­nie na­stą­pi­ło nie­da­le­ko domu. Do­słow­nie kilka minut

jazdy. Dość ru­chli­wa trasa, skrót do cen­trum mia­sta. Ostat­ni za­kręt, po prze­ciw­nej

stro­nie ulicy so­lid­ny mur z po­lnych gła­zów i przy­sta­nek au­to­bu­so­wy. I tu się film

urywa… Skoda Fabia to nie ma­szy­na do dri­ftów, pi­ru­etu w miej­scu nie zrobi.

Szcze­gól­nie, kiedy kie­row­ca po­wra­ca do rze­czy­wi­sto­ści czte­ry metry przed murem,

na który je­dzie pra­wie pro­sto­pa­dle, bez za­pię­tych pasów oczy­wi­ście i za­pew­ne

stan­dar­do­wo – „sie­dem­dzie­siąt­ką”. Pa­mię­ta jesz­cze, jak lu­dzie ucie­ka­ją w po­pło­chu

z przy­stan­ku, ale nic wię­cej. Świa­do­mość obu­dzi­ła się do­pie­ro, kiedy wra­cał już na

wła­ści­wy pas jezd­ni. Na szczę­ście nikt nie je­chał z na­prze­ciw­ka. Go­rzej. Zero emo­cji.

Zero stre­su. Jak gdyby nic nie­zwy­kłe­go się nie stało. Mówi, że do­pie­ro wtedy się

prze­stra­szył, tej nad­mier­nej pew­no­ści sie­bie. Nie ma po­ję­cia, jak to się stało, że

wy­szedł bez szwan­ku z ta­kiej opre­sji. Pod ga­ra­żem dys­kret­nie obej­rzał ka­ro­se­rię –

na kurzu po­kry­wa­ją­cym błot­nik krót­ka, ale wy­raź­na rysa. La­kier nie­na­ru­szo­ny.

Wiem, bo sam wtedy wi­dzia­łem.

Czyż­by mu­sia­ła pomóc?

 

 

 

 

En l’air

 Dru­gie po­dej­ście do prze­cie­ka­ją­cej rynny. Dość wy­so­ko, ponad sześć

me­trów i trud­ny do­stęp. Nie ma mowy o pod­je­cha­niu pod­no­śni­kiem, z dra­bi­ny

też nie­szcze­gól­nie – trze­ba kom­bi­no­wać.

Stan­dar­do­wa, alu­mi­nio­wa i 3-ele­men­to­wa dra­bi­na roz­cią­gnię­ta na ful.

Kąt na­chy­le­nia nie był opty­mal­ny. Punk­ty pod­par­cia także nie da­wa­ły po­czu­cia

bez­pie­czeń­stwa, jed­nak prze­rwa sze­ro­ko­ści palca na łą­cze­niu rynny wy­mu­sza­ła

dzia­ła­nie. Wspi­nał się po­wo­li, jak jasz­czur­ka szo­ru­jąc brzu­chem po dra­bi­nie aby

nie zde­sta­bi­li­zo­wać kon­struk­cji. Szcze­be­lek za szcze­bel­kiem. Dobra nasza, jest

wresz­cie rynna… Wszyst­ko było OK., do­pó­ki trzy wory ce­men­tu (tyle ważył

w prze­li­cze­niu) nie wspię­ły się dość wy­so­ko, aby alu­mi­nio­wa dra­bi­na nie­znacz­nie

wy­gię­ła się w łuk skra­ca­jąc dy­stans. Ta sama masa spo­wo­do­wa­ła rów­nież

nie­znacz­ne za­głę­bie­nie pod­sta­wy dra­bi­ny w pod­ło­żu, oraz ob­ni­że­nie (i tak mocno

dys­ku­syj­ne) punk­tu pod­par­cia na górze. Kiedy do tych wszyst­kich nie­znacz­no­ści

do­łą­czy­ły prze­róż­ne wek­to­ry sił pod­czas na­pra­wy – układ się nagle zde­sta­bi­li­zo­wał.

Dra­bi­na w jedna stro­nę, BŁ w drugą wy­ko­nu­jąc efek­tow­ny, choć fa­tal­ny w skut­kach

„pad pła­ski” (jest coś ta­kie­go w gim­na­sty­ce akro­ba­tycz­nej?). Sześć me­trów to nie

Hi­ma­la­je, jed­nak ude­rzył twa­rzą w zie­mię może z pół­to­ra cen­ty­me­tra

od be­to­no­we­go kra­węż­ni­ka…

 Wszyst­kie kości twa­rzo­czasz­ki po­ła­ma­ne, choć bez prze­miesz­czeń.

Prawa stopa zła­ma­na w trzech miej­scach. Lewa ręka wy­wich­nię­ta – na tem­blak.

Silny krwo­tok z nosa. Zanim po­go­to­wie do­wio­zło na SOR oczy zro­bi­ły się czar­ne

jak po moc­nym no­kau­cie…

 Pierw­szy medyk:

– Dobra, nie mów pan nic (jak tu mówić w takim sta­nie?), żona pana

po­bi­ła, co?…

Rent­gen, to­mo­graf etc… Przy­cho­dzi drugi medyk z wia­drem gipsu. Pa­trzy, że BŁ

jak Twar­dow­ski na ko­gu­cie – w jed­nym kap­ciu, dru­gim bucie (no bo prze­cież na

spuch­nię­tą stopę buta nie włoży) i kon­sta­tu­je:

– Panie, czyś pan głupi?…

Trze­ci medyk wie­zie wóz­kiem na od­dział, na tam­po­na­dę nosa. W za­bie­go­wym mają

spe­cjal­ny frag­ment ścia­ny, pod któ­rym sa­dza­ją de­li­kwen­ta. Po­moc­nik mocno trzy­ma

głowę, a le­karz spe­cjal­ny­mi szczyp­ca­mi z całej siły wpy­cha ja­ło­we tam­po­ny. Chyba

jest już nawet w ścia­nie le­ciut­kie wgłę­bie­nie w tym miej­scu… Nie­ustan­nie się przy

tym do­pin­gu­ją:

– Moc­niej… moc­niej, bo jak się sze­fo­wej (SOR-u) nie spodo­ba, to każe

nam robić jesz­cze raz!

Po wszyst­kim, kiedy sły­szy: „dzię­ku­ję, panie dok­to­rze”, aż siada z wra­że­nia.

– Panie, jak pra­cu­ję tu osiem lat, to pobić mnie chcie­li już kil­ka­na­ście razy,

ale jesz­cze nikt nie dzię­ko­wał…

Oczy­wi­ście „ktoś” mu­siał nadal jeź­dzić do Bie­dron­ki po za­ku­py. Gips nawet

nie cią­żył za bar­dzo…

Ko­stu­cha? Za­pew­ne sie­dzia­ła sobie jak w kinie, na dachu przy ko­mi­nie.

 

 

 

 

À la se­con­de

Mie­wa­cie pilne wy­jaz­dy? BŁ też aku­rat miał taki. Bez­względ­nie pilny.

Ale fatum to fatum – noc przy­nio­sła osła­bie­nie, ka­szel, drgaw­ki i tem­pe­ra­tu­rę…

Z sa­me­go rana więc szyb­ciut­ko do przy­chod­ni. Nowy le­karz, po dwu­dzie­stu la­tach

spę­dzo­nych w no­wo­jor­skim szpi­ta­lu nie dał się na­brać na au­to­dia­gno­zę, że to

niby to tylko ja­kieś tam prze­zię­bie­nie, pi­gu­ły i po krzy­ku…

Wręcz prze­ciw­nie:

– Pa­ku­je­my się i do szpi­ta­la. – za­dys­po­no­wał.

Trud­no, kar­dio­lo­gia. W szpi­ta­lu za­słabł pod­czas wy­wia­du le­kar­skie­go –

wózek, winda i bie­giem na OIOM. Czte­ry łóżka, czte­ry pie­lę­gniar­ki i mnó­stwo

mi­ga­ją­cej i pi­ka­ją­cej apa­ra­tu­ry. Po ty­go­dniu pra­wie bez po­pra­wy, nic nie po­ma­ga –

sepsa serca, za­staw­ki, mi­go­ta­nie… Żaden an­ty­bio­tyk nie dzia­ła.

Nie­któ­rzy mówią o niej lek ostat­niej szan­sy – wan­ko­my­cy­na – albo po­mo­że, albo

skró­ci cier­pie­nia…

Jakby wrzą­cy olej wle­wa­no do żyły. Co trzy se­kun­dy kro­pel­ka. Widać jak

po­wo­lut­ku czer­wo­na pręga po­su­wa się żyłą w stro­nę serca… Po­mo­gło.

Ko­lej­ny ty­dzień już na zwy­kłej sali.

Le­ka­rze przy­go­to­wy­wa­li powoli ro­dzi­nę na naj­gor­sze, a tu taka siur­pry­za…

Ko­ści­sta Dama krę­ci­ła się po sali na pewno – same bez­na­dziej­ne przy­pad­ki…

Na­to­miast pod­czas ostat­niej ru­ty­no­wej kon­tro­li dr med. przy­wi­ta­ła go bar­dzo

sym­pa­tycz­nie:

– O! Dzień dobry! Jesz­cze pan wal­czy…

 

 

 

 

Chassé

To za­pew­ne tylko część za­ska­ku­ją­cych i nie­bez­piecz­nych figur w tym

tańcu z Ko­stu­chą. Naj­bar­dziej wi­docz­ne i bez­dy­sku­syj­ne.

Po­nie­waż BŁ trak­tu­je ry­zy­ko jako nie­usu­wal­ny skład­nik życia za­pew­ne było tych

ewo­lu­cji – może bar­dziej dys­kret­nych i od­da­lo­nych – dużo wię­cej. Choć­by w ta­kich

oko­licz­no­ściach jak po­ni­żej:

 

 

(„Ku­rier Szcze­ciń­ski”)

 A Ko­stu­cha – nawet kiedy ma „zakaz” – na­praw­dę po­tra­fi „umi­lić” życie

 

 

Coda

Po­dob­no do trzech (różne ele­men­ty he­braj­skiej ge­ma­trii ujaw­ni­ły się

w tym „opku” zu­peł­nie przy­pad­ko­wo) razy sztu­ka, więc jest to „ostat­nie tchnie­nie”

au­to­ra (-ów). Trze­ba wie­dzieć, kiedy brak umie­jęt­no­ści i kur­czą­cy się czas su­ge­ru­ją

dys­kret­ne wyj­ście „po an­giel­sku”. Jed­nak czy­tel­nic­two po­zo­sta­nie, a jakże – do tchu

ostat­nie­go…

Mo­ra­łu, jak w in­nych baj­kach, ni twi­sta nie bę­dzie – bo w mor­der­czym

roz­pę­dzie Ko­stuch twi­sta też urżnął.

BŁ pod­po­wia­da, że twist bę­dzie. W pierw­szym po­ście, je­że­li do niego doj­dzie.

Teraz kró­ciut­ko. To, co dziś brzmi nie­re­al­nie i baj­ko­wo – jutro może być cen­tral­nym

punk­tem  któ­re­goś z pa­ra­dyg­ma­tów świa­ta nauki.

Jedno eks­tre­mal­nie nie­spo­ty­ka­ne wy­da­rze­nie – to przy­pa­dek. Dru­gie –

to jesz­cze zbieg oko­licz­no­ści. Ale każde na­stęp­ne z serii to fatum, czy wciąż

pro­ba­bi­li­sty­ka?…

Coś po­zy­tyw­ne­go jed­nak dzie­je się w świat­ku na­uko­wym, i po­wo­li ba­da­ne są

te wszyst­kie ta­jem­ni­cze zja­wi­ska spoza gra­nic ofi­cjal­nej dok­try­ny.

Choć­by taki dro­biazg, jak od­kry­cie, że opusz­ki na­szych pal­ców są w sta­nie wy­czuć

nie­rów­no­ści o roz­mia­rze po­ło­wy gru­bo­ści włosa. Mało tego, te same opusz­ki

– na razie tylko w ma­te­ria­łach syp­kich i do głę­bo­ko­ści 4-5 cm – po­tra­fią wy­kryć

znaj­du­ją­cy się tam przed­miot. A może jed­nost­ki po­tra­fią wię­cej także

w in­nych wa­run­kach? Za­pew­ne…

Jedna z ame­ry­kań­skich uczel­ni jakiś czas temu opu­bli­ko­wa­ła wy­ni­ki

prac ze­spo­łu astro­no­mów ana­li­zu­ją­cych przy po­mo­cy SI zdję­cia z te­le­sko­pów

ko­smicz­nych. Oka­za­ło się, że gro­ma­dy ga­lak­tyk, po­szcze­gól­ne ga­lak­ty­ki, pasma gazu

i pyłu mię­dzy­ga­lak­tycz­ne­go – wszyst­ko to przy­po­mi­na bu­do­wę sieci neu­ro­nal­nej

w ludz­kim mózgu.

Oczy­wi­ście na­tych­miast po­ja­wi­ły się spe­ku­la­cje, że Wszech­świat jest takim

gi­gan­tycz­nym sys­te­mem ucze­nia ma­szy­no­we­go. Nie ma świa­do­me­go umy­słu ani

moż­li­wo­ści do­bo­ru na­tu­ral­ne­go, ale po­tra­fi już na­gi­nać miej­sco­wo prawa fi­zy­ki

w za­leż­no­ści od po­trzeb. Aby zro­zu­mieć czym jest ist­nie­nie?… Życie?… Czyż­by­śmy

żyli na (je­dy­nej czy jed­nej z wielu) spe­cy­ficz­nej „szal­ce Pe­trie­go”? A ON ana­li­zu­je

na spo­koj­nie, co te dzia­bą­gi tam wy­ra­bia­ją i dla­cze­go…

Za­praw­dę po­wia­dam Wam, któ­ry­kol­wiek z obec­nych tu (lub chwi­lo­wo

nie­obec­nych) ko­ry­fe­uszy słowa pi­sa­ne­go ogar­nie po­wyż­szy temat w wie­lo­to­mo­wym

uni­wer­sum – za­wład­nie całym SF…