Obce Uczucia

Cześć. Sam pomysł ciekawy. Empata, który zaczyna zauważać, że coraz mniej ludzi czuje cokolwiek. Technicznie słabo. Miałem trudność w doczytaniu do końca, a opowiadanie nie jest długie. Sam mistrzem interpunkcji nie jestem, więc ten aspekt pomijam. Co mi nie pasowało:

“wszystkim, co związane z zjawiskami” > “wszystkim, co związane ze zjawiskami”

“paranormalnymi i czymkolwiek nadprzyrodzonym.” > to “czymkolwiek” dziwnie brzmi.

“osobiście śmiałam się w duchy z ich głupoty, w które tak szczerze wierzyli.” > to jest do przepisania. Chodziło o śmianie się w duchu i śmianie się z ich głupoty?

Z perspektywy czasu oczywiście dostrzegam w tym własną zarozumiałość i przemądrzalstwo. > To “przemądrzalstwo” jest okropnie nienaturalne. 

Było to dość ironiczne. Zazwyczaj to właśnie ci, którzy najbardziej się czemuś sprzeciwiającą, robią rzeczy o których tak sami głośno mówią. Miałam coś, co można by określić mianem dysonansu poznawczego. > Kilka rzeczy mi nie pasuje. Mamy informację, że bohaterka “gardzi” wszystkim, co nadprzyrodzone itp. Tutaj wspominasz o ironii, bo bohaterka ma jednak jakieś “nadprzyrodzone” umiejętności. W samym tekście nie mamy jednak momentu, w którym bohaterka odkrywa te umiejętności. Brakuje mi tutaj jakiejś logiki. To całe zdanie do przepisania : “Zazwyczaj to właśnie ci, którzy najbardziej się czemuś sprzeciwiającą, robią rzeczy o których tak sami głośno mówią.”

Empat. Słowo to pochodzi od słowa empatia i oznacza osobę, która potrafi odczuwać emocje i uczucia innych osób. I ja byłam jedną z nich, choć tak bardzo sama temu przeczyłam. > Empat brzmi, jak angielskie Empath. Nie lepiej: Empata albo Empatyk?

Wiele osób może uniosło brew ze zdziwieniem, jako iż w końcu większość osób potrafi to samo. Nie brzmi to jak coś nadprzyrodzenego i niezbadanego.

To co odróżnia mnie od innych, jest to, że czuję dokładnie to co inna osoba, nie potrzebuję słów, mimiki, ruchów ciała, czy nawet widzieć danej osoby, aby czuć się dokładnie jak ona. > nie potrzebuje widzieć osoby, żeby czuć to co ona, by kilka akapitów niżej przeczytać “Empat musiał mieć bezpośredni kontakt z osobą, aby móc ją ‘wyczuć’.”

Bycie empatem nie ogranicza się tylko do emocji, ale także innych doznań. > ogranicza się też do innych doznań?

Czułam przeszywający ból dziadka, który powoli umierał, gdy nowotwór powoli go zabijał. Gdy moja przyjaciółka spadła ze schodów, razem z nią zwijałam się z bólu.

Uczucia pojedynczych osób nie były często lepsze. Dlatego starałam się unikać większej ilości osób i zachowywałam kontakt tylko z garstką przyjaciół i rodzinny, aby nie oszaleć.

przypominający jej nieco jej starego nauczycieli

Dość. Jest tego sporo. Moim zdaniem tekst do przepisania. Najlepiej odłożyć go na chwilę i przeczytać za jakiś czas “jak obce”. Wtedy takie kwiatki rzucają się w oczy.

Witaj. :)

Gratuluję debiutu i to już w dniu rejestracji. ;) Zachęcam do zerknięcia w dział Publicystyka – są tam pomocne Poradniki, w tym Drakainy dla Nowicjuszy, a także: językowe, interpunkcyjne, dialogowe, myślowe itd. :)

Szanowny Przedmówca wspomniał już o kwestiach technicznych i wskazał liczne usterki językowe, zatem ja tylko poprę Jego zdanie – tekst wymaga bardzo starannego, samodzielnego poprawienia.

Opko z taką ilością znaków (7624) to na naszym Portalu SZORT, a nie OPOWIADANIE (więcej o tym: wspomniany Poradnik Drakainy), zatem zmień, proszę, tę kategorię. :)

Wszystkich akapitów nie oddzielamy pustymi wersami, bo to niepotrzebnie wprowadza Czytelników w błąd i utrudnia śledzenie fabuły. :)

Zapisy myśli i dialogowe – do generalnej poprawy wedle wskazanych Poradników.

Drugi wyraz w tytule – małą literą.

Ogólnie szort wydaje się być zarysem, szkicem tworzonego dopiero opowiadania. Za mało treści, za mało wyjaśnień i wiążących się ze sobą, spinających całość wątków.

Pozdrawiam serdecznie, życzę powodzenia w dalszym pisaniu. ;) 

Pecunia non olet

Witam,

Zaciekawił mnie tytuł, zwłaszcza w połączeniu z gatunkiem. Początek jest intrygujący, naprawdę byłam ciekawa, jak historia się rozwinie, niestety szybko zaczęła mnie “tracić”. Jak wspomniano w poprzednich komentarzach – zbędne są odstępy między akapitami. Nie ukrywam, że to w połączeniu z tym, jak krótkie były akapity bardzo mi utrudniało skupienie na treści ;’). 

Rzuciło mi się w oczy jeszcze kilka drobiazgów, postaram się nie powtarzać rzeczy już wspomnianych.

pewnym siebie głosem.

Czy "tonem" nie pasuje bardziej, jeśli mowa o sposobie mówienia?

Wyszeptałam sama do siebie cicho

Nie sądzę, żeby "cicho" było potrzebne, skoro już szepcze.

był to pierwszy taki przypadek, lecz było

Warto przeredagować, bez "był" i "było" w jednym zdaniu.

Wydaje mi się też, że trochę mało tych paranormalnych wydarzeń, jak początkowe przemyślenia bohaterki.

Pomimo tego całkiem przyjemna lektura. Ciekawy pomysł i mocne zakończenie.

Pozdrawiam.

Przybyłam Was nawiedzać

Cóż, Aloerrze, przykro mi to mówić, ale „Obce uczucia” czytałam z największym trudem, a przeczytawszy nie umiem się domyślić, co miałeś nadzieję opowiedzieć.

Szort jest bardzo źle napisany – poza masą błędów, usterek i literówek zastanawia mnie, czemu służą odstępy po każdym akapicie, a nierzadko i po jednym zdaniu, że o źle zapisanych dialogach i marnej interpunkcji nie wspomnę.

Na tym portalu opowiadania zaczynają się od dziesięciu tysięcy znaków, więc bądź uprzejmy zmienić oznaczenie na SZORT!

Masz przed sobą mnóstwo pracy, ale ufam, że z czasem opanujesz zasady rządzące językiem polskim, a Twoje opowiadania będą ciekawsze i zdecydowanie lepiej napisane.

Powodzenia

…oso­bi­ście śmia­łam się w duchy z ich głu­po­ty… → Zbędne dookreślenie – czy mogła śmiać się za czyimś pośrednictwem? Literówka.

Wystarczy: …śmia­łam się w duchu z ich głu­po­ty…

…do­strze­gam w tym wła­sną za­ro­zu­mia­łość i prze­mą­drzal­stwo. → …do­strze­gam w tym wła­sną za­ro­zu­mia­łość i prze­mą­drzałość. 

…i mają prze­ko­na­nie o wła­snej wyż­szo­ści. → …i są przekonane o wła­snej wyż­szo­ści.

Empat. → W języku polskim nie ma takiego słowa. Jeśli już musiałabym jakoś nazywać bohaterkę, użyłabym określenia empatyczka/ empatyk.

Uwaga dotyczy wyrażenie „empat”, kilkakrotnie pojawiającego się także w dalszej części tekstu.

To co od­róż­nia mnie od in­nych, jest to… → Tym, co od­róż­nia mnie od in­nych, jest to…

…aby unik­nąć jej gniew­nu… → Literówka.

Czu­łam prze­szy­wa­ją­cy ból dziad­ka, który po­wo­li umie­rał, gdy no­wo­twór po­wo­li go za­bi­jał. Gdy moja przy­ja­ciół­ka spa­dła ze scho­dów, razem z nią zwi­ja­łam się z bólu. → Powtórzenia.

…za­cho­wy­wa­łam kon­takt tylko z garst­ką przy­ja­ciół i ro­dzin­ny, aby nie osza­leć. → Literówka.

– To na dzi­siaj wszyst­ko – po­wie­dział lider jej pro­jek­tu, pew­nym sie­bie gło­sem. → Czyjego projektu?

Praca zdal­na była per­fek­cyj­na dla osoby ta­kiej jak ja. → Można jakąś pracę wykonać perfekcyjnie, ale nie wydaje mi się, aby praca mogła być perfekcyjna.

Proponuję: Praca zdal­na była najlepsza dla osoby ta­kiej jak ja.

…aby móc ją ‘wy­czuć’. → Słowo ujęte w cudzysłów zapisuje się tak: …aby móc ją „wy­czuć”.

– Cho­le­ra, będę mu­sia­ła udać się do biura…

Wy­szep­ta­łam sama do sie­bie cicho. → Didaskalia zapisujemy po wypowiedzi, nie w oddzielnuym wierszu. Zbędny zaimek. Zbędne dookreślenie – szept jest cichy z definicji. Winno być:

– Cho­le­ra, będę mu­sia­ła udać się do biura… – wy­szep­ta­łam do sie­bie.

Tu znajdziesz wskazówki jak zapisywać dialogi.

Cięż­ko by­ło­by o inną tak do­brze płat­ną pracę… → Trudno by­ło­by o inną tak do­brze płat­ną pracę…

https://sjp.pwn.pl/poradnia/haslo/Ciezko-a-trudno;19058.html

Już sam fakt, że znaj­do­wa­ło się w samym cen­trum do­pro­wa­dza­ło mnie do szału. → Do szału doprowadzał ją fakt, który jest rodzaju męskiego, więc: Już sam fakt, że znaj­do­wa­ło się w samym cen­trum do­pro­wa­dza­ł mnie do szału.

Cią­gle jed­nak po­wta­rza­łam sobie w gło­wie… → Zbędny zaimek.

– Och, ty mu­sisz być Anna, jeśli mnie pa­mięć nie myli? – Za­py­tał z uśmie­chem, ele­ganc­ko ubra­ny wy­so­ki męż­czy­zna, przy­po­mi­na­ją­cy jej nieco jej sta­re­go na­uczy­cie­li z pod­sta­wów­ki. – Je­stem tu na za­stęp­stwo Pio­tra. → Brzmi to fatalnie. Piszesz w pierwszej osobie, więc bądź konsekwentny. Winno być:

– Och, ty jesteś Anna, jeśli mnie pa­mięć nie myli? – za­py­tał z uśmie­chem ele­ganc­ko ubra­ny wy­so­ki męż­czy­zna, przy­po­mi­na­ją­cy mi nieco sta­re­go na­uczy­cie­la z pod­sta­wów­ki. – Zastępuję Piotra.

– Miło mi… – Od­rze­kłam nie­pew­nie. → – Miło mi… – od­rze­kłam nie­pew­nie.

Uśmiech­nął się i za­pro­sił mnie do stołu. → Zaproszenie do stołu jest równoznaczne z zaproszeniem do posiłku, a tu chyba nie oto chodzi.

Proponuję: Uśmiech­nął się i wskazał miejsce przy stole/ stole konferencyjnym. 

– Psy­cho­pa­ta – po­my­śla­łam cierp­ko. → Zbędna półpauza przed myśleniem. Przed myśleniem nie stawia się półpauzy.

Proponuję: Psy­cho­pa­ta – po­my­śla­łam cierp­ko.

Tu znajdziesz wskazówki, jak można zapisywać myśli bohaterów.

Nie był to pierw­szy taki przy­pa­dek, lecz było to… → Nie brzmi to najlepiej.

Proponuję: To nie pierw­szy taki przy­pa­dek, lecz było to…

…nie­czę­sto wi­dy­wa­ło się ten typ osób. to Osoba nie od­czu­wa­ją em­pa­tii, jej prze­ci­wień­stwo. → Postawiwszy kropkę, nowe zdanie rozpoczynamy wielką literą. Dlaczego osoba jest napisana wielką literą? Podkreślone zdanie jest pozbawione sensu.

…nie po­win­nam za­da­wać się z nim wię­cej niż po­trzeb­ne. → …nie po­win­nam za­da­wać się z nim wię­cej niż to konieczne.

Nie­na­wi­dzi­łam swo­jej zdol­no­ści i bycia emp­ta­tem. → Czym???!!!

Nie po­tra­fi­łam od­czy­tać osoby, sie­dzą­cej na­prze­ciw­ko mnie. → Zbędny zaimek.

Bez­rad­ność ogar­nę­ła mnie cał­ko­wi­cie. → A może: Poczułam całkowitą bezradność.

Bycie psy­cho­pa­tą nie ozna­cza­ło bycie złym czło­wie­kiem. -> Bycie psy­cho­pa­tą nie ozna­cza­ bycia złym czło­wie­kiem.

Bur­cze­nie w brzu­chu było zbyt silne, aby móc je igno­ro­wać. Spoj­rza­łam do pu­stej lo­dów­ki i wes­tchnę­łam. Było już zbyt późno, aby za­mó­wić je­dze­nie, więc mu­sia­łam udać się do osie­dlo­we­go skle­pu.

Szczę­śli­wie w tak póź­nych go­dzi­nach nie po­win­no być tam wiele osób.

Była zimna, lo­do­wa noc. Z drże­niem we­szłam do skle­pu, nawet nie spo­glą­da­jąc w stro­nę kas. 

Ko­szyk szyb­ko na­peł­nił się pro­duk­ta­mi i szczę­śli­wie zgod­nie z ocze­ki­wa­nia­mi nie było tam… → Lekka byłoza.

– Dobry wie­czór. 

Ka­sjer po­wie­dział do mnie pusto. → Na czym polega puste powiedzenie? A może miało być:

– Dobry wie­czór – po­wie­dział kasjer bezbarwnym tonem. 

Jakie było praw­do­po­do­bień­stwo spo­tka­nia dwóch osób nie­zdol­nych do od­czu­wa­nia uczuć jeden po dru­gim? → Nie brzmi to najlepiej. Piszesz o osobach, a te są rodzaju żeńskiego, więc: Jakie było praw­do­po­do­bień­stwo spo­tka­nia dwóch osób nie­zdol­nych do doznawania uczuć, jedna po dru­giej?

…nie wy­da­wa­ło mi się to zbyt pra­wod­po­dob­ne. → Pewnie miało być: …nie wy­da­wa­ło mi się to zbyt pra­wdo­po­dob­ne. 

– 129,99. Karta, go­tów­ka? → – Sto dwadzieścia dziewięć dziewięćdziesiąt dziewięć. Karta, go­tów­ka?

Liczebniki zapisujemy słownie, zwłaszcza w dialogach.

Po­twie­dzi­łam to przy spo­tka­niu z moimi przy­ja­ciół­ka­mi… → Literówka. Zbędny zaimek.

Czu­łam smu­tek matki po stra­cie mo­je­go taty, która tak usil­nie pró­bo­wa­ła ukryć. → Mama ukrywała smutek, który jest rodzaju męskiego, więc: Czu­łam smu­tek matki po stra­cie mo­je­go taty, który tak usil­nie pró­bo­wa­ła ukryć.

…spo­ty­ka­łam wię­cej ‘pu­stych’. → …spo­ty­ka­łam wię­cej „pu­stych”.

…za­uwa­ży­łam coraz więk­szą ilość osób… → Osoby można policzyć, więc: …za­uwa­ży­łam coraz więk­szą liczbę osób…

W ciągu 25 lat mo­je­go życia nigdy nie spo­tka­łam… → W ciągu dwudziestu pięciu lat życia nigdy nie spo­tka­łam…

Zbędny zamek – czy mogła kogoś/ coś spotkać w cudzym życiu?

…po­mi­ja­jąc spo­ra­dycz­ne uczu­cia osób, nie czu­łam nic. → Nie brzmi to najlepiej.

Proponuję: …po­mi­ja­jąc spo­ra­dycz­ne doznania innych osób, nie czu­łam nic. 

…mimo to moja głowa nie pę­ka­ła mi od nad­mia­ru emo­cji i uczuć. → Zbędne zaimki.

Ha. Kto by po­my­ślał. → Ha, kto by po­my­ślał!

Moja in­tu­icja ka­za­ła mi zro­bić za­pa­sy i po­rzu­cić pracę. → Zbędny zaimek.

Usły­sza­łam za­nie­po­ko­jo­ny głos wła­snej matki. → Jak wyżej.

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.