Echo kroków

Jako czytelnik uśmiechnąłem się od pierwszego zdania :)

Krótka forma, a działa jak zapach po deszczu – nagle człowiek sam wraca do swoich „słoików” z dzieciństwa. Bardzo lubię to niedopowiedzenie i to, że tajemnica nie chce dać się złapać, mimo że ręce już „tuż-tuż”. Fajny, lekki tekst, który zostaje w głowie dłużej, niż się spodziewałem.

https://www.wattpad.com/story/406947996-kroniki-eidonu-korekta

Bardzo fajne :) Takie prozą wydłużone haiku.

XXI century is a fucking failure!

Maćku, jestem przekonana, że z kopalni dzieciństwa dobędziesz jeszcze mnóstwo urobku. Jestem też pewna, że zaprezentujesz mnóstwo równie ślicznych szortów. A może trafi się także znacznie dłuższe opowiadanie. :)

Cóż, nie pozostaje mi nic innego, jak odwiedzić klikarnię. :)

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Bardzo ładny szorciak :)

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

Na razie tylko ogólnie podziękuję za oceny i komentarze, potem jeszcze wrócę. 

Pięknie ożywione wspomnienie Faktycznie, ma taki wydźwięk haiku. Bardzo sympatyczne, a to tylko tysiąc znaków!

Witaj. :)

Bardzo poetyckie, wzruszające, nostalgiczne. ;) 

Mnie taki słoik kojarzy się zawsze i nieodmiennie z łapaniem pająków. Nadal stoi i czeka na półce. Zawsze jest w pogotowiu. :) A kiedy w domu zjawia się ów nieproszony gość – łapię szybko i wypuszczam w bezpiecznym miejscu, z dala od Dzieci. :) Od dzieciństwa mam wpojone: pająków zabijać nie wolno! :) I tylko błogosławię, że polskie pająki takie małe i raczej niegroźne. ;) 

A teraz słoik ze złapanym stworzonkiem kojarzy się Milusińskim głównie z robieniem mięsnych pierożków (”Smacznego”, serial MiN, YT):

 Pozdrawiam serdecznie, klik. :) 

Pecunia non olet

Musiałem kilka razy przeczytać, żeby wczuć się w całą sytuację. I chyba zabrakło mi opisu, jak wygląda “on”.

i nagle znowu mam pięć lat, a w rękach słoik.

Ciii. Jestem już tuż-tuż…

I znowu – tylko echo własnych kroków.

Jakie to smutne. Cofamy się w wyobraźnii i już jest dobrze, świetnie nawet… – i odbijamy się od ściany. Pozostaje tajemnica i to, w jaki sposób rzecz zapamiętaliśmy, przy czym to zapamiętane ma się nijak do rzeczywistości. I właśnie to jest najlepsze. To jest fenomen.

Cześć Bruce!

Dzięki za ilustrację, komentarz i ocenę (klik). Nie mów, proszę, nic o robakach spożywczych.

No proszę: dowiaduję się o Tobie coraz więcej, wiem np., że robisz doskonałe nalewki. ;)

Dzięki, Droga Reg. 

A może trafi się także znacznie dłuższe opowiadanie.

Oj! Trafi się, trafi. :)

Bardzo lubię to niedopowiedzenie i to, że tajemnica nie chce dać się złapać…

Trzeba szanować czytelnika. Czytelnik jest inteligentny i sam sobie wiele rzeczy dopowie, bo ma wyobraźnię. Ja o tym czasami zapominam. Niestety. Wielkie dzięki za wizytę tutaj, d.pankovski.

Tomaszg, Galicyjski, Beeeecki, Caern – dziękuję. Faktycznie, to konkretne mikroopowiadanie coś z haiku ma. Haiku też się nie rymuje, choć może. I jest krótkie, mięsiste, zagęszczone do esencji. 

Ujęło mnie wszystkimi łapkami i trzyma! Pięknie napisane! Z cyklu takich: Chciałabym tak napisać! 

Zagęszczenie emocjonalne tego krótkiego tekstu sprawia, że zostaje pod skórą. Moje gratulacje! Udało Ci się zmieścić i poezję i codzienność w krótkim wspomnieniu z dzieciństwa. I dodać magię. 

Klik! 

Pozdrawiam serdecznie! 

Cześć Bruce!

Dzięki za ilustrację, komentarz i ocenę (klik). Nie mów, proszę, nic o robakach spożywczych.

I ja dziękuje. O, nie, nie, ta gącha była tylko dla zabawy, pierożki przygotowywano z mielonego. :))

No proszę: dowiaduję się o Tobie coraz więcej, wiem np., że robisz doskonałe nalewki. ;)

Czas przeszły, ale zawsze. :)

Pecunia non olet

Oj! Trafi się, trafi. :)

Maćku, w takim razie pozostaje mi tylko uzbroić się w cierpliwość. :)

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Wspomnienia, wspomnienia… Dobrze, że są. :)

Ech, ładnie napisane, ale znowu nie ma fantastyki…

Babska logika rządzi!

Chciałabym tak napisać! 

Dzięki, Jolka, za komplement, zwłaszcza taki, które płynie z Twoich ust. 

Cieszę się, Finkla, że się podobało. Wytłumaczę się, jeśli pozwolisz. Myślałem, że ten robaczek to “robaczek kosmiczny”. Inna sprawa, czy można wierzyć dziecku? I czy późniejszy dorosły może ufać pamięci?

Dobrze powiedziane, Misiu. Dziękuję i pozdrawiam.

Wielkie dzięki, Droga Reg. Nie powinienem tego robić, bo tu piszemy komentarze, ale co tam – zrobię wyjątek. Specjalnie dla Ciebie stworzyłem wersję dłuższą. Proszę, oto ona:

„Nie z tej ziemi”

Dzieciństwo to jedyna kopalnia, z której wciąż wydobywam surowiec. Nigdy się nie wyczerpuje. Każde wspomnienie jest jak żyła złota, ukryta pod warstwami lat, a ja, niczym niestrudzony górnik, schodzę w te głębiny z latarnią pamięci. Czasem wystarczy drobny impuls – zapach wilgotnej ziemi po deszczu, szelest liści w porannej mgle – i nagle jestem tam znów, małym chłopcem o szeroko otwartych oczach, pełnym zdumienia i tajemnicy, która nigdy nie została rozwiązana.

Było to w martwym kurorcie, jednym z tych zapomnianych miejsc nad Bałtykiem, gdzie sezon kończył się wraz z ostatnim letnim słońcem, a jesień przynosiła tylko ciszę i mgłę. Dom dziadków stał na skraju lasu, otoczony sosnami, które szeptały sekrety wiatru. Dziadek, dawny marynarz o skórze pooranej solą morską, siedział na ławce z babcią, swoją wierną towarzyszką od półwiecza. Objęci ramionami, nieruchomi jak posągi z mgły, zdawali się już należeć do tego szarego, eterycznego świata. Tylko ich papierosy tliły się jeszcze – dwa czerwone punkty w bezkresnej szarości, jak odległe latarnie morskie w nocy. Mgła sunęła między pniami drzew, wolna i gęsta, niczym duch lasu budzący się o zachodzie. Ja, pięcioletni wówczas, klęczałem w trawie – wilgoć przenikała kolana moich spodni, osiadała na dłoniach, a nawet w ustach, smakując słonością ziemi i morza.

Kurort był martwy, bo turyści wyjechali, pozostawiając po sobie tylko echo śmiechów i zapach smażonych ryb. Dziadkowie przyjechali tu na emeryturę, uciekając od hałasu metropolii, ale ja, dziecko, widziałem w tym miejscu królestwo przygód. Las za domem był moim królestwem – pełen ukrytych ścieżek, szeleszczących krzaków i tajemniczych elfów. Tamtego ranka, gdy mgła była gęstsza niż zwykle, wędrowałem po trawie ze słoikiem w ręku. Słoik był moim skarbem: ot, zwykły, szklany pojemnik po dżemie, z nakrętką pełną dziurek, które dziadek wybił scyzorykiem. "Na chrabąszcze i motyle" – mówił, śmiejąc się, ale ja wiedziałem, że to narzędzie do chwytania cudów.

Wtedy pojawił się on.

Nie usłyszałem go najpierw – nie było szelestu, nie było trzepotu. Po prostu był. Pancerz odbijał niebo jak rtęć, lśniąc srebrzystym blaskiem, który zdawał się pochłaniać i oddawać światło jednocześnie. Ruch jego był zbyt czysty, zbyt płynny, jakby grawitacja go nie dotyczyła, jakby pochodził z innego wymiaru, gdzie prawa fizyki są tylko sugestiami. Na głowie nosił delikatną, metaliczną koronkę – precyzyjną jak narzędzie z koszmaru, a zarazem herbową ozdobę innego świata i innego porządku. Była to korona z cienkich, splatających się nici, migoczących jak pajęczyna utkana z gwiazdek. Nagły błysk rozświetlił mgłę, potem drugi, jak iskra w mroku, ale światło zgasło równie szybko, co się pojawiło, pozostawiając po sobie tylko echo w moich oczach.

Kim był? Czym był? Nie wiedziałem. Może chrabąszczem, ale przecież żaden chrabąszcz nie lśni tak, nie porusza się z taką gracją. Może robotem z bajek, które dziadek opowiadał wieczorami, o maszynach z dalekich planet. A może czymś więcej – fragmentem snu, który wymknął się z nocy i zabłądził w dniu. Serce biło mi mocno, dłonie drżały lekko, ale ciekawość zwyciężyła strach. Pochyliłem się powoli, dzierżąc słoik w pogotowiu. Chciałem zamknąć tę istotę w szkle razem z tą chwilą – z mgłą, z wilgocią, z ciszą morskiego ustronia. Chciałem zachować tajemnicę na zawsze, jak skarb w butelce wyrzuconej na brzeg.

Ale nagły głos z werandy przeciął powietrze jak ostrze: "Kolacja!". To pani Stasia nas wołała – jej ciepły, ale stanowczy głos, niosący zapach zupy grzybowej i świeżego chleba. Dziadkowie zgniatali papierosy pod butami, wstając z ławki z tym charakterystycznym skrzypieniem stawów. "Chodź, mały, zanim wystygnie" – mruknął dziadek, biorąc mnie za rękę. Istota zniknęła we mgle, jakby nigdy jej nie było. Poszliśmy do domu, gdzie światło lampy rozproszyło resztki tajemnicy, a kolacja smakowała jak zawsze – prosto i bezpiecznie.

Nazajutrz trawa była sucha, słońce przebijało się przez chmury, a mgła rozwiała się jak zły sen. Szukałem go wszędzie: pod krzakami, między korzeniami sosen, w zagłębieniach ziemi. Ani śladu. Jakby zabrał ze sobą część powietrza, którym wtedy oddychałem – lżejszego, pełnego cudów – i całą tajemnicę. Słoik stał pusty na parapecie, a ja patrzyłem na niego z żalem, jakby to on był winny ucieczce.

Lata minęły. Kurort nadal stoi, choć dziadkowie odeszli – najpierw dziadek, w ciszy szpitalnego pokoju, potem babcia, z papierosem w dłoni do końca. Ja dorosłem, świat stał się bardziej konkretny, pełen rachunków, pracy i codziennych trosk. Ale dzieciństwo nie kończy się nigdy. Do dziś wystarczy zapach wilgotnej ziemi po burzy – ten ziemisty, świeży aromat, mieszający się z wonią liści – i nagle znowu mam pięć lat, a w rękach słoik. Czuję wilgoć na kolanach, słyszę szept mgły, bo tak – ona szepce.

Ciii. Jestem już tuż-tuż. Mam to już prawie…

Nachylam się, serce bije szybciej, dłonie gotowe do chwytu. A potem – tylko echo własnych kroków, odbijające się w pustce pamięci.

Czasem, w bezsenne noce, wracam do tamtego lasu w myślach. Wyobrażam sobie, co by było, gdyby głos gosposi nie przerwał chwili. Czy schwytana istota nadal lśniłaby w słoiku? Czy jej korona z metalu ujawniłaby sekrety innego świata? A może to nie ona była tajemnicą, lecz ja – dziecko próbujące ujarzmić nieuchwytne. Słoik stał się dla mnie metaforą: szkłem, w którym zamykamy wspomnienia, by nie uciekły, ale one zawsze znajdują drogę na wolność, zostawiając tylko echo.

W dorosłym życiu próbowałem szukać odpowiedzi, racjonalizować. Czytałem książki o owadach, o zjawiskach optycznych w mgle, o iluzjach dziecięcej wyobraźni. Bo co ja właściwie widziałem? Może to był zwykły żuk majowy, którego pancerz odbijał światło w niezwykły sposób. Może halucynacja zmęczonego dziecka. Ale… głęboko w sobie wiem, że to było coś więcej. To było echo innego wymiaru, błysk nieznanego, który na chwilę przeniknął mój świat.

Dziś, gdy spaceruję po lesie z własnymi dziećmi, opowiadam im tę historię. One śmieją się, biorą słoiki i gonią motyle. A ja… patrzę w mgłę i czekam.

Ciii. Jestem już tuż-tuż…

I choć echo kroków jest tylko moje, tajemnica trwa. Bo dzieciństwo to kopalnia bez dna, a surowiec – nieskończony. Wciąż wydobywam, wciąż szukam tego błysku w rtęciowym pancerzu. I może kiedyś, w kolejnej mgle, go znajdę.

Maćku, pięknie dziękuję!

Jestem szalenie wzruszona i bardzo doceniam, że z „Echa kroków” powstał nowy szort „Nie z tej ziemi”.

I choć to nadal krótka forma, zawarłeś w tej opowieści znacznie więcej, obszerniej opisałeś wspomnienia pięcioletniego chłopca. Okazuje się, że ów wieczór był dla dzieciaka niezwykle ważny, skoro tak mocno zachował go w pamięci, a pewne okoliczności nadal sprzyjają odświeżaniu szczególnego wspomnienia i pozwalają tamtej chwili trwać nadal.

Dobrze, że takie wydarzenia z dalekiej przeszłości są przechowywane i stają się pożywką, którą karmią się wszelkie pomysły na Twoje szorty i opowiadania. Wiem, że tej pożywki masz jeszcze wielki zapas, że na długo jej wystarczy. 

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Nie ma za co, Reg. Dla Ciebie wszystko.

Wiesz… to takie trochę bajanie i nie wszystko zgodne jest z prawdą…

A pożywki pewnie wystarczy, ale najbardziej szkoda mi tego, czego nie zapamiętałem, bo tamten stary świad odszedł, tamci ludzie odeszli bezpowrotnie, a ja tak się niekiedy czuję, jakbym spłacał dług wobec dziadków, wobec ciotek, wobec kolegów, z których już nie wszyscy żyją. Chciałoby się pamiętać więcej, a niestety mam tyle lat, ile mam. Może trzeba było pomyśleć o tym wcześniej i wcześniej zacząć też pisać, nie po czterdziestce. 

Pięknie Ci dziękuję za ciepłe słowa i do miłego… :))

Maćku, nie czyń sobie wyrzutów, że nie wszystko pamietasz tak wyraźnie, jak byś sobie życzył i nie tłumacz tego tym, ile masz teraz lat, a raczej zważ, że zdarzenia zapamiętane w wieku pięciu lat nigdy nie będą idealne i po latach nierzadko będziemy je widzieć inaczej. Ciesz się, że miałeś wspaniałe dzieciństwo i że możesz ciągle czerpać z tej skarbnicy. :)

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Cieszę się, cieszę się bardzo. :)

To dobrze, Maćku, niech radość Cię nie opuszcza. :)

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Jakie to słodkie i pyszne. Taki powrót do dziecięcych wspomnień. Nie dziwię się, że trafiło do biblio.

Czarna, dzięki. Mnie się podoba dodatkowo to, że jest krótki. Każde zdanie coś wnosi, bez gadulstwa. Reszta – siedzi w wyobraźni czytelnika. 

Bardzo ładnie napisane i nostalgiczne, choć tytuł nieco horrorowy.

Faktycznie tekst ma w sobie coś z haiku.

Swoją drogą chciałbym nauczyć się je pisać, może czas spróbować ;>

Storm, dzięki. Haiku nie musi się rymować, choć może. Haiku jest krótkie. Haiku jest głębokie, proste i uważne. Same pozytywy! :)