Pomornik II

 

 

Te­le­fon roz­brzę­czał się na dobre.

Ade­laj­da wy­bie­gła z ła­zien­ki i chwy­ci­ła za­bor­czo apa­rat. Jej en­tu­zjazm osłabł, kiedy za­uwa­ży­ła, że po­łą­cze­nie było od matki.

Wes­tchnąw­szy z re­zy­gna­cją, ode­bra­ła.

– No co tam? – za­py­ta­ła, siląc się na ra­dość w gło­sie.

– Nie dzwo­nisz. Czy za każ­dym razem ja muszę to robić? – Rozmowa dopiero się zaczynała, a wy­rzut w gło­sie matki był już aż nadto wi­docz­ny.

– Nie mia­łam czasu. – Ade­laj­da ro­zej­rza­ła się po po­ko­ju gdzie, nie­mal w każ­dym kącie stała opróż­nio­na bu­tel­ka. – Wiesz, pra­cu­ję pra­wie ca­ły­mi dnia­mi.

Praw­da była taka, że wraz z po­cząt­kiem paź­dzier­ni­ka po­rzu­ci­ła pracę. De­pre­sja, jak zwy­kle, dała o sobie znać nie­ocze­ki­wa­nie.

– Ja też pra­co­wa­łam w twoim wieku i do­dat­ko­wo wy­cho­wy­wa­łam trój­kę dzie­ci. A ty nadal je­steś sama i nie masz na nic czasu. I co ty w ogóle ro­bisz z pie­niędz­mi, skoro ciągle pra­cu­jesz? Mar­cel mówił, że znowu po­ży­czył ci dwie stówy. Po­win­naś za­cząć oszczę­dzać, a przy­naj­mniej spró­bo­wać.

Adela miała wiel­ką ocho­tę po­wie­dzieć, że wy­da­je na mę­skie dziw­ki, z któ­ry­mi pije i ćpa. Jed­nak nie od­wa­ży­ła się i za­py­ta­ła:

– Co tak na­praw­dę chcia­łaś, mamo?

– Ko­cha­nie mar­twię się o cie­bie – od­parł roz­sz­cze­bio­ta­ny głos w słu­chaw­ce.

Młoda ko­bie­ta wy­wró­ci­ła ocza­mi, prze­cze­su­jąc krót­kie, płowe włosy.

Matka nie słu­cha­ła, jak zwy­kle zresz­tą. Całe życie była głu­cha na jej po­trze­by, więc czego mogła się spo­dzie­wać, skoro ko­bie­ta my­śla­ła wy­łącz­nie o sobie, wzbu­dza­jąc w Adzie po­czu­cie winy i nie­chę­ci.

– Spać nie mogę ze zmar­twie­nia o cie­bie.

– Tak, wiem o tym.

- Dziec­ko ko­cha­ne. Mar­nu­jesz się. Nie masz męża, dzie­ci z nikim nie chcesz utrzy­my­wać kon­tak­tu.

– Będę czę­ściej dzwo­nić – od­par­ła, czu­jąc nagle prze­ni­kli­wy chłód.

Za­ci­snę­ła zęby, katem oka za­uwa­ża­jąc ruch. Szcze­gó­ły nie­pa­su­ją­ce do ca­ło­ści. Za­mknę­ła oczy, gdy zimno wokół niej na­ra­sta­ło. Czuła się ob­ser­wo­wa­na, do­ty­ka­na zim­ny­mi pal­ca­mi. Strach był pa­ra­li­żu­ją­cy i nie mogła zła­pać od­de­chu.

Gdzieś z da­le­ka do­bie­gał głos matki:

– No ja mam na­dzie­ję, że nie tylko. Przyjdź dzi­siaj. Wy­bie­ra­my się z Mar­ce­lem na cmen­tarz. Mam na­dzie­ję, że byłaś już w ko­ście­le.

– Byłam z sa­me­go rana – skła­ma­ła gład­ko, pró­bu­jąc za­pa­no­wać nad gło­sem. – Mamo, do­brze wiesz, że dziś i jutro bę­dzie cięż­ko się wy­rwać. – Ko­lej­ne kłam­stwo lekko opu­ści­ło jej usta. – Poza tym muszę już koń­czyć – po­wie­dzia­ła, ale nie od­wa­ży­ła się roz­łą­czyć.

- Tylko praca i praca. Nawet w Świę­to Zmar­łych nie dadzą ci spo­ko­ju.

„Przede wszyst­kim wtedy” – po­my­śla­ła Ade­laj­da.

- Nie znaj­dziesz nawet kilku minut na od­wie­dze­nie ojca – na­rze­ka­ła ko­bie­ta.

Adela wy­dę­ła usta, sia­da­jąc na pod­ło­dze zim­nej jak ark­tycz­ny lód.

Matka cza­sem za­cho­wy­wa­ła się, jakby oj­ciec nie umarł pięć lat temu, tylko zmie­nił miej­sce za­miesz­ka­nia na cmen­tar­ną piw­ni­cę. Dziew­czy­na nie ro­zu­mia­ła tego ani zro­zu­mieć nie chcia­ła. Co wię­cej, nie miała naj­mniej­szej ocho­ty prze­stę­po­wać progu cmen­ta­rza w Świę­to Zmar­łych. Ci wszy­scy umar­li ob­ra­ca­li się w gro­bach z boku na bok, jakby spali w mię­ciut­kim łó­żecz­ku, albo snu­li się alej­ka­mi po­mię­dzy ży­wy­mi; to było obrzy­dli­we.

Cały cyrk roz­po­czy­nał się na po­cząt­ku paź­dzier­ni­ka i w miarę upły­wu czasu przy­bie­rał na sile. Apo­geum przy­pa­da­ło na pierw­sze­go li­sto­pa­da. Nigdy ni­ko­mu nie przy­zna­ła się do tego, nawet gdy sta­wa­ło się to nie do znie­sie­nia.

– Halo? Je­steś tam? - Z za­my­śle­nia wy­rwał ją głos matki.

– Je­stem – mruk­nę­ła nie­pew­nie Adela.

- Przyjdź ko­cha­nie. Bar­dzo cię pro­szę.

Młoda ko­bie­ta czuła się z tym bar­dzo źle i zanim zdą­ży­ła po­my­śleć, za­sta­no­wić się dwa, trzy, pięć­dzie­siąt razy, szep­nę­ła:

– Przyj­dę na chwi­lę.

Ro­zej­rza­ła się po po­ko­ju, koń­cząc roz­mo­wę.

Chłód po­wo­li ustę­po­wał, jakby wy­cze­ki­wał na do­god­niej­szy mo­ment, by ude­rzyć z po­dwój­ną siłą.

Do zmro­ku musi się uwi­nąć. Zanim prze­sta­nie roz­róż­niać: kto był żywy, a kto tylko du­chem.

Się­gnę­ła po bu­tel­kę z reszt­ką wina i po­pi­ła kilka ta­ble­tek, które ku­pi­ła przez in­ter­net. Do­pro­wa­dzi­ła się do po­rząd­ku i z wes­tchnie­niem opu­ści­ła dom za­sta­na­wia­jąc się, czym mo­gła­by od­stra­szyć po­ten­cjal­ne „wy­bry­ki wy­obraź­ni”.

Nie­ste­ty, nic nie przy­cho­dzi­ło do jej głowy, a je­dy­ny spo­sób, jaki dzia­łał, to łyk­nąć wię­cej ta­ble­tek i iść spać. Prze­spać cały pierw­szy i drugi li­sto­pa­da.

Jadąc za­tło­czo­nym au­to­bu­sem, po­dejrz­li­wie pa­trzy­ła na ludzi spie­szą­cych na cmen­ta­rze. Nadal, łu­dząc się, że ją to omi­nie.

Nie­ste­ty. Mama z Mar­ce­lem już cze­ka­li przy bra­mie wej­ścio­wej, aby do­peł­nić tra­dy­cji.

Wą­skie alej­ki cmen­ta­rza były wy­jąt­ko­wo za­pcha­ne. Lu­dzie prze­su­wa­li się zbitą masą, przy­po­mi­na­jąc skrzep w ży­łach. Roz­dzie­la­jąc się, wpa­da­jąc w węż­sze dróż­ki i ścież­ki. Stu­ka­jąc ob­ca­sa­mi, czule wi­ta­jąc się z dawno nie­wi­dzia­ną ro­dzi­ną.

Stare to­po­le ogo­ło­co­ne z liści wy­glą­da­ły po­nu­ro. Wierz­by pła­czą­ce, po­chy­la­ją­ce się nad alej­ka­mi, zło­wiesz­czo ko­ły­sa­ły dłu­gi­mi ga­łę­zia­mi, pra­wie do­ty­ka­jąc głów prze­chod­niów.

Do­oko­ła uno­sił się ostry za­pach pa­lo­nych zni­czy i dusz­ny fetor, róż­no­ra­kich per­fum. Bra­ko­wa­ło je­dy­nie zło­wro­gie­go skrzy­pie­nia, otwie­ra­nych tru­mien i wy­ska­ku­ją­cych, pla­sti­ko­wych szkie­le­tów.

Ade­laj­da szła za bra­tem ob­ju­czo­nym dwie­ma siat­ka­mi zni­czy, sama nio­sąc wie­niec i po­dejrz­li­wie roz­glą­da­jąc się. Wi­dzia­ła ogni­ki uno­szą­ce się nad gro­ba­mi.

Błę­kit­ne, żółte i czer­wo­ne, nie­kie­dy prze­cho­dzą­ce w zgni­ły brąz.

Dawno temu za­uwa­ży­ła, że im ja­śniej­sze pło­my­ki, tym mniej­sze za­in­te­re­so­wa­nie z ich stro­ny. Naj­gor­sze były czer­wo­ne i za­zwy­czaj my­śla­ła o nich, jak o zwy­rod­nial­cach od­sia­du­ją­cych do­ży­wo­cie.

We­szła w węż­szą alej­kę, gdzie było mniej ludzi, za to wię­cej sta­rych gro­bów o po­ła­ma­nych krzy­żach, prze­krzy­wio­nych ta­bli­cach i da­tach się­ga­ją­cych ty­siąc dzie­więć­set­ne­go roku. Nie­któ­re z nich były „puste”, nie li­cząc kości.

Do­mi­no­wa­ły wie­ko­we tuje i świer­ki. Drze­wa rosły bli­sko sie­bie, więc nie wi­dzia­ła Mar­ce­le­go, ani matki, zgu­bio­nych we wcze­śniej­szym tłu­mie.

Zwol­ni­ła, roz­glą­da­jąc się lę­kli­wie. Zimne macki stra­chu ła­sko­ta­ły po krę­go­słu­pie, a wszyst­kie ścież­ki wy­glą­da­ły tak samo. Serce po­de­szło do gar­dła, a potem osia­dło na ra­mie­niu.

Trzask ga­łąz­ki, tak gło­śny w po­nu­rej, gę­stej ciszy, nie­mal przy­pra­wił ją o zawał.

Pod­sko­czy­ła, za­sła­nia­jąc się wień­cem ni­czym tar­czą i zer­ka­jąc zza niego wiel­ki­mi ocza­mi.

Po chwi­li do­tar­ło do niej, że jeśli ktoś tu jest, z pew­no­ścią wie­dział jak do­trzeć do głów­nej alej­ki. Prze­dzie­ra­ła się przez krza­ki, kom­plet­nie zgu­biw­szy ścież­kę. Ku­la­ła po dziu­rach, po­mię­dzy za­pa­da­ją­cy­mi się gro­ba­mi, mając wra­że­nie, że zaraz jakiś umar­ły zła­pie ją za kost­kę.

Za­nie­dba­ny, opusz­czo­ny cmen­tarz, tak bli­sko, a jed­no­cze­śnie tak da­le­ko od głów­nych ale­jek. Cho­ciaż nie. Za­uwa­ży­ła kil­ko­ro ludzi, głów­nie star­sze osoby. Sa­mot­ne i zu­ży­te jak wszyst­ko do­oko­ła.

Za­trzy­ma­ła się przy jed­nej z mogił, chwy­ta­jąc zła­ma­ny krzyż, kiedy po­dmuch po­wie­trza nie­mal ude­rzył ją w twarz. Przed nią roz­gry­wa­ła się dziw­na scena. Dwa cie­nie po­ru­sza­ją­ce się zbyt szyb­ko, aby mogła roz­róż­nić kształ­ty, to­czy­ły coś na kształt walki i cięż­ko było po­wie­dzieć, który z nich wy­gry­wał.

Adela pi­snę­ła, kiedy omio­tło ją lo­do­wa­te tor­na­do. Po­sta­cie prze­to­czy­ły się, sza­le­jąc obok po nie­wiel­kiej po­lan­ce. Dźwięk zwró­cił uwagę nie tylko tych nie­licz­nych babć, ale i wal­czą­cych. Su­nę­ły, szare, gęste ob­ło­ki, wprost na nią. Wście­kła twarz i wy­cią­gnię­te dło­nie. Zę­bi­ska godne kro­ko­dy­la i sępie szpo­ny.

Cof­nę­ła się, za­mie­ra­jąc. Otwie­ra­jąc sze­rzej usta skore do krzy­ku. Nie­wi­dzial­na siła bru­tal­nie pchnę­ła ją do tyłu. Prze­le­cia­ła przez na­gro­bek, wpa­da­jąc mię­dzy groby. Pasz­cza kłap­nę­ła przed jej nosem, a cień zo­stał od­cią­gnię­ty. Wy­sta­wi­ła głowę zza ka­mie­nia, zer­ka­jąc na sy­tu­ację. Bo­le­sna świa­do­mość, że robi z sie­bie wa­riat­kę, była nie­zno­śna. Tych kilka osób przy­glą­da­ło się Adeli uważ­nie, mam­ro­cząc pod nosem. Była pewna, że odmawiają eg­zor­cy­zmy pod jej ad­re­sem.

Walka trwa­ła, za­kłó­ca­na sło­wa­mi, któ­rych nie ro­zu­mia­ła. Pły­nę­ła z nich moc, pew­ność i nie­złom­na wiara.

Upiór, który ją za­ata­ko­wał, wił się teraz otu­lo­ny de­li­kat­ny­mi, je­dwab­ny­mi nićmi i roz­pły­wał na jej oczach. W po­wie­trzu wy­czu­wa­ła ból i wście­kłość, po­mie­sza­ną z roz­pa­czą. Roz­dzie­ra­ją­cy la­ment prze­klę­tej duszy, ska­za­nej na po­tę­pie­nie. Scho­wa­ła się, dy­go­cąc ze stra­chu. Dźwię­ki za­sy­sa­nia były obrzy­dli­we. Wy­sta­wi­ła głowę, gdy wszyst­ko umil­kło, by przyj­rzeć się męż­czyź­nie sto­ją­ce­mu po­mię­dzy gro­ba­mi. Nawet z da­le­ka jego twarz wy­glą­da­ła jak czar­na por­ce­la­na, z mnó­stwem drob­nych pęk­nięć i ubyt­ków, pod któ­ry­mi tlił się żar. Za­sko­czo­ny fak­tem, że ktoś go widzi, trwał nie­ru­cho­mo, pa­trząc z cie­ka­wo­ścią.

Ade­laj­da chwy­ci­ła le­żą­cy nie­opo­dal wie­niec i ucie­kła w pa­ni­ce, nie­mal wpa­da­jąc na drze­wo. Wbiegła w ko­lo­ro­wy tłum, cięż­ko dy­sząc, otrze­pa­ła ciem­ne spodnie i po­pra­wi­ła dło­nią roz­czo­chra­ne włosy.

Oto, dla­cze­go nie lu­bi­ła cho­dzić na cmen­ta­rze. Pełno tam świ­rów, ro­bią­cych sobie żarty z ludzi.

Przyj­dzie do domu, to weź­mie wię­cej ta­ble­tek. Dużo. Naj­le­piej wszyst­kie.

Mar­ce­le­go od­na­la­zła szyb­ko. Cze­kał na nią, kiedy znik­nę­ła.

Nie miała nawet ocho­ty opo­wia­dać, co się wy­da­rzy­ło. Bąk­nę­ła tylko, że zgu­bi­ła się w tłu­mie i przy­bra­ła skru­szo­ną minę. A kiedy w od­da­li za­uwa­ży­ła syl­wet­kę dziw­ne­go męż­czy­zny, scho­wa­ła się za ra­mie­niem brata.

Duchy snuły się po­mię­dzy ludź­mi, nie za­uwa­żo­ne przez nich. Adela po­dej­rze­wa­ła, że żaden z upio­rów nie wi­dział ży­wych, bar­dzo czę­sto prze­ni­ka­jąc przez nich. Do­ty­czy­ło to szcze­gól­nie żół­tych i błę­kit­nych, pa­trzą­cych pu­stym, rybim wzrokiem.

U in­nych go­ści­ły, na wid­mo­wych twa­rzach, zło­śli­wość i pa­skud­ne spoj­rze­nie. Na do­miar złego po­tra­fi­ły przy­brać nie­mal ludz­ką syl­wet­kę. Tak oszu­kań­czo łu­dzą­cą, że tylko przy do­ty­ku można było je roz­róż­nić.

– No, wresz­cie je­ste­ście – po­wie­dzia­ła mama, wy­ry­wa­jąc Ade­laj­dę z za­my­śle­nia. – Co się stało? – Za­bra­ła się za otrze­py­wa­nie kurt­ki dziew­czy­ny i ukła­da­nie jej wło­sów na śli­nie.

– Mamo, prze­stań. – Ada przez chwi­lę bro­ni­ła się.

Ko­bie­ta dała spo­kój.

– Wy­glą­dasz jak koc­mo­łuch – oświad­czy­ła ob­ra­żo­nym tonem, ob­ra­ca­jąc się twa­rzą do grobu.

Dziew­czy­na zer­k­nę­ła na mo­gi­łę, która była pusta. Nie li­cząc oczy­wi­ście kości. Kiedy uświa­do­mi­ła sobie, że dusze nie za­wsze chcą przy­cho­dzić, ogar­nę­ła ją ulga. Przy­naj­mniej ojcu udało się uwol­nić od tej ko­bie­ty. Unio­sła wzrok i uj­rza­ła zło­ci­sto-bursz­ty­no­we oczy przy­glą­da­ją­ce się jej z wy­so­ko­ści ga­łę­zi. Sowa za­hu­ka­ła po­nu­ro, prze­krę­ci­ła głowę i od­le­cia­ła bez­sze­lest­nie na inne drze­wo.

Zanim od­wieź­li Adę do domu, za­ha­czy­li o jesz­cze jeden cmen­tarz, gdzie le­ża­ła bab­cia.

Dziew­czy­na za każ­dym razem do­sta­wa­ła pal­pi­ta­cji serca, kiedy jeden z du­chów prze­su­wał się koło niej. W miarę upły­wu czasu i na­ra­sta­ją­cych ciem­no­ści, upio­rów było coraz wię­cej, i nie­mal na­ma­cal­nie wiało od nich chło­dem oraz gro­bem.

Ro­dzi­na, nie­świa­do­ma tego, ra­do­śnie roz­ma­wia­ła z dal­szy­mi krew­ny­mi, któ­rzy wła­śnie do­łą­czy­li.

Tłum był duży, więc, po­trą­ca­ni przez prze­chod­niów, mu­sie­li roz­dzie­lić się na mniej­sze grup­ki. Ktoś wpadł z im­pe­tem na Adelę. Wy­czu­ła za­pach ziemi. Gwał­tow­nie pod­nio­sła głowę, a zimna tru­pia dłoń chwy­ci­ła za pod­bró­dek. Lu­dzie roz­stą­pi­li się, kiedy padła na zie­mię drga­jąc w kon­wul­sjach.

Wierz­ga­ła no­ga­mi, wijąc się jak przy­dep­ta­na dżdżow­ni­ca. Z ust le­cia­ła piana z krwią.

– Moje dziec­ko! – Głos matki prze­bił się przez ciem­no­ści, które bar­dzo szyb­ko po­chła­nia­ły ją.

 

 

******************

 

Po­wo­li otwo­rzy­ła oczy.

Po­wy­krę­ca­ne ga­łę­zie dębu wy­glą­da­ły strasz­nie w po­ma­rań­czo­wym bla­sku.

Jęk­nę­ła, pró­bu­jąc się pod­nieść. Uczu­cie cięż­ko­ści w ciele było obez­wład­nia­ją­ce. Bo­la­ło ją ab­so­lut­nie wszyst­ko. Zdez­o­rien­to­wa­na nie miała po­ję­cia, gdzie była i skąd się tu wzię­ła, a kosz­mar­ne cier­pie­nie nie uła­twia­ło tego.

– Po­wo­li. Upa­dłaś z dużej wy­so­ko­ści.

Gwał­tow­nie od­wró­ci­ła się, krzy­cząc z bólu. Wszyst­kie kości oraz ścię­gna za­czę­ły prze­ska­ki­wać i strze­lać pod wpły­wem ruchu. Sko­wy­cza­ła, szar­piąc się coraz bar­dziej. Ktoś po­ło­żył jej zimną dłoń na czole i za­pa­dła w ciem­ność.

Kiedy ko­lej­ny raz otwo­rzy­ła oczy, męż­czy­zna o strasz­nej twa­rzy i bursz­ty­no­wych oczach o po­dwój­nych tę­czów­kach, po­chy­lał się nad nią.

– Już w po­rząd­ku – po­wie­dział cicho, gło­sem przy­po­mi­na­ją­cym zgrzyt me­ta­lu, o metal. – Usiądź po­wo­lut­ku.

Uczy­ni­ła, co jej kazał, po­wo­li od­wra­ca­jąc się w stro­nę ogni­ska. Nie było widać gwiazd, księ­ży­ca, a wszyst­ko po­kry­wał lepki, gęsty mrok po­chła­nia­ją­cy świa­tło.

Męż­czy­zna usiadł po dru­giej stro­nie ognia i teraz Adela mogła przyj­rzeć się jego twa­rzy, krót­kim, roz­wi­chrzo­nym wło­som i szczu­płej syl­wet­ce w skó­rza­nym ubra­niu oraz broni, jaką dys­po­no­wał – po­ło­żo­nej teraz obok wła­ści­cie­la.

– Co cię tu spro­wa­dza, na­dob­na pani? – za­py­tał po krót­kiej chwi­li.

Po­trzą­snę­ła głową, ru­mie­niąc się. Nigdy nie uwa­ża­ła się za ładną. Ra­czej za prze­cięt­ną.

Po­ja­wi­ło się ko­lej­ne py­ta­nie warte od­po­wie­dzi.

– Tu? To zna­czy gdzie? – za­py­ta­ła cicho.

– Nawia. Prze­by­wa­ją tu dusze zmar­łych. Upio­ry, wil­ko­ła­ki, po­tę­pień­cy i inne wred­ne isto­ty.

– I pan – za­uwa­ży­ła, na co skrzy­wił nie­przy­jem­nie usta.

– Co więc cię tu spro­wa­dza? – za­py­tał po­waż­nie, wpa­tru­jąc się w nią ni­czym dra­pież­nik oce­nia­ją­cy moż­li­wość ataku, kąt ude­rze­nia.

– Nie wiem. Byłam na cmen­ta­rzu. Ktoś na mnie wpadł i obu­dzi­łam się tutaj. Czego za bar­dzo nie ro­zu­miem.

Po­pra­wi­ła się, przy­kry­wa­jąc cięż­kim ple­dem ra­mio­na.

– To chyba oczy­wi­ste, że jakiś upiór wy­pchnął cię z ciała i teraz ra­do­śnie hasa po twoim świe­cie.

Unio­sła brew za­sko­czo­na i prze­ra­żo­na. Bli­ska pa­ni­ki, pi­snę­ła, wy­trzesz­cza­jąc oczy.

– Trze­ba go zna­leźć i do pół­no­cy wa­sze­go czasu do­ko­nać de­ka­pi­ta­cji. W innym wy­pad­ku zo­sta­niesz tu na cały rok, czyli tu­tej­sze dwa ty­sią­ce dni. Po pół­no­cy przej­ścia się za­my­ka­ją.

Ade­laj­da spoj­rza­ła w ciem­ność. Nie było szans, żeby zna­leźć drogę do domu.

– To nie­moż­li­we – jęk­nę­ła, sta­ra­jąc się po­wstrzy­mać łzy, ci­sną­ce się do oczu.

– Nie dla mnie – po­wie­dział po­wo­li.

Gdzieś z da­le­ka ode­zwał się po­twor­ny sko­wyt, który zje­żył jej wszyst­kie włosy. Wżarł się w umysł, nie­mal pa­ra­li­żu­jąc. Za­ci­snę­ła zęby i za­mknę­ła oczy, czu­jąc na sobie za­cie­ka­wio­ne spoj­rze­nie. Mu­sia­ła się napić.

– Zo­sta­łem stwo­rzo­ny po to, więc po­mo­gę ci.

– Przez kogo? Boga? Maga? Bo lu­dzie za­zwy­czaj się rodzą. – Po­win­na ugryźć się w język. Facet, mimo iż wszyst­ko wska­zy­wa­ło na to, że jest wa­ria­tem, za­ofe­ro­wał jej pomoc.

– Bogów jest mnó­stwo, a czło­wie­kiem nie je­stem. Maga też żad­ne­go nie znam. – Wy­szcze­rzył się do niej i mogła za­uwa­żyć ostre, jak u psa, kły.

– Je­steś wil­ko­ła­kiem – pod­su­mo­wa­ła, na co się za­śmiał.

– Po­mor­ni­kiem. Stwo­rzył mnie ten, który wszyst­ko ru­szył.

– Czyli Bóg Oj­ciec.

– Nie ko­ja­rzę, ale mogło mi umknąć. Po­ja­wiam się tam tylko kilka dni w roku.

– Jezus? Duch Świę­ty? Anio­ło­wie? – do­py­ty­wa­ła, kiedy krę­cił głową.

– Nowa re­li­gia?

– Ma dwa ty­sią­ce lat – od­par­ła z prze­ką­sem.

– Czyli nowa – stwier­dził z uśmie­chem i Ade­laj­da nie była pewna, czy się z niej na­bi­jał.

– Teraz, na­dob­na pani, od­po­wiedz na moje py­ta­nie. Kim je­steś?

– Ade­laj­da – od­par­ła, czu­jąc się zo­bli­go­wa­na do od­po­wie­dzi. Wszak męż­czy­zna wy­czer­pu­ją­co od­po­wie­dział na jej pytania.

Po­mor­nik po­krę­cił głową.

– Wi­dzisz nas. Je­steś od­por­na na sko­wyt piasz­czom­ro­ka, a twój duch po­tra­fi wę­dro­wać, więc pytam jesz­cze raz: Kim je­steś?

– Zna­czy – chrząk­nę­ła nie­wy­raź­nie. – Nie wiem, jak to moż­li­we. Nigdy nie… to zna­czy odkąd pa­mię­tam, wi­dzia­łam kątem oka różne rze­czy. Opo­wia­da­łam o tym mamie, ale stwier­dzi­ła, że mam wy­bu­ja­łą wy­obraź­nię. Potem już nie wspo­mi­na­łam o ni­czym.

Męż­czy­zna wstał, pod­szedł, chwy­cił za nad­garst­ki i obej­rzał jej dło­nie.

– Je­steś pro­ro­kiem? Wie­dzą­cym? Wiedź­mą?

Wzru­szy­ła ra­mio­na­mi.

– Nic mi o tym nie wia­do­mo. – Za­gry­zła wargę.

Miała za­miar wy­brać się z tym do spe­cja­li­sty. Za jakiś czas. Facet jed­nak wcale nie mu­siał o tym wie­dzieć.

– Jak mó­wi­łem, mogę pomóc. – Wró­cił na swoje miej­sce przy ogni­sku.

– A cena? – za­py­ta­ła. Chcia­ła mieć ja­sność, wie­dząc, że nie ma nic za darmo.

Spoj­rzał na nią uważ­nie. Oce­nia­ją­co. Miała dresz­cze pod tym wzro­kiem. Od­wró­ci­ła twarz, nie­pew­na.

– Nie ma.

– Nie chcę, żeby póź­niej były ja­kieś nie­ja­sno­ści.

Męż­czy­zna wy­wró­cił ocza­mi zre­zy­gno­wa­ny. Przez chwi­lę mil­czał, a cisza stała się cięż­ka. Ogień w ogni­sku trza­skał, a ona czuła, że pło­nie pod ba­daw­czym spoj­rze­niem. Czuła się roz­kła­da­na na czę­ści, jakby za­glą­dał w za­kąt­ki jej duszy, gdzie nawet ona się nie za­pusz­cza­ła.

– Masz dwa wyj­ścia. Mo­żesz zo­stać tu, albo wró­cić do swo­je­go świa­ta i przy­jąć to, co ci za­ofe­ro­wał, bez szem­ra­nia – za­milkł na chwi­lę. – To moja cena.

Ada unio­sła brwi. Dziw­ne to było. Wes­tchnę­ła i wy­cią­gnę­ła rękę.

– Niech bę­dzie, panie… Jak ty w ogóle masz na imię?

– Imio­na są zbęd­ne, okre­śla­ją osobę. Wiążą. – Po­trzą­snął jej dło­nią w moc­nym uści­sku. – Po­mor­nik.

Ko­bie­ta unio­sła brew za­sko­czo­na. Nie mie­ści­ło jej się w gło­wie, że można nie mieć imie­nia.

– Ksyw­ka? Numer? – do­py­ty­wa­ła za­cie­ka­wio­na. – Co­kol­wiek.

Po­mor­nik spoj­rzał na nią z po­li­to­wa­niem.

– No, do­brze. To, jak szef do cie­bie prze­ma­wia? – drą­ży­ła.

– Skąd po­mysł, że go mam? – za­py­tał, zbie­ra­jąc broń.

Gdzieś z od­da­li roz­legł się sko­wyt piasz­czom­ro­ka, je­żą­cy wło­ski na grzbie­cie.

– Każdy ja­kie­goś ma – od­pa­ro­wa­ła.

Męż­czy­zna wy­szcze­rzył się w krzy­wym uśmie­chu, ga­sząc jed­nym ru­chem ogni­sko.

– Ru­sza­my.

– Jest noc – za­uwa­ży­ła, po­wo­li pod­no­sząc się z ziemi i z tru­dem roz­pro­sto­wu­jąc kości.

– Tu na ogół jest noc.

Po­drep­ta­ła za nim w dusz­ną ciem­ność, na­słu­chu­jąc bul­go­czą­cych dźwię­ków oraz mlasz­czą­cych od­gło­sów, wy­do­by­wa­ją­cych się spod jej stóp. Czuła, jakby coś za­sy­sa­ło stopy, by pu­ścić z gło­śnym lep­kim dźwię­kiem. Temu wszyst­kie­mu to­wa­rzy­szy­ło brzę­cze­nie.

– Trzy­maj się bli­sko. – Usły­sza­ła przed sobą i wy­mam­ro­ta­ła ci­chut­ko, ledwo otwie­ra­jąc usta, że nic nie widzi. To­wa­rzysz jed­nak ją usły­szał, co tylko do­wo­dzi­ło by­stro­ści jego słu­chu. – Tym le­piej dla cie­bie.

Prych­nę­ła.

Po­mor­nik od­wró­cił się. Bursz­ty­no­we oczy świe­ci­ły jak dwie la­ta­ren­ki, kiedy pa­trzył na nią. Wy­ko­nał ruch ręką i ma­leń­ki język ognia za­tlił się nad jego dło­nią. Pu­ścił pło­myk w kie­run­ku Ade­laj­dy, która zer­k­nę­ła pod stopy i pod­sko­czy­ła pisz­cząc. Nie­mal wy­mio­tu­jąc z obrzy­dze­nia.

– Za­bierz to! – piszczała prze­ra­żo­na, kiedy zbita masa śli­skie­go ro­bac­twa peł­za­ła wokół jej stóp, wspi­na­jąc się na nogi. – Zabij to!

– Prze­stań się bać – po­le­cił sucho, nie wy­ko­nu­jąc żad­ne­go ruchu.

Ade­laj­da ma­cha­ła rę­ka­mi, opę­dza­jąc się od ata­ku­ją­cych much, pró­bu­ją­cych do­stać się do ust i nosa.

– Bła­gam – pisz­cza­ła, czu­jąc, jak masa ro­bac­twa wcią­ga ją głę­biej.

– Opa­nuj strach.

Zdzie­ra­ła z sie­bie larwy, peł­za­ją­ce po jej szyi. Za­pa­dła się już po pas.

– Zduś go – bez­na­mięt­ny głos prze­bił się słabo do prze­ra­żo­ne­go umy­słu.

Za­chły­snę­ła się ro­bac­twem. Roz­kasz­la­ła, nie mogąc zła­pać od­de­chu. Wy­cią­gnę­ła ręce i darła ziemię pal­ca­mi. Ro­ba­ki wci­ska­ły się wszę­dzie, dła­wiąc od­dech, krzyk. Jedna wiel­ka, peł­za­ją­ca masa po­że­ra­ją­ca ją żyw­cem.

Po­mor­nik chwy­cił ją za nad­gar­stek i po­cią­gnął w górę. Wbiła pa­zu­ry w przed­ra­mię męż­czy­zny, tar­ga­jąc skórę. Po­sta­wił trzę­są­cą się z ner­wów obok sie­bie na su­chym ka­wał­ku grun­tu. Strzep­nął kilka ro­ba­ków z jej ra­mie­nia i do­pie­ro wtedy ode­zwał się tro­chę za­wie­dzio­ny, że nie po­ra­dzi­ła sobie.

– To miej­sce po­ka­zu­je naj­gor­sze lęki. Mu­sisz zdu­sić przed nimi strach, ina­czej po­chło­ną cię. Prze­żu­ją, aż nie po­zo­sta­nie nic.

Ko­bie­ta otrze­pa­ła się z ro­bac­twa z obrzy­dze­niem, pró­bu­jąc nie trząść z ner­wów.

– Za­sta­nów się, dla­cze­go naj­gor­sze z naj­gor­szych upio­rów pragną stąd uciec – cią­gnął po chwi­li. – Jeśli chcesz prze­trwać, mu­sisz wziąć się w garść. – Za­ci­snął wą­skie, blade usta, aby nie wy­do­sta­ło się zbęd­ne słowo.

Ko­bie­ta sap­nę­ła, po­ki­wa­ła głową i za­ty­ka­jąc jedną dziur­kę, smark­nę­ła. Opor­na larwa wy­le­cia­ła z im­pe­tem. Zdep­ta­ła ją ze zło­ścią.

– Ru­szaj­my – po­wie­dzia­ła ochry­ple, zanim stra­ci reszt­ki od­wa­gi. Miała za­miar wy­do­stać się stąd bez wzglę­du na wszyst­ko.

Gdzieś z da­le­ka roz­le­gło się wycie piasz­czom­ro­ka. Od­po­wie­dzia­ło mu inne, nieco bli­żej.

Adela zro­bi­ła krok, za­ta­pia­jąc się po kost­ki w wi­ją­cym ro­bac­twie.

– Kurwa – wark­nę­ła wście­kle, usi­łu­jąc stłu­mić lęk i obrzy­dze­nie.

Na­stał świt. Szary i po­nu­ry jak wszyst­ko w Nawii. Gęsta mgła snuła się bli­sko ziemi, a uczu­cie lep­kiej wil­go­ci przy­bra­ło na sile.

Chmu­ry wi­sia­ły nisko. Cięż­kie i nie­ru­cho­me ni­czym oło­wia­ne po­są­gi, po­tę­go­wa­ły du­cho­tę przy każ­dym od­de­chu. Jak okiem się­gnąć teren był pła­ski z po­je­dyn­czy­mi, wy­ko­śla­wio­ny­mi drze­wa­mi o szpo­nia­stych, wy­krę­co­nych ga­łę­ziach, ły­sych i zło­wro­gich. Miało się wra­że­nie, że ob­ser­wu­ją każdy ruch.

Błoto mla­ska­ło, chwy­ta­jąc za­pa­da­ją­ce się stopy, a wszę­do­byl­skie ro­bac­two kle­iło się do nóg, pró­bu­jąc wy­peł­znąć w górę. Adela, za­ję­ta strze­py­wa­niem z sie­bie larw, nie za­uwa­ży­ła, że po­mor­nik za­trzy­mał się. Siłą rze­czy we­szła w niego, od­bi­ja­jąc się. Męż­czy­zna przez chwi­lę wę­szył.

Nie­da­le­ko roz­le­gło się wycie.

– Chyba za nami idzie – za­żar­to­wa­ła, pró­bu­jąc roz­ła­do­wać przy­tła­cza­ją­cą ciszę.

Prze­wod­nik obej­rzał się przez ramię.

– Mo­żesz tu zo­stać – po­wie­dział nagle po­waż­nym tonem.

Ade­laj­da po­trzą­snę­ła głową, nie ro­zu­mie­jąc. Dla niej naj­waż­niej­szą rze­czą było wró­cić do domu. Ten po­nu­ry świat nie prze­ma­wiał do niej. Był od­ra­ża­ją­cy i strasz­ny.

– W takim razie mu­si­my zwięk­szyć tempo – za­uwa­żył, przez chwi­lę niu­cha­jąc. Wska­zał ręką przed sie­bie. – Tam jest brama.

Unio­sła brew, po­dą­ża­jąc wzro­kiem we wska­za­nym kie­run­ku. Teraz, kiedy to po­wie­dział, z ła­two­ścią wy­pa­trzy­ła ka­mien­ny łuk na pierw­szy rzut oka, nie­wy­róż­nia­ją­cy się ni­czym z oto­cze­nia.

– Jak od­naj­dę swoje ciało po dru­giej stro­nie? – za­py­ta­ła nie­pew­nie.

– Ścią­gnie cię do sie­bie – od­parł, ru­sza­jąc i na­da­jąc mor­der­cze tempo. – Zajmę się upio­ra­mi, ty nie oglą­dasz się za sie­bie. Idziesz do bramy. Nie za­trzy­mu­jesz się, do­pó­ki nie przej­dziesz jej.

Wy­cią­gnął rękę, jakby miał za­miar zła­pać ją za nad­gar­stek, ale zre­zy­gno­wał.

Wycie zbli­ża­ło się z dwóch stron. Adela przy­śpie­szy­ła. Śli­zga­ła się po błoc­ku, wspi­na­jąc pod nie­wiel­ką górkę i cięż­ko sa­piąc. Biały kształt, z grub­sza przy­po­mi­na­ją­cy sze­ścio­no­gie­go wilka, roz­mia­rów spo­re­go konia, zbli­żał się bły­ska­wicz­nie.

Ko­bie­ta parła do przo­du na czwo­ra­kach, drąc pa­znok­cia­mi zie­mię. Nagle brama stała się tak od­le­gła, jak szczyt Mount Eve­rest, a ona sfru­stro­wa­na po­ru­sza­ła się w miej­scu.

Roz­pacz­li­wy sko­wyt zmro­ził jej krew w ży­łach. Na jedną chwi­lę zwol­ni­ła, a to wy­star­czy­ło, aby po­tęż­na łapa prze­wró­ci­ła ją, przy­gwoż­dża­jąc. Odór gni­ją­ce­go mięsa do­tarł do noz­drzy. Mogła z bli­ska przyj­rzeć się pasz­czy na­je­żo­nej ostry­mi zę­bi­ska­mi, kiedy kłap­nę­ła jej przed nosem.

– Do bramy – nie­ludz­ki war­kot do­tarł do jej uszu, a na­cisk ze­lżał i znik­nął, kiedy po­mor­nik i piasz­czom­rok zwar­li się w błoc­ku, to­cząc w dół nie­wiel­kiej górki.

Ade­laj­da nie za­mie­rza­ła oglą­dać walki, gdy przej­ście było na wy­cią­gnię­cie ręki. Prze­do­sta­ła się przez bramę, ko­zioł­ku­jąc w dół po stro­mym zbo­czu. Ostre skały wbi­ja­ły się w ra­mio­na, nogi, a cały tułów skrę­cał z bólu.

Osia­dła na dnie, cięż­ko dy­sząc. Czu­jąc przy­cią­ga­nie. Jakby jakiś nie­wi­dzial­ny hak szar­pał ją za tułów. Pod­da­ła się temu nie­przy­jem­ne­mu uczu­ciu, pę­dzi­ła na spo­tka­nie swo­je­go ciała, nie­cier­pli­wa i ra­do­sna. Wpa­dła do po­miesz­cze­nia z po­dmu­chem wia­tru, przez nie­wiel­ką szcze­li­nę w oknie.

Omio­tła wzro­kiem pokój. Ciało le­ża­ło na łóżku szpi­tal­nym.

Po­mor­nik już tam był. Stał nad nią, szep­cząc ta­jem­ni­cze słowa. Coś we­wnątrz drgnę­ło. Szarp­nę­ło się.

Ada po­czu­ła ból w oko­li­cy most­ka.

Po­mor­nik szep­tał, wy­cią­ga­jąc z ciała upio­ra. Opla­tał go sre­brzy­sty­mi nićmi, wchła­nia­jąc ducha. Męż­czy­zna wy­glą­dał teraz od­ra­ża­ją­co i Adela z tru­dem po­wstrzy­ma­ła od­ruch wy­miot­ny.

Coś było nie tak. Nie po­win­na leżeć pod­pię­ta do apa­ra­tu­ry pod­trzy­mu­ją­cej.

Czuła jak jej ciało ścią­ga ją do sie­bie. Przy­cią­ga i wsysa. Uczu­cie cięż­ko­ści i nie­mo­cy było obez­wład­nia­ją­ce.

 

******

 

Szara sowa przy­sia­dła na pa­ra­pe­cie. Omio­tła bursz­ty­no­wy­mi ocza­mi po­miesz­cze­nie i, wle­ciaw­szy do środ­ka, usia­dła na po­rę­czy łóżka.

Serce Adeli przy­śpie­szy­ło, sły­sząc mięk­ki sze­lest piór. Od dawna nikt jej nie od­wie­dzał. Nie miała po­ję­cia, ile czasu tak le­ża­ła, kar­mio­na przez rurkę i pod­pię­ta do apa­ra­tu­ry.

Wszyst­kie wspo­mnie­nia gasły, aż po­zo­stał po nich miał­ki piach, tak bez­barw­ny jak jej życie teraz. Po­grą­żo­ne w ciem­no­ści, uwię­zio­ne we wła­snym ciele.

Zimna dłoń do­tknę­ła jej ręki. Kącik ust uniósł się nie­znacz­nie. Na tyle, na ile dał radę.