O tym, co przeczytałem ostatnio w starym dzienniku – 1985

Hej, Maćku; ależ smutno i nostalgicznie się zrobiło… :) 

Myślę, że każdy ma taką kartę w swym starym dzienniku i podobne wspomnienia. ;) 

Opolszczyzna jest mi bliska, tam mieszka(ła) cała moja Rodzina ze strony Taty, począwszy od Dziadków, poprzez Ciocie i Wujków, skończywszy na Kuzynkach i Kuzynach, a także Ich Dzieciach. :) 

Pozdrawiam serdecznie, klik za klimat. :) 

Pecunia non olet

“Wyszliśmy w plener, poza horyzont codzienności.” – Bardzo ładne zdanie.

“…a bezpańskie pszczoły…” – pszczoły nie są bezpańskie. Pszczoły mają królową.

“… daleko, na antypodach naszego grajdołka, czeka coś nie z tego świata. Że wydarzy się magia…” – grajdołek to takie potoczne słowo, niezbyt pasujące do takiego całuśnego tekstu.

Miniaczek bardzo słodki, ładny i cieplutki. Lubię takie teksty.

Ech, bywa tak, że Magiczne Wzgórza z przeszłości stają się zwykłymi pagórkami, ale na szczęście są jecze tacy jak Ty, Maćku, którzy zachowali je w pamięci i dziś dzielą się dobrymi wspomnieniami. :)

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Bardzo nastrojowy i subtelny tekst. Pięknie oddajesz dziecięce poczucie odkrywania świata i to ciche rozczarowanie, które przychodzi razem z dorastaniem.

Przy okazji dodam, że pochodzę z Opolszczyzny i często wracam w rodzinne strony, więc ten tekst szczególnie mocno ze mną rezonuje i budzi bardzo osobiste skojarzenia.

https://www.wattpad.com/user/Pankovski

Bardzo klimatyczny, emocjonalny obrazek.

Rozdzióbią nas kruki, wrony i ptaki ciernistych krzewów.

Cześć, maciekzolnowski

Pamiętam nasze wyprawy. W dzieciństwie wraz z kuzynem, walczyliśmy z wyimaginowanym wrogiem tnąc powietrze kijami, które przyozdabialiśmy własnoręcznie wykonanymi rzeźbieniami; malowaliśmy też na nich tajemnicze, magiczne wzory. To był piękny czas. 

Dziękuję, że odświeżyłeś mi te wspomnienia. 

Tekst bardzo dobry.

Pozdrawiam

Wzruszające i pięknie napisane.

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

Dzięki Ci, Bruce, za docenienie klimatu i kliknięcie. Ty masz rodzinę na Śląsku Opolskim i ja mam tam nadal rodzinę, choć się wykrusza. Gdybym zaczął wspominać kumpli, którzy zginęli albo umarli, bliskich, którzy odeszli – powiałoby smutkiem i grozą. Życie ma coś z horroru – najgorzej mają ci, co zostają. Pozdrawiam serdecznie, MZ

Dzięki Bolly. Najbardziej zależało mi na klimacie właśnie.

Dzięki Galicyjski. Moje wzruszenia zw. z Racławią (Racławice Śl.) są autentyczne. Co ci będę mówił! Pewnie każdy ma takie swoje miejsce. 

Dzięki za konkrety, CZARNA2. Pszczoły nie są bezpańskie, to prawda. Chodziło mi o to, że są wyzwolone, że znajdują się poza pasieką. Co do wyrazu “grajdołek”, to w chwili obecnej nic nie przychodzi mi do głowy. 

Dziękuję, że odświeżyłeś mi te wspomnienia. 

Proszę bardzo, nie ma za co. A ja dziękuję za komentarz. 

D.pankovski, jak mogłeś zamienić Opolszczyznę na jakąś tam Warszawę! ;-)

Dzięki za miłe słowa. Podziwiam Twoją aktywność na tym forum. Prawie pod każdym tekstem, który czytam, jest jakiś Twój komentarz. Kiedy Ty masz czas, by wszystko na “Nowej” czytać? Pozdrawiam! :-)

Na Ciebie, Reg, zawsze mogę liczyć. Na Twój komentarz. Na Twoją łapankę.

na szczęście są jecze tacy jak Ty, Maćku, którzy zachowali je w pamięci i dziś dzielą się dobrymi wspomnieniami.

To prawda. Dzielę się dobrymi wspomnieniami i traktuję to, jak misję. 

Maćku, obrałeś sobie dziedzinę misyjną, w której świetnie się odnalazłeś, bo nie tylko robisz to, co umiesz i lubisz, ale swoim pisaniem sprawiasz przyjemność innym. :)

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Maćku, przytulam… Ileż moich Kumpeli i Kumpli już nie żyje…

Pecunia non olet

Bardzo Ci dziękuję, Reg. 

Bardzo mi przykro, Bruce. Niestety znam ten ból. :(