Tańczący z wiatrem

Prawo, lekko w lewo, a potem w dół – ten rytmiczny taniec towarzyszył mi przez całe życie. Jak walc, tylko bez partnera, bo wszyscy wokół tańczyli samotnie. Choć było nas tak wielu, żadne nie zderzyło się z innym. Swoją obecnością zasłanialiśmy całe niebo. Brakowało jedynie spokojnej, rytmicznej muzyki, przerywanej nagłymi, energicznymi przyspieszeniami tempa.

Pamiętam dzień swoich narodzin. Powietrze nagle stężało z zimna, a drobny obłok pary wodnej zderzył się z ciężką chmurą. W tej chwili zacząłem rosnąć. Rozwijałem swoje kruche, białe ramiona – delikatne kończyny rzeźbione chłodem. Wokół mnie rodziły się miliony podobnych istot, każda inna, każda jedyna i wyjątkowa. Miliony drobnych, białych znaków spadały w dół, szarpane niecierpliwym wiatrem.

Przebudziłem się w chwili, gdy zimno zaczęło kreować moje ciało. Pierwszy przebłysk świadomości był czystym zachwytem. Łagodne, przenikliwe zimno opanowało mój umysł, szczypiąc świeżo narodzone ciało. Świat był piękny – wszędzie panowała biel, cisza i blask. Cudownie było sunąć na zimowym wietrze niczym na niewidzialnym wierzchowcu, po prostu jechać przed siebie, ku dalekim, nieznanym przestrzeniom. Zmieniałem kierunek pod wpływem jego szarpnięć, tańczyłem w powietrzu i brałem udział w porywającym wyścigu ku ziemi.

Lecąc, próbowałem nawiązać kontakt z innymi, lecz nikt nie odpowiadał. To życie było piękne i ciche. Słuchanie melodii i szumu wiatru dodawało mi otuchy i nadawało sens istnieniu. Jaki był cel mojego życia? Nie wiedziałem. Jako nowo narodzony dopiero uczyłem się świata.

– O wietrze, jaki jest sens mojego istnienia? 

Odpowiedział mi bezlitosnym szeptem: tak jak ja mam wyć i dąć, tak ty masz po prostu spaść i stopnieć.

Pragnąłem czegoś więcej. Czułem, że mogłem osiągnąć tak wiele.

– O wietrze, dlaczego moje życie jest tak krótkie?