Pomornik

Nawia się zmie­nia­ła. Już nie była tym po­nu­rym miej­scem wiecz­ne­go mroku, desz­czu i roz­pa­czy, gdzie sza­la­ły upio­ry, a de­mo­ny miały po­żyw­kę z dusz, wam­pi­ry i wil­ko­ła­ki zaś – z krwi i ciał.

Nawia się zmie­nia­ła.

A to za spra­wą śmier­tel­ni­ka, który tra­fił tu i zdo­łał uciec. Skut­kiem jego czynu był pierw­szy wschód słoń­ca w tej kra­inie. Mrok za­czął być spy­cha­ny w Kąty i na Pust­ko­wia, gdzie wciąż jesz­cze swoje rządy spra­wo­wa­ły po­two­ry.

Nawet po­mor­ni­cy – isto­ty poza miej­scem i cza­sem z nie­ogra­ni­czo­ną po­tę­gą – tra­ci­li swą moc.

Dobre dusze zbie­ra­ły się w gro­ma­dy, two­rząc wsie i mia­sta.

Kie­dyś karcz­ma na roz­sta­ju dróg była nie do po­my­śle­nia. Tym bar­dziej przed Ką­ta­mi. Teraz każdy wę­dro­wiec prze­mie­rza­ją­cy te kra­iny mógł w niej od­po­cząć i zjeść.

O ile do­tarł do niej przed za­pad­nię­ciem zmro­ku.

Deszcz siekł z ukosa. Zim­ny­mi szpi­la­mi prze­bi­jał się przez weł­nia­ny płaszcz z kap­tu­rem, w który odzia­na była po­stać, pod­pie­ra­ją­ca się sę­ka­tym ko­stu­rem.

Przez wiatr prze­bił się od­głos wcią­ga­ne­go po­wie­trza, a bursz­ty­no­we oczy za­bły­sły, kiedy osob­nik wy­czuł słabą nitkę dymu. Skie­ro­wał się w tamtą stro­nę. Dłu­gie, za­ma­szy­ste kroki roz­chla­pu­ją­ce błoto i wzrost mogły su­ge­ro­wać, że jest to męż­czy­zna.

Karcz­ma była ledwo wi­docz­na w sza­rów­ce wie­czo­ru. Był to nie­du­ży, kwa­dra­to­wy bu­dy­nek o sło­mia­nej strze­sze i ni­skich drzwiach. Na ze­wnętrz­nych ścia­nach, krwią i po­pio­łem wy­ma­lo­wa­no mnó­stwo sym­bo­li, ża­rzą­cych się cie­płym, żół­tym bla­skiem. W miarę za­pa­da­nia ciem­ności, znaki ochron­ne zmieniły barwę na ja­skra­wą. Do­pó­ki drzwi będą za­mknię­te, żaden po­twór w nocy nie wej­dzie.

Przy­bysz tupał, wcho­dząc po scho­dach, nie­ja­ko ob­wiesz­cza­jąc swe przy­by­cie. Za­trzy­mał się przed wej­ściem z wy­cią­gnię­tą dło­nią, na któ­rej wid­nia­ła sieć drob­nych blizn. Chwi­lę się wahał, a potem pchnął drzwi i schy­la­jąc się, aby zmie­ścić wy­so­ką syl­wet­kę w ni­skim przej­ściu, wszedł do środ­ka. Klien­ci karcz­my od razu zwró­ci­li uwagę na no­we­go go­ścia. Roz­mo­wy uci­chły. Za­stą­pi­ła je dusz­na cisza, kiedy męż­czy­zna zrzu­cił z głowy kap­tur. Pa­skud­ne bli­zny, zdo­bią­ce po­licz­ki wy­glą­da­ły na ledwo za­go­jo­ne. Ale to nie one przy­ku­ły wzrok, lecz bursz­ty­no­we oczy o po­dwój­nych tę­czów­kach i he­ba­no­wy ko­stur w dłoni męż­czy­zny – mi­ster­nie ople­cio­ny czar­ną dra­twą, z prze­ple­cio­ny­mi me­ta­lo­wy­mi dro­bia­zga­mi, ko­lo­ro­wy­mi ko­ra­li­ka­mi i kru­czy­mi pió­ra­mi.

Męż­czy­zna po­ru­szył się po­wo­li i skie­ro­wał bez­sze­lest­ne kroki w stro­nę lady. Ciem­na kita nie­dba­le zwią­za­nych gę­stych wło­sów opa­da­ła na koł­nierz. Pa­sem­ka, które wy­mknę­ły się spod rze­mie­nia, oka­la­ły wy­chu­dłą twarz o za­pad­nię­tych po­licz­kach, a ostry nos, nada­wał mu sępi wy­gląd. Wra­że­nie to po­tę­go­wa­ły szczu­płe palce i wy­so­ka syl­wet­ka.

Blada bar­man­ka nie­mal ze­mdla­ła, kiedy pod­szedł. Wy­czu­wał od niej ostry fetor stra­chu, tłu­mią­cy inny, bar­dziej zie­mi­sty za­pach. Sły­szał spło­szo­ne myśli, roz­pro­szo­ne ni­czym stado ku­ro­patw przez ja­strzę­bia. Spoj­rzał na nią z góry.

– Czego ko­stuch… ja­śnie pan sobie życzy? – po­pra­wi­ła się szyb­ko, drżą­cym gło­sem.

Ko­stu­chy nie za takie rze­czy po­że­ra­li dusze. Po­dob­ni do upio­rów, na które po­lo­wa­li nie prze­pa­da­li za do­bry­mi du­sza­mi. Męż­czy­zna miał wra­że­nie, że mło­dziut­ka dziew­czy­na zaraz prze­wró­ci się z prze­ra­że­nia, albo uciek­nie.

– Je­dze­nia i po­ko­ju – od­parł chro­pa­wym gło­sem, cięż­kim i nie przy­wy­kłym do mowy.

– Mamy tylko kaszę z gro­chem – wy­ce­dzi­ła, trzy­ma­jąc się blatu. – I piwo.

– Może być – po­wie­dział. W sumie było mu wszyst­ko jedno, skoro i tak nie roz­róż­niał sma­ków.

Bar­man­ka nie­mal w pod­sko­kach skry­ła się na za­ple­czu, skąd sły­chać było przy­ci­szo­ne głosy.

Przy­bysz od­wró­cił się od baru, opie­ra­jąc ło­kieć o blat i lu­stru­jąc po­miesz­cze­nie. Spoj­rze­nia gości sku­pio­ne na nim cią­ży­ły bar­dziej niż prze­mo­czo­ny płaszcz, który roz­piął. Wyj­rza­ła spod niego skó­rza­na kurta oraz gło­wi­ce krót­kich mie­czy. Sie­dem osób bę­dą­cych w po­miesz­cze­niu po­wró­ci­ło do roz­mów przy­ci­szo­ny­mi gło­sa­mi. Ko­stuch wy­pa­trzył pustą ławę w kącie sali nie­da­le­ko pa­le­ni­ska, usta­wio­ną tak, że świa­tło tam nie do­cho­dzi­ło. Le­ni­wie ru­szył w tam­tym kie­run­ku, ka­piąc wodą, zo­sta­wia­jąc błot­ni­ste, tłu­ste ślady i po­stu­ku­jąc ko­stu­rem.

Po­wie­sił płaszcz, aby wy­sechł, a sam roz­parł się na drew­nia­nej ławie opie­ra­jąc plecy i ko­stur o cie­płą ścia­nę. Wy­cią­gnął dłu­gie nogi pod sto­łem.

Cze­kał, pod prawą ręką mając szty­let, a pod lewą cięż­ką torbę. W chwi­lę póź­niej znana mu bar­man­ka przy­nio­sła jadło, zo­sta­wi­ła klucz i ode­szła, od­pro­wa­dza­na wzro­kiem kilku męż­czyzn. Do po­mor­ni­ka do­le­cia­ły strzęp­ki brud­nych myśli. Nie wni­ka­jąc w nie głę­biej, za­brał się za je­dze­nie, omi­ja­jąc wzro­kiem roz­my­te w cie­płym świe­tle po­sta­cie. Wy­star­czy­ło, że je sły­szał, a już go mdli­ło. Samo prze­by­wa­nie w to­wa­rzy­stwie tych istot było dla niego bo­le­sne.

Mrok gęst­niał na ze­wnątrz, a belki karcz­my de­li­kat­nie drga­ły, ję­cząc śpiew­nie od nad­mia­ru mocy, za­trzy­mu­ją­cej się na nich. Roz­mo­wy stały się nie­mra­we, cich­sze, wy­cze­ku­ją­ce, a wy­stra­szo­ne myśli pi­ko­wa­ły w dół po spi­ra­li stra­chu, się­ga­jąc nie­mal dna. Na wierzch wy­cho­dzi­ły mrocz­ne in­stynk­ty, w dzień po­grze­ba­ne pod do­brym wy­cho­wa­niem i brud­ne kal­ku­la­cje: kogo po­świę­cić w razie pęk­nię­cia znaku.

Po­mor­nik, zmę­czo­ny tym wszyst­kim, udał się do po­ko­ju. Za­pie­czę­to­wał od we­wnątrz drzwi i okna, a spło­szo­ne myśli z dołu za­mil­kły. Usiadł na do­brze wy­pcha­nym ma­te­ra­cu, wpa­tru­jąc się w jeden punkt: szcze­li­nę po­mię­dzy de­ska­mi, którą po­wo­li za­skle­pił siłą woli.

Około środ­ka nocy obu­dzi­ły go krzy­ki i łomot do­cho­dzą­ce z dołu. Raz za razem sły­chać było ciało ude­rza­ją­ce o deski. Na­krył głowę cien­kim kocem ale po­tę­pień­cze wrza­ski nie usta­wa­ły. Gdzieś po­mię­dzy nimi wy­ło­wił czu­łym słu­chem płacz bar­man­ki, a w nim fał­szy­wą nutę.

– Pier­do­lić – mruk­nął po­dej­mu­jąc de­cy­zję. Zwlókł się z pry­czy i szyb­ko zszedł na dół, ści­ska­jąc w gar­ści ko­stur.

Czuł jak za­klę­cie chro­nią­ce drzwi kru­szy się, rwie co nie po­win­no mieć miej­sca.

Bar­man­ka le­ża­ła na brzu­chu, a wokół niej rosła ka­łu­ża krwi ze zła­ma­ne­go nosa. Mimo ob­ra­żeń i nie­wąt­pli­we­go bólu, szar­pa­ła się, prze­kli­na­jąc pod klę­czą­cym na jej ple­cach męż­czy­zną. Drugi trzy­mał jej ręce.

– Za­bi­ła Miet­ka i Da­szbo­ra – wy­sa­pał jeden z nich, a po­mor­nik au­to­ma­tycz­nie od­na­lazł wzro­kiem dwie zma­sa­kro­wa­ne po­sta­cie. – I drzwi chcia­ła otwo­rzyć.

Za­marł na widok zsza­rza­łej twa­rzy ko­stu­cha. Bli­zny ja­rzy­ły się na złoto, roz­stę­pu­jąc lekko na obrze­żach i uka­zu­jąc barwę so­czy­stej czer­wie­ni. Gorąc bi­ją­cy od po­sta­ci przy­wo­dził na myśl wul­kan z ko­tłu­ją­cą się we­wnątrz lawą. Cała twarz wy­glą­da­ła jak po­skła­da­na z ka­wał­ków ciem­nej por­ce­la­ny i za chwi­lę miała się roz­le­cieć, a same oczy błysz­cza­ły zło­tem.

– Tam zo­stał mój brat! – za­wy­ła dziew­czy­na, a po­mor­nik nie wy­czuł w jej krzy­ku kłam­stwa.

Z pię­tra za­czę­li scho­dzić go­ście. Sły­szał ich na­tręt­ne myśli, nie­zbyt przy­chyl­ne i miłe. Nawet im się nie dzi­wił, zna­jąc krą­żą­ce hi­sto­rie o jemu po­dob­nych.

Spoj­rzał na dwóch męż­czyzn, klę­czą­cych przy dziew­czy­nie, a ci jak na roz­kaz pu­ści­li ją, kry­jąc się po ką­tach. Drzwi pu­ści­ły, zanim bar­man­ka zdo­ła­ła się pod­nieść. Prze­kro­czył nad nią, wy­czu­wa­jąc za­pach świe­żo sko­pa­nej ziemi. Ob­ró­cił w dło­niach ko­stur i zanim mrok roz­prze­strze­nił się w po­miesz­cze­niu, ga­sząc wszel­kie świa­tło, wbił go w pod­ło­gę, szep­cząc za­klę­cia.

Ciem­ność na mo­ment zdła­wi­ła opór, a potem roz­bi­ła się o po­mor­ni­ka, roz­sz­cze­pia­jąc na czę­ści i pró­bu­jąc do­trzeć do ludzi. Zgar­nia­na świe­tli­sty­mi zło­ty­mi smu­ga­mi w kąty, była wy­py­cha­na na ze­wnątrz śpiew­nym, me­ta­licz­nym drga­niem ko­stu­ra do mo­men­tu, aż drzwi za­trza­snę­ły się z hu­kiem.

Do­pie­ro po dłuż­szej chwi­li po­mor­nik pod­niósł się z klę­czek, na które rzu­ci­ła go moc. Cięż­ko dy­sząc, spoj­rzał na bar­man­kę. Jej ciało drga­ło od licz­nych ran, które po­ja­wi­ły się zaraz po otwar­ciu drzwi. Na­chy­lił się nad nią do­ty­ka­jąc lo­do­wa­tą dło­nią jej głowy.

- Retus, indus tsel. Ader er san­der – wy­szep­tał, a krzyk dziew­czy­ny niósł się po karcz­mie.

Ciało szyb­ko roz­pa­da­ło się, a wątła smuga jaka snuła się znad niego, zo­sta­ła wchło­nię­ta przez ko­stur. Kiedy wszyst­ko znik­nę­ło, ze­brał na dłoń reszt­kę krwi z pod­ło­gi i wy­szedł na ze­wnątrz, że­gna­ny przez nie­na­wist­ne spoj­rze­nia i ciszę.

Za­mknął drzwi i do­ry­so­wał krwią dziew­czy­ny bra­ku­ją­cy ka­wa­łek znaku ochron­ne­go, który star­ła. Przez chwi­lę za­sta­na­wiał się, czy kto­kol­wiek z nich wszyst­kich wie­dział, że dziew­czy­na była mar­twa na długo przed tym, zanim tu do­tarł.

Wy­sta­wił twarz do pierw­szych pro­mie­ni słoń­ca i ru­szył w dal­szą drogę.