Rodryk II

Na pieczarę Rodryk trafił przypadkiem. Szukając ustronnego miejsca, gdzie mógłby przykucnąć w celu wypuszczenia klocka napierającego na zwieracze, odgarnął zarośla porastające zbocze niebosiężnej góry i wtedy ujrzał otwór w skale. Najpewniej zignorowałby owe tajemnicze wejście gdyby nie mocno już zatarte lecz wciąż widoczne tajemnicze symbole wydrapane w kamieniu przed grotą.

Rodryk podrapał się po porośniętym rudymi kudłami czerepie i zastygł w bezruchu. Mózg wojownika pracował teraz na najwyższych obrotach, o czym świadczyły zaczerwienione koniuszki uszu, a także wyraz wysiłku na twarzy nie związany wcale z trudnością w utrzymaniu w ryzach desperacko błagającego o wolność stolca.

Przez kilka chwil usiłował przypomnieć sobie jakikolwiek z alfabetów funkcjonujących w krainach ale bez rezultatu. Z trudem potrafił posługiwać się potocznym, o innych nie wspominając. Prawda wyglądała niestety tak, że rodzina i znajomi  mówili o nim: silny jak tur, głupi niczym kurczak. Gdy poczuł ból w skroniach, zrezygnował. Doszedł do wniosku, że może później coś skojarzy, a jeśli nie, to trudno.

Już miał odwrócić się i odejść, gdy z groty dobiegł pomruk. Rodryk w momencie dobył miecza. Pięknie zdobione ostrze, pamiątka po ojcu, rozbłysło czerwienią w promieniach zachodzącego słońca. Napięty niczym struna lutni wędrownego barda, z kroplą potu spływającą po czole i zaciśniętymi pośladkami, wycofał się. Omal nie narobił w portki z przerażenia, kiedy pod jego stopą strzeliła gałąź.

Z mroku jaskini coś wychynęło. Nie przypominało czegokolwiek, co Rodryk w życiu spotkał. Choć mogło być i tak, że na innych lądach, w zamorskich krajach, to coś występowało tak licznie, jak tutaj psy, koty czy jastrzębie. Widok plątaniny zwierzęcych ciał wszelakiego rodzaju przyprawił Rodryka o gęsią skórkę oraz palpitację serca. Źrenice wojownika rozszerzyły się. Odbyt też, bo krecik wystawiał już główkę z norki.

Od wschodu powiał wiatr, zaszumiał w koronach pobliskich drzew. Trawy pochyliły się, by zaraz znów stanąć na baczność. Z gniazda uwitego na skałach dużo, dużo wyżej niż ktokolwiek sięgnąłby wzrokiem wypadło pisklę i roztrzaskało się pomiędzy stojącymi naprzeciw siebie Rodrykiem oraz pokraczną istotą.

To niespodziewane zdarzenie stało się dla wojownika pretekstem do ataku. Uniósł miecz nad głowę i nie zważając na ekskrementy spływające po nogach, bo kupsko w końcu zdołało wyjść, a raczej wystrzelić, Rodryk, wykrzykując wszelkie znane sobie przekleństwa, ruszył na przeciwnika.

Nie osiągnął celu. Jego zmysły nawet nie zdążyły zarejestrować pomarańczowego promienia, który wypalił mu w klatce piersiowej dziurę wielkości pięści. Martwy runął na ziemię i zaległ w kałuży krwi mieszającej się z kałem.

Z mroku pieczary wyszły dwie człekokształtne postaci o szarej skórze, jajowatych głowach i owadzich oczach. Jedna trzymała w trójpalczastej dłoni miotacz laserowy. Jej towarzysz pogładził mutanta po falującym korpusie.

– Spokojnie Pimpek, już nic ci nie grozi – powiedział uspokajającym tonem, wzbraniając się jednocześnie przed wężowym językiem usiłującym polizać go po policzku.

Drugi szarak tymczasem nachylił się nad truchłem Rodryka i precyzyjnym cięciem laserowego noża oddzielił czerep od reszty ciała, po czym uniósł, by pokazać koledze.

– Ty, a może jeszcze to doszyjemy Pimpkowi?

Ten z pistoletem skrzywił się z niesmakiem.

– Pojebało cię? Sam sobie doszyj łeb rudego.

– W sumie… – burknął tamten, odwracając się, by wrócić do groty.

Głowa Rodryka wylądowała w krzakach i leżała tam jeszcze długo, bo dopóki włosy nie wyblakły na słońcu, nawet robactwo nie chciało się jej chwycić.