Szaleństwo w normie

 

Pra­cu­ją czy się bawią? – myśl znów wy­pły­nę­ła na wy­sep­kę świa­do­mo­ści chłop­ca, lecz asy­stent pręd­ko ją stłu­mił.

Lu­cjan pły­nął mię­dzy róż­no­barw­ny­mi ra­fa­mi ko­ra­lo­wy­mi, mie­nią­cy­mi się w świe­tle płyt­kich wód Oce­anu Spo­koj­ne­go. Bła­zen­ki, man­da­ryn­ki i inne rybki dry­fo­wa­ły, wi­ro­wa­ły, prze­ci­na­ły prze­strzeń ni­czym wstąż­ki w gim­na­sty­ce ar­ty­stycz­nej. De­li­kat­ne prądy mu­ska­ły zie­lo­ne pa­pro­cie, złote krze­wi­ny uno­si­ły się jak po­rzu­co­ne płasz­cze. Na dole mu­re­na – kabel, który ożył – wy­nu­rzy­ła się ze szcze­li­ny, po czym gwał­tow­nie do niej z po­wro­tem scho­wa­ła, wy­czu­wa­jąc za­gro­że­nie.

Ale Lu­cjan nie sta­no­wił nie­bez­pie­czeń­stwa. Po pro­stu spę­dzał tu za­pla­no­wa­ny przez asy­sten­ta czas. Choć pły­wał kilka razy w ty­go­dniu, to wciąż nie mógł po­wie­dzieć, że zna oko­li­cę jak wła­sną kie­szeń. Za­wsze znaj­do­wał coś no­we­go. Na przy­kład przy­po­mi­na­ją­cą żółty komin gąbkę, którą wła­śnie z czu­ło­ścią mu­snął pal­ca­mi.

Zmie­nił orien­ta­cję ciała i wzbił się wyżej, skąd wi­dział wię­cej. Dno prze­mie­rzał pa­ty­ko­wa­ty stwór. Lu­cjan do­pie­ro po chwi­li uświa­do­mił sobie, że pa­trzy na swój wto­pio­ny w rafy prze­źro­czy­sty dom. Na prze­raź­li­wie dłu­gie­go i chu­de­go ojca, jakby roz­cią­gnię­te­go w pro­gra­mie gra­ficz­nym. Swój wy­gląd za­wdzię­czał ni­skiej gra­wi­ta­cji Ty­ta­na. Co cie­ka­we, mimo to był o pół głowy niż­szy od Lu­cja­na.

Wi­docz­nie po­sta­no­wił Lu­cja­na od­wie­dzić, co robił nie­zwy­kle rzad­ko, gdyż wraz z matką lata temu do życia upodo­ba­li sobie księ­życ Jo­wi­sza.

Po­wo­li koń­czył mu się tlen i po­wi­nien już wra­cać. Coś jed­nak Lu­cja­no­wi pod­po­wia­da­ło, żeby po­cze­kać.

Opa­dał, nie spusz­cza­jąc spoj­rze­nia z ojca. Char­les prze­mie­rzał pod­wod­ne miesz­ka­nie jak krab. Na pewno wie­dział, że Lu­cjan po­szedł po­pły­wać. Dla­cze­go zatem po­sta­no­wił przyjść w tym mo­men­cie? Miał na sobie cie­niut­ki eg­zosz­kie­let po­ma­ga­ją­cy ra­dzić sobie z silną ziem­ską gra­wi­ta­cją. Czyż­by cze­goś szu­kał? Co chwi­lę za­trzy­my­wał się i roz­glą­dał.

Lu­cjan osiadł na szkle. Stąd wi­dział nie­po­kój ojca. A może w tej wod­nej, znie­kształ­co­nej per­spek­ty­wie tylko mu się wy­da­wa­ło? Char­les spoj­rzał do góry, po­dra­pał się po po­dłuż­nym ob­li­czu. Roz­ko­ja­rzo­ny, po­cią­gnął za orli nos. Zda­wa­ło się, że nie za­uwa­ża syna. Ru­szył dalej, by tym razem spraw­dzić wszyst­kie drzwi w miesz­ka­niu. Każde pro­wa­dzi­ły do jed­ne­go z wielu pokoi. Ceres, Mars, Eu­ro­pa, pla­ne­ty i księ­ży­ce, sta­cje or­bi­tal­ne – miesz­ka­nie Lu­cja­na roz­sia­ne było nie­mal­że po całym Ukła­dzie Sło­necz­nym. Char­les le­d­wie uchy­lał drzwi, za­glą­dał przez nie i za­my­kał. Je­dy­nie czar­ne po­zo­sta­wa­ły za­mknię­te. Oparł o nie dłoń i ode­tchnął z ulgą.

Za ostat­ni­mi, pro­wa­dzą­cy­mi na Tytan, oj­ciec znik­nął.

Lu­cjan ru­szył w stro­nę wej­ścia do lokum, lecz coś zła­pa­ło go za nogę. Po­cząt­ko­wo uznał, że za­plą­tał się w ja­kieś wo­do­ro­sty. Tylko ro­śli­ny nie cią­gną. Nie cha­rak­te­ry­zu­ją się też upo­rem, który Lu­cjan do­strzegł w pro­sto­kąt­nych źre­ni­cach ośmior­ni­cy. Ba­zy­la, bo taki dał zwie­rzę­ciu przy­do­mek, znał od lat. Ośmior­ni­ca za­wsze za­cho­wy­wa­ła się ła­god­nie, cza­sa­mi tylko, nie z agre­sji a wro­dzo­nej cie­ka­wo­ści, prze­kra­cza­ła jego gra­ni­ce. Tym razem dwie macki owi­nę­ły się wokół skały mag­mo­wej, a resz­ta ni­czym węże oplo­tła łydkę Lu­cja­na.

Kom­bi­ne­zon po­wie­dział, że tlenu zo­sta­ło na dwie mi­nu­ty.

Lu­cjan pró­bo­wał się uwol­nić, lecz Bazyl za­ci­snął macki, przy­ssał się nimi.

Chło­pak pierw­szy raz w życiu do­znał fru­stra­cji, która pręd­ko zmie­ni­ła się w strach. Szarp­nął nogą, raz, drugi, na próż­no. W ge­ście roz­pa­czy przy­su­nął się do ośmior­ni­cy z za­mia­rem wbi­cia jej kciu­ków w oczy. Głowa Ba­zy­la za­fa­lo­wa­ła, bły­ska­wicz­nie zmie­nia­jąc kształt, po czym ośmior­ni­ca oplu­ła go atra­men­tem i znik­nę­ła w głę­bi­nach. Lu­cjan w czar­nej chmu­rze na mo­ment stra­cił orien­ta­cję, po czym roz­go­rącz­ko­wa­ny za­czął pły­nąć do miesz­ka­nia. Miał wra­że­nie, że zro­bi­ło się ciem­niej. Przy­szła mu do głowy głu­pia myśl, że to fi­to­plank­ton przy­sło­nił dzien­ne świa­tło.

W ślu­zie ścią­gnął przy­le­ga­ją­cy do głowy hełm i padł na ko­la­na, z tru­dem ła­piąc po­wie­trze.

Roz­trzę­sio­ny, po­szedł pod go­rą­cy prysz­nic, gdzie pró­bo­wał się uspo­ko­ić. Nie chciał my­śleć o tym, co się wy­da­rzy­ło. Nie był tego na­uczo­ny. Jed­nak to do­świad­cze­nie zmie­ni­ło coś w jego de­li­kat­nym ni­czym ko­ra­low­ce sys­te­mie ner­wo­wym. Oto w ra­fach pierw­szy raz po­ja­wi­ło się za­gro­że­nie.

Kim je­stem? – wy­pły­nę­ła ko­lej­na myśl.

 

 

***

 

W gę­stej, po­ma­rań­czo­wej at­mos­fe­rze uno­si­ła się sta­cja ba­daw­cza o prze­źro­czy­stym po­szy­ciu. Była po­dzie­lo­na na część głów­ną oraz miesz­kal­ną. W owalu tej dru­giej matka Lu­cja­na po­ło­ży­ła się na pod­ło­dze i w za­du­mie ob­ser­wo­wa­ła wi­docz­ne kil­ka­dzie­siąt me­trów niżej bru­nat­no-czer­wo­ne je­zio­ra me­ta­nu. Oj­ciec, ze łzami w oczach, wy­ko­rzy­sty­wał wła­śnie niską gra­wi­ta­cję, by od­bi­jać się od ścian i szy­bo­wać ni­czym pa­pie­ro­wy sa­mo­lot. Zła­pał z blatu tubkę wi­ta­min, po czym wy­lą­do­wał obok Mary.

– Je­stem z niego nie­zwy­kle dumny – po­wie­dział, dra­piąc się po bro­dzie. – Każdy ro­dzic po­wi­nien ma­rzyć o takim dziec­ku.

Mary wes­tchnę­ła.

– Masz rację. – Jej spoj­rze­nie zmęt­nia­ło, upo­dab­nia­jąc się do kra­jo­bra­zu księ­ży­ca. I do­da­ła ci­szej: – Oby był szczę­śli­wy.

Char­les podał jej tubkę wi­ta­min. Po­gła­skał ko­bie­tę po gło­wie.

– Nie martw się. Wszyst­ko do­brze się ukła­da.

Wzru­szy­ła drob­ny­mi ra­mio­na­mi.

– Po­przed­nich już z nami nie ma – od­par­ła z bólem w gło­sie, wy­schnię­tym z po­wo­du lat cier­pie­nia. – Żadne dziec­ko nie po­win­no od­cho­dzić przed ro­dzi­cem. To takie strasz­ne…

Char­les znów po­czuł to na­pły­wa­nie do oczu. Czę­sto do­ty­kał twa­rzy, lecz nigdy po miej­scach sa­crum. Cze­kał, aż doj­rze­ją i wy­brzmią.

– Mnie też jest przy­kro… Ale po­myśl o tych wszyst­kich chłop­cach i dziew­czyn­kach. Wi­dzia­łaś naj­now­sze ofer­ty na rynku?

Mary po­cią­gnę­ła łyk z tubki. Za­prze­czy­ła ru­chem głowy.

– Świa­do­mość pew­ne­go dwu­na­sto­lat­ka sprze­da­ją w po­sta­ci apli­ka­cji, którą wgry­wa się do czipu ob­słu­gu­ją­ce­go korę nową mózgu i ciało mig­da­ło­wa­te. To ponoć nie­zwy­kle wraż­li­wy chło­piec. Apli­ka­cja za­pew­nia nie­ziem­skie do­zna­nia pod­czas kon­tak­tu ze sztu­ką. – Char­les po­krę­cił głową ze zdu­mie­niem. – A dzie­więt­na­sto­let­nią dziew­czyn­kę uży­wa­ją jako in­ku­ba­to­ra. Rodzi po nie­ca­łym mie­sią­cu. Ponoć w re­kla­mie o niej pusz­cza­ją pe­wien stary film. Jest tam o pu­deł­ku cze­goś, co na­zy­wa­li cze­ko­lad­ka­mi. Nigdy nie wiesz, co wy­bie­rzesz. Ro­zu­miesz, cho­dzi o pulę ge­no­wą. Bo jej genom cią­gle się zmie­nia. Jest więc jak ma­szy­na lo­su­ją­ca.

– Boże, to ab­so­lut­nie okrop­ne. A mówią, że to my je­ste­śmy sza­leń­ca­mi.

Kilka lat temu Char­les zmo­dy­fi­ko­wał sobie je­zior­ko łzowe, zwięk­sza­jąc jego po­jem­ność. Ta wła­śnie po­wo­li się koń­czy­ła.

– Zga­dzam się, ko­cha­nie. Obrzy­dli­we.

– Mu­si­my po­roz­ma­wiać z Lu­cja­nem. Mu­si­my.

Zdzi­wi­ła go sta­now­czość, z jaką wy­po­wie­dzia­ła te słowa. Le­d­wie po­wstrzy­mał się przed za­mru­ga­niem.

– Ro­bi­my to nie­mal­że co­dzien­nie.

– Oso­bi­ście. – Do­pre­cy­zo­wa­ła. – Chyba nie chcesz mieć go na su­mie­niu?

Char­les wzbił się w po­wie­trze i za­mru­gał, a za nim roz­cią­gnął się cie­niut­ki war­kocz łez; sple­cio­ny z dumy oraz po­czu­cia winy sym­bol tar­ga­ją­cych nim am­bi­wa­len­cji.

Mary wsta­ła i ru­szy­ła w stro­nę stre­fy snu. Po­ło­ży­ła się na ma­te­ra­cu, który za­kwitł ni­czym mech w przy­spie­szo­nym tem­pie, i już cho­wa­ła się za po­wie­ka­mi, gdy ode­zwał się za­nie­po­ko­jo­ny Char­les:

– Mamy pierw­sze kło­po­ty w raju – rzekł drżą­cym gło­sem. – Chyba masz rację, że po­win­ni­śmy od­wie­dzić syna oso­bi­ście.

Mary nie zdzi­wi­ły jego słowa. Uśmiech­nę­ła się ta­jem­ni­czo.

 

 

***

 

 

Algi mor­skie za­fa­lo­wa­ły, po czym roz­snu­ły się niby fi­ra­ny, by prze­fil­tro­wa­ne wodą świa­tło mogło wsą­czyć się do miesz­ka­nia. Przy­sia­dło na po­wie­kach, spły­nę­ło po­licz­ka­mi, wsią­kło w ciało. Tak Lu­cjan obu­dził się o ósmej rano, jak zwy­kle wy­po­czę­ty oraz za­do­wo­lo­ny.

Kiedy usiadł przy stole, asy­stent, ła­god­nym gło­sem, za­pro­po­no­wał na śnia­da­nie czte­ry opcje. Nie mniej, żeby miał po­czu­cie spraw­czo­ści. Nie wię­cej, bo wtedy mógł­by od­czuć fru­stra­cję zwią­za­ną z nie­moż­no­ścią do­ko­na­nia wy­bo­ru. Lu­cjan prze­cią­gnął się jak kot i wy­brał ko­lo­ro­wą papkę o ma­li­no­wym smaku.

Kiedy jadł, za­cho­dzi­ły sub­tel­ne zmia­ny w miesz­ka­niu. Asy­stent dzia­łał całą dobę. Dbał także o or­ga­nizm Lu­cja­na, za­pew­nia­jąc opty­mal­ny po­ziom hor­mo­nów, wi­ta­min i pier­wiast­ków. W swej nie­na­chal­nej obec­no­ści aran­żo­wał ko­lej­ne dni w spo­sób moż­li­wie kom­for­to­wy dla chło­pa­ka. Zanim po­ja­wi­ło się po­czu­cie sa­mot­no­ści, pod­no­sił po­ziom oksy­to­cy­ny i se­ro­to­ni­ny lub pro­po­no­wał zmia­nę ak­tyw­no­ści, dla­te­go teraz, re­je­stru­jąc ne­ga­tyw­ne symp­to­my pod­czas bra­nia przez Lu­cja­na prysz­ni­ca – męt­nie­ją­ce spoj­rze­nie oraz okla­płą po­sta­wę ciała – asy­stent za­czął wy­świe­tlać w ka­bi­nie ob­ra­zy z Marsa. Prze­jażdż­kę po ska­li­stej czę­ści pla­ne­ty wiel­kim ła­zi­kiem. Mi­go­tli­we świa­tła w barze na szczy­cie Olym­pus Mons. Pięk­ny wschód słoń­ca roz­świe­tla­ją­cy ster­ra­for­mo­wa­ną, bujną w zie­leń część pla­ne­ty. Na każ­dym z ob­ra­zów znaj­do­wał się on oraz jego przy­ja­cie­le.

– Chciał­bym się dziś z kimś spo­tkać – po­wie­dział Lu­cjan, wy­cho­dząc spod prysz­ni­ca w osu­sza­ją­cy na­wiew.

Asy­stent za­pro­po­no­wał wia­do­mo­ści, które może wy­słać w celu umó­wie­nia spo­tka­nia. Lu­cjan wkro­czył w na­trysk z olej­ków pie­lę­gna­cyj­nych i kilka se­kund póź­niej nagi szedł miesz­ka­niem w stro­nę jed­nych z wielu drzwi. Po dro­dze asy­stent go ubrał i pod­krę­cił gru­czo­ły per­fu­mo­we; cią­gnął za sobą nie­wi­dzial­ny kil­wa­ter o za­pa­chu mchu, ber­ga­mot­ki i ja­śmi­nu.

Mars przy­wi­tał Lu­cja­na mo­no­chro­ma­tycz­nym po­ko­jem i niską gra­wi­ta­cją. Drzwi roz­su­nę­ły się bez­sze­lest­nie, pod­eks­cy­to­wa­ny chło­pak wszedł do baru z pa­no­ra­micz­nym wi­do­kiem na smu­ży­stą cy­no­bro­wą rów­ni­nę. Oświe­tle­nie we­wnątrz tkało z fo­to­nów at­mos­fe­rę prze­kwi­tłej ra­do­ści.

Przy jed­nym ze sto­li­ków sie­dział ja­sno­wło­sy mło­dzie­niec o oczach błę­kit­nych ni­czym raj­skie wody. Lu­cjan usiadł na­prze­ciw­ko Mo­na­cha. Źre­ni­ce, żółte grą­że­le, po­ru­szy­ły się, zo­gni­sko­wa­ły na nim.

– Miło cię wi­dzieć. – Ką­ci­ki ust Mo­na­cha le­ciut­ko się unio­sły.

– To takie ar­cha­icz­ne – po­wie­dział Lu­cjan, wy­bie­ra­jąc z do­ty­ko­we­go menu sto­li­ka kok­tajl. Wes­tchnął. – Że też takie miej­sca jesz­cze ist­nie­ją.

– Sen­ty­men­ty, no­stal­gia… Lu­dzie to nie­zwy­kle skom­pli­ko­wa­ne isto­ty.

Lu­cjan za­mru­gał, za­sta­na­wia­jąc się, co Mo­nach mógł mieć na myśli. Sam nigdy nie do­świad­czał ta­kich uczuć. Za­wsze miał to, czego pra­gnął i po­trze­bo­wał. Nie było w jego życiu ni­cze­go, co lubił, a czego nie mógł już mieć. Ni­cze­go, za czym by tę­sk­nił. Świat jawił mu się jako wy­ra­fi­no­wa­ny in­stru­ment mu­zycz­ny, nie­ustan­nie stro­jo­ny przez nie­wi­dzial­ne siły, któ­rym z nie­zba­da­nych przy­czyn za­le­ża­ło na per­fek­cyj­nym brzmie­niu każ­dej czą­stecz­ki rze­czy­wi­sto­ści.

– Są­dzisz, że nie je­stem szcze­gól­nie zło­żo­ny? – za­py­tał, prze­su­wa­jąc dło­nie, żeby au­to­no­micz­ny kel­ner mógł po­sta­wić przed nim la­zu­ro­wy drink w kie­lisz­ku rżnię­tym z krysz­ta­łów z Ty­ta­na.

Uśmiech Mo­na­cha na mo­ment przy­sło­ni­ła mgieł­ka uno­szą­ca się z kie­lisz­ka.

– Ależ skąd. Uwa­żam, że je­steś nie­zwy­kłym czło­wie­kiem.

– Dla nie­któ­rych to za mało. Post­lu­dzie uzna­li­by takie słowa za oszczer­stwo.

– A dla mnie to wciąż lu­dzie, tylko dra­stycz­nie zmo­dy­fi­ko­wa­ni. W tych cza­sach naj­więk­szym sza­leń­stwem jest po­zo­stać pier­wot­nym sobą. Zresz­tą, sam lu­bisz stare roz­wią­za­nia – rzekł po­god­nie, pusz­cza­jąc oko. – Na przy­kład prysz­nic.

Za­mil­kli. Słoń­ce to­nę­ło za ho­ry­zon­tem, po­dob­nie górna warga Lu­cja­na, są­czą­ce­go al­ko­hol w roz­cią­gnię­tej jak ho­ry­zont zda­rzeń roz­ko­szy.

Potem Mo­nach za­py­tał, co u niego. I tak Lu­cjan szcze­gó­ło­wo oraz barw­nie opo­wie­dział o wy­da­rze­niach z po­przed­nie­go ty­go­dnia. Fakt o nie­spo­dzie­wa­nej wi­zy­cie ojca za­trzy­mał na sam ko­niec.

– Nie­by­wa­łe! – Mo­nach nie krył głę­bo­kie­go za­sko­cze­nia. – Jak są­dzisz, po co cię od­wie­dził? Prze­cież wie­dział, że nie bę­dziesz w domu. Chciał po­pły­wać z tobą?

Lu­cjan za­prze­czył ru­chem głowy.

– Zatem wi­dzisz, to nie od­wie­dzi­ny – po­wie­dział z dumą.

Ciało Mo­na­cha wy­ra­ża­ło zdro­wą za­zdrość.

– Nie­by­wa­łe…

Mo­ni­to­ru­ją­cy prze­bieg spo­tka­nia asy­stent nagle oży­wił się, bo do baru, który po­wi­nien być za­mknię­ty na czte­ry spu­sty, we­szła ob­le­czo­na w czerń po­stać. Przy­sia­dła się do nich i ru­chem wznie­ca­ją­cym w Lu­cja­nie nie do końca uświa­do­mio­ną no­stal­gię, zdję­ła kap­tur skry­wa­ją­cy gład­ką twarz.

– Jak in­te­re­sy, Xzie­la­fie? – za­py­tał przy­by­sza Mo­nach.

– Nie­prze­wi­dy­wal­ność ro­śnie, pula ge­no­wa roz­sze­rza się, skra­ca i mor­fu­je w fa­scy­nu­ją­ce spo­so­by.

– Pula ge­no­wa? – za­py­tał za­in­try­go­wa­ny Lu­cjan.

Zo­stał zi­gno­ro­wa­ny.

– W ciągu pięć­dzie­się­ciu lat nie od­róż­nisz emo­cji od at­mos­fe­rycz­nej efe­me­ry­dy na Ty­ta­nie. – Xzie­laf mówił do Mo­na­cha. Nie ru­szał się przy tym. Po pro­stu skie­ro­wał spoj­rze­nie na roz­mów­cę i sie­dział jak kost­ka lodu. Nawet usta się nie po­ru­sza­ły, głos zda­wał się do­bie­gać ze­wsząd. – Prze­ni­ka­nie do­ty­czy rów­nież pią­te­go wy­mia­ru. Wszyst­ko jest splą­ta­ne, od kwan­tów, przez pędy ro­ślin, ludz­kie za­leż­no­ści, aż po war­ko­cze sło­necz­ne i bie­gu­ny czasu.

Lu­cjan nic z tego nie ro­zu­miał. Asy­stent dwoił się i troił, żeby chło­pak nie od­czuł fru­stra­cji, która kieł­ko­wa­ła po­dob­nie do ro­ślin­ki upar­cie prze­bi­ja­ją­cej się przez zie­mię.

– Czym zaj­mu­ją się twoi ro­dzi­ce? – za­py­tał nie­zna­jo­me­go, pró­bu­jąc od­zy­skać kon­tro­lę nad sy­tu­acją.

Xzie­laf ani drgnął, lecz w jego gło­sie po­ja­wi­ły się nowe nuty.

– Cho­dzi o wstecz­ną pulę ge­no­wą? – Zwró­cił się do Lu­cja­na.

Chło­pak wziął po­tęż­ny łyk drin­ku, od­sta­wił kie­li­szek tro­chę za gło­śno.

– Czyim dziec­kiem je­steś? O to mi cho­dzi.

Śmiech Xzie­la­fa, prze­cią­gły i nie­ocze­ki­wa­nie roz­brzmia­ły po tym py­ta­niu, szczel­nie wy­peł­nił ca­lut­ką prze­strzeń baru, włącz­nie z umy­słem Lu­cja­na, pró­bu­ją­ce­go szu­kać uko­je­nia w cy­no­bro­wym kra­jo­bra­zie roz­cią­ga­ją­cym się u pod­nó­ża Olym­pos Mons. Po­dob­nym ko­lo­rem pa­ła­ła jego twarz, którą tej nocy, już u sie­bie w miesz­ka­niu, wraz z cia­łem oraz roz­ża­rzo­ną w gło­wie myślą „Kim je­stem?” gasił pod lo­do­wa­tym prysz­ni­cem.

 

 

***

 

 

W wo­dzie za­ko­tło­wa­ło się i na­tych­miast uspo­ko­iło, kiedy Char­les gwał­tow­nie wyjął przed­ra­mię z akwa­rium peł­ne­go pi­ra­nii. Me­cha­ni­zmy na­praw­cze po­trze­bo­wa­ły kilku se­kund, żeby długa ręka, z któ­rej zwi­sa­ły pasy po­szar­pa­nych tka­nek, wró­ci­ła do po­przed­nie­go stanu. Środ­ki uśmie­rza­ją­ce ból dzia­ła­ły jesz­cze szyb­ciej.

Ale nie tu.

W miesz­ka­niu Lu­cja­na asy­stent Char­le­sa był nie­ak­tyw­ny, ani na po­zio­mie fi­zycz­nym, ani w kon­tek­ście emo­cji, które go do­pa­dły i oka­za­ły się zbyt silne, żeby mógł sobie z nimi po­ra­dzić w spo­sób inny niż przez sa­mo­usz­ko­dze­nie.

Mary zi­gno­ro­wa­ła za­cho­wa­nie męża; na prze­strze­ni setek lat lu­dzie uza­leż­ni­li się od re­gu­lo­wa­nia afek­tu za po­mo­cą asy­sten­ta, po­dob­nie jak jesz­cze wcze­śniej dobre sa­mo­po­czu­cie gwa­ran­to­wa­ła opty­mal­na flora bak­te­ryj­na jelit. Sie­dząc na brze­gu mu­śli­no­we­go łóżka, z czu­ło­ścią w oczach ob­ser­wo­wa­ła po­grą­żo­ne­go w głę­bo­kim śnie Lu­cja­na. Ostat­nie wy­da­rze­nia prze­ży­wa­ła ina­czej niż mąż, w głębi serca wie­dząc, iż nie­po­żą­da­ne do­świad­cze­nia są nie­od­łącz­ną czę­ścią do­ra­sta­nia.

– A może po­win­ni­śmy uchy­lić klosz? – za­py­ta­ła, opusz­ka­mi głasz­cząc po­li­czek syna. – Wpu­ścić tam tro­chę po­wie­trza?

Robot sprzą­ta­ją­cy wy­je­chał z bazy i po­dą­żył za Char­le­sem, ście­ra­jąc z pod­ło­gi krew. Po­cią­głe ob­li­cze męż­czy­zny wy­krzy­wił gry­mas nie­za­do­wo­le­nia.

– Do­brze wiesz, co się wtedy sta­nie – wy­szep­tał, nie chcąc obu­dzić syna. – Nie mo­że­my być sa­mo­lub­ni.

– Tak, ale…

Char­les po­ło­żył dłoń na jej ra­mie­niu.

– Za­sta­na­wia­łaś się, czego jesz­cze po­trze­bu­je? Czego pra­gnie?

Spoj­rza­ła na niego. Tak bar­dzo wczuł się w rolę, że za­po­mniał o daw­nym sobie. Z kolei ona coraz czę­ściej wy­pa­da­ła z roli. Prze­nio­sła spoj­rze­nie na Lu­cja­na.

– Sam wie naj­le­piej.

Char­les za­mru­gał, jakby chciał spod po­wiek po­zbyć się wspo­mnień o po­przed­nich dzie­ciach, za­le­wa­ją­cych umysł przy­dy­mio­ny­mi ob­ra­za­mi w ko­lo­rze sepii. Pierw­sze w wieku dwu­na­stu lat zmar­ło w po­twor­nych mę­czar­niach z po­wo­du po­wi­kłań po ope­ra­cji ge­ne­tycz­nej. Wtedy wraz z Mary zro­zu­miał, że na­stęp­cze pule ge­ne­tycz­ne są czymś znacz­nie wię­cej niż in­for­ma­cją, na któ­rej można za­ro­bić. Dru­gie i trze­cie, na­zwa­ne już dzieć­mi, po­peł­ni­ły sa­mo­bój­stwa.

Ad­re­na­li­na prze­sta­ła dzia­łać i wspo­mnie­nie kar­mi­no­wej wody roz­mył nagły, rwący ból.

Spoj­rzał na małą ka­łu­żę krwi przy nodze i po­wie­dział Mary, że wraca do domu.

– Kie­dyś przy­glą­da­li­śmy się mu jak ro­ślin­ce – po­wie­dzia­ła, gdy Char­les ru­szył do por­ta­lu. – Pa­mię­tasz? Po­trze­bo­wa­li­śmy czasu, żeby zo­ba­czyć w nim jego. A teraz jest czymś waż­niej­szym od nas sa­mych.

Gdyby nie nie­po­ko­ją­cy ruch w al­gach nad prze­źro­czy­stym su­fi­tem, i ten cień w cie­niu o świ­dru­ją­cym spoj­rze­niu wy­wo­łu­ją­cym fale dresz­czy, Mary zo­sta­ła­by z Lu­cja­nem dłu­żej.

 

 

 

***

 

 

Po­dob­nie jak mi­kro­pęk­nię­cie na jajku może sta­no­wić pre­lu­dium do wy­la­nia się jego za­war­to­ści, tak z po­zo­ru nic nie­zna­czą­cy in­cy­dent cza­sa­mi sta­no­wi za­czą­tek rów­nie dra­ma­tycz­nych wy­da­rzeń. Oczy­wi­ście w więk­szej, ludz­kiej skali. Takim zda­rze­niem był błąd w śnia­da­nio­wym menu. Naj­pierw w ogóle nie chcia­ło się wy­świe­tlić, by na­stęp­nie ogra­ni­czyć do jed­ne­go dania – bro­ku­łów – co spra­wi­ło, że na czole Lu­cja­na za­kwi­tła po­przecz­na bruz­da iry­ta­cji. Emo­cja wzbu­dzi­ła w nim coś, co asy­stent go­rącz­ko­wo pró­bo­wał wy­przeć z pa­mię­ci chło­pa­ka. Lu­cjan zmru­żył oczy, ale za chwi­lę dał za wy­gra­ną i za­brał się za mdły po­si­łek.

Po­ziom roz­draż­nie­nia pod­nio­sła woda pod prysz­ni­cem – nie­ocze­ki­wa­nie zmie­nia­ła się ze zbyt go­rą­cej w nie­przy­jem­nie zimną, więc Lu­cjan wy­szedł spod niego wcze­śniej niż zwy­kle.

Asy­stent dwoił się i troił, aby zbić ro­sną­cy po­ziom fru­stra­cji chło­pa­ka.

Tego dnia Lu­cjan do­świad­czył za­wo­du jesz­cze wie­lo­krot­nie, w po­sta­ci za­ci­na­ją­cej się w naj­waż­niej­szym mo­men­cie mu­zy­ki, Mo­na­cha nie­odbie­ra­ją­ce­go po­łą­cze­nia – co mogło być tego przy­czy­ną? – oraz in­tru­zyw­nych wspo­mnień z ośmior­ni­cą w roli głów­nej; całe szczę­ście, że nie wi­dział jej teraz, dzię­ki ka­mu­fla­żo­wi ukry­wa­ją­cej się w naj­bliż­szych ko­ra­low­cach i z ro­sną­cym ocze­ki­wa­niem ob­ser­wu­ją­cej go tymi hip­no­tycz­ny­mi ocza­mi o pio­no­wych źre­ni­cach.

Kiedy się po­śli­zgnął na nie­do­my­tej przez ro­bo­ta pod­ło­dze, nie za­uwa­ża­jąc roz­sma­ro­wa­nej niby dżem krwi ojca, za­klął siar­czy­ście i ude­rzył pię­ścią w ścia­nę. Usiadł i oparł się o nią, szlo­cha­jąc, czego nigdy wcze­śniej nie robił. Rwa­nym od­de­chem, bólem dłoni oraz łzami pręd­ko za­opie­ko­wał się asy­stent. Pod­su­nął chło­pa­ko­wi po­mysł na wy­ci­sze­nie.

Po­sta­no­wił udać się do in­ne­go po­ko­ju, ży­wiąc na­dzie­ję, że znaj­dzie tam uko­je­nie. Nie chciał wra­cać na Marsa, po­nie­waż ko­ja­rzył mu się z od­re­al­nio­nym czło­wie­kiem w czar­nym płasz­czu. Nagle, w ob­li­czu ciem­nych drzwi, na któ­rych spod pół­przy­mknię­tych po­wiek wła­śnie za­wie­sił spoj­rze­nie, mało atrak­cyj­na wy­da­ła mu się także resz­ta moż­li­wo­ści – lo­do­wa sce­ne­ria Eu­ro­py ze strze­la­ją­cy­mi wy­so­ko gej­ze­ra­mi; na Ziemi świa­tło tłu­mią­ce mroki stre­fy abi­sal­nej, tęt­nią­cej z cicha ży­cio­daj­ny­mi ko­mi­na­mi hy­dro­ter­mal­ny­mi; pu­styn­ny pej­zaż na pla­ne­cie, któ­rej nazwy nie po­mniał. Umysł wy­peł­ni­ła obec­ność tych jed­nych drzwi. Za­mknię­tych, ciem­nych, pod opusz­ka­mi szorst­kich niby koci język.

Kiedy jesz­cze miesz­kał razem z ojcem i matką, pod­słu­chał, jak roz­ma­wia­li, że kryje się za nimi por­tal pro­wa­dzą­cy do nie­bez­piecz­ne­go miej­sca. Por­tal zo­stał otwo­rzo­ny przez błąd w ar­chi­tek­tu­rze. Oj­ciec chciał za­mknąć przej­ście. Matka prze­ko­na­ła go jed­nak do zmia­ny de­cy­zji.

Nigdy wcze­śniej nie pró­bo­wał ich otwo­rzyć. Fru­stra­cja z po­wo­du prze­bie­gu dnia za­mie­ni­ła się w złość skie­ro­wa­ną na owe drzwi, wcze­śniej trak­to­wa­ne jako za­le­d­wie cie­ka­wost­ka. Go­rącz­ko­wo za­czął szu­kać ukry­te­go przy­ci­sku, pa­ne­lu do­ty­ko­we­go, cze­go­kol­wiek, dzię­ki czemu mógł­by od­kryć naj­więk­szą ta­jem­ni­cę wła­sne­go miesz­ka­nia. Nic nie zna­la­zł­szy, po­czął je pchać i ude­rzać. Asy­stent chyba cał­ko­wi­cie zgłu­piał, gdyż w po­ko­ju za­czę­ły za­cho­dzić gwał­tow­ne zmia­ny.

Jedną z nich było ci­chut­kie klik­nię­cie, które do­bie­gło z wnę­trza czar­nych drzwi. Asy­stent, naj­wi­docz­niej nie wie­dząc, jak po­ra­dzić sobie z fru­stra­cją chło­pa­ka, po­sta­no­wił je otwo­rzyć. Lu­cjan pchnął grud­ko­wa­tą po­wierzch­nię, zro­bił krok do przo­du i w cza­sie krót­szym niż mru­gnię­cie oka zna­lazł się we­wnątrz ogrom­ne­go cy­lin­dra. Zanim, nie mogąc zła­pać po­wie­trza, wró­cił z po­wro­tem, zdą­żył do­strzec kilka uno­szą­cych się w sta­nie nie­waż­ko­ści po­dłuż­nych przed­mio­tów.

Za­py­ta­ny, co się tam znaj­du­je, Asy­stent po­wie­dział, że to stare skła­do­wi­sko nie­zna­ne­go po­cho­dze­nia. Nie ma tam tlenu, więc bez spe­cjal­ne­go kom­bi­ne­zo­nu nikt nie po­wi­nien tam prze­cho­dzić.

– Mo­głeś je otwo­rzyć tak po pro­stu?

Asy­stent po­twier­dził.

– I wpu­ści­łeś mnie, wie­dząc, że nie po­wi­nie­nem tam wcho­dzić?

Asy­stent od­parł, że je­dy­nie otwo­rzył drzwi. Gdyby wie­dział, iż chło­pak chce przez nie przejść, nigdy by tego nie uczy­nił.

Lu­cjan po­sta­no­wił od­wie­dzić ro­dzi­ców.

Kim je­stem, kim je­stem, kim je­stem…

 

 

***

 

 

Gra­wi­ta­cja Ty­ta­na zda­wa­ła się wy­dłu­żać rów­nież czas, który roz­cią­gał się zu­peł­nie jak łzy szy­bu­ją­ce­go ojca. Lu­cjan pa­mię­tał, że mama, z uśmie­chem przy­kle­jo­nym do po­cią­głej twa­rzy, ro­biąc pier­ni­ko­we cia­stecz­ka, mó­wi­ła o nim „praw­dzi­wy ar­ty­sta”.

Tym razem nie za­stał ich w czę­ści miesz­kal­nej. Pa­no­wał w niej na­tu­ral­ny nie­po­rzą­dek. Na ku­chen­nym bla­cie roz­sy­pa­ne le­ża­ły ko­lo­ro­we obia­do­we ta­blet­ki. Szki­ce nie­zna­nych ma­szyn uno­si­ły się w po­wie­trzu, wi­docz­nie zo­sta­wio­ne przez ro­dzi­ców przed chwi­lą. Cisza sta­no­wi­ła kon­trast dla roz­gry­wa­ją­cej się za przej­rzy­sty­mi ścia­na­mi burzy cie­kłe­go me­ta­nu.

Lu­cjan po­sta­no­wił udać się do czę­ści ba­daw­czej. Nigdy wcze­śniej tam nie był, po­nie­waż za­wsze kiedy tu przy­cho­dził, a wi­zy­ty tego typu mógł zli­czyć na pal­cach jed­nej ręki, ro­dzi­ce ro­bi­li coś w czę­ści miesz­kal­nej. Naj­czę­ściej ukła­da­li puz­zle lub od­da­wa­li się wir­tu­al­nym prze­strze­niom; ich ciała wtedy dry­fo­wa­ły bez­wład­nie, a na twa­rzach ma­lo­wa­ła się ra­dość. Teraz, po dru­giej stro­nie, spo­dzie­wał się la­bo­ra­to­rium peł­ne­go obcej apa­ra­tu­ry, dla­te­go tra­fia­jąc do zda­ją­cych się nie mieć końca pu­stych, mo­no­chro­ma­tycz­nych ko­ry­ta­rzy, bar­dzo się zdzi­wił. Do tego stop­nia, że nie wy­czuł, iż asy­stent w tym miej­scu prze­stał dzia­łać.

Mi­ja­jąc lu­stro w kształ­cie łzy, zdzi­wił się, wi­dząc wła­sne od­bi­cie – czło­wie­ka wie­lo­krot­nie od­mła­dza­ne­go przez naj­róż­niej­sze ope­ra­cje. Mimo za­bie­gów wy­glą­dał na wiele wię­cej lat, niż są­dził, że ma. Świa­do­mość tego, jaką ma twarz, wy­da­ła mu się nagle istot­na. Prze­szło mu przez myśl, że po­wi­nien za­żą­dać od ro­dzi­ców lu­stra do wła­sne­go miesz­ka­nia.

W cie­niu syn­te­tycz­nych trze­wi za­uwa­żył ruch. Ugi­na­ją­ce się w sta­wach nie­zwy­kle dłu­gie nogi, młó­cą­ce po­wie­trze ra­mio­na. Roz­cią­gnię­te ciała ro­dzi­ców szy­bo­wa­ły w wiel­kiej cy­lin­drycz­nej ko­mo­rze. Od­bi­ja­li się od ścian i rzu­ca­li do sie­bie guz­ko­wa­tą kulkę.

Pra­cu­ją czy się bawią?

– Nie po­win­naś tego robić – po­wie­dział nie­za­do­wo­lo­ny Char­les. – Nie tak się uma­wia­li­śmy.

Matka zła­pa­ła się dłoń­mi za nogi i wy­gię­ła grzbiet, ro­biąc z syl­wet­ki O, przez które prze­le­cia­ła kulka.

– Nie patrz tak na mnie – od­par­ła, wi­ru­jąc. – Nie od­po­wia­dam za zmia­ny w miesz­ka­niu.

– Ale za ośmior­ni­cę już tak. Po­win­naś była mi po­wie­dzieć.

– Nie zgo­dził­byś się.

Lu­cjan scho­wał się za wy­sta­ją­cym ele­men­tem tu­ne­lu. Słu­cha­jąc ich, czuł, jak przy­spie­sza mu serce. Czy matka zro­bi­ła coś z ośmior­ni­cą, że ta go za­ata­ko­wa­ła? Dla­cze­go Mary mia­ła­by chcieć krzyw­dy wła­sne­go dziec­ka?

– Obie­ca­li­śmy o niego dbać – kon­ty­nu­ował Char­les, w ge­ście peł­nym za­wo­du roz­kła­da­jąc ra­mio­na. – Miał mieć ide­al­ne życie.

– Hi­po­kry­zja i pa­ra­doks.

– Prze­stań…

Mary za­śmia­ła się hi­ste­rycz­nie. Za­ło­ży­ła dziś pe­ru­kę z dłu­gi­mi krę­co­ny­mi wło­sa­mi, przez co wy­glą­da­ła na jesz­cze bar­dziej sza­lo­ną, gdy mó­wi­ła:

– Cza­sa­mi nie­mal przy­po­mi­nam sobie, kim na­praw­dę je­ste­śmy. Jak za słaba ak­tor­ka. Ty, Charl­sie, wczu­łeś się w rolę aż do bólu.

– Po­wie­dzia­łem, prze­stań! Je­ste­śmy ro­dzi­ca­mi Lu­cja­na i to jest nasza naj­waż­niej­sza rola.

Mary wy­ha­mo­wa­ła; koło pękło.

– Masz rację. – Po­smut­nia­ła. Dry­fo­wa­ła bez­na­dziej­nie niby śmieć wy­rzu­co­ny w ko­smicz­ną prze­strzeń. Lu­cja­no­wi zro­bi­ło się jej szko­da. – Pa­mię­tasz, w jakim sta­nie był pięć lat temu?

Char­les znów się zde­ner­wo­wał. Rzu­cił piłką za mocno, choć nic się nie stało, gdyż gra­wi­ta­cja była tu słaba. Nic dziw­ne­go, że wy­bra­li do życia ten księ­życ. W na­mia­st­ce wy­na­gra­dzał im brak lek­ko­ści bytu, któ­rej nie­za­spo­ko­jo­na po­trze­ba cza­sa­mi pa­li­ła do żywca.

– Nie było żad­ne­go „w jakim sta­nie pięć lat temu”, ro­zu­miesz? – Pod­le­ciał do niej i objął ją ra­mie­niem. – Wiem, że ci trud­no, ale Lu­cjan nas po­trze­bu­je. Tak jak po­trze­bo­wa­ły nas inne dzie­ci.

Mary scho­wa­ła głowę w ra­mio­nach, za­łka­ła.

– Prze­pra­szam – po­wie­dzia­ła – ja po pro­stu za dużo pa­mię­tam. Jak to on się nami opie­ko­wał, chro­nił nas przed świa­tem, który oka­zał się taki zły…

Char­les ści­snął ją moc­niej. Wes­tchnął.

– Po pro­stu mie­sza ci się w gło­wie. To zro­zu­mia­łe. Nie po­ra­dzi­łaś sobie ze stra­tą po­przed­nich dzie­ci.

Mary nagle ze­rwa­ła się i od­le­cia­ła w szarą część tego miej­sca. Kiedy roz­pły­nę­ła się w po­wie­trzu, Char­les ru­szył za nią.

Nie wie­dząc, co się dzie­je, Lu­cjan ni­czym cień po­dą­żył za nimi.

Przez śluzę wle­ciał do dłu­gie­go, za­krzy­wia­ją­ce­go się tu­ne­lu, w któ­rym jakaś siła spra­wi­ła, że nie­zwy­kle szyb­ko po­mknę­li przed sie­bie. Wi­dział roz­cią­gnię­te­go ni­czym stru­na ojca i mi­go­cą­cą gdzieś przed nim Mary. Tu­ne­le zro­bi­ły się nagle prze­źro­czy­ste i wi­dział at­mos­fe­rę Ty­ta­na. Po­my­ślał, że jest w wiel­kiej, bę­dą­cej wy­two­rem roz­chwia­nej wy­obraź­ni zjeż­dżal­ni, i zaraz wpad­nie do je­zio­ra me­ta­nu. Obraz po bo­kach roz­ma­zy­wał się, wi­dział je­dy­nie ojca oraz matkę przed nim. Na twa­rzy po­czuł kro­ple; Char­les łkał, cią­gnąc za sobą sznur łez uwal­nia­nych z ogrom­nych ka­na­li­ków łzo­wych.

Przy­spie­szy­li tak bar­dzo, że stra­cił ich z oczu. W pew­nym mo­men­cie le­d­wie wy­ro­bił się na za­krę­cie i otarł sobie ramię o coś twar­de­go.

Tu­ne­le wi­docz­nie za­pę­tla­ły się, bo ro­dzi­ce zna­leź­li się za nim. Teraz Mary był bli­żej, a Char­les dalej.

Potem ko­ry­tarz wy­pluł Lu­cja­na do pier­wot­ne­go po­miesz­cze­nia.

Wra­ca­jąc do sie­bie, a póź­niej także leżąc w łóżku, przed ocza­mi miał obraz ojca mocno przy­tu­la­ją­ce­go matkę. Byli do sie­bie tacy po­dob­ni. Jak dwie kro­ple wody.

 

 

***

 

 

Lu­cjan uj­rzał ją o zmro­ku – ośmior­ni­cę świe­cą­cą za spra­wą bio­lu­mi­ne­scen­cji ro­ślin, które ze­bra­ła z dna oce­anu. Zwie­rzę­ta te były nie­zwy­kle in­te­li­gent­ne, wy­ko­rzy­sty­wa­ły różne przed­mio­ty jako na­rzę­dzia. Oczy­wi­ste. Tylko skąd wie­dzia­ła, że Lu­cjan nie widzi w ciem­no­ści?

W mac­kach trzy­ma­ła nie­wiel­ki przed­miot. Przy­ci­ska­ła go do prze­źro­czy­ste­go su­fi­tu.

Ska­fan­der!

Mo­ment póź­niej pły­nął mię­dzy ko­ra­low­ca­mi, szu­ka­jąc stwo­rze­nia, które zdą­ży­ło gdzieś uciec, kiedy on po­spiesz­nie szy­ko­wał się do wy­pły­nię­cia w oce­anicz­ne mroki. Snop świa­tła z la­tar­ki hełmu wy­łu­ski­wał z prze­strze­ni ska­mie­nia­łe pąki, sen­nie fa­lu­ją­ce algi, or­ga­nicz­ne dro­bin­ki wy­plu­te przez po­ło­żo­ne dużo niżej ko­mi­ny hy­dro­ter­mal­ne.

W przy­tła­cza­ją­cym zre­zy­gno­wa­niu, wy­łą­czyw­szy la­tar­kę, nie­spo­dzie­wa­nie uj­rzał zie­lo­ną ścież­kę bie­gną­cą pa­ra­bo­lą nad ko­ra­low­ca­mi. Wi­docz­nie ośmior­ni­ca zo­sta­wi­ła bio­lu­mi­ne­scen­cyj­ne ro­ślin­ki za sobą, żeby Lu­cjan mógł do niej do­trzeć.

Pły­nąc, za­sta­na­wiał się, dla­cze­go nie mogła po­ło­żyć ska­fan­dra przed śluzą. Do tej pory wszyst­ko w życiu było takie, jak po­win­no – na­tu­ral­nie łatwe. Teraz mu­siał wy­ka­zać się cier­pli­wo­ścią, która, o dziwo, nie była czymś zu­peł­nie nowym, a bar­dziej za­po­mnia­nym. Przy­wo­dzi­ła na myśl po­kry­ty pa­ty­ną kie­li­szek za­to­pio­ne­go stat­ku, od­wie­dzo­ne­go przez Lu­cja­na w ze­szłym roku w ra­mach kon­tro­lo­wa­nej przez asy­sten­ta wy­ciecz­ki.

Do­pie­ro teraz spo­strzegł, że asy­stent nie dzia­ła. Wy­czu­wał go jak dziec­ko łono matki, da­ją­ce po­czu­cie ab­so­lut­ne­go bez­pie­czeń­stwa. Teraz, pły­nąc coraz niżej, do­świad­czał ro­sną­ce­go po­wo­li ci­śnie­nia; toń sta­no­wi­ła an­ty­te­zę wód pło­do­wych – była miej­scem, skąd czło­wiek chce czym prę­dzej ucie­kać.

Opa­no­wa­nie lęku opła­ci­ło się, gdyż Lu­cjan do­tarł do pod­wod­nej pie­cza­ry peł­nej świe­cą­cych ro­ślin. Tań­czą­ca w nich ośmior­ni­ca za­mar­ła – wy­glą­da­ła tak pięk­nie, ma­je­sta­tycz­nie i ta­jem­ni­czo – po czym ru­nę­ła na niego. Za­trzy­ma­ła się pół metra przed Lu­cja­nem, szmer wody za­marł. Fa­lu­ją­ce macki przy­po­mi­na­ły pe­ru­kę z lo­ka­mi Mary. Śle­pia o pio­no­wych źre­ni­cach zda­wa­ły się wy­ra­żać ból.

Dała mu pre­zent, pa­ku­nek ze ska­fan­drem, po czym oplo­tła mac­ka­mi Lu­cja­na od tyłu i wy­strze­li­li z groty ni­czym po­cisk.

 

 

***

 

 

Tym razem czar­ne drzwi stały otwo­rem – nie­wiel­ką szcze­li­ną uchy­la­ły rąbka ta­jem­ni­cy wi­ru­ją­ce­go w ko­smo­sie cy­lin­dra. Wszyst­kie po­zo­sta­łe przej­ścia, pro­wa­dzą­ce na inne pla­ne­ty, zo­sta­ły za­mknię­te. Lu­cjan nie wie­dział, dla­cze­go tak się stało, wzbu­dzi­ło to w nim nie­przy­jem­ne uczu­cie, jakby ta nie­wi­dzial­na siła w miesz­ka­niu zy­ska­ła jesz­cze więk­szy wpływ na ota­cza­ją­cą go rze­czy­wi­stość. A może za­wsze ją miała?

Sie­dział na ziemi, opar­ty ple­ca­mi o zimną ścia­nę, za którą trwa­ły de­li­kat­ne rafy ko­ra­lo­we. Ska­fan­der leżał na pod­ło­dze obok niego. W miesz­ka­niu zro­bi­ło się chłod­niej, mięk­kie cie­nie alg sen­nie omia­ta­ły prze­strzeń.

Asy­stent nagle się uak­tyw­nił ponad miarę. Za­pro­po­no­wał Lu­cja­no­wi po­si­łek, choć to nie była jesz­cze pora ko­la­cji. Za­chę­cał do go­rą­cej ką­pie­li, już nawet na­peł­niał sto­ją­cą obok prysz­ni­ca wannę i z ła­zien­ki wy­do­by­wa­ła się prze­sy­co­na olej­ka­mi ete­rycz­ny­mi para. Włą­czył mu­zy­kę, cichy, spo­koj­ny am­bient na gra­ni­cy świa­do­mo­ści. Za­cho­wy­wał się tak, jakby chciał Lu­cja­na od­wieść od prze­kro­cze­nia progu czar­nych drzwi. Wszyst­kie te rze­czy koiły Lu­cja­na, jed­nak dziś wy­wo­ły­wa­ły roz­draż­nie­nie.

Chwy­cił ska­fan­der, wstał i za­czął go za­kła­dać. Miesz­ka­nie pró­bo­wa­ło go po­wstrzy­mać. Lu­cja­no­wi prze­szło przez głowę, że asy­stent nie chce do­pro­wa­dzić do przed­wcze­sne­go po­ro­du.

Za późno.

 

 

 

***

 

 

Tym razem po dru­giej stro­nie Lu­cjan od­dy­chał swo­bod­nie. W nie­mal cał­ko­wi­tej ciszy wła­sny od­dech brzmiał do­no­śnie. W tle roz­le­gał się po­szum tego za­wie­szo­ne­go w próż­ni ol­brzy­mie­go cy­lin­dra. Lu­cjan miał nadto tlenu, żeby zo­stać tu wiele go­dzin, choć ab­so­lut­nie nie chciał­by tego, bo­wiem miej­sce to wy­wo­ły­wa­ło w nim nie­zro­zu­mia­łe na­pię­cie. Nie­waż­ki, pod­le­ciał do jed­nej z uno­szą­cych się w prze­strze­ni rze­czy. Oka­za­ło się, że to trum­na, re­likt prze­szło­ści. Sym­bol. Otwo­rzył ją, spo­dzie­wa­jąc się uj­rzeć ciało, lecz na ba­ty­sto­wej wy­ściół­ce zo­ba­czył nie­wiel­ki kar­mi­no­wy czip, który pod­pi­na się do kory po­ty­licz­nej. Skąd to wie­dział? Prze­tarł go kciu­kiem i scho­wał do kie­sze­ni kom­bi­ne­zo­nu, po czym ru­szył spraw­dzić po­zo­sta­łe trum­ny.

Lecąc dalej, miał nie­od­par­te wra­że­nie, że ciało i żo­łą­dek po­ru­sza­ją się nie­syn­chro­nicz­nie. Czuł, że po­wi­nien stąd ucie­kać, lecz nie wie­dział, dla­cze­go.

Blade po­cią­głe ob­li­cze o orlim nosie, lekko rybie oczy, usta wą­skie ni­czym włos – w ko­lej­nej trum­nie le­ża­ło ciało ubra­ne w cie­li­sty, cien­ki kom­bi­ne­zon. Po­stać była po­dob­na do ojca i matki.

Lu­cjan przy­cią­gnął po­zo­sta­łe dwie trum­ny i wszyst­kie usta­wił w rzę­dzie. W każ­dej znaj­do­wa­ło się blade ciało, każde wy­glą­da­ło po­dob­nie – orli nos, cien­kie usta, rybie oczy… Jak ro­dzeń­stwo, jak dzie­ci, które…

Kim je­stem?

 

 

***

 

 

Czip pod­łą­czył do kory po­ty­licz­nej, leżąc na łóżku i wpa­tru­jąc się w fa­lu­ją­ce nad prze­źro­czy­stym su­fi­tem algi. Prze­czy­tał o ojcu, który chciał stwo­rzyć ide­al­ne dzie­ci. Nie wy­trzy­mał tego, że się po­za­bi­ja­ły. O tym, że ko­lej­ne, wi­dząc jego cier­pie­nie, od­wró­ci­ły role. Dla­cze­go się na to zgo­dził? Po­nie­waż już go nie było, toż­sa­mość roz­sy­pa­ła się ni­czym gwiezd­ny pył, prze­sta­ło mu się co­kol­wiek chcieć, prze­sta­ło na czym­kol­wiek za­le­żeć. Czy­ta­jąc, Lu­cjan przy­po­mniał sobie ogrom­ny ból, a potem pust­kę, wy­pa­la­ją­cą w oczach sza­rość świa­ta. Słowa Mary, gdyż to wła­śnie ona na­pi­sa­ła ten dzien­nik, re­zo­no­wa­ły z nim, mógł w nich przej­rzeć się niby w lu­strze. Nie tyle znie­kształ­co­nym, co za­śnie­dzia­łym.

Prze­czy­tał wresz­cie o tym, jak Mary sobie ra­dzi­ła z pa­ren­ty­fi­ka­cją. Na po­cząt­ku wraz z Char­le­sem byli zgod­ni co do tego, że po­win­ni prze­jąć nad ojcem pie­czę. Lu­cjan mru­gał, coraz bar­dziej zdzi­wio­ny, za­głę­bia­jąc się w coś, czego nigdy nie po­wi­nien był uj­rzeć.

 

Oj­ciec trzy­mał nas pod szkla­nym klo­szem. Tak się kie­dyś mó­wi­ło. Ży­li­śmy jak pącz­ki w maśle. Ha, ha. Mie­li­śmy wszyst­ko, czego po­trze­bo­wa­li­śmy. Mo­gli­śmy robić, czego dusza za­pra­gnie. Mie­li­śmy ro­dzeń­stwo. Pew­ne­go dnia Char­les, mój brat, do­wie­dział się, że po­peł­ni­li sa­mo­bójstwa. Za­czę­łam z nim szu­kać, wręcz drą­żyć, aż przy­pad­ko­wo zna­leź­li­śmy w sieci in­for­ma­cje o tym, jak wy­glą­da rze­czy­wi­stość. In­for­ma­cje ogól­no­do­stęp­ne, lecz ukry­wa­ne przed nami przez ojca.

Od dawna nie uży­wa­ło się ta­kie­go po­ję­cia jak dziec­ko. Za­miast tego mó­wio­no na­stęp­cza pula ge­ne­tycz­na. Wstecz­na pula ge­ne­tycz­na – ro­dzi­ce – kie­ro­wa­ła roz­wo­jem na­stęp­czej tak, aby ta była jak naj­bar­dziej po­żą­da­na na rynku. Dzie­ci stały się ab­so­lut­nym nar­cy­stycz­nym prze­dłu­że­niem ro­dzi­ców. Nasz oj­ciec, wie­dzio­ny po­czu­ciem winy, zbun­to­wał się tej idei, i po­sta­no­wił oto­czyć nas nie­skoń­czo­ną opie­ką. Tak jak­by­śmy za­trzy­ma­li się w roz­wo­ju na eta­pie dwu­let­nie­go dziec­ka. Mimo tego do­szło do wspo­mnia­nych sa­mo­bójstw.

Co zro­bi­li­śmy? Prze­ję­li­śmy nad nim opie­kę. Stwo­rzy­li­śmy mu dom, a w nim sztucz­ne­go asy­sten­ta – sztucz­ne łono. Czy zro­bi­li­śmy to z tro­ski? Sama nie wiem. Przez zło­żo­ne mo­de­lo­wa­nie modus ope­ran­di ojca stał się na­szym. Pra­gne­łam pęk­nię­cia w klo­szu.

Potem po­ja­wił się roz­łam. Char­les chciał utrzy­mać sta­tus quo. Ja na­to­miast za­pra­gnę­łam dać ojcu re­pli­kę na­sze­go do­świad­cze­nia. Chcia­łam, żeby po­znał praw­dę, od­naj­du­jąc ten dzien­nik. Chcia­łam nim wstrzą­snąć tak samo, jak nami wstrzą­snę­ła wieść o śmier­ci na­sze­go ro­dzeń­stwa.

Pra­gnę­łam pęk­nię­cia w klo­szu.

Zmie­ni­łam ośmior­ni­cę, która go za­ata­ko­wa­ła. Do baru na spo­tka­nie spro­wa­dzi­łam ko­lej­ne pęk­nię­cie w po­sta­ci Xzie­la­fa. Wresz­cie do­pro­wa­dzi­łam do tego, że teraz, kiedy to czy­tasz, okrut­ny ojcze, jak po nitce do kłęb­ka – ha, ha – tra­fi­łeś do tego prze­my­sło­we­go od­pa­du, ko­smicz­ne­go kon­te­ne­row­ca bę­dą­ce­go jedną wiel­ką trum­ną.

Trau­ma spra­wi­ła, że za­po­mnia­łeś.

Teraz za­po­mnisz drugi raz.

 

 

***

 

 

Lu­cjan obu­dził się w mięk­kim, cie­płym łóżku. Przez chwi­lę nie wie­dział, czy oczy ma już otwar­te, czy jesz­cze śni; świa­tło są­czy­ło się przez wodę w ten sam spo­sób co za­wsze, le­ni­wie, bez po­śpie­chu, jakby czas był tu tylko ko­lej­nym pa­ra­me­trem do re­gu­la­cji. Leżał wpa­trzo­ny w fa­lu­ją­ce algi rzu­ca­ją­ce na ścia­ny zie­lon­ka­we re­flek­sy; na obrze­żach świa­do­mo­ści ro­dzi­ło się sko­ja­rze­nie z ośmior­ni­cą, roz­le­głe, nie­ostre.

Wstał – pod­ło­ga była ide­al­nie do­sto­so­wa­na do tem­pe­ra­tu­ry stóp – by w przy­jem­nym roz­tar­gnie­niu wziąć prysz­nic. Potem zjadł śnia­da­nie. Asy­stent roz­sze­rzył menu do pię­ciu po­zy­cji. Cie­ka­we, po­my­ślał Lu­cjan, wa­ha­jąc się uła­mek se­kun­dy, nie dla­te­go, że pod­ję­cie de­cy­zji oka­za­ło się trud­ne, lecz dla­te­go, że sam akt wy­bo­ru wydał mu się dziw­nie od­le­gły, jakby na­le­żał do kogoś in­ne­go.

Czar­ne drzwi były ide­al­nie do­mknię­te, bez żad­nej szcze­li­ny, jak gdyby nigdy do­ni­kąd nie pro­wa­dzi­ły. Mimo to wy­czuł w nich nie­wi­docz­ne pęk­nię­cie. Nie prze­jął się tym. A ra­czej, mó­wiąc pre­cy­zyj­niej, prze­ję­cie nie mogło wy­brzmieć, od­czu­cia w ciele wzbie­ra­ły i roz­sy­py­wa­ły się, zanim zy­ska­ły choć­by przed­świa­do­me zna­cze­nie.

Lu­cjan pod­szedł do szyby i spoj­rzał na rafy. Wy­da­wa­ło mu się, że sły­szy sze­lest oce­anu. Ryby wi­ro­wa­ły, algi fa­lo­wa­ły, świat trwał w do­sko­na­łej rów­no­wa­dze. Na uła­mek se­kun­dy po­ja­wi­ła się myśl, że coś po­win­no boleć. Że gdzieś, bar­dzo głę­bo­ko, po­wi­nien od­czu­wać stra­tę. Brak. Idea ta jed­nak nie wy­brzmia­ła w pełni, od­pły­nę­ła, roz­pusz­czo­na w ła­god­nym, cie­płym tle.

– Kim je­stem? – za­py­tał cicho, bar­dziej z przy­zwy­cza­je­nia niż z po­trze­by.

Py­ta­nie za­wi­sło w po­wie­trzu, nie wy­wo­łu­jąc żad­nej re­ak­cji, ani na ze­wnątrz, ani w świe­cie we­wnętrz­nym. Nie było ni­ko­go, kto mógł­by je na­praw­dę zadać.

Asy­stent za­po­mniał zająć się jedną spra­wą – otar­tym ra­mie­niem – a dotyk bo­lą­ce­go miej­sca spra­wił, że Lu­cjan przy­po­mniał sobie lot w tu­ne­lu. Naj­pierw oni przed nim, póź­niej on przed nimi. Ro­dzi­ce, póź­niej dzie­ci. Asy­stent na­tych­miast zajął się ob­ra­że­niem, jed­no­cze­śnie pró­bu­jąc stłu­mić zwią­za­ne z nim wspo­mnie­nie. Oka­za­ło się wy­jąt­ko­wo od­por­ne na wy­ma­za­nie. Roz­sy­py­wa­ło się i od­ra­dza­ło jak fe­niks z po­pio­łów. Wresz­cie asy­stent za­py­tał, czy Lu­cjan chciał­by je za­cho­wać.

Męż­czy­zna uśmiech­nął się lekko i wró­cił do swo­ich spraw.