Brochowska babcia

Witaj.

Mam pewne podejrzenia co do Twojego, Anonimie, tutejszego nicku, bo ów gawędziarski sposób opowiadania, świetny kontakt z czytelnikiem, sympatyczne zwroty i wspomnienie gwiazdora z lat 70-tych są bardzo typowe, ale pewności oczywiście nie posiadam. :))

O Dymku również czytałam, jak o wielu dawnych gwiazdach (Tolek Banan, Cygan, Ariel z “Szaleństwa Majki Skowron”, Anula z “Wojny domowej”, Maryna z “Janosika”, nawet długo zapomniany Cegiełka/Poldek Wanatowicz), podobnie, jak i Ty, byłam zdruzgotana ich zawiłymi i często tragicznymi losami… :( Jestem wychowana na tych serialach i uwierzyć nie mogłam, kiedy po latach czytałam o życiu ich bohaterów. 

A wzmianka o intuicji jest interesująca – rzeczywiście istnieją osoby, mające ów dodatkowy zmysł. :)

Pozdrawiam serdecznie. :)

Pecunia non olet

Myślę, że podejrzewam o autorstwo tę samą, co bruce, osobę. Proponuję się odanonimować. 

Pan Henryk, rzeczywiście długo zapomniany, jakoś się odnalazł. Inni? Cóż… 

Bo niby skąd znała moje myśli?

Akurat w tym nie ma wielkiej tajemnicy. To zwykła empatia.

Pozdrawiam

Pan Henryk, rzeczywiście długo zapomniany, jakoś się odnalazł. Inni?

He, dobre. Masz oczywiście na myśli Henryka Gołębiewskiego? Ano odnalzał się. I z dobrym skutkiem. Matko, jak podobne są te losy nastoletnich aktorów, jak dramatyczne. Pozdrawiam i dziękuję za przeczytanie. :)

Mam pewne podejrzenia co do Twojego, Anonimie.

No faktycznie będę musiał się odanonimować i to migiem! Intuicja. To właśnie intuicją się teraz posłużyłać. Nie zawiodła Cię. ;-)

Tolek Banan, Cygan, Ariel z “Szaleństwa Majki Skowron”…

Masz o wiele lepszą pamięć ode mnie. 

Dziękuję i pozdrawiam! :-)

Maćku, miło mi bardzo, nietrudno Cię rozpoznać, masz niezwykle sympatyczny sposób pisania/snucia opowieści. :))

Tak, AP słusznie zauważył, na szczęście Gołębiewskiego odnaleziono i wykorzystano jeszcze do wielu ról, choć to, co przeżył, odcisnęło na nim straszne piętno… 

Pozdrawiam. :)

Pecunia non olet

masz niezwykle sympatyczny sposób pisania…

Bardzo mi miło. Dziękuję. 

Maćku, masz szczególną umiejętność pisania o przypadkach, które trudno sobie wytłumaczyć, a zrozumieć je jest jeszcze trudniej.

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Dziękuję za to sformuowanie, Reg: “masz szczególną umiejętność pisania”. Serdecznie przy okazji pozdrawiam. M:) 

Dziękuję za to sformułowanie, Reg: “masz szczególną umiejętność pisania”. Serdecznie przy okazji pozdrawiam. M:) 

Maćku, jest mi niezmiernie miło, że tak sformułowane zdanie sprawiło Ci przyjemność. :)

Serdeczności.

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

No dobrze, a gdzie tu jest fantastyka?

Przynajmniej trochę próbowałeś się zamaskować, bo nie było o chodzeniu po górach. ;-) Ale opis miejsca typowo Twój.

Babska logika rządzi!

Poczułam fantastykę przy tym spotkaniu ze staruszką (co do samej mamy gwiazdora – pojęcia nie mam, czy jeszcze żyje). :)

Pecunia non olet

No dobrze, a gdzie tu jest fantastyka?

Nie ma. 

Przynajmniej trochę próbowałeś się zamaskować, bo nie było o chodzeniu po górach.

Chodzenie po górach jest tu mocno zakamuflowane. Jeśli wybierzesz co piąty wyraz, a pozostałe skreślisz, to otrzymasz (nie mylić z: oczy+masz) mini-dziennik górskiej wędrówki. Prawda, że sprytne? ;-)

No dobra, żartowałem.

pojęcia nie mam, czy jeszcze żyje…

Ja też tego nie wiem. Nie zrobiłem researchu. Dzięki, że na Twój komentarz mogę zawsze liczyć, Bruce. 

Tak bardzo Twoje opowiadanie skojarzyło mi się z tym kawałkiem, a w połączeniu z klipem, to już w ogóle tri idealne.

https://www.youtube.com/watch?v=P5nSQXb6qnM

Jesteś równie nostalgiczny i dający do myślenia, co Maleńczuk. To był komplement z mojej strony.

Koń jaki jest każdy widzi, a i tak darowanemu w zęby nie zaglądasz.

Pozdrawiam. :)

Pecunia non olet

Jesteś równie nostalgiczny i dający do myślenia, co Maleńczuk.

To rzeczywiście komplement, mimo, że nie przepadam za Maleńczukiem, akurat ten kawałek jest b. ładny, pozdrawiam i dziękuję. :)

miejscem z duszą tak zwaną. ← napisałbym: miejscem, z tak zwaną duszą.

Ładne. Klimat nostalgii. Potrzebne są takie. :)

Dorzuć tag realiym magiczny, a może skończą się pytania o fantastykę :) Ładne :) Nie myślałeś kiedyś o zbiorku takichna wpół magicznych wspominek. Myślę, że ludziom z Wrocka by się podobało, podobnie jak tym z Beskidów. Taki beskidyki sama bym sobie sprawiła :)

Bardzo Twoje, bardzo nostalgiczne i podobało mi się :)

Chciałabym w końcu przeczytać coś optymistycznego!

Nie myślałeś kiedyś o zbiorku takichna wpół magicznych wspominek?

Myślałem, myślałem, czekam aż się tego trochę nazbiera. 

Irko, Koalo, dziękuję.